25-09-2018
Το συνέδριο για τους ανάπηρους διοργανώνεται στο κτήριο του
επιμελητηρίου Αχαΐας, το πιο ακατάλληλο και μη προσβάσιμο, δημόσιο
κτήριο, ίσως και ολόκληρης της περιφέρειας. Για να μπεις μέσα, πρέπει να
έχει συμβεί πρώτα, ένα θαύμα: να πετάξεις με το καροτσάκι, πάνω από μία
τεράστια σκάλα. Η επιτομή ενός κτηρίου κάστρου για να αποκλειστούν οι
ανάπηροι…
Έχω παραδώσει το σημερινό άρθρο μου στην έντυπη “Πελοπόννησο”, με
θέμα “Ανάπηροι, αυτοί οι αόρατοι”. Το θέμα προφανώς αφορά το μείζον
πρόβλημα της (μη) προσβασιμότητας, γεγονός που καθιστά κάποιους
συνανθρώπους μας, πραγματικά αόρατους. Μία θλιβερή κατάσταση, που
καθιστά την καθημερινότητα χιλιάδων ανάπηρων αφόρητη.
Πριν όμως καν σηκωθούν τα δάκτυλα από το πληκτρολόγιο, μαθαίνω το εξής αχαρακτήριστο και εξοργίζομαι. Μη σου πως βγήκα λίγο, μέχρι και από τα εσώρουχα. Άκουσον λοιπόν το τραγελαφικό!
Σκοντάφτω τυχαία πάνω σε μία είδηση, στο διαδίκτυο. Και τι αναγγέλλει η είδηση;
Πριν όμως καν σηκωθούν τα δάκτυλα από το πληκτρολόγιο, μαθαίνω το εξής αχαρακτήριστο και εξοργίζομαι. Μη σου πως βγήκα λίγο, μέχρι και από τα εσώρουχα. Άκουσον λοιπόν το τραγελαφικό!
Σκοντάφτω τυχαία πάνω σε μία είδηση, στο διαδίκτυο. Και τι αναγγέλλει η είδηση;
