«Γιατί ήταν κομμουνιστές... »

 

Υπάρχουν μέρη που ο χρόνος δεν τα αγγίζει, που η σκουριά της λήθης αδυνατεί να επικαθίσει πάνω στα μάρμαρα. Εκεί που το κόκκινο του αίματος συναντά το κόκκινο της αντίστασης και το χθες γίνεται η αδιαπέραστη θωράκιση του σήμερα. Τέτοιος τόπος είναι το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, το Θυσιαστήριο της Λευτεριάς. Και τέτοια μέρα ήταν και το Σάββατο, όπου ο λαός και η νεολαία της Αθήνας, με το ΚΚΕ στην πρωτοπορία, αντάμωσαν ξανά με τους 200 κομμουνιστές, τους αλύγιστους της τάξης μας, μετατρέποντας την επέτειο της Πρωτομαγιάς του '44 σε ορμητήριο για τους αγώνες του μέλλοντος.

Η ατμόσφαιρα στο Θυσιαστήριο γεμάτη από εκείνη την ιερή ευλάβεια που αρμόζει σε όσους δεν λύγισαν, σ' όσους δεν έδωσαν «ούτε σπιθαμή» απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Μια μικρή κοπέλα ρωτάει τους γονείς της, δείχνοντας τον τοίχο που ακόμα μοιάζει να αντηχεί τις ριπές: «Εκεί τους εκτελέσανε; Σε αυτόν εκεί τον τοίχο; Γιατί το έκαναν αυτό;». Η απάντηση, κοφτή και καθαρή σαν το ατσάλι, δεν αφήνει περιθώρια για τις θολές αναγνώσεις των «αντικειμενικών» ιστορικών του συστήματος: «Γιατί ήταν κομμουνιστές».

Σε αυτήν τη φράση συμπυκνώνεται όλη η αλήθεια που προσπαθεί μάταια να θάψουν η αστική τάξη, η ΕΕ και οι παρατρεχάμενοι παραχαράκτες τους κάτω από τον μανδύα της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων». Δεν ήταν απλώς «θύματα του πολέμου», ούτε είναι «μουσειακά εκθέματα» μιας άλλης εποχής, όπως παρουσιάζουν τους 200 τα τσιράκια του συστήματος. Ηταν η εμπροσθοφυλακή του λαού, που έπεσε για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Ταλέντα...μυθοπλασίας

 

Διέπρεψαν πάλι οι «γεωπολιτικοί αναλυτές» της δεκάρας με αφορμή την επίσκεψη Μακρόν. Και τι δεν είπαν! Για τη «στρατηγική σχέση» και τη «ρήτρα αμυντικής συνδρομής», που θωρακίζει τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα απέναντι στις αμφισβητήσεις της Τουρκίας. Κάνουν πως δεν βλέπουν ότι οι «ρήτρες» αυτές είναι ρήτρες εμπλοκής, που αξιοποιούνται για να σύρουν τον λαό πιο βαθιά στους πολέμους της αστικής τάξης. Οταν μάλιστα οι Γάλλοι ρωτήθηκαν την προηγούμενη φορά για τις ΑΟΖ, διέρρεαν ότι αυτές δεν καλύπτονται από τις «αμυντικές» συμφωνίες, που έχουν τόση αξία για τον λαό όση το χαρτί όπου υπογράφονται! Κάποιοι άλλοι πάλι, με επιλεκτική όραση, βλέπουν «αναβάθμιση της χώρας» εξαιτίας της συμμετοχής της στον πόλεμο και εκθειάζουν την «αποφασιστική στάση» της κυβέρνησης, που «ξύπνησε την ΕΕ από τον λήθαργο» στέλνοντας στρατιωτικές δυνάμεις εκτός συνόρων. Προσπαθούν κι αυτοί να μη δει ο λαός ότι μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε στόχο και ότι το επόμενο βήμα από το δήθεν «λήθαργο» είναι απευθείας στον εφιάλτη του ιμπεριαλιστικού μακελειού, για τα κέρδη μιας χούφτας εφοπλιστών, ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων.

Κάποιοι τρίτοι μετρούν τους «πόντους που κερδίζουμε απέναντι στην Τουρκία». Μόνο που το «γήπεδο» είναι ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των αστικών τάξεων, που καμία σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα των λαών, οι οποίοι γίνονται «κλοτσοσκούφι». Αλλωστε, όση φαντασία κι αν επιστρατεύσουν για να αποδείξουν πόσο «στριμωγμένη» είναι η Τουρκία (την ώρα που Αμερικανοί και Ευρωπαίοι την αναγορεύουν σε «πάροχο ασφάλειας» για να παρακαμφθούν τα Στενά του Ορμούζ), με τίποτα δεν κρύβεται ότι η «αναβάθμιση» που επιδιώκει η αστική τάξη της Ελλάδας περνάει μέσα από την τριμερή με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, το οποίο βλέπει την Τουρκία ως «το επόμενο Ιράν», με ό,τι αυτό σημαίνει για τα Ελληνοτουρκικά. Το κερασάκι στην τούρτα βάζουν κάποιοι αναλυτές - μυθιστοριογράφοι, που για να διαχειριστούν το κουβάρι των ανταγωνισμών λένε πως η κυβέρνηση μπορεί να παίξει ρόλο «ισορροπιστή» και «αγγελιοφόρου» π.χ. ανάμεσα στο Ισραήλ και σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Πραγματικά ταλέντα της μυθοπλασίας... Ο λαός, πάλι, που προορίζεται για «σφαχτάρι» στους ανταγωνισμούς τους, χρειάζεται τώρα πιο αποφασιστικά να παλέψει με τη σημαία των δικών του συμφερόντων. Το τι σημαίνει πραγματικά το «Ελλάς - Γαλλία - συμμαχία» για τους εργαζόμενους το έδειξαν Ελληνες και Γάλλοι λιμενεργάτες, όταν οργάνωναν μαζί με τους συναδέλφους τους σε 20 λιμάνια τη μεγαλειώδη απεργία με σύνθημα «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών»!