Συνεταιράκια στη σαπίλα...

Καθώς η σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού ξεσκεπάζεται όλο και περισσότερο, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες αποτελούν συστατικό στοιχείο της, προσπαθούν... να βγάλουν την ουρά τους απέξω, να πουν πως για τον εκφυλισμό φταίνε... τα συνεταιράκια τους, οι δυνάμεις των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, μαζί με τις οποίες τόσα χρόνια πρωτοστατούν στην υπονόμευση των αγώνων, στην προσπάθεια αποπροσανατολισμού των εργαζομένων, υποταγής τους στους «κοινωνικούς διαλόγους».

Ταυτόχρονα, αναπαράγοντας τα προκλητικά ψέματα περί «τραμπουκισμών του ΠΑΜΕ», που τάχα «διέλυσαν το συνέδριο της ΓΣΕΕ», στηρίζουν την προσπάθεια των συνεταίρων τους να παρουσιάσουν ως «τραμπούκους» τους συνδικαλιστές και τους εργάτες που μάχονται ενάντια στη νοθεία και την ωμή εργοδοτική παρέμβαση στα συνδικάτα.

Μαζί με τους άλλους εργατοπατέρες, που στέλνουν προκλητικά ραβασάκια περί... «εγκληματικής οργάνωσης του ΠΑΜΕ», προετοιμάζουν το έδαφος και για πιο άμεση κρατική καταστολή στα συνδικάτα, για τη «λήψη μέτρων ασφαλείας προκειμένου να προστατευθούν οι μελλοντικές συνεδριάσεις της ΓΣΕΕ», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, μετά τη συνάντηση της υφυπουργού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ Κατερίνας Παπακώστα με εκπροσώπους της συνδικαλιστικής μαφίας στη διοίκηση της ΓΣΕΕ.

Όταν ο εργοδοτικός συνδικαλισμός αλλάζει τα φώτα στον Λένιν

31-10-2018

Κείμενο του Γιώργου Μαυρίκου για την “απομόνωση” των κομμουνιστών στο εργατικό κίνημα και τη διαχρονική καπηλεία του Λένιν από ρεφορμιστικές κι άλλες δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα. 

Κατιούσα

 

Σήμερα μεταγράφουμε και δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Μαυρίκου “Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα 1918-1948. Δυο γραμμές σε διαρκή αντιπαράθεση”, από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή. Εκεί, ξεκινώντας από τα ιστορικά συμφραζόμενα της δημιουργίας της Ενωτικής ΓΣΕΕ και του Εργατικού ΕΑΜ αργότερα, ο συγγραφέας αναφέρεται στη διαχρονική προσπάθεια των φορέων των αστικών κομμάτων και των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπουν να παρουσιάσουν τους κομμουνιστές ως “απομονωμένους”, επικαλούμενοι και μια δική τους εκδοχή του Λένιν. Μπορεί το βιβλίο να γράφτηκε το 2001, τα  συμπεράσματά του, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις ονομάτων μπορούν να μεταφερθούν αυτούσια στο σήμερα κι ως εκ τούτου διατηρούν αναλλοίωτη την επικαιρότητά τους:

Προλεταριακός διεθνισμός στην πράξη- Ανάκληση απόλυσης στο Ελ. Βενιζέλος μετά από κοινή δράση ΠΑΜΕ και της ιταλικής USB

 

 

10-07-2018

ΠΑΜΕ και USB συντόνισαν τη δράση τους σε Ελλάδα και Ιταλία, για την ανάκληση απόλυσης συνδικαλιστή από κατάστημα ιταλικής εταιρείας στο Ελευθέριος Βενιζέλος. 

Κατιούσα

 

Μια μικρή αλλά σημαντική νίκη κατήγαγε το εργατικό κίνημα, με την ανάκληση απόλυσης συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ από την επιχείρηση ιταλικών συμφερόντων Autogrill στο αεροδρόμιο των Αθηνών “Ελευθέριος Βενιζέλος”. Η ανάκληση αυτή έγινε εφικτή μετά τη συντονισμένη δράση, σε Ελλάδα και Ιταλία, του ΠΑΜΕ και της Ένωσης Συνδικάτων Βάσης (USB) της γειτονικής χώρας. Στην ανακοίνωσή της, η USB σημειώνει τα εξής:

Ο αγώνας ανταμείβει, ο ταξικός διεθνισμός νικά, οι σύντροφοί μας του ΠΑΜΕ μας ανακοίνωσης πως ανακλήθηκε η απόλυση της εταιρείας Autogrill στο εσωτερικό του αεροδρομίου της Αθήνας, χάρη στον αγώνα των Ελλήνων εργαζομένων και χάρη στην υποστήριξη της USB.

Στις 16 Ιούνη και τις επόμενες μέρες η οργάνωσή μας έκανε παραστάσεις διαμαρτυρίας και διανομή φυλλαδίων σε διάφορα παραρτήματα της Autogrill, κι αυτή η συντονισμένη δράση οδήγησε την εταιρεία να κάνει πίσω και να επαναπροσλάβει τον συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ.

Το ΠΑΜΕ ευχαρίστησε την Ένωση Συνδικάτων Βάσης για την αλληλεγγύη και την υποστήριξη, την ίδια που επιδείχθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο στην περίπτωση της διαμαρτυρίας κατά της Leroy Merlin που είδε τις δομές των ταξικών συνδικάτων να υποστηρίζουν τον αγώνα του USB στις χώρες τους. Άλλη μια απόδειξη ότι ενωμένοι είμαστε ακαταμάχητοι, ότι η οργάνωση και η συλλογική δράση είναι καθοριστικές.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ «Ξαναζωντάνεψε» ο ηρωικός ξεσηκωμός του Μάη του '36

Ιστορικό περίπατο στα βήματα του ξεσηκωμού των εργατών πραγματοποίησε η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ το περασμένο Σάββατο

Στην πλατεία Ελευθερίας

Με τη συγκέντρωση στο Αγαλμα Βενιζέλου και την κατάθεση στεφάνων στο χώρο των γεγονότων του Μάη του '36, ολοκληρώθηκαν χτες οι κεντρικές πρωτοβουλίες της Γραμματείας Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις εξελίξεις στην περιοχή, σε συνδυασμό με την κατάσταση της εργατικής τάξης και τα προβλήματά της. Στεφάνια κατέθεσαν οι Οργανώσεις Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, το ΠΑΜΕ, το Παγκαπνεργατικό Σωματείο, δεκάδες σωματεία και φορείς του λαϊκού κινήματος, η ΕΔΥΕΘ, η ΟΓΕ και η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

 Ξεχωριστή στιγμή των κεντρικών πρωτοβουλιών του ΠΑΜΕ αποτέλεσε ο ιστορικός περίπατος, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 5 Μάη, σε σημεία του κέντρου της πόλης όπου εξελίχθηκαν σημαντικά γεγονότα του ηρωικού ξεσηκωμού των εργατών το Μάη του '36, με τη συμμετοχή κυρίως νέων μελών των ταξικών σωματείων.

Στόχος της συγκεκριμένης δράσης ήταν να γίνει κατανοητό σε ποια ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά πλαίσια διεξήχθησαν τα γεγονότα τις μέρες του Μάη του '36, όπου από τον Βαρδάρη μέχρι την Αριστοτέλους και από το υπουργείο μέχρι την παραλία, σε διάφορες περιοχές, δίνονταν καθημερινά μάχες μεταξύ των απεργών, από τη μια, και της εργοδοσίας και της χωροφυλακής, από την άλλη. Και κυρίως να εξαχθούν συμπεράσματα, για τους σημερινούς αγώνες της εργατικής τάξης, τις σημερινές συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, κατασυκοφάντησης των συλλογικών αγώνων.

09/05/1936 Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης βάφονται με εργατικό αίμα.

09/05/1936

Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης βάφονται με εργατικό αίμα. Ο Μάης του 1936 στη Θεσσαλονίκη αποτελεί τον τελευταίο μεγάλο απεργιακό σταθμό του ελληνικού προλεταριάτου πριν τη δικτατορία Μεταξά. Το απεργιακό κύμα ξεκίνησε στις 29/4 από τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, για να επεκταθεί στη συνέχεια και στους υπόλοιπους κλάδους. Στις 8/5 οι απεργοί καπνεργάτες και κλωστοϋφαντουργοί δέχονται άγρια δολοφονική επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής προκαλώντας πραγματικό παλλαϊκό ξεσηκωμό. Δεκάδες απεργοί τραυματίζονται και ακόμα περισσότεροι συλλαμβάνονται.

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

Σύγκρουση για συνδικάτα στη γραμμή της ταξικής πάλης

 

 

Από τη μαζική τριήμερη κινητοποίηση συνδικάτων και εργαζομένων της Πάτρας ενάντια στην επιχειρούμενη νοθεία στο Εργατικό Κέντρο

Στο συνδικαλιστικό κίνημα διεξάγεται μια διαρκής σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού και στις δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Βασική πλευρά της αντιπαράθεσης είναι ο προσανατολισμός των συνδικάτων: Αν δηλαδή θα είναι στην υπηρεσία των εργοδοτών ή θα είναι εστίες αντίστασης και αγώνα, σε σύγκρουση με το κεφαλαίο και τις κυβερνήσεις του.

Ο δυνάμεις του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού επιδιώκουν να κρατάνε τα συνδικάτα σε αδράνεια, θέλουν τους εργάτες ανίσχυρους να αντιδράσουν στο πέρασμα των αντεργατικών μέτρων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, πολύ περισσότερο επιδιώκουν να τους στρατεύουν ενεργά πίσω από τους στόχους των μονοπωλίων. Η δράση τους, σε συνδυασμό με το συνολικό χτύπημα της συλλογικής οργάνωσης και δράσης των εργαζομένων που προωθεί το κεφάλαιο, οδηγεί στον εκφυλισμό των συνδικάτων, στην απομαζικοποίησή τους - μιλώντας με όρους ενεργής και όχι τυπικής συμμετοχής. 

Προκειμένου να διατηρήσουν την ισχύ τους, τις θέσεις τους, οι δυνάμεις αυτές εντείνουν τη νοθεία, φτιάχνουν μηχανισμούς παραγωγής αντιπροσώπων, είτε με σωματεία σφραγίδες ή και με τον εξαναγκασμό των εργατών για συμμετοχή σε διαδικασίες που ελέγχονται από την εργοδοσία. Για παράδειγμα, παρατηρούνται φαινόμενα όπου το σύνολο των ψηφισάντων σε αρχαιρεσίες σωματείων εκτοξεύεται στο 70 - 80% των εργαζομένων μιας περιοχής (πάρα πολύ πάνω από το μέσο όρο και χωρίς καμία συνδικαλιστική δράση που να δικαιολογεί κάτι τέτοιο), στελέχη επιχειρήσεων συμμετέχουν σε ψηφοδέλτια, μηχανισμοί της εργοδοσίας υποδεικνύουν σε εργάτες τι θα ψηφίσουν.

ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΣ - ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

 

Οταν η μεγαλοεργοδοσία τραβάει τα αυτιά, πέφτει και το τελευταίο «φύλλο συκής»... 

 

 

Eurokinissi

Τώρα είναι πιο ευδιάκριτη η ανάγκη να ξεφορτωθούν οι εργαζόμενοι όλες αυτές τις δυνάμεις που αποτελούν τον πιο έμπιστο σύμμαχο των αφεντικών!

Διανύουμε μια περίοδο με διεργασίες, άλλες φανερές, άλλες όχι. Κυοφορούνται και ελπιδοφόρες εξελίξεις που αργά ή γρήγορα θα εκφραστούν.

 Μέσα σε αυτές τις διεργασίες και τις εξελίξεις εντάσσεται και το γεγονός πως πέφτει και ό,τι είχε απομείνει ως «φύλλο συκής» για το ρόλο των ηγεσιών στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, δηλαδή τις δυνάμεις που ευθύνονται για την απαξίωση των συνδικάτων, την απομάκρυνση των εργαζομένων, ιδιαίτερα των νέων, την αναποτελεσματική απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος στην κρίση. Τις συνδικαλιστικές δυνάμεις (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ) των πολιτικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες άνοιξαν, ως πέμπτη φάλαγγα, τις πύλες για να περάσει η πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου, που σάρωσε εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Σε ρόλο ανοιχτά απεργοσπαστικό

 

Ολο και περισσότεροι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι, που μέχρι τώρα για διάφορους λόγους βρίσκονταν στο ίδιο σπίτι με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, αναρωτιούνται για τη στάση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. Μας λένε: «Μέχρι πού μπορούν να φτάσουν; Ούτε για το δικαίωμα στην απεργία και την οργάνωση των εργαζομένων δεν θα κάνουν κινητοποίηση;». Τα ερωτήματα αυτά προκύπτουν από συνδικάτα και συνδικαλιστές, αλλά και εργαζόμενους που δεν συμφωνούν συνολικά με τις αντιλήψεις, τις κατευθύνσεις του ταξικού κινήματος, του ΠΑΜΕ, αναγνωρίζουν όμως την αγωνιστική συνέπεια, τη μαχητικότητα, το ρόλο του στην αναζωογόνηση των συνδικάτων.

«Πως είναι δυνατόν στη ΓΣΕΕ να κυριαρχεί η ΠΑΣΚΕ;»

 

Δεν ξέρω πόσες φορές τα προηγούμενα χρόνια άκουσα το εξής ερώτημα:

«Πως είναι δυνατόν στη ΓΣΕΕ να κυριαρχεί η ΠΑΣΚΕ;»

Θλιβερές φιγούρες, είχαν μαζευτεί στην πλατεία απέναντι από το Εργατικό Κέντρο Πάτρας. Κάθε φορά που εμφανιζόταν δημοσιογράφος με κάμερα πετάγονταν κι άρχιζαν το σώου.

Και το σώου συνεχιζόταν πότε με φωνές κι άλλοτε με στριγκλιές κι όσο οι κάμερες ήταν ανοιχτές. Όταν έσβηναν, γύριζαν πίσω στην πλατεία κι έπιναν ήσυχα το καφεδάκι τους, να ανακτήσουν δυνάμεις για το επόμενο νούμερο του σώου.

Όλοι κι όλοι ήταν δέκα. Τόσοι μόνο μαζεύτηκαν. Αλήθεια που ήταν οι εργαζόμενοι που τους «ψήφισαν» και τους «εξέλεξαν» αντιπροσώπους στο συνέδριο;

Πως και δεν βρέθηκαν 100 ή έστω 50, είκοσι άτομα βρε αδερφέ, να έρθουν να υποστηρίξουν το δίκιο των «εκλεγμένων» τους που τους το «στέρησαν με αντιδημοκρατικό» τρόπο τα σωματεία κι οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ;

Η απεργία των εργατών στα εργοστάσια της Ελευσίνας το 1929

Εκδήλωση – αφιέρωμα στον Δημήτρη Μιχαήλ, τον εργάτη που δολοφονήθηκε από το κράτος των κεφαλαιοκρατών στη μεγάλη απεργία των εργατών στα εργοστάσια της Ελευσίνας το 1929, πραγματοποιεί η Τομεακή Επιτροπή Θριασίου – Μεγαρίδας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ, την Τετάρτη 29/3, στις 7 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας.

Στην εκδήλωση θα γίνουν προβολή ντοκιμαντέρ με αρχειακό υλικό για την απεργία, ομιλία από τον Μ. Μαΐλη, μέλος τη ΚΕ του ΚΚΕ, και αφιέρωμα στο εργατικό τραγούδι. Στο χώρο θα λειτουργούν, παράλληλα, φωτογραφική έκθεση με αρχειακό υλικό της εποχής και βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής».

Σήμερα, ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει ένα σύντομο χρονικό αυτής της απεργίας (αναλυτικότερο χρονικό είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα στις 23 και 30 Ιούλη 2015).

Ε, λοιπόν, κύριοι, θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή δικτατορία; Κοιτάχτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου.

 

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ: Κοιτάξτε την Παρισινή Κομμούνα! 

 

Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη φιλισταίο τον πιάνει ξανά ένας ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις «δικτατορία του προλεταριάτου». Ε, λοιπόν, κύριοι, θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή δικτατορία; Κοιτάχτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου.

———————

(Απόσπασμα του προλόγου του Φρίντριχ Ένγκελς στο έργο του Καρλ Μαρξ «ο Εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»)

Αν σήμερα, ύστερα από είκοσι χρόνια, ρίξουμε μια ματιά πίσω στη δράση και στην ιστορική σημασία της Κομμούνας του Παρισιού του 1871, θα δούμε ότι είναι ανάγκη νακάνουμε μερικές προσθήκες στην περιγραφή της που γίνεται στο «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία».

Τα μέλη της Κομμούνας χωρίζουν σε μια πλειοψηφία, τους μπλανκιστές (που επικρατούσαν και στην Κεντρική Επιτροπή της Εθνοφυλακής) και σε μια μειοψηφία (μέλη της Διεθνούς Ενωσης των Εργατών, κυρίως από οπαδούς της σοσιαλιστικής σχολής του Προυντόν). Οι μπλανκιστές, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ήτανε την εποχή εκείνη σοσιαλιστές μόνο από επαναστατικό και προλεταριακό ένστικτο. Λίγοι μόνον είχαν αποχτήσει μεγαλύτερη σαφήνεια αρχών, χάρη στον Βαγιάν, που γνώριζε το γερμανικό επιστημονικό σοσιαλισμό. Καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, ότι στον οικονομικό τομέα η Κομμούνα παράλειψε αρκετά πράγματα που, κατά τη σημερινή μας αντίληψη, έπρεπε να τα είχε κάνει. Δυσκολότερα βέβαια από όλα μπορεί να κατανοηθεί το γεγονός ότι η Κομμούνα στάθηκε ευλαβικά, με ιερό σεβασμό μπροστά στις πόρτες της τράπεζας της Γαλλίας. Αυτό ήταν επίσης σοβαρό πολιτικό λάθος… Η τράπεζα στα χέρια της Κομμούνας – αυτό θα άξιζε περισσότερο από δέκα χιλιάδες ομήρους. Θα σήμαινε την πίεση που θα ασκούσε στην κυβέρνηση των Βερσαλλιών ολόκληρη η αστική τάξη, για να κλείσει ειρήνη με την Κομμούνα. Πιο αξιοθαύμαστα όμως ακόμα είναι τα τόσα σωστά πράγματα που έκανε η Κομμούνα, μόλο που αποτελούνταν από μπλανκιστές και προυντονιστές. Φυσικά, οι προυντονιστές ήταν κυρίως υπεύθυνοι για τα οικονομικά διατάγματα της Κομμούνα, τόσο για τις αξιέπαινες, όσο και για τις μη αξιέπαινες πλευρές τους, όπως οι μπλανκιστές ήταν υπεύθυνοι για τις πολιτικές της πράξεις και παραλείψεις. Και στις δυο περιπτώσεις, η ειρωνεία της Ιστορίας θέλησε – όπως συνήθως συμβαίνει όταν έρχονται στην εξουσία οι δογματικοί – να κάνουν και οι δυο το αντίθετο απ’ ό,τι όριζε η θεωρία της σχολής τους.

«Ludlow, οι Έλληνες στους Πολέμους του Άνθρακα» Στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Το ντοκιμαντέρ αφηγείται την ιστορία Ελλήνων μεταναστών που κατέληξαν στο μακρινό Κολοράντο, στις αρχές του περασμένου αιώνα, να δουλεύουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία του Ροκφέλερ και του συναφιού του και που μαζί με χιλιάδες άλλους ξεσηκώθηκαν παίρνοντας τα όπλα για να υπερασπιστούν τη ζωή τους και το δίκιο τους.

Μια ιστορία ξεχασμένη, φυλαγμένη ωστόσο στη μνήμη των παιδιών και των εγγονών τους που μας την μεταφέρουν με συγκίνηση, γεμάτοι υπερηφάνεια για τους δικούς τους και θυμό για τις αδικίες που αντιμετωπίσανε.

Παρά τα εκατομμύρια του Ροκφέλερ στα μέσα ενημέρωσης για να σβηστεί η μνήμη του, τα ίχνη του αγώνα στο Λάντλοου παραμένουν ορατά σε ντοκουμέντα της εποχής - εφημερίδες, φωτογραφίες, έντυπα,  σε μαρτυρίες των απεργών, στην έρευνα των ιστορικών και στην προφορική παράδοση των κατοίκων της περιοχής.

Καταστολή. Η ιστοριογραφικά " αθέατη " πλευρά της αστικής δημοκρατίας

Δίπλα στα κάθε λογής μέτρα και μεθοδεύσεις που επιστρατεύτηκαν για την ενσωμάτωση του εργατικού - σοσιαλιστικού κινήματος υπήρξε, βέβαια, η καταστολή. Οι μορφές που έλαβε ποικίλαν. Οι δε ρίζες της χρονολογούνται πολύ πριν την ίδρυση της ΓΣΕΕ και του ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή που οι εργάτες άρχισαν να διεκδικούν και οι σοσιαλιστικές ιδέες να έχουν απήχηση.

 Εργάτες μεταλλωρύχοι στο χώρο δουλιάς τους, στις αρχές του περασμένου αιώνα

Η νεαρή εργατική τάξη της Ελλάδας δεν άργησε να βρεθεί αντιμέτωπη με τα όπλα. Γεγονός που στην απεργία, π.χ., των μεταλλωρύχων της Σερίφου το 1916 είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία τεσσάρων εργατών. Δύο χρόνια πριν, οι συνδικαλιστές Μπεναρόγια και Γιονάς θα γίνονταν οι πρώτοι πολιτικοί εξόριστοι στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος. Βάσει του Νόμου ΤΟΔ/ 1871 " Περί καταδιώξεως της ληστείας ", που το 1913 επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει την εκτόπιση κάθε ατόμου που κρινόταν ένοχο για διατάραξη της δημόσιας ασφάλειας ( Ν. 121/1913), οι δύο σοσιαλιστές - στελέχη της Φεντερασιόν συνελήφθησαν το 1914 στη Θεσσαλονίκη και εξορίστηκαν στη Νάξο, επειδή μετείχαν στην οργάνωση της απεργίας των καπνεργατών. Τον Ιούλη του 1919 οι τέσσερις σοσιαλιστές που είχαν εκλεγεί στη διοίκηση της ΓΣΕΕ από το Ιδρυτικό της Συνέδριο εκτοπίστηκαν στη Φολέγανδρο, πυροδοτώντας την πρώτη πανελλαδική πολιτική απεργία.
Τον Οκτώβρη του 1919, η κυβέρνηση Βενιζέλου παρέπεμψε τους απεργούς μυλεργάτες στο στρατοδικείο. Η επόμενη ( του Δ. Γούναρη) θα χρησισμοποιήσει εναντίον των απεργών σιδηροδρομικών το μέτρο της επιστράτευσης ( 14. 3. 1921). 38 εξ αυτών καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα, ενώ 580 στάλθηκαν στο μικρασιατικό μέτωπο. Η επιστράτευση εφαρμόστηκε ξανά στις 11.6. 1924 στην απεργία των ναυτεργατών.
Το 1924, η κυβέρνηση του Α. Παπαναστασίου ( του " πατέρα της Δημοκρατίας" ) ψήφισε το νομοθετικό διάταγμα " Περί συστάσεως εν εκάστω Νομώ Επιτροπών επί της Δημοσίας Ασφαλείας", το οποίο τροποποιήθηκε το 1926 επί δικτατορίας Θ. Πάγκαλου για να εφαρμοστεί κατά του ΚΚΕ. Ο νόμος προέβλεπε τη σύσταση επιτροπών ασφαλείας σε όλους τους νομούς της χώρας, αποτελούμενων από τον εκάστοτε Νομάρχη, Εισαγγελέα και Διοικητή της Χωροφυλακής. Οι επιτροπές αυτές είχαν το δικαίωμα, κατόπιν πρότασης των αστυνομικών Αρχών, να προβαίνουν στην εκτόπιση κάθε υπόπτου που θεωρούνταν απειλή " δια το κράτος και την κοινωνίαν", δίχως να έχει προηγηθεί απαραιτήτως κάποια δικαστική απόφαση ή να έχει διαπραχθεί αναγκαστικά κάποια νομική παράβαση. Η υποψία και μόνο ήταν αρκετή. Το μέτρο της " προληπτικής " εκτόπισης θα ενεργοποιηθεί και πάλι επί πρωθυπουργίας Βενιζέλου τον Ιούλη του 1931 ( Ν. 5174/ 1931).

 Μεγάλη εργατική απεργία στον Πειραιά τη δεκαετία του 1920