«Ο ορίζοντας σκοτείνιασε... ». Κι εμείς τι πρέπει να κάνουμε;

Η γερμανική τράπεζα Deutsche Bank, σε ανάλυση που δημοσιοποίησε την περασμένη Πέμπτη, προβλέπει «μια 10ετία καταστροφής πλούτου, αν δεν υποχωρήσει ο πληθωρισμός».

Η ανάλυση μιλά για περίοδο στασιμοπληθωρισμού και «για ομοιότητες της τρέχουσας δεκαετίας με εκείνη του 1970», με τη διαφορά ότι σήμερα ο έλεγχος του πληθωρισμού είναι ακόμα δυσκολότερος, εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων, μεταξύ των οποίων και ο πόλεμος, που όπως όλα δείχνουν θα τραβήξει σε μάκρος.

Η Deutsche Bank δεν είναι όμως η μόνη που «φωτογραφίζει» με αυτόν τον τρόπο τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας, σε συνθήκες «τέλειας καταιγίδας», δηλαδή ιμπεριαλιστικού πολέμου, μαζί με υψηλό πληθωρισμό και σύσφιξη της δημοσιονομικής πολιτικής σε μια σειρά χώρες, όπως οι ΗΠΑ, πριν ξεπεραστεί το σοκ από την προηγούμενη οικονομική κρίση και την πανδημία.

Στην πλειοψηφία τους, παράγοντες των μεγαλύτερων παγκόσμιων οικονομικών οργανισμών του κεφαλαίου, που πήραν μέρος στο «φόρουμ του Νταβός», κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος, άλλοι χωρίς περιστροφές και άλλοι με πολλά «ναι μεν αλλά»...

* * *

Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση της επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, η οποία δεν απέκλεισε μια νέα ύφεση, υπενθυμίζοντας με νόημα ότι «τον Απρίλη είχαμε αναθεωρήσει επί τα χείρω οικονομικές προβλέψεις για 143 χώρες που αντιπροσωπεύουν το 86% της διεθνούς οικονομίας».

Την ίδια περίοδο, το ΔΝΤ μείωσε την πρόβλεψη για την παγκόσμια ανάπτυξη στο 3,6% φέτος (-0,8 της μονάδας σε σχέση με τις προηγούμενες προβλέψεις), λόγω των «σεισμικών κυμάτων» του πολέμου στην οικονομία.

Οι μύθοι καταρρέουν δείχνοντας την πραγματική διέξοδο

Κοκορομαχίες και ατάκες, εξυπνακισμοί και «υψηλοί τόνοι», προσωπικές αντεγκλήσεις και άλλα παρόμοια κυριαρχούν στη συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Και αν κάτι φανερώνουν αυτές οι μέρες, είναι ότι τα δύο κόμματα δεν τσακώνονται απλά για το ποιος θα αναλάβει τη διακυβέρνηση. Στο επίκεντρο βρίσκεται το ποια κυβέρνηση καλύτερα θα υλοποιήσει το πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης, το «μνημόνιο των μνημονίων». Ποια κυβέρνηση μπορεί καλύτερα να φέρει σε πέρας τους στόχους της «πράσινης μετάβασης» για την τόνωση της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ποια κυβέρνηση μπορεί να εξασφαλίσει με τους καλύτερους όρους τους ρόλους του «πρωταγωνιστή» στα ΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή, που βάζουν τον λαό βαθύτερα στο στόμα του λύκου.

Κυρίως, όμως, ο προϋπολογισμός για το 2022, η συζήτηση που τον συνοδεύει, μαζί και με την πραγματικότητα που ζουν οι εργαζόμενοι τους τελευταίους μήνες, επιβεβαιώνουν την κατάρρευση μιας σειράς μύθων, τους οποίους με νύχια και με δόντια παλεύουν να κρατήσουν ζωντανούς τα αστικά κόμματα και τα επιτελεία τους.

* * *

 

Καταρρέει καταρχάς ο μύθος ότι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, η πολυπόθητη ανάκαμψη μπορεί να μεταφραστεί σε στήριξη του λαϊκού εισοδήματος. Οτι η στήριξη των επενδύσεων, η «θαλπωρή» που εξασφαλίζεται στους επιχειρηματικούς ομίλους μέσα από τα κονδύλια της ΕΕ θωρακίζει και τον λαό, ότι ο πληθωρισμός ανήκει στο παρελθόν.

Η νέα γενιά με το ΚΚΕ, για να ζήσει, να τολμήσει, να προχωρήσει!

Καλοπιάσματα στη νεολαία, δεσμεύσεις για ένα «εθνικό σχέδιο δράσης για τη νέα γενιά», διακηρύξεις για τη «Νέα Ελλάδα με τους νέους πρωταγωνιστές»... Τα παραπάνω είναι μερικά από όσα βρέθηκαν στο επίκεντρο της κυβερνητικής προπαγάνδας μετά τις εξαγγελίες Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, ουσιαστικά για νέες παροχές, κίνητρα και «ζεστό» χρήμα στους επιχειρηματικούς ομίλους, τα οποία βαφτίστηκαν «μέριμνα για τη νεολαία».

Μια επιχείρηση δηλαδή για να μείνουν οι προσδοκίες της νεολαίας στον πάτο, να συμβιβαστεί με τα πετσοκομμένα δικαιώματα, με τη δουλειά δίχως ωράριο για μισθούς ψίχουλα και με τη συνδικαλιστική δράση στο απόσπασμα, αλλά να λέει και «ευχαριστώ» που τα αφεντικά της επιδοτούνται με χιλιάδες ευρώ για να μειώνουν το «κόστος απασχόλησης» ή για μερικά data στο κινητό.

Να συμφιλιώνονται οι νέοι εργαζόμενοι με τον εργασιακό και ασφαλιστικό μεσαίωνα, τη δουλειά όπως, όποτε, από όπου και για όσο θέλει ο εργοδότης, ακόμα και από τα 16 χρόνια, αλλά να τα ανέχονται, αφού καταφέρνουν να πάρουν ένα «πρώτο ένσημο». Να υπομένουν την υποβάθμιση των μορφωτικών δικαιωμάτων, τα σχολεία - ρημαδιό, να πετιούνται έξω από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και να ασκούνται στο κυνήγι «δεξιοτήτων».

Αυτή η επιχείρηση ενσωμάτωσης στα «ελάχιστα» παρουσιάζεται ως «εργαλείο» προσέγγισης της νέας γενιάς, ως μέσο αποκατάστασης της «εμπιστοσύνης» της προς το κράτος και το αστικό πολιτικό σύστημα.

Πολλά «μέτωπα» ανοιχτά, η υπόθεση στα χέρια των εργαζομένων, του λαού

Eurokinissi

Οσο προστίθενται νέα επεισόδια στον «καβγά» ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος δυναμιτίζει και ποιος εξασφαλίζει την περιβόητη «συναίνεση», τόσο επιβεβαιώνεται η στρατηγική τους σύμπλευση στα κρίσιμα ζητήματα για το κεφάλαιο. Γιατί δεν είναι μόνο το «νεύμα» που περίμενε ο Αλ. Τσίπρας για «πολιτική συνεννόηση» στο πρόσωπο του υπουργού Πολιτικής Προστασίας. Είναι τα καλέσματα σε «υπουργό Υγείας κοινής αποδοχής» που θα διαχειριστεί την κατάρρευση του δημόσιου συστήματος Υγείας. Είναι το «θα λογαριαστούμε μετά την πανδημία», όπως και η συζήτηση για «πολιτικό μορατόριουμ» ώστε να εξασφαλιστεί η «κοινωνική συνοχή», δηλαδή να καμφθούν οι κινητοποιήσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Ολα αυτά άλλωστε είχαν προηγηθεί των παζαριών γύρω από την υπουργοποίηση του Ευ. Αποστολάκη.

Παρά τα χαϊδέματα στις λαϊκές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις προκειμένου να αξιοποιηθούν στον αγώνα της κυβερνητικής διαδοχής... το πνεύμα της συναίνεσης πάει και προς τα κάτω!

Πιο πρόσφατο το παράδειγμα της Εύβοιας, που έδειξε ότι υπάρχει «απελπιστική διάθεση» για συναίνεση σε ένα ακόμα «αγκωνάρι» της αντιλαϊκής πολιτικής, αυτό της μετατροπής της πύρινης καταστροφής σε «ευκαιρία» για προώθηση των «πράσινων» αστικών σχεδιασμών, με τον λαό να ξεροσταλιάζει για τα ψίχουλα των αποζημιώσεων.

Κράτος εχθρικό στον λαό και στις ανάγκες του

 

Σαν με «εγχειρίδιο χρήσης», η κυβέρνηση επιστρατεύει πάνω στα καμένα τα ίδιας κοπής επιχειρήματα που επιστράτευσε και με το ξέσπασμα της πανδημίας.

Στις πυρκαγιές είναι η «πρωτόγνωρη απειλή», η «κλιματική αλλαγή που μας υπερβαίνει», όπως στην πανδημία είναι ο «αόρατος εχθρός», ο ιός.

Κρύβουν πίσω από την «κλιματική αλλαγή» τις δικές τους ευθύνες για την καταστροφή του περιβάλλοντος, που προκαλεί η ανάπτυξη με σκοπό το κέρδος, πράσινη ή μαύρη.

Τις ευθύνες τους για τη διαχρονική πολιτική που αφήνει απροστάτευτα τα δάση, τους αιγιαλούς, τον λαό και την περιουσία του, επειδή η αντιπυρική - αντιπλημμυρική προστασία και πρόληψη είναι «τόσο όσο» να μη θίγονται τα κέρδη του κεφαλαίου.

Γι' αυτό όλες οι κυβερνήσεις πετσόκοψαν εδώ και χρόνια τα σχετικά κονδύλια, φτάνοντας να δίνουν για την προστασία των δασών το 0,04% του κρατικού προϋπολογισμού.

Αφησαν δασαρχεία και υπηρεσίες χωρίς ούτε έναν δασεργάτη για τους απαραίτητους καθαρισμούς και έργα και την Πυροσβεστική Υπηρεσία χωρίς το απαραίτητο προσωπικό και τα μέσα.

Γι' αυτό ο ένας πίσω από τον άλλον προσθέτουν νόμους που θωρακίζουν και επεκτείνουν την επιχειρηματική δράση στα δάση, την εμπλοκή των ιδιωτών στη διαχείρισή τους, με τον μανδύα μάλιστα της «πρόληψης» και της «ανάδειξής» τους.

Αυτό που για το κράτος τους είναι «πολυτέλεια» για το λαό είναι ζωτική ανάγκη

Ποιο είναι λοιπόν αυτό το κράτος που εν έτει 2021 αφήνει στην τύχη του έστω και έναν άνθρωπο αβοήθητο μέσα στον χιονιά; Ποιο είναι αυτό το κράτος που αδυνατεί να οργανώσει στοιχειωδώς την προστασία των ανήμπορων, με αποτέλεσμα ακόμα και μέσα στην καρδιά του μεγαλύτερου αστικού κέντρου της χώρας να «φεύγουν» από τη ζωή λόγω μπλακάουτ;

Ποιο είναι αυτό το κράτος που με την πανδημία να μετρά πλέον πάνω από ένα χρόνο εξάπλωσης, ακόμα δεν έχει καταφέρει να ενισχύσει αποτελεσματικά το σύστημα Υγείας, να προσλάβει υγειονομικό προσωπικό για να μη μετατρέπονται τα νοσοκομεία σε δομές μιας νόσου; Που δεν έχει καταφέρει να βρει προσωπικό και μέσα για να πολλαπλασιάσει τα δρομολόγια στις αστικές συγκοινωνίες; Που δεν έχει καταφέρει να οργανώσει στοιχειώδεις ελέγχους σε χώρους δουλειάς, μαζικά τεστ, ιχνηλάτηση κ.ο.κ.;

Ποιο είναι αυτό το κράτος που σε κάθε δυνατή νεροποντή αποκαλύπτει τη γύμνια του στην προστασία του λαού, με πόλεις και χωριά να πνίγονται και ανθρώπους να χάνονται άδικα;

Ποιο είναι αυτό το κράτος που το καλοκαίρι δεν καταφέρνει να προστατέψει αποτελεσματικά από τις πυρκαγιές τα δάση, που έχει καταστήσει «κανονικότητα» τις τεράστιες καταστροφές και τις απώλειες ανθρώπινων ζωών, ακόμα και δίπλα στη θάλασσα;

Ποιο είναι αυτό το κράτος που εδώ και δεκαετίες δεν έχει καταφέρει να συγκροτήσει μια αποτελεσματική αντισεισμική θωράκιση;

Τα «οράματά» τους πνίγουν τις ανάγκες μας...

Μια έκθεση που «δεν μασάει τα λόγια της», που αποτελεί «μεταρρυθμιστική πρόκληση» και που «μας θέτει όλους προ των ευθυνών μας». Που «δεν πρέπει να γίνει πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης», αφού έχει τη σφραγίδα κάποιων «ειδικών», λες και δεν είναι οι ίδιοι και οι προτάσεις τους στρατευμένοι με τα ταξικά «θέλω» του κεφαλαίου.

Τα παραπάνω είναι μερικά από όσα εντάσσονται στην κυβερνητική προπαγάνδα για το «σχέδιο Πισσαρίδη» που παρουσιάστηκε την περασμένη βδομάδα από τον πρωθυπουργό. Ενα σχέδιο με το οποίο η κυβέρνηση «οραματίζεται» την επόμενη μέρα για το κεφάλαιο, μέσα από τη διεκδίκηση μερικών δισ. ευρώ από την ΕΕ και το περιβόητο «Ταμείο Ανάκαμψης».

Να το λοιπόν το «όραμα», με το οποίο επιχειρούνται από τη μία η υποταγή του λαού στις νέες θυσίες για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας και από την άλλη η καλλιέργεια της παθητικής «αναμονής» για τις καλύτερες τάχα μέρες, για τις οποίες ...μοχθεί η κυβέρνηση. Η συνταγή τους βγάζει μάτι:

-- Μπορεί το «θωρακισμένο σύστημα Υγείας» να αποδείχθηκε διάτρητο, αλλά η κυβέρνηση είναι «ακούραστη» στις μεταρρυθμίσεις, οπότε ...τα καλύτερα έρχονται.

-- Μπορεί η τραγωδία με τις ΜΕΘ να αποκαλύπτει την εγκληματική πολιτική του «κόστους - οφέλους», αλλά η κυβέρνηση είναι «έτοιμη» για την παραλαβή και διάθεση του εμβολίου, οπότε ...υπομονή.

Μόνη απάντηση η λαϊκή κινητοποίηση!

 

Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Συνδικάτα που όλο το προηγούμενο διάστημα βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της πάλης για την προστασία της υγείας, της ζωής και των δικαιωμάτων του λαού, καλούν τους εργαζόμενους και το λαό σε αγωνιστική ετοιμότητα, σε παραπέρα ενίσχυση και κλιμάκωση της πάλης, με απεργιακή απάντηση στην εντεινόμενη επίθεση της κυβέρνησης και του κεφαλαίου.

Τα συνδικάτα και οι φορείς που με την πρωτοπόρα συμβολή των κομμουνιστών μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα ακύρωσαν στην πράξη την προσπάθεια της κυβέρνησης και του κεφαλαίου να αξιοποιήσουν την πανδημία για να επιβάλουν σιωπητήριο στο λαό, την ώρα που κλιμάκωναν την επίθεση εναντίον του, σημαίνουν σήμερα απεργιακό συναγερμό, απέναντι στην επίθεση αυτή που δυναμώνει σε όλα τα μέτωπα:

Απέναντι στην πολιτική που αφήνει εκτεθειμένο το λαό στην πανδημία και έχει βάλει τη σφραγίδα της στη μεγάλη αναζωπύρωσή της. Απέναντι στα νέα αντεργατικά μέτρα, που ετοιμάζεται να νομοθετήσει η κυβέρνηση, με ραβασάκια από τον ΣΕΒ και τις άλλες ενώσεις του κεφαλαίου, με αιχμή του δόρατος το ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα στο ίδιο το 8ωρο, μέσω της ουσιαστικής «απελευθέρωσης» των υπερωριών, αλλά και με νέο νόμο για τη δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης.

Οι εργαζόμενοι με τον δικό τους μαχητικό σχεδιασμό κόντρα στη στρατηγική του κεφαλαίου

Υπάρχουν κάποια ερωτήματα - κλειδιά που πρέπει να απασχολήσουν τους εργαζόμενους, ώστε να καθορίσουν τα βήματα για την οργάνωση της αντεπίθεσής τους μπροστά στα δύσκολα που έρχονται: Μπορεί να ανακάμψει το κεφάλαιο χωρίς να εντείνει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, χωρίς να ξεπαστρέψει μια μεγάλη μερίδα των φτωχών αυτοαπασχολούμενων; Δουλεύουν ή όχι η κυβέρνηση, τα αστικά επιτελεία και κόμματα, η ΕΕ με στρατηγική και σχέδιο σε βάθος χρόνου, ώστε να υπηρετηθεί αυτός ο στόχος, της έντασης της εκμετάλλευσης;

Μια ματιά σε όσα μέτρα έχουν παρθεί με τις αντεργατικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου στο όνομα της αντιμετώπισης των συνεπειών της πανδημίας, αλλά και σε όσα προανήγγειλε η κυβέρνηση από το βήμα του φόρουμ της ΔΕΘ είναι αρκετά διαφωτιστική για να δοθούν απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα. Για να συνειδητοποιηθούν ακόμα καλύτερα οι δύο δρόμοι που υπάρχουν μπροστά στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, επομένως και οι δύο «σχεδιασμοί» που συγκρούονται: Από τη μία, ο δρόμος των νέων θυσιών για να ανακάμψει το κεφάλαιο, ο σχεδιασμός της κυβέρνησης και της αστικής τάξης. Και, από την άλλη, η οργάνωση της πάλης από τα κάτω για να μπουν εμπόδια στη νέα επίθεση, να γίνουν ταυτόχρονα βήματα στην ανασύνταξη του κινήματος ώστε να περάσει στην αντεπίθεση, να συγκρουστεί με τη συνολική στρατηγική που υπηρετεί το κεφάλαιο.

Καμιά υποταγή στη στρατηγική της αστικής τάξης, μόνος δρόμος η αντεπίθεση!

«Εθνική στρατηγική», «ομοψυχία», «συνεννόηση»: Την τιμητική τους είχαν έννοιες όπως οι παραπάνω την περασμένη βδομάδα, με κορυφαία στιγμή τη συνεδρίαση στη Βουλή για την κύρωση των επικίνδυνων συμφωνιών με Ιταλία και Αίγυπτο. Από τη μία, η ΝΔ δήλωνε περήφανη που βαδίζει στα χνάρια των προκατόχων της και, από την άλλη, οι «προκάτοχοι», με κύριο τον ΣΥΡΙΖΑ, την καλούσαν να εξασφαλίσει όσο γίνεται την «ομοψυχία» και τη «συνέχεια» στην εξωτερική πολιτική. Γι' αυτό άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τα εύσημα από τους πιο συνεπείς ντελάληδες του ευρωατλαντισμού για τα «ήρεμα νερά» που εξασφαλίζει στην κυβέρνηση με τη συναίνεσή του.

 

 Σε τι συνίσταται η «εθνική στρατηγική» που όλοι μαζί πιπιλάνε; Σε όλες τις συμφωνίες που υπογράφουν τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις, με κοινό παρονομαστή την προώθηση των διευθετήσεων που ενισχύουν την παρουσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ανατ. Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, το ρόλο της ΕΕ στην περιοχή.

«Εθνική στρατηγική»...

 

Αυτό άλλωστε φαίνεται από τη Στρατηγική Συμφωνία Ελλάδας - ΗΠΑ, με τον «διάλογο» που εγκαινιάστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατά τη συνάντηση του Τσίπρα με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ και ψηφίστηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ. Αντίστοιχα, από τα «τριμερή σχήματα», όπως Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ που ξεκίνησαν επί ΣΥΡΙΖΑ και «εμπλουτίστηκαν» επί ΝΔ με τη συμμετοχή και των ΗΠΑ. Επίσης, από τη Συμφωνία των Πρεσπών, για το μάντρωμα του γειτονικού λαού σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, για την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις δάφνες του «εγγυητή της ΝΑΤΟικής σταθερότητας», ενώ η ΝΔ γίνεται σήμερα θεματοφύλακάς της.

Και φτάνοντας στα Ελληνοτουρκικά, η «συνέχεια» όλων των αστικών κυβερνήσεων και κομμάτων βγάζει πια μάτι: Από τις Συμφωνίες της Μαδρίτης το 1997 που «γκρίζαραν» υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ το Αιγαίο, αναγνωρίζοντας τα «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στη «ΝΑΤΟική θάλασσα», μέχρι τη ρουτινιάρικη επανάληψη από όλους για τον σωτήριο ρόλο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, που με κάθε ευκαιρία δίνουν αέρα στα πανιά της τουρκικής επιθετικότητας.

Μόνο ο λαός με την πάλη του μπορεί να σπάσει το «φαύλο κύκλο»

Η νέα «έξοδος» του τουρκικού ερευνητικού σκάφους και η κλιμάκωση της επιθετικότητας από την πλευρά της κυβέρνησης της Τουρκίας, οι διεργασίες, το «παρασκήνιο» και ο «διπλωματικός πυρετός», με την ολοφάνερη «προετοιμασία εδάφους» για να «τρέξουν» επικίνδυνοι σχεδιασμοί στην Ανατ. Μεσόγειο με ευρωατλαντική σφραγίδα, δείχνουν σήμερα ακόμη πιο καθαρά πως τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, την ειρήνη στην περιοχή, τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού, του τουρκικού και των άλλων λαών της περιοχής δεν μπορούν να τα προστατέψουν ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, οι ευρωατλαντικοί σύμμαχοι της αστικής τάξης.

 

Αυτοί δηλαδή που στρώνουν φαρδιά - πλατιά το τραπέζι για λογαριασμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, προωθώντας επικίνδυνα σενάρια και διευθετήσεις, που απλώνουν «επί του πεδίου» και στο ιμπεριαλιστικό παζάρι τα σχέδια συνεκμετάλλευσης για τους ευρωατλαντικούς επιχειρηματικούς ομίλους, δίνοντας έτσι επιπλέον «αέρα» στις αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, στα ...«διαφιλονικούμενα ύδατα» της Ανατ. Μεσογείου, όπως προκλητικά τα χαρακτηρίζουν ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Η χρεοκοπία των ευρωατλαντικών μύθων είναι για μια ακόμα φορά πανηγυρική και αποκαλύπτει τις βαριές ευθύνες της κυβέρνησης ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, που για λογαριασμό της αστικής τάξης και των συμφερόντων της δηλώνουν σε όλους τους τόνους την ετοιμότητά τους για επικίνδυνες διευθετήσεις, εξωραΐζουν το βρώμικο ρόλο και τα σχέδια των «συμμάχων» και «εταίρων», στα οποία είναι χωμένοι έως το λαιμό.

Ο λαός κερδίζει όταν σπάει τα «κοινωνικά συμβόλαια»

«Εχουμε ανάγκη τη μέγιστη δυνατή κοινωνική συναίνεση, ένα νέο συμβόλαιο μεταξύ του κόσμου της εργασίας, της παραγωγής, της πολιτικής»: Η παραπάνω ατάκα επαναλήφθηκε με διάφορες παραλλαγές από κυβερνητικά χείλη την περασμένη βδομάδα, με αφορμή την παρουσίαση του «Πορίσματος Πισσαρίδη», του σχεδίου δηλαδή που καταθέτει η ΝΔ για να πάρει τα πακέτα χρηματοδότησης από το υπό διαμόρφωση «Ταμείο Ανάκαμψης» της ΕΕ.

 

Και μόνο το γεγονός ότι η επίκληση για ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» μεταξύ εργαζομένων - επιχειρηματικών ομίλων - αστικών κομμάτων γίνεται με αφορμή το σχέδιο αυτό, που περιλαμβάνει νέες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, κάνει καθαρό ότι ράβεται το αντιλαϊκό κουστούμι για να ανακάμψουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Πόσο μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτές οι ...συστάσεις πάνε μαζί με τις διαπιστώσεις της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού ότι τα δύσκολα είναι μπροστά, ότι ο χειμώνας θα είναι ζόρικος...

Τι σημαίνει όμως «μέγιστη συναίνεση» του λαού σε αυτούς τους σχεδιασμούς;

Σημαίνει καταρχήν να δεχτεί αδιαμαρτύρητα νέες θυσίες για να ανοιχτούν πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο, για να πετύχει το «σχέδιο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας» των επιχειρηματικών ομίλων. Να αναμένει τον «λευκό καπνό» στα παζάρια ανάμεσα στα κράτη - μέλη της ΕΕ, για μια συμφωνία που θα φέρει την παγίωση όλων των αντεργατικών αλλαγών και την προσθήκη νέων, με εργαλεία που θεσπίζονται για να «εκταμιεύονται» οι «πόροι». Δηλαδή ένα σκηνικό παρόμοιο με αυτά που έχει ξαναζήσει με τις εκταμιεύσεις των δόσεων και τις μνημονιακές «αξιολογήσεις».

Οι εξελίξεις «βράζουν» - Ο λαός σε αγωνιστική ετοιμότητα

Με τις εξελίξεις να «βράζουν» σε όλα τα μέτωπα, από τα γεωπολιτικά και την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης, μέχρι το φούντωμα των κρουσμάτων κορονοϊού και τα μέτρα έντασης του κρατικού αυταρχισμού, γίνεται φανερό ότι οι μάχες για το εργατικό - λαϊκό κίνημα είναι μπροστά. Οτι το πεδίο για να εκφραστεί η αντιπαράθεση με τη στρατηγική του κεφαλαίου και των κομμάτων του είναι ανοιχτό. 

Κυρίως, ότι η ετοιμότητα παρέμβασης στις εξελίξεις είναι σήμερα ακόμα πιο αναγκαία για τα εργατικά συνδικάτα, τους μαζικούς φορείς, για τις πρωτοπόρες δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στο κίνημα. Μια ετοιμότητα που καταγράφηκε και με τα πρόσφατα μεγάλα συλλαλητήρια ενάντια στο νόμο - έκτρωμα της κυβέρνησης, αφήνοντας πολύτιμη παρακαταθήκη όχι απλά για τη «συντήρηση» δυνάμεων, αλλά για την κλιμάκωση με την είσοδο περισσότερων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων στην πάλη.

 

Οι καιροί άλλωστε είναι τέτοιοι που επιβάλλουν τη μέγιστη δυνατή λαϊκή δράση και επαγρύπνηση. Ο λαός δεν έχει την πολυτέλεια π.χ. να βλέπει παθητικά στις ειδήσεις την εξέλιξη του παζαριού μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, ειδικά τώρα που οι ...άμεσα «ενδιαφερόμενοι», ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, πέφτουν με τα μούτρα για να μοντάρουν τη «διευθέτηση». Κάθε μέρα εντείνεται το «μασάζ» στους εργαζόμενους ώστε να πειστούν ότι θα είναι «λυτρωτική» μια συμφωνία μοιράσματος του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου, με τη σφραγίδα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Η κλιμάκωση της παρέμβασης της ΕΕ, οι απανωτές πρωτοβουλίες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για να μείνει η Τουρκία στο «δυτικό στρατόπεδο», με την ελληνική κυβέρνηση να δίνει «τα ρέστα της» σε αυτή την κατεύθυνση, είναι που καθορίζουν το πλαίσιο, για το οποίο έχει πολλούς λόγους να ανησυχεί η εργατική τάξη.

Ο αγώνας έχει ξεκινήσει! Να χάσει το κεφάλαιο και όχι ο λαός

 

ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

 

Θεσσαλονίκη - Εύοσμος

Από χώρο δουλειάς σε χώρο δουλειάς και από συνοικία σε συνοικία μεταφέρεται το κάλεσμα του Κόμματος στο λαό, με σύνθημα «Μένουμε δυνατοί, για να μην πληρώσουμε πάλι την κρίση τους». Μια μεγάλη πολιτική εξόρμηση που ξεκίνησε αμέσως με τη λήξη των μέτρων εγκλεισμού και κλιμακώνεται, με συσκέψεις, ανοιχτές συγκεντρώσεις, περιοδείες, εξορμήσεις και άλλες πρωτοβουλίες.

 

Η προσπάθεια αυτή, που γίνεται διακινώντας το σχετικό φυλλάδιο του Κόμματος, απευθύνεται στους εργατοϋπαλλήλους, στους ανέργους, στους βιοπαλαιστές αγρότες, στους συνταξιούχους και εξελίσσεται σε μια ζωντανή συζήτηση γύρω από τα οξυμένα προβλήματα, τα οποία εντάθηκαν ακόμα περισσότερο με την πανδημία και την κυβερνητική προσπάθεια να φορτωθεί η νέα καπιταλιστική κρίση στις πλάτες των εργαζομένων.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται τα συμπεράσματα από τους προηγούμενους μήνες, από την πρωτοπόρα συμβολή του ΚΚΕ, των μελών και των οπαδών του να οργανωθεί η πάλη στις πρωτόγνωρες αυτές συνθήκες, για να μείνει ο λαός όρθιος. Η πείρα που προκύπτει από αυτήν την προσπάθεια, με την αγωνιστική κλιμάκωση, με τα κατάλληλα συνθήματα, με την εύστοχη αντιπαράθεση, με τη διεκδίκηση μέτρων προστασίας της υγείας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι άλλωστε πολύ πλούσια. Με κορυφαία στιγμή τον αγωνιστικό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς, που γέμισε με αισιοδοξία και κουράγιο το εργατικό κίνημα για να κλιμακωθεί η πάλη, άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη δείχνοντας στην πράξη τη δύναμη της «οργανωμένης 
απειθαρχίας».

Κάθε μύθος που καταρρέει και ένας λόγος αφύπνισης!

Με τις εξελίξεις να παίρνουν πιο γρήγορα «στροφές», τις αντιθέσεις να βγαίνουν πιο έντονα στο προσκήνιο μέρα με τη μέρα, τις επιπτώσεις από τη νέα καπιταλιστική κρίση να γίνονται πια αισθητές, όλο και περισσότερο δυναμώνει η αίσθηση ότι καταρρέουν κάμποσοι «μύθοι» ο ένας πίσω από τον άλλο.

 

 Κάθε μύθος που καταρρέει με πάταγο στα μάτια των εργαζομένων, είναι για το ΚΚΕ άλλη μια επιβεβαίωση ότι αυτό το σύστημα έχει φτάσει προ πολλού στα όριά του, ότι το μόνο που μπορεί να δώσει είναι περισσότερο πόνο και βάσανα στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα.

 

 

Μύθος 1ος: Οι «ισχυρές συμμαχίες» προστατεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα

 

Το πρόσφατο «επεισόδιο» (έτσι χαρακτηρίστηκε από μερίδα του αστικού Τύπου), με την ελληνική φρεγάτα της ευρωπαϊκής δύναμης «Irini» να παίρνει εντολή από την ιταλική διοίκηση να αφήσει ήσυχο το τουρκικό πλοίο που μετέφερε όπλα στη Λιβύη, καταρρίπτει ξανά με πάταγο τους μύθους της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Τους μύθους, δηλαδή, ότι η «διεθνοποίηση» των Ελληνοτουρκικών και η μετατροπή τους σε τμήμα των ευρω-τουρκικών και ΝΑΤΟικο-τουρκικών σχέσεων αποτελούν ασπίδα προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Τι έλεγαν στο λαό;

Με εμπιστοσύνη στη δύναμή μας οργανώνουμε την αντεπίθεση!

Copyright 2020 The Associated

Οσο περνούν οι μέρες και κάνοντας «ταμείο» από τη διαχείριση της πανδημίας τόσο η κυβέρνηση κοκορεύεται ότι έχει την εμπιστοσύνη του λαού, έχει αποκαταστήσει την πίστη του λαού στο κράτος και τους μηχανισμούς του. Ομως, η πραγματικότητα είναι ότι αντικειμενικά έχει συσσωρευτεί πολύ υλικό για το ακριβώς αντίθετο.

 Κάθε νέα επίσημη τοποθέτηση, κάθε μέτρο που ανακοινώνεται από τα κυβερνητικά επιτελεία προσθέτει και περισσότερους λόγους ανησυχίας στους εργαζόμενους, περισσότερους λόγους για να ανέβει η αγωνιστική διεκδίκηση.

 

 Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο λαός στην κυβέρνηση, στο αστικό κράτος, στα κόμματα του κεφαλαίου και της ΕΕ, βλέποντας την κατάσταση που εξακολουθεί να επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία, στις πρωτοβάθμιες δομές Υγείας, στις δομές Πρόνοιας. Βλέποντας ότι ο λεγόμενος «κερδισμένος χρόνος» από το lockdown αποδείχθηκε χαμένος για το σύστημα Υγείας. Ούτε οι ΜΕΘ έφτασαν στο ύψος των αναγκών για ένα νέο κύμα της πανδημίας, ούτε το απαραίτητο προσωπικό προσλήφθηκε, ούτε οι μεγάλες ελλείψεις αντιμετωπίστηκαν.

Ορμητικά στη μάχη της «επόμενης μέρας»

«Τίποτα δεν θα είναι ίδιο με πριν»: Αυτό είναι ένα από τα μηνύματα που εκπέμπουν κυβέρνηση και τα δημοσιογραφικά της φερέφωνα για την «επόμενη μέρα». Μάλιστα, αυτός είναι ο μόνιμος σχολιασμός απέναντι σε οποιαδήποτε κινητοποίηση, σε οποιαδήποτε αγωνιστική έκφραση του εργατικού κινήματος. Καλούν, λοιπόν, το λαό ουσιαστικά να υποταχθεί στη λεγόμενη «νέα κοινωνική ταυτότητα» που του πλασάρουν το κράτος και το κεφάλαιο, ώστε να αντιμετωπιστεί η καπιταλιστική κρίση όσο γίνεται πιο ανώδυνα για την αστική τάξη και την εξουσία της. Μια «ταυτότητα» στην οποία δεν χωρούν διεκδικήσεις, δεν χωράει η οργάνωση της πάλης.

 

Ομως, αν η «νέα κατάσταση» για το κεφάλαιο περιλαμβάνει κάμποσα ακόμα πλοκάμια στο μηχανισμό έντασης της εκμετάλλευσης, για το εργατικό κίνημα περιλαμβάνει μια χρήσιμη πείρα από τις μέρες της καραντίνας, που έδειξε τη δύναμη της οργανωμένης δράσης. Μια πείρα που προστίθεται σε εκείνη της προηγούμενης, δεκαετούς καπιταλιστικής κρίσης και βρίσκει το κίνημα σε καλύτερες θέσεις για να αντιμετωπίσει την εργοδοτική επίθεση.

«Πάρ' τα όλα» στο κεφάλαιο

 

Κάνοντας έναν απολογισμό των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση τις προηγούμενες βδομάδες, αλλά και των τοποθετήσεων των εργοδοτικών ενώσεων, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι αποτελούν πάγιες αξιώσεις των επιχειρηματικών ομίλων, για την ακόμα πιο «ευέλικτη» εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Η «επόμενη μέρα» είναι ήδη εδώ! Να μην πληρώσει πάλι ο λαός!

Κάθε μέρα που περνάει επιβεβαιώνει ότι η περιβόητη «επόμενη μέρα», για την οποία μιλούν η κυβέρνηση, τα διάφορα αστικά επιτελεία και κόμματα, είναι ήδη εδώ. Είναι σε εξέλιξη η καπιταλιστική κρίση, το φόρτωμα των βαρών της στα εργατικά - λαϊκά στρώματα και γι' αυτό πρέπει να σημάνει συναγερμός για τα σωματεία, για όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, για κάθε πρωτοπόρο εργαζόμενο, ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή αναμονή.

Αυτήν την «πολυτέλεια» της αναμονής για τους «δείκτες» και τα στατιστικά στοιχεία την έχουν οι βιομήχανοι, οι μεγαλομέτοχοι των επιχειρηματικών ομίλων, οι τραπεζίτες, που άλλωστε κάθε λεπτό μετράει υπέρ τους, κάτι που το εξασφαλίζει η κυβέρνηση, ειδικά με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που εφαρμόζει.

Μαχητικά μαζί με το λαό θα περάσουμε νικηφόρα τη σκληρή δοκιμασία

«Το ΚΚΕ είναι δίπλα σας. Κανένας μόνος - Νικάμε τον φόβο. ΜΑΖΙ θα τα καταφέρουμε»: Με το σύνθημα αυτό να δίνει το στίγμα της μεγάλης προσπάθειας που κάνουμε, συνεχίζουμε την ενημέρωση των εργαζομένων γύρω από τις αιτίες αλλά και τις επιπτώσεις της πανδημίας.

 

Με υψηλό αίσθημα ευθύνης, σαν ένας άνθρωπος, όλο το Κόμμα μας μπαίνει μπροστά: Καταρχήν για να επικρατήσει παντού κλίμα προστασίας του λαού μας με κάθε μέσο, για να περάσουμε νικηφόρα και αυτήν τη σκληρή δοκιμασία όρθιοι και υγιείς. Δίνουμε παντού το παράδειγμα, εφαρμόζοντας τα μέτρα πρόληψης, προστατεύοντας τις ευπαθείς ομάδες, τονώνοντας τη γνήσια ταξική αλληλεγγύη, αυτή που οι εργαζόμενοι ξέρουν να δίνουν και να παίρνουν όταν υπάρχει ανάγκη.

Συμπεριφερόμαστε υπεύθυνα όπου κι αν βρεθούμε. Αν μένουμε στο σπίτι δεν σταματάμε να ενημερωνόμαστε για τις εξελίξεις, να μελετάμε τον «Ριζοσπάστη», να επικοινωνούμε με κάθε μέσο με τους συναδέλφους μας, να έχουμε γνώση από πρώτο χέρι για τις δυσκολίες τους. Αν εξακολουθούμε να εργαζόμαστε, δίνουμε τη μάχη για να εφαρμοστούν μέτρα υγιεινής στους χώρους δουλειάς, είμαστε στην πρώτη γραμμή της απόκρουσης της εργοδοτικής επίθεσης που κλιμακώνεται, συζητάμε, διαφωτίζουμε τους συναδέλφους μας για τις εξελίξεις. Σε κάθε περίπτωση, δεν σταματάμε καθημερινά να επικοινωνούμε με τους φίλους μας, τους γνωστούς, τους συγγενείς, τους γείτονες, τους τροφοδοτούμε με υλικό, σπάμε το κλίμα που διαμορφώνουν η κυβέρνηση και τα αστικά ΜΜΕ.
Ακολουθούμε το παράδειγμα των μαχητών συντρόφων μας στα νοσοκομεία, που αν και χωρίς «όπλα», ρίχνονται μαζί με τους συναδέλφους τους στον «πόλεμο». Και την ίδια στιγμή δεν παραλείπουν με κάθε ευκαιρία να εκφράσουν αυτό που σκέφτεται όλος ο 
λαός: «Δεν ξεχνώ».

Μόνο η λαϊκή πάλη μπορεί να σπάσει τον φαύλο κύκλο

Η κλιμάκωση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης της Τουρκίας - η οποία έχει εισβάλει στη Βόρεια Συρία με τις πλάτες του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ - με τη Συρία και τη Ρωσία και οι ραγδαίες εξελίξεις μετά την επίθεση στις τουρκικές δυνάμεις στο Ιντλίμπ το βράδυ της Πέμπτης, οι «προειδοποιήσεις» για γενικευμένη ανάφλεξη από τη Μ. Ανατολή και την Ανατ. Μεσόγειο έως τη Λιβύη, η «ταχύτητα» με την οποία παίζονται τα γεωπολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των λαών της περιοχής και των ξεριζωμένων προσφύγων και μεταναστών, απαιτούν λαϊκή επαγρύπνηση και δράση.

 Οι εξελίξεις αναδεικνύουν ότι το «σπιράλ» της εμπλοκής στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, στα οποία η αστική τάξη έχει μπλέξει το λαό μας για τα συμφέροντά της, ξεδιπλώνεται όλο και πιο γρήγορα. Σε αυτήν τη «μεγάλη εικόνα» πρέπει να έχει στραμμένα τα μάτια του ο ελληνικός λαός, για να παλέψει πιο αποτελεσματικά απέναντι στην εμπλοκή και στους μεγάλους κινδύνους που σηματοδοτεί για τον ίδιο, για να απαιτήσει να μη γίνουν τα νησιά μας φυλακές της ΕΕ για τους ξεριζωμένους από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, για να υψώσει τείχος απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Για να «σημαδέψει σωστά» η λαϊκή πάλη τον ένοχο, να βάλει στο επίκεντρο τη «ρίζα του κακού», τα συμφέροντα της αστικής τάξης, που οδηγούν το λαό όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο βαθιά στο «σπιράλ» των επικίνδυνων ανταγωνισμών.