RIZOSPASTIS |
Τα γνωστά μεγάλα ζητήματα της Τοπικής Διοίκησης δεν προέκυψαν από το πουθενά. Αφορούν τη μόνιμη υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση, φυσικά με όλη την αντιλαϊκή επέκταση που αυτά έχουν: Αρμοδιότητες που αναλαμβάνουν δήμοι σε κρίσιμα λαϊκά θέματα χωρίς πόρους και προσωπικό, συνολικά εγκαταλελειμμένες υπηρεσίες, εργαζόμενοι που βγάζουν δουλειά για 2 και για 3 ο καθένας, έλλειψη στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας και πόσα άλλα. Αφορούν, σαν συνέχεια αυτών, τη διαρκή επέκταση της εμπορευματοποίησης, τη γενίκευση της ανταποδοτικότητας, το χαράτσωμα του λαού και μέσα από την τοπική φορολογία, με σειρά αντιλαϊκών μέτρων των περιφερειακών και δημοτικών αρχών. Οι γαλαζοπράσινες (και με ολίγον ροζ κατά περίπτωση) ηγεσίες των περιφερειακών και δημοτικών οργάνων, γι' αυτά ακριβώς τα ζητήματα, που αποτελούν την καρδιά της λειτουργίας της Τοπικής Διοίκησης, όχι μόνο δεν κάνουν κάτι αλλά ακόμα περισσότερο χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, υποκρίνονται δηλαδή, τη στιγμή που στηρίζουν τις κεντρικές κυβερνητικές επιλογές. Επιλογές που άλλωστε σε αυτήν τη φάση ειδικότερα καθορίζονται από τη φρικιαστική «κουλτούρα πολέμου», την προτεραιότητα στην όλο και πιο ενεργή συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική σφαγή και στη μοιρασιά της ενεργειακής και γεωπολιτικής «λείας». Οταν οι κομμουνιστές αναδεικνύουν αυτά ακριβώς τα θέματα στα Περιφερειακά και Δημοτικά Συμβούλια, οι εκπρόσωποι των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ, ξεχνούν τις έτσι κι αλλιώς ανεπαίσθητες διαφορές τους και με τη γνωστή στρατηγική σύμπλευση λένε «αυτά δεν μας αφορούν», «ο δήμος μας δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» (!!!) και άλλα, που δεν αντέχουν βεβαίως σε κριτική. Οταν τους λέμε «πώς θα πληρώσετε το πετρέλαιο του χρόνου για τα σχολεία, εδώ τώρα και δυσκολεύεστε», σε κοιτάνε αμήχανα και αρχίζουν διάφορα ακατανόητα περί «εξωστρέφειας» του δήμου, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή....
