1.
Ο,τι συνέβη στη Μυτιλήνη είναι ένα ακόμα πισωπάτημα του πολιτισμού μας.
Οι νεοναζί με το θράσος και την ελευθερία ενός μπράβου του συστήματος
επιδίδονται σε μια σκυταλοδρομία βίας, μέρος της οποίας αποτελούν και τα
γεγονότα στη Μυτιλήνη. Κι αν κάτι είναι βαθιά προσβλητικό για τον
πολιτισμό της χώρας μας, αυτό είναι η εικόνα των γυναικών προσφύγων που,
αγκαλιά με τα παιδιά τους, προσπαθούσαν κλαίγοντας να αποφύγουν τα
αντικείμενα που τους πετούσαν οι δήθεν διαμαρτυρόμενοι Ελληναράδες,
αυτοί που λερώνουν την ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού, με τις
πλάτες της μικροαστικής φάρας. Τι κατάντια, αντί να αγκαλιάζουμε τον
δυστυχισμένο, να θέλουμε να πονέσει ακόμα περισσότερο.
2.
Οι πρόσφυγες επιβίωσαν του πολέμου και των αποτρόπαιων συνθηκών στην
προσπάθειά τους να φτάσουν σε μια ξένη χώρα, για να αποτελέσουν μόνιμο
αντικείμενο διώξεων από εκείνους που αναζητούν ένα λόγο ύπαρξης μέσα από
τη βία και την ωμότητα. Ανά πάσα στιγμή, οι νεοναζί μπορούν να τους
χτυπήσουν και να αποσυρθούν στην τρύπα τους. Αν οι πρόσφυγες δεν
ακουμπήσουν στο εργατικό κίνημα και αυτό δεν δυναμώσει την αλληλεγγύη
του, απομονώνοντας τους χρυσαυγίτες παντού θα είναι πάντοτε έρμαια κάθε
νεοναζιστικής συμμορίας, κάθε κωλόπαιδου που με την παρέα του θα θέλουν
να εκτονωθούν στο εύκολο θύμα.




