Για το καλό τους…

Για το καλό τους…

   Με μια γνωμοδότηση, που σίγουρα θα ικανοποιήσει τον κ.Μπαλτάκο και τους ομοϊδεάτες του, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους προτείνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, την επ΄αόριστον παράταση της κράτησης των μεταναστών στα «στρατόπεδα συγκέντρωσης», μέχρι να συναινέσουν στην «οικειοθελή» απέλασή τους.

Η γνωμοδότηση 44/2014 του Δ” Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου, ορίζει τα εξής:

«Ναι μεν δεν προβλέπεται από τον νόμο η δυνατότητα παρατάσεως της κρατήσεως πέραν του 18μηνου, ούτε εκ νέου κράτηση για χρονικό διάστημα μέχρι 18 μήνες, με αιτιολογημένη όμως απόφαση της αρμόδιας Αρχής, λόγω της αρνήσεως συνεργασίας του ίδιου του αλλοδαπού για την πραγματοποίηση και ολοκλήρωση της εκτελέσεως της αποφάσεως επιστροφής του ή απελάσεώς του και του κινδύνου της διαφυγής του, μπορεί να μην αφεθεί ελεύθερος και μετά το 18μηνο, αλλά να του επιβληθεί αυτόματα ο περιοριστικός όρος υποχρεωτικής διαμονής του στο κέντρο προαναχωρησιακής κρατήσεως, μέχρις ότου συνεργασθεί με τις αρμόδιες Αρχές για την εκτέλεση της πράξεως επιστροφής ή απελάσεώς του». Το κράτος θεωρεί ότι η απελευθέρωση των κρατουμένων «θα έχει αποτέλεσμα την έμμεση “νομιμοποίηση” της παραμονής των ως άνω αλλοδαπών στη χώρα, ενώ παράλληλα εκτιμάται, με βεβαιότητα, ότι θα εντείνει τις μεταναστευτικές ροές προς τη χώρα μας και θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη ραγδαία αύξηση του πληθυσμού των μη νόμιμων μεταναστών στο εσωτερικό, με τις εντεύθεν δυσμενείς συνέπειες στη δημόσια τάξη και ασφάλεια, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη ότι οι μετανάστες αυτοί στερούνται πόρων για τη διαβίωσή τους».

Όμως - για να μην παρεξηγηθούμε - αυτό το κάνει «για το καλό τους»! Και το εξηγεί:

«Προστατεύεται συγχρόνως με το δημόσιο συμφέρον και το ατομικό τους συμφέρον, αφού πρόκειται για ευάλωτα άτομα, χωρίς μόνιμη διαμονή, χωρίς νόμιμα έγγραφα και χωρίς δυνατότητα να εργασθούν και κινδυνεύουν να πέσουν σε μεγάλη ένδεια ή σε παράνομα κυκλώματα εκμεταλλεύσεώς τους».

Νέα γλώσσα – νέα ήθη.

     Αν τα «στρατόπεδα συγκέντρωσης» μετονομάζονται σε «κέντρα προ-αναχώρησης» και η «κράτηση» σηματοδοτεί την «προστασία από την ανεξέλεγκτη ελευθερία», τότε μπορούμε άνετα να δεχτούμε και το δίκιο του Υπουργού Υγείας, που διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι τα μέτρα κατεδάφισης του Δημόσιου συστήματος υγείας είναι μέτρα προάσπισης της υγείας των πολιτών. Επίσης, το ότι οι φτωχοί κι οι μετανάστες μένουν χωρίς ιατροφαρμακευτική φροντίδα είναι ουσιαστικά ένας τρόπος για να γλυτώσουν από την τυραννία των γιατρών και των κυκλωμάτων εκμετάλλευσης του πόνου τους. Ναι, γιατί όχι… Αφού ο κυνισμός και ο νόμος της ζούγκλας καθίστανται κυρίαρχη ιδεολογία και όποιος στέκεται ενάντια σ΄αυτόν τον πολιτισμένο αγριανθρωπισμό βαφτίζεται προδότης του έθνους και εχθρός της πατρίδας, τότε μπορούμε χαλαρά κι εμείς να καλωσορίσουμε από τον καναπέ μας το νέο Μεσαίωνα. Και γιατί να ενδιαφερθούμε για το ότι πρόσφυγες από τόπους κατεστραμμένους, οι οποίοι πέρασαν τα πάνδεινα για να φτάσουν σε μια χώρα που ήλπιζαν ότι θα έβρισκαν ψωμί και ελευθερία, είναι τώρα μαντρωμένοι σε κλουβιά δίχως δίκη, δίχως δικαιώματα, δίχως επικοινωνία με τον έξω κόσμο και τους ανακοινώνεται μια ωραία πρωία, μετά από 1,5 χρόνο, ότι θα παραμείνουν μέσα «για το καλό τους και ωσότου συνεργαστούν για την απέλαση»?... Και μάλιστα όταν αυτοί θέλουν όντως να φύγουν από αυτή τη χώρα, αλλά είναι εγκλωβισμένοι εδώ λόγω της Συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙ… Οι συγκεκριμένοι, μόλις το έμαθαν στο κέντρο κράτησης Ξάνθης, άρχισαν απεργία πείνας, αλλά αυτό είναι μια πάγια τακτική των απολίτιστων για να πλήξουν το κύρος της χώρας, που μάλιστα είναι έτοιμη να βγει και στις Αγορές.

Σαν Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης έχουμε ταχθεί από τη στιγμή της ίδρυσης μας στο πλευρό των αποκλεισμένων ντόπιων και μεταναστών και αποτελούμε ενεργό κομμάτι του αντιφασιστικού και αντιρατσιστικού κινήματος. Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να σταματήσει αυτό το αίσχος, θα δουλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να διατηρηθεί η ελπίδα για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Σε αυτό το δίλημμα που επανακάμπτει με όρους εμφυλιακούς, θα βαδίσουμε το δρόμο προς το Φως και όχι πίσω στο Σκοτάδι.

Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης

Κάγκελα παντού για τον αόρατο εχθρό

Ένα οδοιπορικό-σοκ στο δημοσιογραφικό άβατο των κέντρων κράτησης μεταναστών Έβρου. Του Δημήτρη Ρουμπή, μέλους των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Ο ανθρώπινος πόνος ευδοκιμεί στον  Έβρο. Διεκδικώντας τον τίτλο ισόβιου πρωταθλητή στη χώρα. Μελαγχολικοί, μοναχικοί φαντάροι περιπλανώνται σε σταθμούς λεωφορείων και τραίνων. Ξεχασμένοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί χάνονται καθημερινά ανάμεσα σε δύο κουλτούρες. Μετανάστες και πρόσφυγες από την Ασία και την Αφρική ξυπνάνε απότομα από το ευρωπαϊκό τους όνειρο. Τα κάγκελα, οι φράχτες και τα σύρματα είναι το σήμα κατατεθέν της περιοχής κι έχουν υψωθεί θεόρατα για να διαχωρίσουν τους καλούς από τους κακούς, εμάς από τους άλλους, τους δικούς μας από τους εχθρούς.


Στον ‘Εβρο βρέθηκα για πρώτη φορά αυτόν τον Φεβρουάριο με την ομάδα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Η οργάνωση παρεμβαίνει στα κέντρα κράτησης μεταναστών και αιτούντων άσυλο της ευρύτερης Θράκης από το 2009 παρέχοντας στους κρατούμενους  το  -όχι-και-τόσο αυτονόητο δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στην ψυχολογική υποστήριξη.
Είμαι προετοιμασμένος για αυτό που θα συναντήσω. Έχει φροντίσει για αυτό η Χούλια, Ισπανίδα γιατρός με την οποία ταξιδεύουμε από την Αλεξανδρούπολη, περνώντας μέσα από τυπικά, φτωχικά χωριά της ελληνικής υπαίθρου με καλογυαλισμένα και μελαγχολικά μνημεία στην κεντρική πλατεία. «Όταν μου είπαν ότι θα έρθω αποστολή στην Ελλάδα θεώρησα ότι θα ήταν κάτι απλό. Έχω πάει σε διάφορα μέρη, όπως στο Νότιο Σουδάν και στο Πακιστάν, και έχω βιώσει άθλιες καταστάσεις. Σύντομα όμως κατάλαβα πως εδώ μιλάμε για τη σκοτεινή πλευρά της Ευρώπης, μια πλευρά που οι περισσότεροι αγνοούμε».
Μπαίνοντας, ωστόσο, στο Φυλάκιο, το μεγαλύτερο κέντρο κράτησης στον Βόρειο Έβρο, σοκάρομαι. Η άμυνα του καλομαθημένου οργανισμού μου αμέσως προσπαθεί να με προστατεύσει. Φαντάζομαι ότι βρίσκομαι σε σκηνικό από ταινία, κάτι σαν το δικό μας Εξπρές του Μεσονυκτίου. Οι συμβολισμοί είναι αναπόφευκτοι. Ένα κτήριο, σχεδόν στα σύνορα με τη Βουλγαρία και την Τουρκία, έχει μετατραπεί σε αποθήκη ανθρώπων, στοιβάζοντας κυριολεκτικά εκατοντάδες ψυχές. Τέσσερα πέντε μεγάλα κλουβιά - «όχι κελιά» όπως σωστά μου λέει η Άντζι, βελγίδα συνάδελφος που συντονίζει το πρόγραμμα – με κάγκελα μπροστά τους απλώνονται σε έναν σκοτεινό, υγρό και βρώμικο διάδρομο. Το κάθε κλουβί-κελί, όχι πολύ μεγαλύτερο από ένα δυάρι, φιλοξενεί με όρους Ξένιου Δία του νεότερου περισσότερα από 50 άτομα για 22 ώρες την ημέρα επί 18 μήνες. Οι διπλές κουκέτες είναι τόσο συνωστισμένες που οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να περπατήσουν στον ανύπαρκτο σχεδόν διάδρομο και αναγκάζονται να μετακινούνται από κρεβάτι σε κρεβάτι φτάνοντας μέχρι τα μπροστινά κάγκελα. Τους βλέπεις παντού. Κάποιοι κοιμούνται, ορισμένοι συζητούν, ένας προσεύχεται, εναποθέτοντας την τελευταία του ελπίδα στο Θεό.

Η αστική πχιότητα

Δεν είμαστε εμείς ρατσιστές, οι μετανάστες είναι κακής ποιότητας

Είναι γνωστό τοις πάσι πως οι μετανάστες μας παίρνουνε τις δουλειές. Αυτός είναι ο βασικός λόγος άλλωστε που εγώ κι εκατοντάδες άλλοι απόφοιτοι δημοσιογραφίας βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ανεργίας κι ευελφάλειας, ημιαπασχόλησης, πλήρους απασχόλησης χωρίς αμοιβή ή με μπλοκάκι –που είναι πρακτικά το ίδιο- κι ένα σωρό άλλους συνδυασμούς εκμετάλλευσης, που υπερβαίνουν την καθημερινή ρουτίνα της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, που σε σκοτώνει μέρα με τη μέρα. Αυτή είναι η μαγεία της ελεύθερης αγοράς, μακριά από ταμπού και προκαταλήψεις, όπου ο εργοδότης σου μπορεί να σε πάρει (στη δούλεψή του) με διάφορους τρόπους, στάσεις κι εργασιακά καθεστώτα, όπως και για όσο θέλει, είτε δέκα και δώδεκα μέρες την ημέρα (χωρίς υπερωρία, γιατί το σεξ είναι ευχαρίστηση) είτε για δυο-τρεις ώρες τη βδομάδα, ίσα-ίσα δηλ να μην καταγράφεσαι στα μητρώα του οαεδ και πιάνεις τζάμπα χώρο, μόνο και μόνο για να συκοφαντείς ως ενοχλητικό στατιστικό στοιχείο το ελληνικό success story. Εκτός κι αν θες να δουλέψεις μαύρα, οπότε αλλάζει το πράγμα. Και ποιος άλλος φταίει άραγε για τη μαύρη εργασία, αν όχι οι μελαμψοί που έχουνε κατακλύσει την χώρα; Έχουν γίνει μάστιγα αυτοί οι αφγανοί και πακιστανοί δημοσιογράφοι. Και να ‘ταν μόνο αυτοί. Τα ίδια και χειρότερα βιώνουν εξαιτίας τους οι γιατροί, οι μηχανικοί, οι δικηγόροι, οι εκπαιδευτικοί, οι ερευνητές. Όλοι κάνουν μασούρι τα πτυχιόχαρτά τους (έτσι, για να παραπέμπει σε κηδειόχαρτα) επειδή έρχονται αλλοδαποί και μας παίρνουν τις δουλειές. Και σα να μην έφταναν όλα τα άλλα, δεν είναι και καλής ποιότητας.

Φαντάσου βέβαια τι θα ακούγαμε και πόσο πιο πειστικό θα ήταν αυτό το παραμύθι για ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, που ‘ναι και τώρα πρόθυμο (με προδιάθεση και βάλε) να το χάψει και να το ρουφήξει, όπως το χώμα το νερό, αν είχαμε και στην ελλάδα αλλοδαπούς φοιτητές και επιστήμονες, όπως πχ στη βρετανία με την πολυάριθμη ινδική κοινότητα. Και σε τι επίπεδα θα είχε φτάσει τότε το ρατσιστικό παραλήρημα.

τ αστερι του βορια

ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΗΣΗ ΜΙΑ ΠΟΙΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ?