Το σχολείο που δεν πρέπει να θέλεις

Πόρτα πόρτα για μια ψήφο και το σχολείο που θέλουν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

  

Της Φανής Σοβιτσλή fanisovi@gmail.com

Τη νίκη στο διαγωνισμό «Το σχολείο που θέλεις» διεκδικεί το 87ο δημοτικό Πόρτα πόρτα για μια ψήφο και το σχολείο που θέλουν Μάχη για την εξασφάλιση 10.000 και πλέον ψήφων δίνουν το τελευταίο διάστημα γονείς και κηδεμόνες του 87ου δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης, στην περιοχή της Μαρτίου, στο πλαίσιο διαγωνισμού που διεξάγει γνωστή εταιρεία και στον οποίο συμμετέχουν 21 σχολεία της πόλης.

Το έπαθλο για το σχολείο που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους είναι η πλήρης ανακαίνισή του, με επισκευές σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους που θα βελτιώσουν τη σχολική καθημερινότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών.

Ομηροι

Για την αναμενόμενη αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τρίβει τα χέρια της η «Καθημερινή», που ποτέ δεν χάνει την ευκαιρία να επιτεθεί σε εργατικούς αγώνες. Ετσι, τώρα, χαρακτηρίζει «πολύ θετική» την αναμενόμενη αντι-απεργιακή ρύθμιση, με τον ισχυρισμό ότι οι εργαζόμενοι «δεν πρέπει να είναι όμηροι μειοψηφιών ή εργατοπατέρων»... Η παρέμβαση αυτή παίρνει τη σκυτάλη από το κατάπτυστο πρόσφατο άρθρο της «Αυγής», όπου γινόταν λόγος για κλάδους που δεν πρέπει να έχουν το δικαίωμα στην απεργία και για κινητοποιήσεις που στηρίζονται στην «ομηρία των πολιτών». Καθόλου τυχαία δεν είναι η σύγκλιση της κυβερνητικής εφημερίδας με την «αντιπολιτευόμενη» «Καθημερινή». Η κοινή τους αγωνία για την καπιταλιστική ανάκαμψη αντιμετωπίζει ως «έγκλημα» τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, πόσο μάλλον την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Γι' αυτό επιμένουν στην «πρόληψη» και την «καταστολή» των απεργιακών κινητοποιήσεων. Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν είναι «όμηροι» των αγώνων τους, όπως προσπαθούν να τους πείσουν οι αστικές δυνάμεις και τα Μέσα τους, αλλά της δουλειάς - λάστιχο, των εργατικών «ατυχημάτων», της ανασφάλειας, της ανεργίας, της απληρωσιάς και όλων των «συστατικών» του «εθνικού στόχου» που ονομάζεται καπιταλιστική ανάπτυξη...

«Πόντιος Πιλάτος» η κυβέρνηση για την «Καρυπίδης»

Με αφορμή το θάνατο μιας 42χρονης εργαζόμενης στις επιχειρήσεις «Καρυπίδης», αναδείχτηκε το καθεστώς της απληρωσιάς και της ομηρίας που βιώνουν εδώ και 18 μήνες οι περίπου 1.400 εργαζόμενοι της επιχείρησης. Το πανελλαδικό τους σωματείο, όλο αυτό το διάστημα, δεν έπαψε να αγωνίζεται για τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας, αναδεικνύοντας σε κάθε φάση του αγώνα τις ευθύνες της εργοδοσίας, αλλά και της κυβέρνησης, που με τη στάση της κάλυπτε, αν δεν ενθάρρυνε την εργοδοτική ασυδοσία. Οπως φαίνεται όμως, το αυτί της κυβέρνησης δεν «ιδρώνει» από τέτοια. Ετσι μόνο εξηγείται το γεγονός ότι εδώ και δυο μέρες, στελέχη του υπουργείου Εργασίας προσπαθούν «να βγουν κι από πάνω», αρνούμενοι κάθε ευθύνη και πετώντας το μπαλάκι στην αστική Δικαιοσύνη για την τροπή που έχει πάρει η υπόθεση της «Καρυπίδης». Να σημειώσουμε βέβαια ότι δεν είναι η μοναδική επιχείρηση με εργαζόμενους «βαλτωμένους» σε πολύμηνη απληρωσιά. Πάνω από 1,5 εκατ. υπολογίζονται αυτοί που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Τι σημαίνει τελικά να ενωθεί η αριστερά;

Έχω ακούσει πολλούς φίλους κι οπαδούς, που χωρίς να σκέφτονται ιδιαίτερα με ταξικό κριτήριο, ρωτάνε: “Πότε θα ενωθεί επιτέλους αυτή η αριστερά που είναι δέκα κομμάτια..;”

Για να δούμε όμως με λίγα λόγια τι ακριβώς σημαίνει  το “να ενωθεί η αριστερά” ή για να το θέσω πιο ολοκληρωμένα Τι πάει να πει: “Να ενωθούμε όσοι νιώθουμε αριστεροί;”

Μουλωχτοί

Και επαίσχυντοι και μουλωχτοί. Ο λόγος για τα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που από χτες φωνάζουν ότι τάχα δεν ήξεραν τίποτα για την αίτηση επανεξέτασης της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που δικαίωνε τους μετανάστες εργάτες γης της Μανωλάδας. Αίτηση που ανακάλεσαν άρον - άρον, κάτω από την γενικευμένη κατακραυγή, ρίχνοντας όλη την ευθύνη στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και πασπαλίζοντας την κίνησή αυτά και με «παχιά λόγια» όπως ότι «το έγκλημα της Μανωλάδας δεν παραγράφεται»! Βέβαια, όπως γράφτηκε χτες, εδώ και τρεις μήνες, μετά την απόφαση του Ευρωδικαστηρίου, η κυβέρνηση θα μπορούσε να δηλώσει ρητά ότι δεν πρόκειται να ζητήσει επανεξέταση, επιταχύνοντας ταυτόχρονα την καταβολή των αποζημιώσεων στους εργάτες γης. Το γεγονός ότι δεν το έκανε, δείχνει ότι τόσους μήνες το «ζύγιζε» το πράγμα και στο τέλος πήγε να το διευθετήσει στα «μουλωχτά». Πιάστηκε όμως «με τη γίδα στην πλάτη» και η συνέχεια είναι γνωστή...

Οι «κοινωνικές ευαισθησίες» των πολυεθνικών

«...Σε λίγο τα σχολεία μας θα γράφουν "Coca - Cola"», είναι ένα από τα συνθήματα που ακούγονταν στις κινητοποιήσεις μαθητών, γονιών, εκπαιδευτικών, δίπλα στις διεκδικήσεις για αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των αναγκών, για ολόπλευρη μόρφωση, διαβλέποντας και καταδικάζοντας την πολιτική που σπρώχνει τα σχολεία στην αγκαλιά των «χορηγών», που ανοίγει τις πόρτες τους στις επιχειρήσεις για να παρέμβουν άμεσα στο περιεχόμενο της μόρφωσης και στις συνειδήσεις των παιδιών. Σήμερα, για την ακρίβεια από το 2012, υπάρχουν σχολεία που φέρουν τη «σφραγίδα» της συγκεκριμένης πολυεθνικής, χωρίς βέβαια να είναι η μοναδική που αναπτύσσει τέτοια δραστηριότητα στο χώρο της Εκπαίδευσης. Ο λόγος για το πρόγραμμα «Το σχολείο που Θέλεις» της «Coca - Cola», που από την εταιρεία πλασάρεται ως «μια δράση για τη νέα γενιά και για ένα καλύτερο μέλλον». «Το πρόγραμμα "Το Σχολείο που Θέλεις" προβλέπει την επιχορήγηση επισκευαστικών και βελτιωτικών εργασιών σε σχολικά κτίρια και υλοποιείται με μεγάλη επιτυχία από το 2012, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές. Μέχρι σήμερα, μέσα από μία επένδυση που ξεπερνά το 1,1 εκατομμύριο, έχουμε ανακαινίσει 13 σχολεία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, βελτιώνοντας την εκπαιδευτική εμπειρία 4.500 μαθητών κάθε χρόνο!», αναφέρει η εταιρεία στην ιστοσελίδα της.

Αποτέλεσμα του βάρβαρου συστήματος ο θάνατος 42χρονης εργαζόμενης

 

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ ΑΕΕΕ»

Φωτό αρχείου

Τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια της 42χρονης εργαζόμενης σε κατάστημα της «Καρυπίδης» στα Γιαννιτσά εκφράζει η διοίκηση του Πανελλαδικού Σωματείου των εργαζομένων στην επιχείρηση, σημειώνοντας πως είναι αποτέλεσμα αυτού του βάρβαρου συστήματος.

«Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί και αυτή η κυβέρνηση και οι προηγούμενες που στηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο και οδηγούν σε απελπισία τους εργαζόμενους.

ΠΑΛΙΟ ΚΡΑΣΙ ΣΕ ΝΕΕΣ ΦΙΑΛΕΣ

Από τη μια  ο  καθηγητής του Yale, κατά δήλωσή του, Στ. Καλύβας,  όταν άρθρο του που δικαιώνει τη δικτατορία και προκαλεί θύελλα αντιδράσεων,  επανέρχεται με διευκρινίσεις, θέλοντας να πείσει πως δεν υπερασπίστηκε τη δικτατορία, αλλά  προβληματισμούς έθεσε ως ακαδημαϊκός βέβαια. Από την άλλη, έτερος καθηγητής, του ΕΚΠΑ αυτήν τη φορά, ο Αρ. Χατζής, σε δημοσίευσή του στο διαδίκτυο χαρακτηρίζει τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης την Ελλάδα, κι όταν οι αποδοκιμασίες για το σκεπτικό του πολλαπλασιάζονται το υπερασπίζεται χαρακτηρίζοντάς το χιουμοριστικό, ένα τρολάρισμα ήταν, κι όσοι  δεν το κατάλαβαν αποδεικνύουν το «λειτουργικό αναλφαβητισμό» τους. 

Μια «έντεχνη» Πανήγυρη στο Καλλιμάρμαρο

 

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

«Η τέχνη δεν είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τον κόσμο, αλλά ένα σφυρί για να τον διαμορφώσει»

                                                                            Vladimir Vladimirovic  Mayakovsky

Σε μία περίοδο που φαίνονται οι τρομερά αρνητικές επιπτώσεις των «πολιτικών δομικής προσαρμογής» και ο νεοφιλελευθερισμός επιτίθενται σε δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, οι κυβερνήσεις περιορίζουν το κράτος και τις αρμοδιότητές του, μετατρέποντας το σε επιχειρηματικό σχεδιαστή με ελαχιστοποιημένο ρόλο στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Νομιμοποιώντας με αυτόν τον τρόπο την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών προς ικανοποίηση των ηγετικών οικονομικών τάξεων.

Δικαιοσύνη..

.

Πολύς ντόρος σηκώνεται το τελευταίο διάστημα από τα κόμματα και τα επιτελεία του συστήματος γύρω από την αστική Δικαιοσύνη. Υπουργοί της κυβέρνησης εμφανίζονται να βγαίνουν στα κάγκελα για δικαστικές αποφάσεις με αντεργατικό χαρακτήρα, οι οποίες ωστόσο αποτελούν εφαρμογή του νομοθετικού πλαισίου που διατηρεί άθικτο και ενισχύει διαρκώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Στελέχη της αντιπολίτευσης «βγαίνουν από τα ρούχα τους» γιατί πλήττεται η περιβόητη «διάκριση των εξουσιών», επειδή η διορισμένη από την κυβέρνηση πρόεδρος του ανώτατου δικαστηρίου πέρασε αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της σε κυβερνητική θέση, υπεύθυνη του νομικού γραφείου του πρωθυπουργού... Οι αντιπαραθέσεις για την αστική Δικαιοσύνη στην πραγματικότητα αντανακλούν συνολικότερα τους εντεινόμενους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, οι οποίοι διαπερνούν όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους. Αυτό που τους απασχολεί όμως ταυτόχρονα, μέσα από όλη αυτήν την αντιπαράθεση, είναι να σηκώνεται και ένας «βολικός» κουρνιαχτός, για να συγκαλύπτεται η αντιλαϊκή στρατηγική σύμπλευση όλων αυτών των δυνάμεων που τον συντηρούν, να προτάσσονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές. Να συγκαλύπτεται τελικά ο ίδιος ο ταξικός χαρακτήρας όλων των θεσμών και των «εξουσιών» του αστικού κράτους, η ενιαία αποστολή τους - ανεξάρτητα από ενδοαστικούς ανταγωνισμούς - που είναι να διασφαλίζουν συνολικά την εξουσία του κεφαλαίου και τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και του λαού.

«Ευκαιρία» μόνο για το κεφάλαιο

Από παλαιότερη κινητοποίηση των μεταλλεργατών

 

 

Η συζήτηση για την ανάκαμψη της οικονομίας, που εντάθηκε μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης», συνδέεται με διάφορες προσεγγίσεις για τις προϋποθέσεις κατοχύρωσης της απρόσκοπτης αναπαραγωγής των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, μέσω της διαμόρφωσης «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος».

Εκτός από την κυβέρνηση, που διαφημίζει το «Εθνικό Σχέδιο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης», σε αυτή τη συζήτηση παρεμβαίνουν τα άλλα αστικά κόμματα, επιχειρηματικοί φορείς και επιτελεία, που αναγνωρίζουν τη σημασία της αντιλαϊκής συμφωνίας στο Γιούρογκρουπ και είτε στηρίζουν αναφανδόν την κυβέρνηση, είτε προβληματίζονται για το κατά πόσο μπορεί μ' αυτό το σχήμα να φανεί συνεπής στην έγκαιρη και ολοκληρωμένη προώθηση των «μεταρρυθμίσεων» και των μέτρων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.

Το στεγαστικό πρόβλημα στην ΕΣΣΔ

Κάθε πολίτης της ΕΣΣΔ είχε το κατοχυρωμένο δικαίωμα να αποκτήσει εντελώς δωρεάν διαμέρισμα.

Ναι, απολύτως δωρεάν, δεν χρειαζόταν να πληρώσει. Το αποκτούσε με επίσημα έγγραφα στο όνομά του για πάντα και μπορούσε να το δώσει στα παιδιά του αργότερα.

Φυσικά, υπήρχαν λίστες αναμονής, αλλά κάθε μήνα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ελάμβαναν δωρεάν διαμερίσματα από το σοβιετικό κράτος. Χάρη σε αυτό ακόμα και σήμερα υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια ιδιοκτήτες σπιτιών στη Ρωσία. Αυτό το δικαίωμα που κατοχυρώθηκε στην ΕΣΣΔ ήταν για πρώτη φορά στον κόσμο.

Το μήνυμα...

Διαβάζουμε στην «Καθημερινή», σχετικά με το ενδιαφέρον της Κίνας να επενδύσει στα ελληνικά ναυπηγεία: «Οι Κινέζοι δεν πρόκειται να βάλουν ούτε ένα ευρώ εάν δεν πετύχει το εγχείρημα της Ναυπηγοεπισκευής. Και η επιτυχία του δεν θα κριθεί από την προσέλκυση πελατών στη νέα μεγάλη πλωτή δεξαμενή των 80.000 τόνων του ΟΛΠ, που θα αρχίσει να λειτουργεί τον Νοέμβριο (τα μεγάλα ακτοπλοϊκά, που τώρα προσφεύγουν στην Τουρκία, θεωρούνται σχεδόν δεδομένοι πελάτες), αλλά από την ομαλή και σύμφωνα με τα χρονοδιαγράμματα παράδοση των πλοίων. Να πάψουν δηλαδή τα φαινόμενα των μεγάλων καθυστερήσεων που προκαλούσαν στο όχι και τόσο απώτερο παρελθόν οι απεργίες. Εφόσον όλα αυτά τρέξουν "κατ' ευχήν", τότε θεωρούνται αυξημένες οι πιθανότητες να υλοποιηθεί μια δεύτερη πολύ μεγάλη κινεζική επένδυση στην Ελλάδα, αναφέρουν οι επαΐοντες». Το μήνυμα που διαπερνά δημοσιεύματα όπως αυτό, απευθύνεται στους εργαζόμενους και τους απειλεί «να κάτσουν στ' αυγά τους» τώρα που «ανοίγουν οι δουλειές», επειδή οι αγώνες τους «διώχνουν τις επενδύσεις».

Το ΑΠΘ τιμά τον Γιούνκερ του «καλό κουράγιο»…

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ θα αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την ερχόμενη Πέμπτη. Η ομιλία που θα εκφωνήσει σύμφωνα με τους διοργανωτές, θα φέρει τον τίτλο: »Ελλάδα και Ευρώπη: Ένα ταξίδι ανθρωπισμού»…

Ναι! Καλά διαβάσατε. «Ταξίδι ανθρωπισμού»! Οι απειλές. Οι εκβιασμοί. Η διάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Η φτωχοποίηση της. Η ανεργία. Τα συσσίτια. Τα λιπόθυμα παιδιά από την πείνα. Οι αυτοκτονίες. Οι κατασχέσεις και οι εξώσεις. Οι κομμένες συντάξεις. Οι τσεκουρωμένοι μισθοί.

Όσοι μιλάνε για «ανάπτυξη» στον καπιταλισμό, απαραίτητα μιλάνε για τσάκισμα μισθών, συντάξεων και εργατικών δικαιωμάτων

«Όσοι μιλάνε για ανάπτυξη και για επενδύσεις μέσα στον καπιταλισμό που ζούμε, απαραίτητα μιλάνε για μείωση μισθών, συντάξεων, εργατικών δικαιωμάτων κ.λπ. Δεν μπορούν να συμβιβαστούν τα αντιτιθέμενα κοινωνικά συμφέροντα του εργοδότη και του εργαζόμενου» υπογράμμισε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Σωτήρης Ζαριανόπουλος, μιλώντας στην εκπομπή «Europe» της ΕΡΤ1 το Σάββατο, 8 Ιούλη.