Σε αυτά τα κορίτσια η ΟΓΕ στέλνει αυτό το γράμμα, που όπως λέει είναι «η πένα μιας μαμάς, γιαγιάς, αλλά πάνω από όλα αγωνίστριας της ζωής και του κινήματος».
Ακολουθεί το γράμμα.
* * *
«Αγαπητή μου φίλη,
Αν μπορούσα να σου μιλήσω, έστω για λίγο, θα σου έλεγα πως δεν φταις εσύ που ένιωσες μικρή μέσα σε έναν κόσμο τόσο άδικο, σκληρό και σκοτεινό για τα 17 σου χρόνια. Θα σου έλεγα πως 17 χρόνια είναι όντως λίγα για να ανακαλύψεις τον κόσμο. Θα σου έλεγα πως στα 17 σου χρόνια είναι όντως δύσκολο να ξέρεις τη δύναμη που μπορεί να κρύβεις μέσα σου.
Θα σου έλεγα πως η αξία σου δεν μετριέται σε βαθμούς, σε επιδόσεις, σε προσδοκίες άλλων...
Θα σου έλεγα πως η ζωή δεν είναι ένας αγώνας που πρέπει να τον δώσεις μόνη σου και να "κερδίσεις" οπωσδήποτε. Είναι ένας "μαραθώνιος" που όλοι μαζί τρέχουμε και προσδοκούμε να συναντήσουμε τα "όνειρά" μας, μόνο που δεν μας μαθαίνει κανείς ποια από αυτά είναι δική μας επιλογή ή "επιλογές" άλλων, που "αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς" ...κι εκεί στα 17, αλλά και στα 27, στα 37 κ.λπ. θα κάνουμε λάθη, θα φοβηθούμε, θα αποτύχουμε, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να παλεύουμε κι αυτό είναι το "παράσημό" μας...

