Δεσμώτης και οφειλέτης

s

 

Μπορεί στις γειτονιές των καπιταλιστικών μητροπόλεων να μην ακούγονται θόρυβοι από αλυσίδες. Μπορεί ακόμη οι φυλακισμένοι να είναι ελεύθεροι να περιπλανώνται στην πόλη, απολαμβάνοντας την φαντασμαγορία του καθεστώτος. 

Οι αλυσίδες όμως βρίσκονται εκεί. Γιατί οι φυλακισμένοι έχουν μετατραπεί οι ίδιοι στα δεσμά που τους φυλακίζουν. Δεσμώτες και δεσμά, ως μια αδιάρρηκτη ενότητα αντιθέτων.

Οι δεσμώτες του καπιταλιστικού καθεστώτος, αποτιμούν την καθημερινή απώλεια της ελευθερίας τους, με γνώμονα το μέτρο του χρέους που τους αναλογεί, απέναντι στο κράτος και στις τράπεζες.

Με αυτό τον τρόπο διενεργείται η αποψίλωση της ατομικότητας από κάθε δυνατότητα καθολικής χειραφέτησης από το καθεστώς, του οποίου η κυριαρχία εδράζεται ακριβώς σε αυτή την παραδοχή. Το άτομο ως πειθήνιος πολίτης, ως συνεπής οφειλέτης, βρίσκεται μόνος του απέναντι στο καθεστώς με μόνο κατοχυρωμένο δικαίωμα, την διττή μονόδρομη επιλογή να συρρικνώσει το ζωτικό χώρο της ελευθερίας του ως αντάλλαγμα της επιμήκυνσης, του χρονικού ορίζοντα αποπληρωμής των χρεών του.

Η κρίση χρέους κι άλλα παραμύθια 

Γράφει ο Cogito Ergo Sum απο ατέχνως

Θα έπρεπε να το έχω συνηθίσει αλλά εξακολουθώ να βγάζω σπυράκια κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω περισπούδαστους αναλυτές (δημοσιογράφους ή πολιτικούς) να κάνουν λόγο για «κρίση χρέους». Δυστυχώς, αυτή η επιμονή τους έχει πιάσει τόπο ανάμεσα στους ανυποψίαστους πολίτες, οι οποίοι αναπαράγουν την εν λόγω μπούρδα στις καθημερινές τους συζητήσεις.

Και καλά η Ελλάδα. Ας δεχτούμε ότι τραβάει όσα τραβάει με τα μνημόνια επειδή έπαθε «κρίση» το χρέος της, φτάνοντας στο 126% του ΑΕΠ (άσχετα αν το μόνο που καταφέραμε μετά από πέντε χρόνια είναι να σκαρφαλώσει στο 180%) . Πάει καλά; Τότε, γιατί η Κύπρος υποχρεώθηκε να υπογράψει κι αυτή μνημόνιο την εποχή που το χρέος της ήταν μόλις στο 83,3% του ΑΕΠ της; Διότι, βέβαια, με το μααστριχτικό όριο στο 60%, σε καμμία περίπτωση το 83,3% δεν συνιστά κρίση.
Να το χοντρύνουμε λίγο το θέμα; Εκτός από την Ελλάδα, ποιά άλλη χώρα θα λέγατε ότι βρίσκεται σε εξ ίσου (για να μη πω περισσότερο) άθλια κατάσταση; Φυσικά η Ισπανία, έτσι; Ωραία. Μιλάμε για την τέταρτη σε μέγεθος οικονομία τής ευρωζώνης, η οποία απειλεί να συμπαρασύρει τα πάντα σε ενδεχόμενη κατάρρευσή της. Μιλάμε για την χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας εδώ και χρόνια. Και μιλάμε για την χώρα όπου έχουν επιβληθεί εξοντωτικά αντιλαϊκά μέτρα, παρ” ότι δεν έχει υπογράψει επίσημα κανένα μνημόνιο και την οποία πιέζουν θεοί και δαίμονες να ενταχθεί στον μηχανισμό στήριξης. Πώς διάβολο συμβαίνουν όλα αυτά, λοιπόν, εφ” όσον το χρέος τής Ισπανίας δεν ξεπερνάει το 94% του ΑΕΠ της;

Οι αγαπημένοι φοροεισπράκτορες των δανειστών, Σαμαράς και Βενιζέλος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ 

 

Δεν είναι ανεξήγητη η συμπάθεια που διατυπώνουν δημόσια  σε Σαμαρά- Βενιζέλο  παράγοντες της ΕΕ  (Γιουνκέρ- Μοσχοβισί κλπ) καθώς μιλούν ως εκπρόσωποι των δανειστών.
 Γιατί οι δανειστές  «αγαπούν» Σαμαρά- Βενιζέλο, μπορούν να μας το εξηγήσουν (και) οι αριθμοί που αποτυπώνονται στην έρευνα του Γιώργου Βάμβουκα- Καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ).
Σύμφωνα, λοιπόν με αυτούς τους αριθμούς:
Από το 2000 μέχρι το 2014
 η χώρα πλήρωσε

• σε τόκους    154,1   δις. ευρώ
• Σε χρεολύσια       654,1 δις ευρώ

Και δανείστηκε              943,4 δις ευρώ
Από το 1980 μέχρι το 2014
Η χώρα πλήρωσε

• Σε τόκους 255,0   δις ευρώ
• Σε χρεολύσια 910,0   δις ευρώ
• Δανείστηκε      280,0 δις ευρώ

 Με πιο απλά λόγια:  Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα που κυβέρνησαν από το 1980 και κυβερνούν και σήμερα τη χώρα υπό την ηγεσία Σαμαρά- Βενιζέλου  διασφάλισαν στους δανειστές όλα αυτά τα χρόνια έναν τζίρο πάνω  από 1 τρισεκατομμύριο  ευρώ!
Μάλιστα το ΠΑΣΟΚ (Γ. Παπανδρέου) οδήγησε τη χώρα στο μνημόνιο και σε συνεργασία με τη ΝΔ έκτοτε  φροντίζουν την αποπληρωμή του κολοσσιαίου χρέους, αρμέγοντας τον ελληνικό λαό και ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία. Παρ όλα αυτά μάλιστα, το χρέος αυξάνεται και ανακυκλώνεται με νέους δανεισμούς .
 Στο σημείο αυτό αξίζουν δύο παρατηρήσεις:

• Το 2010 η Ελλάδα μπήκε σε μνημόνια γιατί το χρέος της που ήταν   στο 120% του ΑΕΠ χαρακτηρίζονταν μη βιώσιμο
• έκτοτε με συνεχείς φοροεπιδρομές, μειώσεις μισθών  συντάξεων κοινωνικάν και δημόσιων δαπανών το χρέος αυξήθηκε και σε απόλυτους αριθμούς και σε ποσοστό επί του ΑΕΠ (175%)

Είναι λοιπόν φανερό πως όσο μια κυβέρνηση ακολουθεί  πολιτική που υποχρεώνει τη χώρα σε διαρκή ύφεση και της επιβάλει νέους δανεισμούς  για την αέναη ανακύκλωση των προηγούμενων δανεικών  θα είναι συμπαθέστατη στους δανειστές
Αυτήν  ακριβώς  την πολιτική που εξυπηρετεί τους δανειστές ζητούν να συνεχίσουν οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος αναζητώντας  180 βουλευτές για την εκλογή προέδρου.
Μάλιστα η συνέχιση αυτής της πολιτικής που λεηλατεί τη χώρα έχει ήδη προσδιοριστεί στις λεπτομέρειές της καθώς, σύμφωνα με σημείωμα της τρόικας προς το Eurogroup  οι κύριοι Σαμαράς- Βενιζέλος και η κυβέρνησή τους έχουν ήδη δεσμευτεί για:

1. αύξηση στο ΦΠΑ δηλαδή  ανατιμήσεις σε τρόφιμα, ρεύμα, ύδρευση, βιβλία, περιοδικά, εισιτήρια Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και θεάτρου,
2. αλλαγές στη ρύθμιση για τα ληξιπρόθεσμα
3. κατάργηση του ΕΚΑΣ
4. επιτάχυνση ιδιωτικοποιήσεων
5.  αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ για τα ξενοδοχεία από το 6,5% στο 13%,
6. περισσότερες κατασχέσεις

 Το συμπέρασμα είναι απλό: Για να είναι «συμπαθής» στους δανειστές η όποια ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να μην αμφισβητεί τη δυνατότητα του ελληνικού λαού να  πληρώνει (δανειζόμενος)  την εξυπηρέτηση (όχι την αποπληρωμή καθώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, αλλά την ανακύκλωση) αυτού του κολοσσιαίου χρέους.
Με πιο απλά λόγια: Για τους δανειστές η όποια ικανοποιητική ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι τίποτε περισσότερο από φοροεισπράκτορας της ελληνικής αποικίας χρέους.
Υ.Γ. Για να ξεφύγει η χώρα από αυτήν την μέγγενη, προφανώς, δεν αρκεί η αλλαγή της κυβέρνησης και η απομάκρυνση Σαμαρά- Βενιζέλου (και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) από την εξουσία. Απαιτείται η   σαφής και αποφασιστική  έκφραση   της λαϊκής βούλησης  να πάψει η χώρα να είναι αποικία και ο λαός της δουλοπάροικος.