Δουλειά δεν είχε ο διάολος

 

Ολοι αυτοί οι λάτρεις της, περιβόητης ή διαβόητης δεν ξέρω, ενσυναίσθησης, λέξη της μόδας σχεδόν πασπαρτού, αναρωτιέμαι ώρες ώρες πόσο αναίσθητοι είναι... Μία απ' αυτές είναι τα απίστευτα ρεπορτάζ - αναίσχυντη προβολή ανθρώπων με σάρκα και οστά και μάλιστα προστατευμένων, καθώς μιλάνε με την πλάτη στο κοινό, για τις αισχρές τους προθέσεις και πράξεις. Κυριολεκτικά μεσούσης της πανδημίας, που κακά τα ψέματα δεν έχει κύματα αλλά σκέτο καπιταλιστικό κυματισμό - ανοίγει η αγορά ανοίγει κι η εξάπλωση, κλείνει η αγορά περιορίζεται η εξάπλωση - γέμισε ο πολύτιμος κι ακριβός τηλεοπτικός χρόνος με άνδρες και γυναίκες, μεγάλους και μικρούς, που «διδάσκουν» όλους τους υπόλοιπους εμάς, πώς, αφού «όλα για τα λεφτά γίνονται», μπορούμε: Να κλέψουμε. Να εξαπατήσουμε. Να ξεφτιλίσουμε. Να δολοφονήσουμε. Να στείλουμε στην εντατική. Να διαλύσουμε σπίτια, γραφεία, οικογένειες. Να φτύσουμε κατάμουτρα το διπλανό μας. Να κατεβάσουμε την επιστήμη στο επίπεδο της άγνοιας. Να επιβάλουμε το εγώ μας μνησίκακα και χαιρέκακα στον απέναντί μας. Να επιβιώσουμε σαν κατσαρίδες σε μια κοινωνία που περνάει από τη ζούγκλα στον υπόνομο.

Σιχάθηκα να βλέπω να θεωρείται σπουδαίο κι αποκλειστικό το περιεχόμενο αυτής της τηλεκπαίδευσης με παρανοϊκή έπαρση. Η μία να λέει ψάχνω λαμόγιο γιατρό να μου δώσει ψεύτικο πιστοποιητικό. Ο άλλος να λέει πως ξέρει την ταρίφα της εξαγοράς επιστημόνων κι υπαλλήλων, που για την ώρα δεν ξεπερνάει τα τέσσερα κατοστάρικα. Ο παράλλος να ισχυρίζεται, πλάτη, ασφαλής και προστατευμένος, ότι πληρώνει τόσα κι άλλα τόσα επειδή δε θέλει να του χώσουν στο κορμί με το εμβόλιο κάτι που δεν ξέρει, αλλά ο ίδιος απαιτεί να χωθεί σε μπαρ, εστιατόρια, δουλειές, συνάξεις ανθρώπων που έχουν ρισκάρει να εμβολιαστούν, αυτός ο μάγκας που κατάφερε να πλαστογραφήσει την ίδια του τη μούρη ως εμβολιασμένη.

Κεφαλοκυνηγοί συνδικάτων

 

Την ώρα που κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση διασταυρώνουν τα πλαστικά τους σπαθιά, επιβαρυντικά για το πολιτικό περιβάλλον έτσι κι αλλιώς, για τα εμβόλια και τον εμβολιασμό, και επί τη ευκαιρία προειδοποιούν για μέτρα, οικονομικά προβλήματα, λουκέτα και απολύσεις αχταρμά με ανάπτυξη, από Σεπτέμβρη, ουδείς προλαβαίνει να σκεφτεί. Να σκεφτεί την πραγματικότητα που διαμόρφωσε την εργασιακή ζούγκλα, το τελευταίο πόνημα του κ. Χατζηδάκη με τον βαρύγδουπο τίτλο «διευθέτηση του χρόνου εργασίας» κ.λπ. κ.λπ.

Ο μελίρρυτος υπουργός μετατράπηκε, προφανώς με τη θέλησή του, σε union buster, δηλαδή σε επαγγελματία διάλυσης, εκτέλεσης, εξουδετέρωσης κάθε μορφής εργατικού συνδικάτου. Από τον 19ο αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία (1824) και λίγο αργότερα στις ΗΠΑ, οπότε επιτράπηκε στους εργάτες να σχηματίζουν εργατικές ενώσεις και συνδικάτα για συλλογικές διαπραγματεύσεις, άρχισε να εμφανίζεται και το αντίστοιχο αντίπαλο δέος από τους μεγαλοβιομήχανους και τα πολιτικά τους ενεργούμενα. Στις μέρες μας πια οι κυνηγοί συνδικάτων έχουν νομική υπόσταση και ανάλογα με τη χώρα νομοθετική θωράκιση για να ματαιώνουν απεργίες, όπως πρόσφατα στην «Amazon», να αιτιολογούν μαζικές απολύσεις, να προωθούν lockdown και να συκοφαντούν με ακριβοπληρωμένες διαφημιστικές εκστρατείες κάθε συλλογική μορφή αντίστασης στα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Και τώρα τι κάνετε γαλονάδες μου;

 

Πολλά μπορεί να διακινδυνεύονται αυτόν τον καιρό. Παντού κι εδώ οι άνθρωποι παίζονται στα ζάρια, από τα εμβόλια, τις συντάξεις, τους μισθούς, την εργασία, ως την υγεία, τα νιάτα και την ελπίδα αυτή καθαυτή. Ειδικά τα νιάτα έχουν γίνει κι αντιμετωπίζονται πια ως μέλλον ήδη βαθιά υποθηκευμένο, και μια μάζα που πρέπει να εκπαιδευτεί στην υπακοή, την εκβιασμένη συναίνεση και μια μεταμοντέρνα αισθητική και κριτική ικανότητα να μην αντιδρά, να μην εξεγείρεται, να μην αντιστέκεται στην ιεράρχηση των άθλιων τρεχουσών κυρίαρχων επιλογών, με τις οποίες κυβερνά στη Δύση η τυχάρπαστα νεόπλουτη αστική τάξη. Ετσι σιγά σιγά πήζουμε στα νομότυπα κι αληθοφανή παραμύθια, με τα οποία αντικαθίσταται εκείνος ο κλασικός τίτλος «ιστορίες καθημερινής τρέλας».

Κι επειδή οι ιστορίες στρατιωτικής καθημερινής τρέλας, με τα φιτίλια του πολέμου αναμμένα απ' άκρου εις άκρο στον πλανήτη και κυρίως στη γειτονιά μας, δεν μπορούν να καλυφθούν από εμπορικές επιτυχίες τύπου «Λούφα και Παραλλαγή», όταν έρχεται στην επιφάνεια η καλά κρυμμένη ένστολη και γαλονάτη «ακροδεξιοσύνη», τότε ένας νέος μπορεί εύκολα να μαρκαριστεί όπως τα βόδια των γελαδάρηδων καουμπόηδων. Αυτών που εσχάτως απέκτησαν ράντσα βάσης απ' τη Θράκη ως την Κρήτη.

Η ιστορία μπορεί να 'ναι και γνωστή ήδη, αλλά οφείλει να μείνει και αξέχαστη, και μάλιστα με τέλος διαφορετικό απ' αυτό που της επιφυλάσσουν οι συγγραφείς ύπουλων σεναρίων.

Η επανάσταση δεν μπορεί να αποφευχθεί!

 

Η ανθρώπινη ζωή κι εργασία είναι ούτως ή άλλως για τον καπιταλισμό και τις αγορές κατ' αρχήν πρώτη ύλη για κέρδη και αγαθό απολύτως εκμεταλλεύσιμο η ανάγκη για ζωή και δη αυτό που λέμε καλή και ασφαλής. Η πανδημία λοιπόν έφερε μύριες όσες ευκαιρίες για κέρδη, απ' τα εμβόλια και την τηλεργασία ως το φθηνό χρήμα για στήριξη τάχα μου δήθεν των εργαζομένων - καταναλωτών, δηλαδή των... αγορών. Και τώρα όλοι οι σωτήρες μοιάζουν έκπληκτοι. Οχι από τις συνέπειες της πανδημίας στους ανθρώπους. Αλλά από το κόστος των καταπονημένων έγκλειστων εργατικών χεριών, που δεν έχουν ακόμα αντικατασταθεί από τα ρομπότ. Πώς λέμε έμαθε η γριά στα σύκα; Ετσι ακριβώς ήρθε κι ο πανικός της πιεζόμενης κερδοφορίας με ανεβασμένα κόστη στις πρώτες ύλες, στις μεταφορές και τις μεγάλες ελλείψεις σε προϊόντα, ειδικά τα λεγόμενα «έξυπνα», όλα φτιαγμένα από «χαζούς» εργαζόμενους ανθρώπους.

 

Κυβερνήσεις, τράπεζες και κολοσσοί του χρήματος μετακυλίουν ήδη στις τιμές τη χασούρα, που προμηνύεται μεγάλη και κρίσιμη, και με τους λαούς έτοιμους να εκραγούν, τους βάζουν να χώσουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, μεσούσης ακόμη της πανδημίας. Το πετρέλαιο πήγε μέσα σ' ένα χρόνο από τα τριάντα εφτά στα εβδομήντα δολάρια το βαρέλι. Ο χαλκός απ' τις πεντέμισι χιλιάδες κοντά στις έντεκα ο τόνος. Η ξυλεία π.χ. στην Αμερική τετραπλασιάστηκε σε λίγους μήνες. Για να πάει ένα κοντέινερ απ' τη Σανγκάη στο Ρότερνταμ τετραπλασιάστηκε το κόστος στο δωδεκάμηνο και αγγίζει τις οκτώμισι χιλιάδες δολάρια. Πενήντα τοις εκατό πάνω το καλαμπόκι. Δέκα τοις εκατό πάνω σε τρόφιμα, ψυγεία, πλυντήρια κι άγνωστο πού θα φτάσουν οι αυξήσεις σε υπολογιστές, τηλέφωνα κ.λπ. Από τα σιδηρομεταλλεύματα μέχρι το επεξεργασμενο κρέας κι από τα δημητριακά μέχρι τη βενζίνη, οι πετσοκομμένοι μισθοί και οι κατακρεουργημένες συντάξεις δε θα φτάνουν για να επιζήσει κανείς και άνευ κορονοϊού.

Του πρωτοκόλλου τα εννιάμερα

 

Ο τίτλος κυριολεκτικά (την προέλευσή του ας την ψάξει όποιος θέλει) αντανακλά θαρρώ την ουσία και τη γενεσιουργό φύση της φιδοφωλιάς που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση - ΝΑΤΟ. Θιχτήκανε. Φτιάξανε αμέσως και ορολογία μάρκετινγκ όπως το σκάνδαλο του σοφά (sofa gate). Εντάξανε μονομιάς τα θηριώδη ενεργειακά, στρατιωτικά παζάρια και συμβόλαια των ευρωπαϊκών κρατών και πολυεθνικών κολοσσών με το επικίνδυνο αστικοθρησκευτικό σουλτανάτο της Τουρκίας μέχρι και στο ζήτημα της ισότητας των φύλων, κινούμενοι μεταξύ πολυθρόνας και καναπέ. Η κυρία φον ντερ Λάιεν με το όρθιο μουρμουρητό της σε επίπεδο απορία ψάλτου βήξ από τη μια, και ο μολιερικός αρχοντοχωριάτης Σαρλ Μισέλ από την άλλη, κατασκεύασαν μια ευρωπαϊκή επιθεώρηση, με τίτλο του πρωτοκόλλου τα εννιάμερα, μπας και ξεχαστεί για λίγο το χειμαζόμενο ευρωπαϊκό πόπολο, που καθημερινά παλεύει με τους πραγματικούς δράκους και τη σατραπεία της φτώχειας, της ανεργίας, της αγωνίας της πανδημίας.

Αυτοί λοιπόν που έχουνε και το μαχαίρι και το πεπόνι της εκμετάλλευσης και του πλουτισμού, με ελεγχόμενες και μαντρωμένες τις μάζες επ' ευκαιρία του κορονοϊού, καμώνονται τους απορημένους για να μην πάρουμε πρέφα όλοι οι υπόλοιποι:

• Οτι στήνεται δραματικά και τάχιστα ένα μέτωπο πολέμου στην Ανατολική Ουκρανία, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πυροδοτήσει μια σύρραξη ικανή να τινάξει την υδρόγειο στον αέρα.

Λαός μειωμένων απαιτήσεων

 

Μπήκαμε ήδη στον τρίτο και συμβολικά πιο λαμπρό και... επαναστατικό μήνα του 2021, ο οποίος είχε και σχεδιαστεί ως κορυφαίο λάκτισμα των εορτασμών της επετείου της Επανάστασης, της Εθνεγερσίας, κι όλων των ουσιαστικών ή κι επιθετικών προσδιορισμών που επιστρατεύονται ενόψει 25ης Μαρτίου. Αμα αφαιρέσουμε και την ιστορική και τη φαντασιωσική κορνίζα της 200ής επετείου, και μείνουμε ρεαλιστικά στο ζοφερό εδώ και τώρα, η διαπίστωση είναι σχεδόν συνθλιπτική.

Εισερχόμαστε στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα ως λαός μειωμένων απαιτήσεων. Λαός μεγάλων προσδοκιών, με θηριώδες λαϊκό αγωνιστικό παρελθόν, αν κοιταχτούμε στον σύγχρονο καθρέφτη, που δεν είναι ούτε κολακευτικότερος ούτε πιο διαστρεβλωτικός άλλων πατρίδων, μοιάζουμε υπάκουοι και προσαρμοσμένοι στις τεχνητές ανάγκες των καιρών.

Απαισιόδοξη εκδοχή; Δεν νομίζω. Βαφτίζουμε «Μήδεια» ένα κύμα κακοκαιρίας, αντιγράφοντας τις αμερικανιές περί τυφώνων, λες κι ανεβαίνουμε επιστημονικό επίπεδο στην πρόβλεψη και την αντιμετώπισή της. Και το χειρότερο είναι πως σε άλλες κουλτούρες και εκπαιδευτικά συστήματα ξέρουν περισσότερα για τη «Μήδεια» από μας. Και ως μύθο. Και ως τραγωδία. Την ίδια στιγμή, στον ίδιο εθνικό χωρόχρονο, βαφτίζουμε «ελληνικό me too» ένα κύμα καταγγελιών, καταρχάς γυναικών, που ξεκίνησε πάλι απ' την άλλη άκρη του Ατλαντικού, ανίκανοι να του δώσουμε τις διαστάσεις της αυτοκριτικής και της κριτικής που θα έπρεπε, πρωτίστως πολιτικές, και χωρίς εγκλωβισμό στην επιδερμικότητα του χολιγουντιανά θεοποιημένου marketing.

«Οντισιόν» στο αστυνομικό τμήμα

 

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, κατά το σαρκασμό περασμένων δεκαετιών με λαϊκή μούσα τις χιλιοπαιγμένες ταινίες, τις επονομαζόμενες και ελληνικές. Αλλωστε μ' αυτές ψωμίστηκαν τα κανάλια πριν ανακαλύψουν την αμερικανιά, που λέγεται infotainment (πληροφοριοψυχαγωγία), με καφέ, σκαμπό, καναπέδες τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα.

Η πανδημική διακυβέρνηση όμως με καστ πρωινάδικου, και μερικές δόσεις εκλαϊκευμένου BBC, ανέβηκε πίστα. Το υλικό, έμψυχο και άψυχο, το βρήκε στα ίδια εκπτωτικά κομματικά μαγαζιά, απ' όπου αγόρασαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις και οι ΑΝΕΛέητοι της πρώτη φορά αριστερά. Ετσι νάτος νάτος πετιέται κι αρχίζει από ξαρχής ο θεατρικός, είναι αλήθεια, Χρυσοχοΐδης. Ο οποίος αποφάσισε να μετατρέψει τον αυταρχισμό, την καταστολή και την τρομοκρατία σε θέαμα ιλαροτραγωδίας. Και καθώς πεθαίνει για χειροκρότημα απ' όπου κι αν προέρχεται, σαν τη βία ένα πράγμα, μετέτρεψε εκείνο το παλιό ακροδεξιό «παρουσιαστείτε στην Αστυνομία δι' υπόθεσίν σας» σε οντισιόν συνδικαλιστών, απεργών και διαμαρτυρομένων (ιδεολογικώς όλοι κατατασσόμενοι στην κατηγορία των επικίνδυνων αντιστασιακών)!

Χορεύοντας στο ταψί με τους λύκο

 

Στην καρδιά της λυκοφωλιάς - μόνο το ΚΚΕ αποκαλεί λυκοσυμμαχία την ΕΕ - πάει κάμποσος καιρός που οι δυο ευρωβουλευτές μας ζήτησαν να δουν τα διαβόητα, όπως αποδεικνύεται, συμβόλαια της γηραιάς, και καθόλου σοφής κυρίας Ευρώπης, με τους φαρμακευτικούς κολοσσούς για τα εμβόλια του κορονοϊού. Μετά την απαραίτητη γραφειοκρατική καθυστέρηση, μπορούσαν να δουν για μια - δυο ώρες, σ' ένα δωματιάκι, μερικές χιλιάδες σελίδες με σβησμένα νούμερα, ποσά, προθεσμίες και όρους... Κι ύστερα να βγουν να παλέψουν με τις αλεπούδες των παζαριών στο κακόηθες και σάπιο πολιτικό ρινγκ των σκοπιμοτήτων.

Βεβαίως αυτή η πολιτική πρωτοβουλία, κομμουνιστική γαρ, αμφιβάλλω αν πέρασε κι απ' τα ψιλά των μέσων ενημέρωσης και του ψωραληθούς διαδικτύου. Και καθώς δεν διαθέτουμε και τρολ, η «είδηση» χάθηκε στην τρέχουσα επικαιρότητα, κάπου ανάμεσα στα σκαλιά του Καπιτωλίου και τα σκαλάκια του Μαξίμου.

Και εντέχνως ξαφνικά, το κυρίαρχο πολιτικό φάσμα εκπλήσσεται, συνταράσσεται, οργίζεται, φουσκώνει και ξεφουσκώνει σαν τον Αυλωνίτη στις παλιές ταινίες, που οι φαρμακευτικές εταιρείες τα 'καναν κυριολεκτικά θανατηφόρα σκατά, δηλαδή αυτό που οι κεφαλαιοκράτες λένε business as usual (ως συνήθως μπίζνες). Καθυστερήσεις. Λιγότερες δόσεις. Καραβιές εμβολίων σ' όποιον δίνει τα περισσότερα.

Εκφυλιστική διαλεκτική ασθένεια

 

Στα τέλη της δεκαετίας του '90, μετά τα Ιμια και πριν από την έναρξη της ελληνοτουρκικής «διπλωματίας των σεισμών», είχα την τύχη να πετάξω, και μάλιστα επί πενήντα περίπου λεπτά, μ' ένα Mirage 2005. Εμπειρία μοναδική, στα όρια των αντοχών ενός κανονικού πιλότου. Τη θεωρώ μια από τις πιο διδακτικές και χρήσιμες εμπειρίες στη ζωή μου, τέτοια που να μου επιβάλλει να είμαι εξαιρετικά φειδωλή στην ευκολία και στο άλλοθι του τόσο συνηθισμένου «ανθρώπινο λάθος». Αυτού δηλαδή που αμέτρητες φορές καλύπτει πολιτικές επιλογές, συστημικές παθογένειες, δικαιολογίες ή και δίκες καλών προθέσεων, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τραγωδίες, ήττες και συμβάντα που μπορεί να κρίνουν τη μοίρα. Οχι απλώς ενός όπλου, αλλά ενδεχομένως κι ενός λαού, μιας πατρίδας.

Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, στη μοναξιά των αιθέρων με πανάκριβο όχημα τη ζωή, εξαρτημένη από τις γνώσεις και την εμπειρία του πιλότου, αλλά και την τελική έκβαση μιας πτήσης απ' άκρου εις άκρον του Αιγαίου, να κρέμεται από τη συλλογικότητα κάθε ανθρώπινου και τεχνικού κρίκου (τότε της μοίρας Γεράκι), αποκτάς μια διαφορετική συγκρότηση και συναίσθηση της πολιτικής, της κοινωνικής κι ως ένα βαθμό και της ιδεολογικής και ηθικής προσέγγισης των εννοιών: λαός, στρατός, άμυνα κι όλα αυτά που αυτές τις μέρες συζητάμε σε επίπεδο Ελληνοτουρκικών σχέσεων, εξοπλιστικών προγραμμάτων και ΝΑΤΟικών επικίνδυνων σχεδίων.

Βρέφος χωρίς φάτνη

 

Η διαφορά μεταξύ ενός Γάλλου Μακρόν κι ενός Ελληνα εραστή δυτικών προαστίων είναι ασήμαντη ως προς τον ιό. Ο ιός είναι αταξικός! Δηλαδή κολλάνε και οι δύο. Γιατί ως γνωστόν η πάλη των τάξεων έχει προ πολλού καταργηθεί. Απλώς ξέρουμε όλοι ότι και οι δύο έχουν το ίδιο ελάττωμα. Δεν τηρούν τις κοινωνικές αποστάσεις!... Ατομικά ανεύθυνοι... τς τς τς. Πάμε τώρα στη θεραπεία και την αντιμετώπιση του ελληνογαλλικού ιολογικού προβλήματος, εκεί δηλαδή που εντοπίζονται οι όποιες διαφορές στο επίπεδο του καπιταλιστικού αφορισμού περί αγοράς. Δε διαφέρουν οι τάξεις και τα συμφέροντά τους. Διαφέρει η πολιτισμική συνείδηση, η ενσυναίσθηση, τα λεπτά αισθήματα, η φινέτσα τέλος πάντων, αλλά και η διαχείριση θυμού, η κατανάλωση φυσικού χυμού, η ριζοσπαστικότητα στην επιλογή συντρόφων και διασκέδασης, κι άλλα τέτοια περίτεχνα μπουρδολογήματα που ξεπλένουν τη βαρβαρότητα των πανδημικών ημερών.

Ούτε η υπέροχη ελληνική λέξη κλαυσίγελως ούτε εκείνη η σύνθετη και περιγραφική ιλαροτραγωδία αρκούν για να μπει κανείς στον προσομοιωτή της επικοινωνιακής ισοπεδωτικής πλύσης εγκεφάλου και να μη βγει, γνωρίζοντας ότι η ελληνική όσο και οι ομοειδείς της κυβερνήσεις θα λογοδοτήσουν αναπόφευκτα στην Ιστορία. Για την τραγωδία που ζούμε.

Πραιτοριανοί και νήπια

Η ανάλυση της κυβερνητικής επικοινωνιακής προπαγάνδας για τον φονικό ιό είναι απαραίτητο εργαλείο για την αντιμετώπιση της επίθεσης της επόμενης μέρας που θα υποστεί ο λαός, και μάλιστα στη συντριπτική του πλειονότητα. Για να γίνει αυτό, πρέπει να ξεκινήσουμε από μια παραδοχή, κυριολεκτικά της πραγματικότητας.

 

Ε λοιπόν, δεν είναι σωτήρια τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση και περιβλήθηκαν και μεσσιανικό χαρακτήρα παγκόσμιας πρωτοπορίας. Είναι η πειθαρχία και όχι η υποταγή του λαού, που βασίζεται στην εξής κοινή άθλια εμπειρία: Κοίτα μην αρρωστήσεις γιατί κάηκες. Επειδή το συρρικνωμένο από προσωπικό και μέσα ΕΣΥ δεν μας χωρούσε όλους πριν απ' την πανδημία, οπότε τώρα κάηκες. Η Υγεία χρειάζεται λεφτά και χρόνο για την πρόληψη και την έγκαιρη αντιμετώπιση των προβλημάτων του καθενός. Και σ' αυτό το παιχνίδι, με το χρόνο που είναι χρήμα, οι χαμένοι ήταν και είναι οι μη έχοντες.

Με αυτό δεδομένο εμφανίζεται ως στιβαρός ο αρμόδιος της πολιτικής προστασίας, σταρ των ημερών, και τζαρτζάρεται με ύφος «ό,τι και να σκαρφιστείτε εμείς θα σας πιάσουμε», με τους λίγους απείθαρχους. Πατώντας πάνω σ' αυτό, το «ελληνικό θαύμα», που είναι λαϊκή τακτική αναγκαστικής επιβίωσης, άρχισαν να κομπάζουν και να κομψεύονται οι κυβερνητικοί πραιτοριανοί για τον μεγάλο ηγέτη πρωθυπουργό, που πρέπει να εμφανίζεται κι από κάτω τα σωσμένα πλήθη να αναφωνούν το βυζαντινό «Σπολλάτη Δέσποτα» (εις πολλά έτη, Δέσποτα). Η επικοινωνιακή πολιτική της ιδιοτελούς υπεξαίρεσης των λαϊκών ανακλαστικών έχει αρχίσει και παίρνει διαστάσεις τέτοιου βυζαντινισμού, που σε λίγο κάποιος απ' όλους αυτούς θα αναφωνήσει «εν τούτω νίκα» σε κάθε οθόνη, κι ακόμα και με μήνυμα στο 112 των κινητών.

Νομίζουν πως σε όλους έχουν περάσει θηλιά στο λαιμό. Αλλά δεν μπορούν να δουν πως σε πολλούς από μας το σχοινί βρίσκεται στα δικά μας χέρια.

Σαν τα πουλιά

 Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

1. Πέρασα και φέτος από το Φεστιβάλ της Νεολαίας. Ναι, είναι μια βαθιά ανάσα πριν βάλουμε πάλι μέσα το κεφάλι στον αγώνα για τη βιοτή.

2. Ολες οι γενιές συναντώνται εδώ και είναι συγκινητικό να τις βλέπεις να λειτουργούν σαν ένα ενιαίο σώμα που ανανεώνεται και ανανεώνει την παράδοση του Κόμματος.

3. Είδα και νέα και παλιά πρόσωπα. Κρατώ πάντα την ίδια τακτική. Κάθομαι σε μια άκρη και τα παρατηρώ όλα, όπως κάνουν αυτοί που παρακολουθούν τα πουλιά και καταγράφουν τις κινήσεις τους. Γιατί ο δικός μας κόσμος είναι σαν τα πουλιά. Λαλούν μέσα στο φως, αλλά λαλούν και στο σκοτάδι.

Επιλογή της κυβέρνησης η αστυνομική καταστολή (άρθρο αντιστρατήγου ε.α. της Αστυνομίας)

Επιλογή της κυβέρνησης ηαστυνομική καταστολή (άρθρο αντιστρατήγου ε.α. της Αστυνομίας) 

Από atexnos

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, στα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης, εντείνει την αντιλαϊκή επίθεση με νέα μέτρα κατά του λαού. Περιορίζει και καταπατάει στοιχειώδη δικαιώματα. Εντείνει την καταστολή κατά του λαϊκού κινήματος. 

Είναι διαχρονική πολιτική, που εφάρμοσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Δεν πρόκειται για μια απλή σειρά συμβάντων αστυνομικής βαρβαρότητας, αλλά εφαρμογή μιας πολιτικής που στοχεύει στο διαρκές χτύπημα των αγώνων του λαού μας.

Η κυβέρνηση επιτίθεται στους αγώνες των συνταξιούχων, των φοιτητών, των προσφύγων. Θυμίζουμε την άγρια επίθεση σε αγωνιστές στο άγαλμα του Τρούμαν. Επίσης τη σύλληψη απολυμένων μέσα στα σπίτια τους στα Γιάννενα, που οδήγησε σε δίκη στελέχη και μέλη του ΠΑΜΕ. Συνεχίζει τα αγροτοδικεία. Και πρόσφατα, εφάρμοσε αστυνομική βία σε βάρος ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου, του Ζακ Κωστόπουλου. Ο κατήφορος αυτός της κυβέρνησης στον αυταρχισμό δεν έχει τελειωμό.

Η... φυματική σαρανταποδαρούσα

Της Κάλι Καρά

Όσο και αν υψώσουν τους τόνους στους καυγάδες στη Βουλή, όσα «άπλυτα» και αν προσπαθήσουν να βγάλουν στη φόρα, δεν μπορούν να κρύψουν ότι δουλειά και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ είναι να διευκολύνουν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων που απαιτεί αντεργατικά μέτρα και θυσίες δίχως τέλος για το λαό, με μνημόνια, μεταρρυθμίσεις και μέτρα που οι πρώην ψήφισαν και οι νυν διατηρούν, διότι «το κράτος έχει συνέχεια». Δεν κρύβουν άλλωστε, ότι και τα δύο αυτά αστικά κόμματα και όχι μόνο, εναρμονίζονται πλήρως με τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ανησυχητικές «διαβεβαιώσεις»

Πηγή: Google

Συνεχίζει η κυβέρνηση τις ανησυχητικές «διαβεβαιώσεις» περί μη αποθήκευσης πυρηνικών στον Αραξο. Διαβεβαιώσεις που μόνο πιστευτές δεν γίνονται, εφόσον αποφεύγει συστηματικά να απαντήσει σε συγκεκριμένα, κρίσιμα ερωτήματα για τις προετοιμασίες στην εκεί αεροπορική βάση και αναζητά καταφύγιο σε γενικολογίες και μισές διαψεύσεις.

Επιπλέον, η συζήτηση δεν γίνεται σε «κενό αέρος», αλλά υπάρχει το γενικότερο πλαίσιο της ανάληψης πρόσθετων ρόλων εντός ΝΑΤΟικού στρατοπέδου από την κυβέρνηση, στην υλοποίηση ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, εν μέσω κλιμακούμενων ανταγωνισμών για τον έλεγχο σε αγορές, πλουτοπαραγωγικές πηγές και διαύλους.

Ξεφτίλα δίχως πάτο...

Μερικοί ΣΥΡΙΖΑίοι χασκογελούσαν γύρω από τον Γραμματέα τους, Π. Ρήγα, ενώ αυτός κατέθετε στεφάνι στη Μακρόνησο. Ο Γ. Κατρούγκαλος, ο «ψαλιδοχέρης» της Κοινωνικής Ασφάλισης, καμάρωνε ακουμπώντας πάνω στα ερείπια της Μακρονήσου, σαν να κρατάει κάποιο λάφυρο. Καμιά 50αριά θλιβερά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ξεδίπλωναν τη μοβ σημαιούλα τους κάτω από το άγαλμα του Δεσμώτη Μακρονησιώτη. Οι παραπάνω εικόνες καταγράφηκαν προχτές Κυριακή στη Μακρόνησο, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ στο νησί όπου μαρτύρησαν χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι λαϊκοί αγωνιστές.

Εικόνες που προκαλούν...

Οι κοινές ελληνοαμερικανικές αξίες…

Της Κάλι Καρά

Με ένα σμπάρο... πολλά τα τρυγόνια.

Πέρα από την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας, και των F-16, ώστε να αναβαθμιστεί ο ρόλος της χώρας μας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τις μπίζνες με επίκεντρο τους τομείς της Ενέργειας και του Εμπορίου, με την Ελλάδα να συνιστά έναν ελκυστικό επενδυτικό προορισμό μέσα στα αποκαΐδια των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, συντελέστηκε το απίστευτο, το «ξέπλυμα» του ιμπεριαλισμού, μέσα από το «ξέπλυμα» της ναυαρχίδας του, τις ΗΠΑ.

Ποιοι ελπίζουν;

 

 

Πριν από μερικές βδομάδες, ο υφυπουργός Εργασίας έλεγε ότι οι εμποροβιοτέχνες της Αθήνας σχεδόν πανηγυρίζουν για τις αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τους ελεύθερους επαγγελματίες, με τις οποίες οι ασφαλιστικές τους εισφορές συνδέονται πλέον με το εισόδημα και, μαζί με την εξοντωτική φορολογία, στερούν από πολύ περισσότερους ακόμα και τα στοιχειώδη για την επιβίωση.

Η δήλωση εκείνη, όσο κι αν δείχνει αστεία, δεν ήταν τυχαία. Μπροστά στον ορυμαγδό των νέων μέτρων που φέρνει, η κυβέρνηση προσπαθεί να ενισχύσει την εικόνα ότι η πολιτική της έχει την έγκριση του λαού και ότι την ενθαρρύνεται μάλιστα να την επιταχύνει. «Η κοινωνία αναγνωρίζει ότι προσπαθούμε, ζητά, θέλει και απαιτεί να προχωρήσουμε ταχύτερα, αποτελεσματικότερα και πιο αποφασιστικά (...) Διαμαρτύρονται αλλά και ελπίζουν», έλεγε πιο παραστατικά στέλεχος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέντευξη στον κυριακάτικο Τύπο.

ΣΥΡΙΖΑίικη αλχημεία...

Της Κάλι Καρά   
            
Οι νέοι αλχημιστές του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο μετατρέπουν το άσπρο σε μαύρο, αλλά προσπαθούν να ασκήσουν εξουσία επί της νοημοσύνης του λαού μας, νομίζοντας ότι απευθύνονται σε λωτοφάγους!

Μετά το σκίσιμο των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο, μετά  τα νταούλια και τους ζουρνάδες που θα χόρευαν οι δανειστές, μετά το τέρμα στην τρόικα που έγινε θεσμοί, ήρθε το νέο προϊόν της ΣΥΡΙΖΑίικης  αλχημείας για την εξαπάτηση του ελληνικού λαού.

Τα «καλέσματα» του κεφαλαίου

 

 

Πληθαίνουν τις τελευταίες μέρες και με διάφορους τρόπους οι παρεμβάσεις μερίδων της αστικής τάξης στην αντιπαράθεση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, που τη συγκεκριμένη περίοδο εστιάζεται στην αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών.

Βασικό στοιχείο αυτής της παρέμβασης του κεφαλαίου είναι η υπόδειξη στα αστικά κόμματα, κύρια στην κυβέρνηση και στη ΝΔ, να χαμηλώσουν τους τόνους γύρω από τα ζητήματα που υπηρετούν την πόλωση, στο «παιχνίδι» της κυβερνητικής εναλλαγής, και με συναίνεση να σκύψουν πάνω από τα σοβαρά και μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την αστική τάξη και τα οποία συνοψίζονται με τους εξής δύο τίτλους: Οικονομική ανάκαμψη και γεωπολιτική αναβάθμιση.

Αναπόφευκτα, η συζήτηση αυτή εντείνεται όσο βρίσκονται σε εξέλιξη η δεύτερη «αξιολόγηση», με όλα τα «δύσκολα» αντιλαϊκά μέτρα που περιέχει, μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης οικονομικής ρευστότητας, η αντιπαράθεση για τη διευθέτηση του χρέους και βέβαια το «παρανάλωμα του (ιμπεριαλιστικού) πυρός» από την Ουκρανία μέχρι τη Βόρεια Αφρική.