ΝΟΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ Πανευρωπαϊκό τσουνάμι αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ακόμη και στα 74 έτη ετοιμάζεται αμέσως μετά τις ευρωεκλογές

 

 

• Του Νότη Μαριά, καθηγητή Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην ευρωβουλευτή

Πανευρωπαϊκό τσουνάμι αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 74 έτη ετοιμάζεται αμέσως μετά τις ευρωεκλογές. Και μπορεί μεν οι πρώτες τροχιοδεικτικές βολές να άρχισαν από το 2021 εντούτοις με την ψήφιση των νέων δημοσιονομικών κανόνων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 23 Απριλίου 2024 το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κύβος ερρίφθη.

Και όλα αυτά ελάχιστες ημέρες πριν από τη γιορτή της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Και αυτό γιατί στα «ψιλά γράμματα» των νέων δημοσιονομικών κανόνων προβλέπεται αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μέχρι και τα 74 έτη. Μάλιστα το άκρον άωτον της κοινωνικής πρόκλησης είναι ότι η δουλειά μέχρι τα 74 έτη επιβάλλεται μέσα από τον περίφημο Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων που τα κράτη μέλη της Ένωσης οφείλουν να εφαρμόσουν μέσω των εθνικών σχεδίων τους έως τις 20 Σεπτεμβρίου 2024.

Βασιλικός Καρκίνος

 

 

Υπάρχουν πολλών ειδών καρκίνοι. Άγριοι, επιθετικοί, ιάσιμοι, και ευτυχώς η επιστήμη κάνει άλματα στη θεραπεία τους. Αλλά στην καπιταλιστική κοινωνία η υγεία δυστυχώς εξαρτάται από το χρήμα και το κέρδος. Ακριβή η σωτηρία, χωρίς κόστος ο θάνατος…

Στην κοινωνικότητα, την επικοινωνία και την εικόνα της κοινωνίας, όπως αυτή αντανακλάται στα μέσα της εποχής, υπάρχουν μόνο δυο ειδών καρκίνοι, αλλά και άλλες ασθένειες γενικότερα. Οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι. Αναρρώνω ευτυχώς καλά μετά από δεκαήμερη διασωλήνωση, κι ίσως όλα μου φαίνονται πιο άδικα και πιο αηδιαστικά από όσο είναι. Σεντόνια, κείμενα, φωτογραφίες, μεγάλα ρεπορτάζ τηλεοπτικά, πρωτοσέλιδα στην Ελλάδα, που θρηνεί χωρίς καμιά προσοχή πια αδικοχαμένους στον κάμπο, στα Τέμπη, στη Μάνδρα, στο Μάτι, αφιερωμένα στον καρκίνο του βασιλιά Καρόλου. Και τσάι και οίκτος και συμπάθεια για τη βασιλική «ατυχία». Ήδη σε κάποια γραφεία στοιχημάτων παίζουν για να μαντέψουν πού ακριβώς τον έχει, αφού δεν είναι στον προστάτη, ο ιστορικός προστάτης των αποικιοκρατών, ιμπεριαλιστών απ’ τον Καναδά ως την Αυστραλία κι από τον Νότιο ως τον Βόρειο Πόλο. Μπλιαχ! Όχι για τον άνθρωπο και την αρρώστια του, μήτε τη σεμνή ανακοίνωσή της. Αλλά για τους άλλους, τους εθισμένους στο εμπόριο της διαστρεβλωμένης εικόνας και πληροφορίας.

Εφηβεία. Η αθέατη πλευρά της πανδημίας

 

Δεν ξέρω για την αθέατη πλευρά του φεγγαριού. Δεν έχω πάει, και δεν αντέχει ούτε η σκέψη μου ούτε η τσέπη μου, στην ιδέα του διαστημικού τουρισμού, αλά χόμπι βαθύπλουτων αρπακτικών σαν τον Μπράντσον και τον Μασκ. Ξέρω όμως την ολοφάνερη και συνάμα αθέατη πλευρά της πανδημίας, που λέγεται εφηβεία.

Δεκατετράχρονα και δεκαπεντάχρονα μαθητούδια, μερικώς και βίαια τηλεκπαιδευμένα, με μπουμπουκιασμένες τις ορμόνες τους και φουντωμένες από όνειρα της ανάγκης τους, οπλίστηκαν με το πρώτο κουζινομάχαιρο που βρήκαν μπροστά τους. Οι παρέες εύκολα και σκόπιμα - από πλευράς τυφλών ενήλικων που συγκρούονται για την επιβίωση οι μεν για το κέρδος οι δε, πολλοί οι πρώτοι λίγοι οι δεύτεροι - μετατράπηκαν «αυθόρμητα» σε συμμορίες. Με σκοτωμένο το σχολείο, δολοφονημένη τη συλλογικότητα, απαγορευμένη την αγκαλιά και το χάδι ως επικίνδυνα, με την ανάσα και τον κίνδυνο στη μεζούρα των δύο μέτρων, οι έφηβοι νομιμοποιούν την αγέλη της υποχρεωτικής μασκοφορίας, καγχάζοντας για την εποχή που πήγαινε ασορτί με τη μολότοφ και την καύση στον σκουπιδοτενεκέ ανακύκλωσης.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΔΕΡΗΣ Ανάγκη και δικαίωμα του λαού ο μαζικός εμβολιασμός

 

  Πηγή: Associated Press

 

Αναδημοσιεύεται άρθρο του Γιώργου Σιδέρη, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, από την ιστοσελίδα topontiki.gr.

Το άρθρο έχει ως εξής:

«Το ΚΚΕ θεωρεί ότι τα εμβόλια, ως κατάκτηση της ανθρωπότητας και της επιστήμης, έχουν αποδεδειγμένα αποτελέσματα στη μείωση ή εξάλειψη λοιμωδών νοσημάτων.

Αποτελούν το σημαντικότερο όπλο στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Με την ταυτόχρονη αξιοποίηση των -επιστημονικά ενδεικνυόμενων- νέων φαρμάκων και σε συνδυασμό με όλα τα άλλα μέτρα πρόληψης και ένα πλήρως αναπτυγμένο, στελεχωμένο και εξοπλισμένο δημόσιο σύστημα Υγείας σε όλα τα επίπεδα (ιδιαίτερα στην Πρωτοβάθμια Υγεία,) ικανού να αντιμετωπίζει τόσο τις "τρέχουσες", όσο και τις έκτακτες λαϊκές υγειονομικές ανάγκες, σήμερα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

ΤΑΞΙΚΕΣ ΠΑΡΕΙΣΦΡΗΣΕΙΣ

Η Νέα Δημοκρατία και από τον κυβερνητικό θώκο συνεχίζει με διαξιφισμούς και φραστικά πυροτεχνήματα, που τροφοδοτούν την επικαιρότητα, να πείσει ότι οι αντιμετωπίσεις των προβλημάτων είναι τελείως διαφορετικές από εκείνες της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η εμμονή για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, για να συκοφαντηθεί ακόμα κι ένας κουτσουρεμένος συμβολισμός ελευθερίας, η κινδυνολογία για την έλλειψη ασφάλειας, που δικαιολογεί  την αύξηση της αστυνόμευσης, η επιχείρηση εξωραϊσμού θεσμών εξουσίας όπως η εκκλησία,  που δίνει ιδεολογικό κάλυμμα σε κυβερνητικές επιλογές παρουσιάζονται υπερβολικά αντιθετικές μ’ εκείνες της προηγούμενης κυβέρνησης για να πείσουν για την αλλαγή πολιτικής. Μια πολιτική που η κύρια διαφοροποίησή της εντοπίζεται περισσότερο στον τρόπο μεθόδευσης  επιβολής της και στους φραστικούς εξωραϊσμούς που χρησιμοποιούνται για την δικαιολόγηση της και λιγότερο σ’ αυτήν την ίδια την πολιτική και την  εφαρμογή της. 

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Ο υπουργός Ενέργειας και Περιβάλλοντος Κ. Χατζηδάκης σε δηλώσεις του στο ΣΚΑΙ αναφέρεται σε «πολυπαραγοντικό» σχέδιο σωτηρίας για τη ΔΕΗ που ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης θα παρουσιάσει στη Βουλή και ο  ίδιος θα το εξειδικεύσει, το απόγευμα της Δευτέρας,  και το οποίο θα χρειαστούν μήνες για την εφαρμογή του. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην ανάγνωση προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης έκανε λόγο για ιδιωτικοποίηση δικτύων στην αρχή και στη συνέχεια αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή. 

 

Μέρες πριν τις εκλογές, στο επίκεντρο της  πολιτικής  αντιπαράθεσης ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ βρέθηκε και η ΔΕΗ, με την κατάρρευση της μετοχής της εκείνη την περίοδο στο Χρηματιστήριο. Για κινδυνολογία κατηγόρησε τότε τη Ν.Δ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ελαφρότητα και ιδεοληψία, «επιτομή» του τρόπου διοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ, του χρέωνε η ΝΔ. 

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΑΥΤΙΣΕΙΣ

Από τη μια  η υφυπουργός εργασίας Δ. Μιχαηλίδου κάνει λόγο για «αγιοποίηση του αντιδικτατορικού αγώνα» και υιοθετώντας απόψεις του Απ. Δοξιάδη χαρακτηρίζει «ψυχικά νοσούντες» τους αγωνιστές που αντιστάθηκαν στη χούντα. Από την άλλη, ο …κομμουνιστοφάγος υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Μ. Βορίδης, μετά τις αντιδράσεις του Ισραήλ για το αντισημιτικό  παρελθόν του, έσπευσε να υπογράψει «δήλωση μετανοίας» αποκηρύσσοντας το και παραθέτοντας, απολογούμενος, δράσεις του που συνάδουν με τα συμφέροντα του Ισραήλ. 

               Αμφότεροι οι υπουργοί είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Εκπροσωπούν, υπερηφάνως, την άρχουσα τάξη και την ιδεολογία της, που εκφράζει την  οπτική της για την κατανόηση του κόσμου, αφού οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι άλλο από την ιδεατή έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων, εκφράζουν δηλ. τις υλικές σχέσεις που  κάνουν μια τάξη κυρίαρχη.

ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ

Τα δυο βασικά χαρακτηριστικά των εκλογών  για την ευρωβουλή και αυτοδιοίκηση, η υπερψήφιση της Ν.Δ και η υψηλή αποχή που έφτασε τη δεύτερη Κυριακή το 56%,  μοιάζει να σηματοδοτούν τον προσανατολισμό μεγάλου μέρους της κοινωνίας μετά από δέκα σχεδόν χρόνια λιτότητας. Το εκλογικό σώμα, επηρεασμένο από επιλεγμένες επαναλαμβανόμενες πληροφορίες με διαψευσμένες τις ελπίδες του από δημαγωγούς της αριστεράς, απογοητευμένο από τα κόμματα εξουσίας που επέβαλλαν τις πολιτικές λιτότητας,  αλλά  και  φοβισμένο για το μέλλον, μετατοπίζεται σε πιο εθνικιστικές κι αυταρχικές θέσεις. Η υπερψήφιση λοιπόν της ΝΔ μοιάζει μονόδρομος, ακριβώς γιατί η ΝΔ ολισθαίνει σε όλο και πιο ακροδεξιές θέσεις, που προϊόντος του χρόνου και του εκφασιζόμενου εκλογικού σώματος θα απορροφήσει πιθανόν και τις φασιστικές εκφάνσεις της πολιτικής σκηνής.   

ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Δεν ζούμε πια την ένταση, με την αγανάκτηση και το θυμό των πρώτων ετών της καπιταλιστικής κρίσης. Έχουμε προσαρμοστεί με τους καινούργιους όρους ζωής, αποφεύγουμε να κοιτάξουμε καταπρόσωπο τους φόβους που μας συνθλίβουν και δεχόμαστε το μοιραίο της οικονομικής εξαθλίωσης και την εξήγησή της σαν φυσικό φαινόμενο. Μαντρωμένοι από τον καπιταλισμό της Ευρώπης  μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που σαν να είμαστε κοπάδια διαχειρίζεται την εξαθλίωσή μας χωρίς να σκεφτόμαστε ούτε καν την απόδραση, γραπωνόμαστε από ψήγματα ελπίδας για τις προοπτικές μας, ενώ περιμένουμε την ώρα που θα μας διαθέσει κατά το συμφέρον της. Στο ενδιάμεσο, υπερασπιζόμενοι τα …ιερά δικαιώματα του ανθρώπου, διαμαρτυρόμαστε μ’ επικεφαλής ευαίσθητα κοριτσάκια για την κλιματική αλλαγή και ψηφίζουμε για την αντιπροσώπευσή μας σε κοινοβούλια που νομιμοποιούν αποφάσεις των καπιταλιστικών κέντρων εξουσίας. 

ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ

Στη χώρα μας, όπως και στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οικονομική κρίση η καπιταλιστική εξουσία πετυχαίνει να επιβάλλει την  τάξη προς όφελός της και να πραγματοποιήσει την αναδιάρθρωση  των παραγωγικών σχέσεων τόσο πιο εύκολα, όσο οι αμυντικές γραμμές των εργαζομένων εξασθενούν, ιδιαίτερα όταν η συνδικαλιστική μαχητικότητα εξουδετερώνεται για μια μακρόχρονη περίοδο. Από την κυρίαρχη εξουσία πάντα γίνεται προσπάθεια η συνδικαλιστική πάλη, παραμένοντας κάτω από τον έλεγχο της, να εκφυλίζεται και να εξασθενεί έτσι ώστε να μην οξύνονται οι αντιθέσεις. Κατά συνέπεια,  μόνοι κι εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική επίθεση  οι εργαζόμενοι, εξαντλημένοι από μακροχρόνιες προσπάθειες χωρίς απτά αποτελέσματα, μπορούν πιο εύκολα να χρησιμοποιηθούν για την αναδιάρθρωση που χρειάζεται και επιβάλλει το κυρίαρχο σύστημα εις βάρος τους.   

 

               Είναι οι συνθήκες εκμετάλλευσης που ωθούν τους εργαζόμενους να αγωνιστούν συλλογικά και έτσι να ισχυροποιήσουν τον εαυτό τους ως τάξη με συμφέροντα χωριστά και αντίθετα με αυτά του κεφαλαίου. Μέσω των συνδικάτων, οι εργαζόμενοι βελτιώνουν τις πιθανότητες προστασίας τους από τις απαιτήσεις των εργοδοτών τους. Το κάνουν αυτό με δράσεις που λαμβάνονται από κοινού και προς όφελος όλων των μελών τους. Από την άλλη οι εργοδότες πρέπει να βασίζονται όλο και περισσότερο στο κράτος για υποστήριξη σε συγκρούσεις με τους εργαζόμενους.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΟΠΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

Αυτές τις μέρες με την υπερψήφιση από το ευρωκοινοβούλιο οδηγίας, με όχημα τα πνευματικά δικαιώματα, που υποστηρίζεται πως περιορίζει την ελευθερία του και με την επικείμενη  στις 8 Απριλίου ψήφιση κανονισμού για την πρόληψη της διάδοσης του περιεχόμενου της τρομοκρατίας στο διαδίκτυο, που θεωρείται πως ολοκληρώνει τη λογοκρισία και τον έλεγχο του διαδικτύου ενισχύοντας πάντα μονοπωλιακές επιχειρήσεις του, νομοθετείται πανευρωπαϊκά  η εμπορευματοποίηση της γνώσης, η αξιοποίησή της για ιδιωτικό κέρδος, η λογοκρισία και ο περιορισμός της πρόσβασης σε πληροφορίες και γνώσεις. Δηλ. επεκτείνεται και στο διαδίκτυο το νομικό περιβάλλον που ευνοεί το κέρδος των μονοπωλίων και περιορίζει την ελευθερία έκφρασης. 

 

           Κι αν στο διαδίκτυο νομοθετείται με άμεσο τρόπο ο έλεγχος του, στα ΜΜΕ και πανεπιστήμια, φορείς και διαμορφωτές ιδεολογίας, ο δρόμος που ακολουθείται είναι πιο περίπλοκος. Ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια η απομάκρυνση όλο και περισσότερο από την έστω  φαινομενική τους αποστολή εξυπηρέτησης του δημοσίου αγαθού και η προσέγγιση σε στόχους όπως αυτών των ιδιωτικών επιχειρήσεων χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να αποκτήσουν κύρος και να γίνουν πειστικές στη μεγάλη πλειοψηφία. Μια ευκαιρία να προβληθούν συγκεντρωμένες  οι απόψεις που συμβάλλουν προς αυτήν την κατεύθυνση για  τους στόχους και το περιεχόμενο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης  παρουσιάστηκε πριν ένα  μήνα στους Δελφούς. 

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙ

Ο Δημήτρης Πλουμπίδης,  γιος του Νίκου Πλουμπίδη, αναφερόμενος στις επικρίσεις για τη συμμετοχή του  στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρωβουλή, είπε πως σ’  αυτές τις εκλογές κρίνεται για τη δική του πορεία, και χαρακτήρισε το όνομα του πατέρα του το οποίο φέρει «κάτι πολύ σημαντικό και τιμητικό». Η Μυρσίνη Λοΐζου, κόρη του Μάνου Λοΐζου,  σ’ ανάρτησή της στα κοινωνικά δίκτυα γράφει ότι βλέπει με  την υποψηφιότητά της για την Ευρωβουλή με το ΣΥΡΙΖΑ  να της δίνεται η ευκαιρία να αποδείξει στον εαυτό της ότι «το όνειρο μπορεί να είναι πιο κοντά από ό,τι έχεις φανταστεί. Ή μια εντελώς άλλη διαδρομή». 

 

          Βέβαια, οι δυο υποψήφιοι ευρωβουλευτές πέρα από τα βαριά ονόματα που φέρουν δεν φαίνεται να έχουν κάτι άλλο κοινό, αφού  ο Δημήτρης Πλουμπίδης έχει χαράξει το δικό του δρόμο ως καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ η Μυρσίνη Λοΐζου παραδέχεται πως στην πραγματικότητα είναι ανεπάγγελτη και ότι τα δικαιώματα από το έργο του πατέρα της τη βοήθησαν να ζήσει άνετα τη ζωή της. Δυο περιπτώσεις ανθρώπων στους οποίους μοιάζει να λύθηκε διαφορετικά το πρόβλημα της οικογενειακής κληρονομιάς και της ατομικής ταυτότητας.

ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

Για εντάσεις και καθυστέρηση στην έναρξη του 37^ου συνεδρίου στη ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα κάνουν λόγο μέσα ενημέρωσης σε μια προσπάθεια πολλών απ’ αυτά να συμπορευτούν με την  ανακοίνωση της ΓΣΕΕ που κατηγορεί το ΠΑΜΕ για τραμπουκισμούς και αυταρχική συμπεριφορά για να «εμποδίσει τη διεξαγωγή του 37^ου συνεδρίου», παρακάμπτοντας τις καταγγελίες του  ΠΑΜΕ  για  «εργοδοτικό συνδικαλισμό», «νόθους συνέδρους» και για παράνομο τρόπο με τον οποίο εκδόθηκαν και μοιράστηκαν οι κάρτες των Συνέδρων.

 

               Η Αυγή, δια πένας Χρ. Γιαμπουράνη, κάνει λόγο για ψευτοδιλήμματα τα οποία βάζει το ΠΑΜΕ, ως «αυτόκλητος σωτήρας των εργαζομένων», αναπτύσσοντας «τεχνητή σύγκρουση» με τις «δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού», ενώ θα πρέπει να συγκροτηθεί «ένα ευρύ προοδευτικό μέτωπο στα συνδικάτα, αρχής γενομένης από το συνέδριο της ΓΣΕΕ», συγχωνεύοντας αριστερή δημαγωγία και διαστρέβλωση της πραγματικότητας με επίδειξη φιλεργατικού προφίλ της κυβέρνησης που χειραγωγεί και καθησυχάζει.

Η τραπεζική για αρχαρίους (3)

Ωραία τα είπαμε χτες και ωραία κολυμπήσαμε σε πελάγη ευτυχίας με τις τρελές αποδόσεις των κεφαλαίων μας αλλά είναι πλέον ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά τα νερά έχουν και υφάλους και τσούχτρες, ενίοτε δε έχουν και σκυλόψαρα. Πάμε, λοιπόν, να τα χαρτογραφήσουμε με προσοχή.

Κατ' αρχάς, αυτό που υποθέσαμε περί ενός μεγαλονταραβεριτζή, ο οποίος θα πάρει ως δανεικά τα πεντακόσια εκατομμύρια που φτιάξαμε, είναι καθαρά θεωρητικό. Κανένας εποπτικός οργανισμός, είτε σε εθνικό επίπεδο είτε σε ευρωπαϊκό, δεν πρόκειται να αποδεχτεί τόσο μεγάλη συγκέντρωση κινδύνου. Αν όλες σου οι απαιτήσεις προέρχονται από έναν πελάτη, σε περίπτωση που αυτός ο πελάτης βουλιάξει, σε τραβάει μαζί του στον βυθό. Η σωστή επιχειρηματική πρακτική διασπείρει τον κίνδυνο σε όσο το δυνατόν περισσότερους πελάτες, με όσο το δυνατόν μικρότερες απαιτήσεις από τον καθένα χώρια.

 

Η τραπεζική για αρχαρίους (2)

Πήραμε, λοιπόν, την άδεια για να λειτουργήσει η τράπεζά μας και είμαστε έτοιμοι να βγούμε στην αγορά. Βάζω στοίχημα ότι το -δυσεπίλυτο, αν όχι άλυτο- πρόβλημά σας είναι τι στα κομμάτια μπορούμε να κάνουμε εμείς στην αγορά, με μόλις πέντε εκατομμύρια κεφάλαιο. Ελάτε καλέ! Πού πήγαν τόσα μαθήματα που σας έχω κάνει; Αφού έχουμε τράπεζα, έχουμε και λεφτά. Κι αν δεν έχουμε, μπορούμε να φτιάξουμε. Σας φαίνονται λίγα τα πέντε; Ε, πάμε να βρούμε τον τρόπο να τα πολλαπλασιάσουμε!

Την ευκαιρία μάς την δίνει το ελληνικό κράτος. Τώρα που η αριστερή μας κυβέρνηση μας έβγαλε από τα μνημόνια, όποτε το κράτος χρειάζεται χρήμα πρέπει να προσφεύγει στις αγορές. Εκδίδει ομόλογα κάποιας διάρκειας και τα βγάζει στο σφυρί, για να τα πάρει όποιος ζητάει το χαμηλότερο επιτόκιο. Να, όπως τώρα, στα τέλη Γενάρη, που βγήκαμε να ζητήσουμε δυόμισυ δισ. και βρέθηκαν επενδυτές διατεθειμένοι να μας δώσουν δέκα δισ., με επιτόκιο 3,4%. Βέβαια, τα δικά μας πέντε εκατομμύρια είναι ψίχουλα μπροστά σ' αυτά τα ποσά αλλά έχουμε μέλλον, δεν απογοητευόμαστε! Έτσι, την επόμενη φορά που ο Τσακαλώτος βγαίνει στην γύρα για δανεικά, εμείς είμαστε εκεί για να τον βοηθήσουμε. Του δίνουμε, λοιπόν, τα πέντε μας εκατομμυριάκια και παίρνουμε ίσης αξίας ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, με επιτόκιο 3,4% και διάρκεια πέντε χρόνια.

Τράπεζες: "Χρειαζόμαστε χρήματα για να δώσουμε δάνεια σε κόσμο που χρειάζεται χρήματα."

Η τραπεζική για αρχαρίους (1)

Αν κάνετε μια δημοσκόπηση με το ερώτημα "κατά την γνώμη σας, ποιος ευθύνεται για τα δεινά που περνάμε ως τόπος εδώ και μια δεκαετία;", είμαι σίγουρος ότι θα ξεχωρίσουν δυο κατηγορίες απαντήσεων. Όσοι από τους ερωτώμενους έχουν ως κύρια πηγή ενημέρωσής τους την τηλεόραση και τις κυριακάτικες εφημερίδες, είναι φυσικό να διαθέτουν κριτική σκέψη επιπέδου καφενείου, οπότε θα σας πουν για σπάταλο κράτος, για υπερδανεισμό και υπερκατανάλωση και άλλα παρόμοια, χωρίς ενδεχομένως να αντιλαμβάνονται ότι αυτή η άποψη δικαιώνει λίγο-πολύ το περίφημο "όλοι μαζί τα φάγαμε". Οι περισσότερο "ψαγμένοι" θα καταδείξουν ως βασικό υπεύθυνο τις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα γενικώτερα, το οποίο γεννά τις διάφορες "φούσκες" και ευνοεί την διόγκωσή τους. Βεβαίως, αν το δείγμα σας είναι αρκούντως ευρύ, θα ακούσετε και άλλες απόψεις, οι οποίες θα εξικνούνται από τα όρια της συνωμοσίας (π.χ.: νέα τάξη πραγμάτων, τέταρτο ράιχ κλπ) έως την θεωρητική καρδιά τού προβλήματος (π.χ.: οι κρίσεις είναι περιοδικό φαινόμενο σύμφυτο με τον καπιταλισμό κλπ).

Αν, όμως, αλλάζατε το δημοσκοπικό ερώτημα και το κάνατε "κατά την γνώμη σας, ευθύνονται οι τράπεζες για τα δεινά που περνάμε ως τόπος εδώ και μια δεκαετία;", θα στοιχημάτιζα ότι οι αρνητικές απαντήσεις θα έτειναν στο μηδέν. Το ανησυχητικό σ' αυτή την διαπίστωση δεν είναι η θέση αυτή καθ' εαυτήν (με την οποία, άλλωστε, συμφωνεί και ο γράφων) αλλά η άνεση με την οποία ρίχνουν στο τραπεζικό σύστημα τον λίθο τού αναθέματος ακόμη και εκείνοι που έχουν ελάχιστη ή και ανύπαρκτη γνώση για τον τρόπο λειτουργίας αυτού του συστήματος. Σκέφτηκα, λοιπόν, να ρίξουμε μαζί μια εμπεριστατωμένη ματιά στον θαυμαστό κόσμο των τραπεζών, ώστε οι απόψεις που διατυπώνουμε να είναι τεκμηριωμένες και να δομούνται μετά λόγου γνώσεως.

Ήπειρος : «Απρόσιτος χώρα»

Αίφνης το αστικό πολιτικό προσωπικό, οι ιθύνοντες, με την συνοδεία της απαραίτητης μπάντας που θα έγραφε και ο Καρυωτάκης, άρχισαν να μαθαίνουν έστω και πρωτογενώς Γεωγραφία. Αφού ξεκαθαρίστηκε ότι η Λέσβος είναι η Μυτιλήνη , δόθηκε η εκκίνηση για πιο σύνθετες γεωγραφικές ασκήσεις.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης*

Καταρχήν εντοπίστηκε –όχι άκοπα- το γεωγραφικό πλάτος και μήκος της Ηπείρου και εν συνεχεία τέθηκε σε ισχύ το εγχώριο επιχειρηματικό δαιμόνιο που εκφέρεται παραδοσιακά με ένα διττό τρόπο. Είτε μέσω εργολάβων που προσπορίζονται ως διεκπεραιωτές δημοσίων έργων, είτε με την αξιοποίηση της μεσιτείας ως ιδανικής διαδικασίας εκχώρησης του δημοσίου πλούτου σε διεθνή και εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα που κατέχουν άλλωστε ιστορική τεχνογνωσία καταστροφής των φυσικών πόρων και εκμαυλισμού της ανθρώπινης ζωής.

Έλλογα, τέθηκε σε ισχύ ένα «ιδιοφυές» οικονομικό σχέδιο που μόνο το εγχώριο πολιτικό προσωπικό θα μπορούσε να συλλάβει. Εξάλλου τέσσερις αιώνες κοτζαμπάσηδων , πέντε χρόνια δοσιλογισμού και επτά χρόνια εμπειρίας χειροκροτητή σε χουντοσυνάξεις, άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους κοινωνικά και πολιτισμικά, στους κάθε φορά έχοντες την ευθύνη της απόφασης. Μιας απόφασης η οποία πειθαρχεί, στους εξής δύο πυλώνες οικονομικού σχεδιασμού, ο οποίος συνιστά την πρακτική εφαρμογή της ακόρεστης κερδοσκοπίας που ζέχνει, αναδύοντας την αφόρητη δυσωδία του σύγχρονου κανιβαλικού καπιταλισμού.

Νορβηγία: Τα πετρέλαια των μονοπωλίων δεν φέρνουν την ευημερία

Νορβηγία: Τα πετρέλαια τωνμονοπωλίων δεν φέρνουν την ευημερία

Από Panos στο Μαρ 4, 2019 Διεθνή

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης // 

Η Νορβηγία αναφέρεται σαν μια από τις πιό πλούσιες χώρες του πλανήτη. Η οικονομία της στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στα πετρέλαια που ανακαλύφθηκαν το 1967 και δύο χρόνια μετά άρχισε η εκμετάλλευσή τους. 

50 χρόνια μετά ο ενθουσιασμός και το υψηλό οικονομικό επίπεδο με τους μεγάλους μισθούς, την εγγυημένη σύνταξη, την σχεδόν μηδενική ανεργία άρχισε  να κλονίζεται.

Ας δούμε το ιστορικό:

Εξαρτώμενοι από τον καπιταλισμό

03-03-2019

Το παράδοξο δεν είναι που ο καπιταλιστής διακηρύττει ότι δεν υπάρχει εκμετάλλευση, είναι επίσης που το πιστεύει και ο εργαζόμενος. Κι επειδή συμβαίνει αυτό, όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν και αγωνίζονται, οι αγώνες στην πλειοψηφία τους δεν γίνονται ενάντια στην εκμετάλλευση, αλλά κυρίως περιορίζονται εναντίον χαμηλών μισθών ή συνθηκών εργασίας.

Dies Brumalis

 

Στη δεκαετία της κρίσης, στον καπιταλιστικό κόσμο οι κυβερνήσεις όλων των χωρών του, στη χώρα μας ευρωπαϊκοί μηχανισμοί και ΔΝΤ, έχουν επιβάλει μέτρα λιτότητας και εξαθλίωσης των εργαζομένων, σε μια προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας, τα οποία πυροδοτούν κοινωνικές εκρήξεις, μικρής όμως διάρκειας και περιορισμένης εμβέλειας, μέχρι τώρα. Κινητοποιήσεις που φιλοδοξούν να αναβαθμιστούν σε κινήματα, από τους αγανακτισμένους πριν μερικά χρόνια μέχρι τα κίτρινα γιλέκα τελευταία, μοιάζουν εφήμερες και χωρίς προοπτική.

Και ο προβληματισμός για τις δυνατότητες του καπιταλισμού, τη δυναμική του κι ευελιξία του γίνεται βασανιστικός. Τι είναι αυτό που στηρίζει τον καπιταλισμό, πώς αναπαράγεται σαν σύστημα αξιών και μοιάζει, παρά τα προβλήματά του, σχεδόν άτρωτος στον πυρήνα του;

ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Μ’ αφορμή τις διαδικασίες για αναθεώρηση άρθρων του συντάγματος ξανάλθαν στο προσκήνιο ζητήματα όπως της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, πέρα από εκείνο των σχέσεων εκκλησίας και κράτους, ενώ η νομοθέτηση από την κυβέρνηση του τρόπου μοριοδότησης των υποψηφίων για το διορισμό τους στην δημόσια εκπαίδευση προκάλεσε αντιδράσεις από τους ενδιαφερόμενους κι έφερε στο προσκήνιο πάλι τη συζήτηση περί αξιοκρατίας. 

 

         Η εκπαίδευση έχει διαμορφωθεί κατά το παρελθόν από τις οικονομικές συνθήκες και τις ανάγκες της κοινωνίας, αντανακλώντας την κοινωνία στην οποία αναπτύσσεται.  Η ιστορία της εκπαίδευσης είναι μακρά και βασανιστική, αφού κάθε φορά διαφορετικές κοινωνικές τάξεις επιχειρούν  να ορίσουν τα αγαθά του πνευματικού πλούτου της κοινωνίας και να ελέγξουν ποιοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά. Κι αν στα χρόνια της φεουδαρχίας η εκκλησία κατείχε το προνόμιο της εκπαίδευσης, στα χρόνια της ανόδου του καπιταλισμού επικράτησε η δημόσια εκπαίδευση, όπου η σχολική διαδικασία κοινωνικοποίησης γίνεται επωφελής για το καπιταλιστικό σύστημα.  Γίνεται  ένας μηχανισμός που χρησιμοποιείται για να εκπαιδεύσει τους μαθητές να εσωτερικεύσουν τις αξίες, τις ιδέες και τις στάσεις της κυρίαρχης τάξης.