Μπογιά

 

«Υπηρεσία. Ανθεκτικότητα. Συνεργασία. Η Ομάδα της Σούδας (Team Souda) ολοκλήρωσε πρόσφατα μια εκδήλωση σχέσεων με την τοπική κοινότητα σε ένα Δημοτικό Σχολείο για το βάψιμο των εξωτερικών περιφράξεων. Αυτό το έργο ανέδειξε τη διάθεση προσφοράς των ναυτών μας, καθώς εργαστήκαμε δίπλα - δίπλα με τη χώρα φιλοξενίας μας και τον δήμο Χανίων, ο οποίος παρείχε τα χρώματα και τον εξοπλισμό. Είμαστε απίστευτα υπερήφανοι για αυτή την ισχυρή συνεργασία και πάντα ευγνώμονες για την ευκαιρία να ανταποδίδουμε». Μ' αυτόν τον τρόπο η διοίκηση της αμερικανοΝΑΤΟικής βάσης της Σούδας διαφημίζει τις «αγαθοεργίες» της στα Χανιά, με τις πλάτες μάλιστα της δημοτικής αρχής. Η αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί μακελάρηδες έχουν το «know how» σε τέτοιες δουλειές, αφού βάφουν όλο τον κόσμο με το αίμα των λαών. Οσο κι αν προσπαθούν όμως να ξεπλύνουν τα εγκλήματά τους, μαγαρίζοντας τα σχολεία και τους μαθητές της περιοχής, ο λαός των Χανίων και της Κρήτης δεν πρόκειται να τους χαριστεί. Η λαομίσητη βάση - ορμητήριο πολέμου βρέθηκε τον τελευταίο μήνα για άλλη μια φορά στο επίκεντρο μεγάλων αντιπολεμικών - αντιιμπεριαλιστικών διαδηλώσεων, όπως η παγκρήτια συγκέντρωση και η διαμαρτυρία των φιλειρηνικών κινημάτων της Μέσης Ανατολής. Μάταιη λοιπόν η προσπάθεια να ...μερεμετίσουν την αποκρουστική εικόνα τους με βαψίματα σε σχολεία και άλλες «κοινωνικές δράσεις». Η μπογιά τους δεν περνάει, κι αυτό υπενθυμίζει με κάθε αφορμή ο χανιώτικος λαός.

Πατριωτισμός

Την έννοια του ...πατριωτισμού - σε συνάρτηση με το κρατικό χρέος - ανέλυσε τις προάλλες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κ. Χατζηδάκης, μιλώντας στο Συνέδριο «Ελλάδα 2030». Οπως είπε, «όχι μόνο δεν συζητούμε για το δημόσιο χρέος όπως πρέπει, αλλά η πατρίδα μας έχει χρεοκοπήσει πέντε φορές. Επομένως, το ότι έχουμε μειώσει σημαντικά το δημόσιο χρέος είναι μια πατριωτική πράξη, αλλά και μια εγγύηση στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό ότι οι νέοι, στον βαθμό που θα ακολουθηθεί αυτή η πολιτική στο μέλλον, δεν θα έχουν να πληρώσουν τον λογαριασμό των παλαιότερων γενεών». Πονηρός ο Χατζηδάκης, προσπαθεί να κανονικοποιήσει τη ληστεία του λαού και τη συντριβή των δικαιωμάτων του ως «πατριωτική» πολιτική, την οποία μάλιστα σκοπεύουν να περάσουν και στη συνταγματική αναθεώρηση, για να μην είναι εκτεθειμένη στη λαϊκή δυσαρέσκεια και στους ανταγωνισμούς τμημάτων του κεφαλαίου. Τι είναι λοιπόν «πατριωτισμός» για την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα που στηρίζουν τους δημοσιονομικούς κανόνες και την αντιλαϊκή σταθερότητα; Είναι η πολιτική στήριξης των μονοπωλίων που δημιούργησε και διόγκωσε το κρατικό χρέος. Είναι η φοροαφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων και οι μόνιμοι κόφτες στις κρατικές δαπάνες για τις ανάγκες του λαού. Είναι τα «Ευρωπαϊκά Εξάμηνα» και τα άλλα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ, που σφίγγουν σαν κορσές τις λαϊκές ανάγκες. Σε τελική ανάλυση, είναι όλα αυτά που χαράσσουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην «πατρίδα» του κεφαλαίου και στην πατρίδα του λαού. Ανάμεσα στον πατριωτισμό της πάλης για να ζήσει ο λαός όπως του αξίζει και στον «πατριωτισμό» της βαρβαρότητας, που έχει κορόνα στο κεφάλι της τα συμφέροντα μιας χούφτας καπιταλιστών.

Στασίδι

Οι πρόσφατες ανακοινώσεις της Κομισιόν για «χρηματοδότηση της Παλαιστίνης» μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων είναι μνημείο ξεδιαντροπιάς. Πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις περί «ανάκαμψης» και «ανθεκτικότητας», η ιμπεριαλιστική ένωση επιχειρεί να κρύψει την εγκληματική συνενοχή στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η ΕΕ δεν δίνει δεκάρα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - για τους Παλαιστίνιους που σφαγιάζονται καθημερινά. Τα πακέτα της συνοδεύονται από όρους για την παροχή «τεχνικής βοήθειας», που είναι όχημα για βαθύτερη διείσδυση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στην περιοχή. Οι πακτωλοί του χρήματος διοχετεύονται μέσω των τοπικών τραπεζών για να θησαυρίσει το κεφάλαιο, την ώρα που ο λαός συνεχίζει να στερείται ακόμα και τα στοιχειώδη για την επιβίωσή του, κάτω από την ισραηλινή κατοχή. Η ΕΕ είναι συνεργός στο έγκλημα στη Μέση Ανατολή, στηρίζοντας τη βαρβαρότητα των ΗΠΑ - Ισραήλ και τα βρώμικα σχέδιά τους. Κι επειδή κέρδη και πόλεμος πάνε μαζί, επιστρατεύουν τώρα το «όπλο» των επενδύσεων πάνω στην κατεστραμμένη Γάζα για να πιάσουν καλύτερο στασίδι στη μοιρασιά της ιμπεριαλιστικής λείας.

Προβάδισμα

Καθόλου απαρατήρητο δεν περνάει το αμερικανικό ενδιαφέρον για τη ναυπηγική βιομηχανία στην Ελλάδα, όπου η ΟΝΕΧ έχει αγοράσει τα Ναυπηγεία Σύρου και Ελευσίνας. Το κράτος και όλες οι κυβερνήσεις ανοίγουν δρόμο για νέες κερδοφόρες επενδύσεις, όπως με το νομοσχέδιο για την ανάπτυξη εμπορικών και ενεργειακών δραστηριοτήτων της ΟΝΕΧ στην Ελευσίνα, ή με τη συμφωνία για την επισκευή πολεμικών πλοίων του 6ου αμερικάνικου Στόλου. Στο φόντο τέτοιων εξελίξεων, ο Π. Ξενοκώστας, πρόεδρος της ONEX και της Ενωσης Ελληνικών Ναυπηγείων, έλεγε τις προάλλες από τα «Ποσειδώνια» ότι «απαιτείται ένα νέο Διατλαντικό Ναυπηγικό Σύμφωνο. Μια συντονισμένη 10ετής στρατηγική με μία απαρέγκλιτη προτεραιότητα: Η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες να ανακτήσουν συλλογικά το 1 στα 3, δηλαδή το 33% της παγκόσμιας ναυπηγικής παραγωγής». Αλλη μια επιβεβαίωση ότι στις σημερινές συνθήκες δεν υπάρχει μπίζνα του κεφαλαίου που να μην οδηγεί σε μεγαλύτερη ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και στη μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας σ' αυτούς. Στόχος της «ναυπηγικής στρατηγικής» που περιγράφει ο Ξενοκώστας, είναι να καλυφθεί ένα μέρος της απόστασης που χωρίζει τις ΗΠΑ - ΕΕ από τους ανταγωνιστές τους και ιδιαίτερα την Κίνα, που έχει αδιαμφισβήτητο προβάδισμα στη ναυπήγηση πλοίων. Τα ναυπηγεία γίνονται έτσι κομμάτι των ανταγωνισμών για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, βάζοντας σε μεγαλύτερη δίνη τον λαό.

 

Ριζοσπάστης