Με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης από τη χιτλερική κατοχή (12-10-1944) - Πως βίωσε ο μεγάλος αλησμόνητος φωτογράφος της Αντίστασης Σπύρος Μελετζής την χαρμόσυνη είδηση στα βουνά της Ευρυτανίας

Σ’ αυτόν τον αγνό, τον ξαναπλασμένο λαό του βουνού...

Στις κορφές του Βελουχιού - φωτο: Σπύρος Μελετζής

Ιχνηλατήσαμε μία σημαντική μαρτυρία για την Ευρυτανία της Αντίστασης η οποία προέρχεται από τον αλησμόνητο ΕΑΜίτη φωτογράφο Σπύρο Μελετζή (“Με τους αντάρτες στα βουνά”)!  Καταγράφει το πως βίωσε ο ίδιος στα βουνά της Ευρυτανίας, όπου βρίσκονταν τότε, τη χαρμόσυνη είδηση της απελευθέρωσης της Αθήνας από τη χιτλερική σκλαβιά, κάνοντας ταυτόχρονα μία πολύ συγκινητική αναφορά στην αδάμαστη ψυχή και την απαράμιλλη προσφορά του αγνού ευρυτανικού λαού στο μεγάλο αγώνα!

Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου.

Ιδού:
=============

-«Γιατί  χτυπάν οι καμπάνες συνέχεια, συναγωνίστρια;».

Κι’ αυτή τότε μου είπε γεμάτη χαρά:

-«Τέλειωσε ο πόλεμος! Τέλειωσε ο πόλεμος! Οι Γερμανοί φεύγουν»!

Πίστεψα και δεν πίστεψα τα λόγια της. Μα σαν έφθασα στην πλατεία του χωριού είδα ένα κόσμο συγκεντρωμένο ν’ αγκαλιάζονται και να φιλιούνται, να βαράν ντουφεκιές, να τραγουδούν, να χορεύουν και να μη ξέρουν πώς να εκδηλώσουν τη χαρά τους. Και φτερά να είχα δεν θα βρισκόμουνα τόσο γρήγορα στον Φουρνά. Δεν περπάταγα στο δρόμο, πετούσα. Δρασκέλιζα τις βουνοπλαγιές και βουνοκορφές σαν να ήταν παιγνιδάκια!

Έτσι έφτασα στο Φουρνά όπου βρήκα αντάρτες και λαό να πανηγυρίζουν το τέλος του πολέμου, την λευτεριά της Αθήνας, που ήταν και το προμήνυμα όλης της Ελλάδας. 

 

Πορεία προς τα Φουρνά Ευρυτανίας για τα τρίχρονα του ΕΑΜ, Σεπτέμβρης 1944 - φωτο: Σπ. Μελετζής

74 χρόνια από την απελευθέρωση του Διδυμοτείχου

Παράρτημα Διδυμοτείχου - 0ρεστιάδας

Δελτίο Τύπου

29/8/2018

 29 Αυγούστου  συμπληρώνονται  φέτος 74 χρόνια από τη μέρα εκείνη που οι  αγωνιστές και αγωνίστριες    του 81 Συντάγματος  του ΕΛΑΣ ,    ύστερα από σκληρή ολονύκτια μάχη ,  απελευθέρωσαν την πόλη του Διδυμοτείχου. 

 

Η  απελευθέρωση του Διδυμοτείχου,  που ήταν τότε η πρωτεύουσα του νομού  και η έδρα των Ναζί, ήταν  η κορυφαία  στιγμή του αντιφασιστικού αγώνα στην περιοχή μας 

 

Στη μνήμη όλων των αγωνιστών  που πάλεψαν με ηρωισμό για να νικηθεί το τέρας του φασισμού  και «για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά»,  αντιπροσωπεία του παραρτήματος Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού  Ελλάδας  Διδυμοτείχου – Ορεστιάδας, σήμερα  29/8/1918  και ώρα 19.00΄θα   επισκεφθεί  το χώρο εκτέλεσης   των αγωνιστών του αντιφασιστικού  αγώνα  στο Διδυμότειχο  και θα καταθέσει λουλούδια.

 

Τετάρτη 29/8/2018

 
Αναρτήθηκε από KKE Οργάνωση Ορεστιάδας

Ο απαγχονισμός των 54 πατριωτών στο Πικέρμι από τους ναζί, στις 21 Ιούλη 1944

Νίκος Πουρναράς / Οικοδόμος
 

Στο 19ο χιλιόμετρο της Λεωφόρου Μαραθώνος, στο Πικέρμι, στο ρεύμα προς Μαραθώνα, ανάμεσα σε μια συστάδα πανύψηλων πεύκων και κυπαρισσιών, ξεχωρίζει ένας λοφίσκος κι ένας λευκός μαρμάρινος σταυρός.



Στις 21 του Ιούλη 1944, τα κλαδιά αυτών των πεύκων σήκωναν το βάρος των 54 άψυχων κορμιών των Ελλήνων πατριωτών, που οι βάρβαροι ναζί καταχτητές εκτέλεσαν δια απαγχονισμού, για αντίποινα σε επιχείρηση του ΕΛΑΣ, λίγες μέρες νωρίτερα, που είχε αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις Γερμανοί αξιωματικοί.

«Ο δρόμος μας αρχινά από κει που ο δικός σας τελειώνει…»

15-07-2018

Η ίδρυση της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, στις 15 του Ιούλη 1964, συνέβαλε αποφασιστικά στο να μη σβήσει ό,τι γράφτηκε με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών του λαού, και να μείνουν ζωντανές οι παρακαταθήκες που άφησαν οι γενιές της Εαμικής Αντίστασης και του ΔΣΕ στις νεώτερες γενιές.

Νίκος Πουρναράς / Οικοδόμος

 

Η μεγαλειώδης Εαμική Αντίσταση την περίοδο που η πατρίδα μας βρέθηκε κάτω απ’ τη μπότα των χιτλερικών καταχτητών, η τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας απέναντι στη νέα Κατοχή που επέβαλλαν με φωτιά και μολύβι Άγγλοι και ΗΠΑ, οι ανελέητοι διωγμοί και οι πολύχρονοι κατατρεγμοί που υπέστησαν οι αντιστασιακοί αγωνιστές και τα υψηλά ιδανικά τους, είναι βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του λαού μας. Η λυσσαλέα διαστρέβλωση και κατασυκοφάντηση, το ξαναγράψιμο σήμερα της Ιστορίας, κατά πως βολεύει την τάξη των εκμεταλλευτών, δεν κατόρθωσαν ούτε θα κατορθώσουν να σβήσουν ό,τι ανεξίτηλα γράφτηκε με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών του λαού, τις παρακαταθήκες που άφησαν οι γενιές της Αντίστασης στις επόμενες γενιές.

Σε αυτό συνέβαλαν αποφασιστικά η ίδρυση, στις 15 του Ιούλη 1964, και δράση της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΕΑΕΑ και στη συνέχεια ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ), τα παραρτήματά της ανά την Ελλάδα, οι αντιστασιακοί που «έφυγαν» στο πέρασμα του χρόνου, όσοι συνεχίζουν όρθιοι στα σύγχρονα μετερίζια, και οι απόγονοι που κρατάνε γερά τη σκυτάλη του αγώνα.

Μάχη της Ρεκάς – Η έναρξη της ένοπλης αντίστασης.

Κατιούσα
 

Η χαράδρα (φαράγγι) της Ρεκάς βρίσκεται στην οροσειρά της Γκιώνας, στο κέντρο της Ρούμελης. Είναι ανάμεσα στα χωριά Προσήλιο και Βίνιανη (Φωκίδας). Μέρος άγριο, «ανάποδο», δύσκολα προσβάσιμο, είναι εκείνο το μέρος, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1942 όπου δίνεται η πρώτη μάχη του ΕΛΑΣ κατά των κατακτητών (Ιταλοί).

Η μάχη της Ρεκάς έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Σηματοδοτεί την έναρξη της ένοπλης αντίστασης του ελληνικού λαού.

Πρόκειται για το πρώτο χτύπημα που έχει άμεσο αντίχτυπο: Να χαμογελάσει ο λαός (τα νέα για την νίκη των ανταρτών μεταδίδονται αστραπιαία) και να τρομάξουν οι κατοχικές αρχές αντιλαμβανόμενες πως πλέον υπάρχουν ένοπλα αντάρτικα τμήματα.