Η μεγάλη ανατριχίλα

Αμα κοιτάς την άβυσσο συνεχώς, στο τέλος σε τραβάει μέσα. Και πάει πολύς καιρός, που στον τόπο μας η κοινωνία στριμώχτηκε κι υποχρεώθηκε να κοιτάει την άβυσσο ακόμα κι όταν κοιμάται. Η εξοικείωση με το τέρας πολλαπλασίασε τα μικρά τέρατα που μπορεί να ξυπνήσουν υποκειμενικά στον καθένα και στην καθεμιά μέσα του, αλλά και αντικειμενικά στον καλλιεργημένο φιδότοπο της κυρίαρχης τρέχουσας τάξης πραγμάτων. Πάνε δεκαετίες που βλέπουμε στα κανάλια, στα τάμπλετ και τους υπολογιστές τα λιντσαρίσματα, τους πυροβολισμούς, τις εκτελέσεις για ψύλλου πήδημα απ' άκρη σ' άκρη της Γης. Να πολλαπλασιάζονται, να ενδύονται πολιτικό μανδύα, να διχάζουν κοινότητες και λαούς απ' την άμβλωση έως το χρώμα του δέρματος, κι απ' τον αντισημιτισμό έως τον αντιμουσουλμανισμό, απ' την υπέρβαση του ορίου αμύνης έως την κατάχρηση δικαιώματος, απ' τα βιντεοπαιχνίδια online μέχρι τα παιχνίδια της κρατικής βίας με τον πραγματικό ή ελεγχόμενο ακτιβισμό αιχμής.

Σαν δυο σταγόνες νερό

Ως «πλειοδοσία ευαισθησίας» απέναντι στα λαϊκά στρώματα, που στενάζουν από την πολιτική που οι ίδιοι υλοποιούν, εμφανίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ τις προτάσεις τους για τη λεγόμενη «κοινωνική πολιτική».

Η πραγματικότητα είναι ότι η πλήρης στοίχισή τους στη στρατηγική του κεφαλαίου τούς οδηγεί να διαγκωνίζονται για το ποιος είναι ικανότερος να διαχειριστεί την εξαθλίωση και τη φτώχεια του λαού, αλλά και να ανοίξει νέα «χρυσωρυχεία» κερδοφορίας για το κεφάλαιο, κάνοντας τις προτάσεις τους να μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό.

Ανησυχητικές «διαβεβαιώσεις»

Πηγή: Google

Συνεχίζει η κυβέρνηση τις ανησυχητικές «διαβεβαιώσεις» περί μη αποθήκευσης πυρηνικών στον Αραξο. Διαβεβαιώσεις που μόνο πιστευτές δεν γίνονται, εφόσον αποφεύγει συστηματικά να απαντήσει σε συγκεκριμένα, κρίσιμα ερωτήματα για τις προετοιμασίες στην εκεί αεροπορική βάση και αναζητά καταφύγιο σε γενικολογίες και μισές διαψεύσεις.

Επιπλέον, η συζήτηση δεν γίνεται σε «κενό αέρος», αλλά υπάρχει το γενικότερο πλαίσιο της ανάληψης πρόσθετων ρόλων εντός ΝΑΤΟικού στρατοπέδου από την κυβέρνηση, στην υλοποίηση ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, εν μέσω κλιμακούμενων ανταγωνισμών για τον έλεγχο σε αγορές, πλουτοπαραγωγικές πηγές και διαύλους.

Οι κοινές ελληνοαμερικανικές αξίες…

Της Κάλι Καρά

Με ένα σμπάρο... πολλά τα τρυγόνια.

Πέρα από την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας, και των F-16, ώστε να αναβαθμιστεί ο ρόλος της χώρας μας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τις μπίζνες με επίκεντρο τους τομείς της Ενέργειας και του Εμπορίου, με την Ελλάδα να συνιστά έναν ελκυστικό επενδυτικό προορισμό μέσα στα αποκαΐδια των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, συντελέστηκε το απίστευτο, το «ξέπλυμα» του ιμπεριαλισμού, μέσα από το «ξέπλυμα» της ναυαρχίδας του, τις ΗΠΑ.

Αντιλαϊκό μενού...

Πηγή: Eurokinissi 

 

Οι αβεβαιότητες και οι κίνδυνοι που εκδηλώνονται γύρω από τους ρυθμούς ανάκαμψης στην ελληνική οικονομία στιγματίζουν, σε αυτήν τη φάση, τα αντιλαϊκά παζάρια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με το κουαρτέτο.
Η συγκυβέρνηση, από την πλευρά της, σπεύδει να διαβεβαιώσει για την αδιάλειπτη πορεία των συγκλίσεων και της «προόδου» των παζαριών της με το κουαρτέτο, αφήνοντας μάλιστα να αιωρούνται και σενάρια για την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» σε δύο ή και περισσότερες φάσεις. Στην πραγματικότητα, η αντιλαϊκή επίθεση, πέρα και πάνω από τα όποια «διαδικαστικά» και άλλα προσκόμματα, ανεξάρτητα και από τους οξυμένους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, εξελίσσεται με βάση την ενιαία στρατηγική κατεύθυνση, στοχεύοντας στην ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας του εγχώριου κεφαλαίου.

Η Ελληνίδα αγρότισσα και τα «χρυσά κουτάλια» της ΕΕ

 

 

Της Κάλι Καρά 902gr

Για την Ελληνίδα αγρότισσα τη ξεχασμένη αυτή γυναίκα της ελληνικής υπαίθρου από όλους τους διαχειριστές της καπιταλιστικής ανάπτυξης για δεκαετίες πριν την ενοποίηση της Ευρώπης, ήρθε η πολιτική της ΕΕ στον αγροτικό τομέα και η Κοινή Αγροτική Πολιτική να την αποτελειώσει με την αριστεροδεξιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που έχει επιφορτιστεί να αποτελειώσει την βρώμικη δουλειά, τη συγκέντρωση της αγροτικής γης-παραγωγής-τυποποίησης-εμπορίας σε όλο και λιγότερα χέρια, με τη στολή παραλλαγής της αριστεροσύνης.

Σήμερα, πιθανόν να έχει ελαττωθεί ο αναλφαβητισμός στις γυναίκες της υπαίθρου, να μην γεννάνε στα χωράφια. Όμως το μικρό αγροτικό νοικοκυριό της βρίσκεται έρμαιο της ασυδοσίας βιομηχάνων, μεγαλεμπόρων, μεγαλομεσαζόντων, όπως οι πρώην συνεταιριστικές ενώσεις και οι σύγχρονες ανάγκες της πεταμένες στον Καιάδα.

Ο νέος χρόνος είναι χρήμα - Τι κρίμα

1. Απίστευτα προβλέψιμος, ο νέος χρόνος παίρνει τη σκυτάλη και σίγουρα θα ακολουθήσει την πεπατημένη. Για άλλη μια φορά ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο. Αλλά η ζωή είναι μία και μοναδική, το πέρασμα γρήγορο. Είμαστε εδώ για να καταργήσουμε με τις πράξεις μας το 1, 2, 3 του ιστορικού χρόνου και να ορίσουμε εμείς πώς θα κινηθούμε και πότε, για να ξηλώσουμε αυτό το γελοίο κατασκεύασμα των αστών που πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι χρήμα.

 

2. Μόλις κλείσουν τα φώτα της γιορτής του νέου εμπορεύματος «2017», τελειώνει κάθε ρεμβασμός και τα κεφάλια μέσα. Μπροστά μας, βαρετή και γερασμένη, η δημοκρατία θα επανέλθει στη θέση της καχύποπτη όσο ποτέ, μπροστά σε κάθε ταραχή που αργά ή γρήγορα θα κάνει την εμφάνισή της.

 

3. Οσοι επιμένουν να είναι παραμυθιασμένοι, ας γνωρίζουν πως τα βεγγαλικά τελειώνουν γρήγορα. Θα ξυπνήσουν απότομα στο περιβάλλον των τραπεζιτών, που δεν αναγνωρίζει καμιά άλλη μορφή από το εμπόρευμα. Η εργατική τάξη θα σηκώσει όλο το βάρος αυτού όπως και του προηγούμενου χρόνου. Δεν φτάνει η αλήθεια της στις βιτρίνες των τηλεοπτικών καναλιών. Είτε το θέλει είτε όχι, ο εργαζόμενος οφείλει να υπερασπιστεί τις επιθυμίες, τους πόθους και τα σχέδια που έχει για τη ζωή, αλλιώς θα εξαφανιστεί.

Εξωραϊσμός και απάτη

Από την κινητοποίηση του ΠΑΜΕ για την απελευθέρωση των ομαδ.απολύσεων 

Η κυβέρνηση με το ένα χέρι κόβει το ΕΚΑΣ και μειώνει τις συντάξεις και με το άλλο μοιράζει μια εφάπαξ ψευτοπαροχή στους πιο εξαθλιωμένους από τους συνταξιούχους για να χρυσώσει το χάπι.

Κατά τον ίδιο τρόπο, καθώς «μαγειρεύεται» η συμφωνία για τα Εργασιακά, κάνει ό,τι μπορεί για να αποπροσανατολίσει τους εργαζόμενους και να κρύψει την αλήθεια για τα μέτρα που συζητάει με το κουαρτέτο, για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν η επιχειρηματολογία κυβερνητικών στελεχών και η αρθρογραφία για το θέμα των ομαδικών απολύσεων, όπου η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ για την υπόθεση «Lafarge» παρουσιάζεται περίπου σαν «βάλσαμο» για τους εργαζόμενους.

«Ευρωπαϊκό “μπλόκο” στην εργοδοτική αυθαιρεσία» έγραφε τις προάλλες η «Αυγή», εκθειάζοντας προκλητικά τη δικαστική απόφαση, που ανοίγει το δρόμο για παραπέρα απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και στη χώρα μας.

Ευχαριστούμε πολυ για τα δεινά που μας φέρατε!

 

 

Ελένη Μπάμπα www.facebook.com/eleni.baba?fref=nf&pnref=story

35 λεπτά · 

Ευχαριστούμε που καθιερώνετε τον κατώτατο μισθό στα 420 ευρώ, και μελλοντικά στα 300 ευρώ αποδεικνύοντας ότι η ευτυχία κρύβεται στα λίγα.

Ευχαριστούμε που απαλλάσσετε από το έντονο άγχος, της διαχείρισης, χιλιάδες εργαζόμενους, μειώνοντάς τους τα συνολικά εισοδήματα κατά 40% και 50%

Ευχαριστούμε που ξεφορτώνεστε από το κράτος μας, άχρηστα λιμάνια, περιττές εγκαταστάσεις, απόμερες παραλίες, πουλώντας τες σε ξένους επενδυτές.

Ευχαριστούμε που καταργήσατε τον αναχρονιστικό και απρόσωπο τρόπο της συλλογικής διαπραγμάτευσης, και τον αντικαταστήσατε από την μοντέρνα μέθοδο της προσωπικής διαπραγμάτευσης, εκεί όπου θα μπορούν να μιλήσουν η ψυχή και τα μάτια.

Ευχαριστούμε που επιτέλους, κόψατε τις περιττές χρηματοδοτήσεις και επιδοτήσεις, σε τυφλούς, κωφούς, ψυχικά αναπήρους. Ήταν πεταμένα λεφτά.

Ευχαριστούμε, που με τις πολιτικές σας διώχνετε εκτός Ελλάδας, χιλιάδες, νέους, μαθητές και φοιτητές, που το μόνο που ήξεραν να κάνουν ήταν να πέφτουν με τα μούτρα στο διάβασμα, οι σπασίκλες.

Ευχαριστούμε για το νέο όραμά σας για την παιδεία, που συμπυκνώνεται, στην φράση: «χωρίς γνώση, χωρίς βιβλία, χωρίς παιδεία, όλα τα αγοράζει μια εταιρεία».

Ευχαριστούμε που συνενώσατε σχολεία, νοσοκομεία, βοηθώντας έτσι στην αντιμετώπιση του πιο μεγάλου προβλήματος των σύγχρονων κοινωνιών, της μοναξιάς. Να ελπίζουμε και στην συνένωση νεκροταφείων;

Ευχαριστούμε που με τις αποφάσεις σας, αποκαλύψατε τους δειλούς της κοινωνίας μας, βοηθώντας τους να αυτοκτονήσουν.
Ευχαριστούμε που μας ψεκάζετε, με χημικά, σε κάθε διαδήλωση. Καταλαβαίνουμε έτσι, την αξία και την ομορφιά, που κρύβεται στο δάκρυ και στα βουρκωμένα μάτια.
Ευχαριστούμε, τέλος που υπάρχετε.
Ευχαριστούμε που συνυπάρχουμε.

Με την ευχή και την ελπίδα, ο Θεός, να κόβει από εμάς, μέρες, μισθούς, συντάξεις, χαρές, ελπίδες, προσδοκίες και να τα δίνει σε εσάς.
Σας ευχαριστούμε.

Καλή μας ημέρα!!!!!!!!!

ΤΟ ΠΙΟ ΓΕΛΟΙΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ...

Το πιό γελοίο επιχείρημα : "Η ιδιωτική πρωτοβουλία ... η ανάπτυξη ... η επιχειρηματικότητα ... η ανταγωνιστικότητα ... θα φέρει βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού" ... και δώστου νούμερα, δείκτες και διαγράμματα ...

Όλοι ... η ΝΔ φυσικά ... το ΠΑΣΟΚ φυσικά ... κι οι δορυφόροι τους ... κι ο ΣΥΡΙΖΑ φυσικά τώρα πιά ... η ΕΕ ... οι δανειστές ... οι βιομήχανοι ... κλπ ...

Δε ξέρεις ιστορία ; Πότε έγινε αυτό ; Το 1960 ; Το 2004 με τους μεγάλους δείκτες ανάπτυξης του Σημίτη, του ευρώ και της Γιάννας ; Πότε ωφελήθηκαν οι εργαζόμενοι ή ο λαός από την "ανάπτυξή" τους ; Πότε οι κεφαλαιοκράτες μοιράστηκαν κέρδη με τους εργάτες ; Πότε ο μεγάλος ρυθμός ανάπτυξης δεν στηρίχθηκε (πάλι κι αυτός όπως κι η έξοδος από κάθε κρίση) στις θυσίες των εργαζομένων ;

Σκόρπιες σελίδες

1. Μια διαδεδομένη συνήθεια - ευτυχώς σ' ένα μικρό κομμάτι - της εργατικής τάξης είναι ότι όχι μόνο επιτρέπει στον κάθε Τσίπρα να την ξεγελά, αλλά παραμυθιάζει και η ίδια τον εαυτό της. Συχνά αυτού του τύπου ο εργαζόμενος καταφεύγει στην αυτολύπηση και σε μια νωθρότητα παρατεταμένης αναμονής, σαν να πρόκειται να εμφανιστεί κάποιος άλλος - κανείς δεν ξέρει από πού - να αγωνιστεί για λογαριασμό του. Εχει ριζώσει μέσα του η βεβαιότητα ότι ο κόσμος έτσι ήταν και έτσι θα πάει. Είναι το πιο εύκολο θύμα για δεξιούς, αριστερούς και χρυσαυγίτες. Η καθημερινότητά του είναι ανελέητη και στρέφεται γύρω από την τηλεόραση, αυτό το πανηγύρι της καταστροφής. Βοήθεια μπορεί να αναζητήσει μόνο στη χειραφέτησή του, η οποία θα τον βγάλει από το αυθαίρετο εγώ του και θα τον συνδέσει με τον αληθινό κόσμο της τάξης του. Από αυτή τη θέση, με συνείδηση του εαυτού του, ενεργεί ως σύνολο σε κάθε δύσκολη στιγμή.

2. Οι ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών κακοποιούν μαζί με τη νοημοσύνη και την αισθητική μας. Δεν παρέχουν καμία απολύτως πληροφορία, αφού παραποιούν το καθετί. Σε κατάσταση μόνιμου παροξυσμού, οι «αξιότιμοι δημοσιογράφοι», βαθιά συντηρητικοί, αμόρφωτοι και φανατικοί αντικομμουνιστές, συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον στην υπερβολή, προσποιούμενοι ότι υπηρετούν τον δημοκρατικό λόγο για να καλύψουν τη μεροληψία τους. Μια ζωή αφιερωμένη στους καναλάρχες. Μέσα στη σήψη που διανύει η ελληνική τηλεόραση και γενικότερα η ενημέρωση, μήπως είναι μια ευκαιρία, για την τιμή των όπλων, όσοι κουράστηκαν να υπηρετούν ένα φαύλο σύστημα να αποσυρθούν για να καταγράψουν τις μαρτυρίες τους, ώστε να φωτίσουν τα γεγονότα που οι ίδιοι οργάνωναν και κατηύθυναν. Δυστυχώς η μνήμη μας επιμένει πως όλα αυτά δεν έχουν ούτε τέλος ούτε αρχή σε αυτό το ψεύδος που πλασάρεται ως ζωή.

Η ανάγνωση της ζωής

1. Δωμάτια για «αθώους»: Οκτώ επιχειρηματίες, σε κατάσταση αμιγούς θλίψης, αποφάσισαν να σώσουν τα κανάλια τους, αφήνοντας για εβδομήντα ώρες τον έξω κόσμο. Μεγάλη δοκιμασία. Θύματα και οι οκτώ του κοινωνικού φθόνου, σοφά δέχτηκαν να μπουν σε ξεχωριστά δωμάτια. Θα χρειαζόμασταν θηριοδαμαστή για να τους συντονίσει.

 

2. Η επιστροφή από τις διακοπές δεν επεφύλαξε καμία έκπληξη. Πάλι δεν μπορούμε να σχηματίσουμε μια ιδέα για την τάξη που μας κυβερνά, πέραν του ότι είναι γνωστή για την απληστία της. Αιτία η ασυνάρτητη συμπεριφορά της. Εχει δίκιο ο Τζόναθαν Κόου όταν γράφει: «Ερχεται μια στιγμή που η απληστία και η παραφροσύνη γίνονται ένα και το αυτό και δεν μπορείς να τις ξεχωρίσεις. Και έρχεται κάποια άλλη στιγμή όπου η προθυμία να είσαι ανεκτικός απέναντι στην απληστία, να ζεις δίπλα της και να την ενισχύεις, γίνεται κι αυτή ένα είδος παραφροσύνης» Αριθμός 11, μετ. Αλκηστις Τριμπέρη, εκδόσεις «Πόλις».

 

3. Η νεότητα είναι το σήμα μας. Κι όμως την καταστρέφουν δεξιοί και «αριστεροί» με μέτρα που αλαζονικά παρουσιάζουν ως επιτεύγματα. Η νεότητα οφείλει να αναγνωρίσει τη δύναμή της και να παρέμβει σ' αυτήν τη σήψη.

 

4. Η ανάγκη πρέπει να γίνει το δυνατό μας χαρτί. Κάθε άλλη ανάγνωση της ανάγκης θα καταλήξει στο μαρασμό μας.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ • 

Τα ακραία φυσικά φαινόμενα και οι ζωές των ανθρώπων

Χάθηκαν ζωές από τα ακραία καιρικά φαινόμενα. 4 νεκροί και υπάρχουν αγνοούμενοι. Μόνο από τα ακραία φυσικά φαινόμενα; Όχι.

Δεν είναι δυνατόν να μη δει κανείς την αλήθεια που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του.  Δεν είναι δυνατόν στον 21^ο αιώνα να δεχθούμε το «όπου φτωχός και η μοίρα του».

Για τις ζωές που χάνονται και τις καταστροφές δεν ευθύνεται το «κακό νερό». 

Δεν πρόκειται να κάνουμε εύκολη κριτική. Υπάρχουν καιρικά φαινόμενα που, ορισμένες φορές, είναι ανίκητα. Θα έπρεπε, όμως, να θεωρούνται αυτονόητα τα πιο σύγχρονα αντιπλημμυρικά έργα και μέτρα, σε όλες τις περιοχές της χώρας.

Η "Ωρα του Καναλάρχη"

 

 Κοντομηνάς on air: their master’s voice

 

Τα όρια της δημοσιογραφικής ελευθερίας αποκαλύφθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο σήμερα σε μια τηλεοπτική εκπομπή, όταν ο πρόεδρος του Alpha, παρενέβη on air για να τραβήξει το αυτί ενός παρουσιαστή, του Δημήτρη Παπανώτα, και να απαιτήσει απ’ αυτόν να ζητήσει συγγνώμη επειδή έθιξε ή μάλλον δεν εξύμνησε τον επιχειρηματικό κόσμο. Και κυρίως για να υπενθυμίσει στους υπαλλήλους του ποιος είναι το αφεντικό.

Αφορμή για να ακουστεί η οργισμένη φωνή του προέδρου ήταν το σχόλιο του Δ. Παπανώτα σχετικά με τη φιλανθρωπική δραστηριότητα ενός επιχειρηματία στους Φούρνους της Ικαρίας ο οποίος έχει αναλάβει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των παιδιών του νησιού: «Αυτό μας κάνει περήφανους τώρα ως χώρα; Όπου η υγεία των παιδιών ενός ελληνικού νησιού εξαρτάται από την ελεημοσύνη ενός επιχειρηματία;… Με τόσα λεφτά που φαγώθηκαν θα έπρεπε να είναι όλα τέλεια σαν χώρα!»

Ο Δ. Κοντομηνάς φάνηκε να αποδέχεται ότι πράγματι οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας έχουν τα χάλια τους, όμως ταυτόχρονα καταδίκασε την… αχαριστία του παρουσιαστή που δεν ανέδειξε το μεγαλείο ψυχής όχι μόνο του συγκεκριμένου φιλάνθρωπου επιχειρηματία, αλλά όλων των Ελλήνων επιχειρηματιών που «πληρώνουν 70% έως 80% και 90% φόρο».

Είναι ο κομμουνιστής, ανόητε!

Γράφει ο 2310net // Στο Ατέχνως

Την ώρα που τα ΜΜΕ έχουν πολλές ώρες διαθέσιμες για τον έρωτα του Καρατζαφέρη με τον γιο του τέως και τον Μπαλτάκο, ακόμα περισσότερες για τον ναζιστή Μιχαλολιάκο και τη συμμορία του, αμέτρητες για τον γραφικό Λεβέντη και ανυπολόγιστες για κάθε Άντζελα Δημητρίου, Απόστολο Γκλέτσο ή όποιο άλλο φρούτο ευδοκιμεί ανά εποχή, δεν υπήρχε μια άκρη, ούτε ένα μικρό κομμάτι δημοσιότητας για τον Δήμαρχο Πατρέων Κώστα Πελετίδη, ο οποίος πήρε την πρωτοβουλία να περπατήσει με δημότες Πάτρας και όχι μόνο 230 χιλιόμετρα για να συμπαρασταθεί στους άνεργους, να ευαισθητοποιήσει αγωνιστικά τον λαό που υποφέρει.

Και δεν έχει κάνει μόνο αυτό. Είναι ο δήμαρχος που κατάργησε τα δημοτικά τέλη για τους οικονομικά ασθενείς, φρόντισε να μη μείνει κανένα παιδί νηστικό και καμία οικογένεια χωρίς φαγητό, ξερίζωσε την παράδοση που ήθελε εκκλησία και αστυνομία να μοιράζονται τις ελιές και το λάδι, έφτιαξε με μηδαμινό κόστος έργα υποδομής, δημιούργησε με ανακυκλώσιμα υλικά χώρο φιλοξενίας για γάτες και άλλα πολλά που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας από τα κυρίαρχα media.

Κύπρος: το μνημόνιο έφυγε... μένοντας!

Βγήκε κι η Κύπρος από το μνημόνιο, λοιπόν. Και μπράβο της! Μπράβο και πάλι μπράβο, καθ' ότι αυτά πρέπει να λέγονται. Βγήκε κι η Κύπρος από το μνημόνιο, όπως έχουν ήδη βγει και η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Και μπράβο και στην Ιρλανδία, και μπράβο και στην Πορτογαλία. Χίλια μπράβο σε όσους βγήκαν από τα μνημόνια και δυο χιλιάδες σ' όσους κατάφεραν να μη μπουν ποτέ σε δαύτα. Κι αυτά να τα βλέπουμε εμείς οι άχρηστοι, οι ανίκανοι, οι ρεμπεσκέδες, που από το ένα μνημόνιο βγαίνουμε και στο άλλο μπαίνουμε και μας σιχτιρίζει όλος ο κόσμος κι έχουμε καταντήσει κάτι σε μνημονιομανείς, παναπεί πρεζάκηδες των μνημονίων που δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτά.

Βρυξέλλες, 7/3/2016: Ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Γερούν Ντάισελμπλουμ λέει ένα ανέκδοτο και ο υπουργός
οικονομικών της Κύπρου Χάρης Γεωργιάδης σκάει στα γέλια, δίπλα στον πρόεδρο του ESM  Κλάους Ρέγκλινγκ.

Ξέρω τι σκέφτεστε διαβάζοντας την προηγούμενη παράγραφο και σπεύδω να βάλω τα πράγματα στην σωστή τους θέση: όχι, δεν τρελλάθηκα! Απλώς σας προετοιμάζω για την επίθεση που θα εξαπολύσουν εναντίον μας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τις επόμενες μέρες. Τι θα εξαπολύσουν, δηλαδή, που η επίθεση έχει ήδη εκδηλωθεί. Πάρτε ένα μικρό δείγμα:
- "Γιατί η Κύπρος βγήκε από το μνημόνιο και η Ελλάδα παραμένει" (Καθημερινή, 3/4/2016)
- "Αναστασιάδης: Η νοικοκυρεμένη πολιτική θα συνεχιστεί" (Πολίτης [Κύπρου], 7/4/2016)
- "Η Κύπρος μετανιώνει που δεν μπήκε νωρίτερα στο Μνημόνιο" (Το Χρήμα, 6/4/2016)
- "Βγήκε από το μνημόνιο η Κύπρος" (in.gr, 31/3/2016)

Τι σημαίνει, όμως, το "βγαίνω από το μνημόνιο"; Το "βγαίνω από το σινεμά", ας πούμε, μπορεί να σημαίνει πάω μια βόλτα και μπορεί να πιω κι ένα ποτό ή, αν ήταν η τελευταία παράσταση, πάω σπίτι για ύπνο. Το "βγαίνω από το μνημόνιο";

Η Σύμβαση της Βιέννης και το σκίσιμο των μνημονίων

Η Σύμβαση της Βιέννης και το σκίσιμο των μνημονίων 

 

Γράφει ο Cogito ergo sum // Στο Ατέχνως

Μία από τις πολλές αρλούμπες με τις οποίες μας βομβαρδίζουν τα πουλημένα αστικά μέσα ενημέρωσης και οι παρατρεχάμενοι της κάθε λογής εξουσίας, είναι και το «τώρα πια δεν γίνεται τίποτε». Εννοούν, δηλαδή, ότι τώρα πλέον έχουμε βάλει βούλες και υπογραφές στα διάφορα μνημόνια και δεν γίνεται να τα ακυρώσουμε.

Ο πρώην πρωθυπουργός το είχε πει σταράτα: «Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα αλλά σέβεται την υπογραφή της». Ο έγκριτος νομικός και τότε πρόεδρος της ΔημΑρ Φώτης Κουβέλης το έλεγε πιο επιστημονικά λίγο πριν τις εκλογές του 2012: «Αναμφισβήτητα υπάρχει ένα δεσμευτικό πλέον πλαίσιο το οποίο θα βαραίνει την όποια κυβέρνηση αναλάβει». Ο σημερινός πρωθυπουργός έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη σαφώς: «Δεν συμφωνούμε με το μνημόνιο αλλά, αφού το υπογράψαμε, θα το τηρήσουμε». Οι τηλεαναλυτές δεν χάνουν ευκαιρία να ειρωνευτούν οποιαδήποτε φωνή τολμάει να αρθρώσει λόγο περί μονομερούς καταγγελίας των μνημονίων, είτε αυτή είναι η εκφρασμένη σοβαρά πολιτική θέση τού ΚΚΕ είτε είναι λαϊκίστικη κορώνα τού στυλ «εμείς θα σκίσουμε το μνημόνιο». Και, βέβαια, όλοι αυτοί δεν παύουν να επισείουν την απειλή των δανειστών μας πως θα προσφύγουν στα αγγλικά δικαστήρια (όπως προβλέπεται στα μνημόνια) αν δεν τηρήσουμε τους όρους των μνημονίων.

Ποιον κοροϊδεύουν;

«Έχει έρθει η ώρα σ' αυτό τον τόπο την κρίση να την πληρώσει η ολιγαρχία και όχι οι μισθωτοί, όχι οι συνταξιούχοι, όχι οι αυτοαπασχολούμενοι...»!

Μόνο θράσος απέναντι στο λαό που υποφέρει δείχνουν αυτά τα λόγια του πρωθυπουργού στην προχτεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι τα μέτρα που προτείνει στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές δεν «ακουμπούν» το λαό, αλλά μετατοπίζουν τα βάρη στην ολιγαρχία.

Κατ' επέκταση, επιχειρεί να πείσει το λαό ότι διαπραγματεύεται για τα δικά του συμφέροντα, προκειμένου να αποσπάσει συναίνεση στα μέτρα που συζητάει με τους δανειστές.

Θα ήταν αρκετή μία και μόνη ματιά στο κείμενο των «47+8» σελίδων του σχεδίου, που παρέδωσε η κυβέρνηση στους «θεσμούς», για να καταρριφθεί η προσπάθειά της να παραπλανήσει το λαό και να φέρει την πραγματικότητα στα μέτρα της.

Ραντεβού με την ιστορία

 Γράφει ο Σφυροδρέπανος  απο Ατεχνως

Μια προεκλογική διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας έλεγε πως η ιστορία μπορεί να γραφτεί με δυο τρόπους και ήταν στο χέρι του Έλληνα ψηφοφόρου να αποφασίσει ποιον από τους δύο προτιμούσε. Και για να θέσει πιο καθαρά κι επιτακτικά το δίλημμα στο θεατή, οπτικοποίησε σε πρωτοσέλιδους τίτλους εφημερίδων τους δύο δρόμους (της ευρωπαϊκής Αρετής και της Κακίας), που ανοίγονται μπροστά του: α. λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί (έπεσε και το γεφύρι της Πλάκας, μην ξεχνάτε) και οι επτά πληγές του Φαραώ σε σύγχρονη, οικονομική συσκευασία: bankrun, χρεωκοπία, έξοδος από το ευρώ, στάση πληρωμών για τους μισθούς και τις συντάξεις, και πάει λέγοντας ή μάλλον κινδυλογώντας… ή β. η συνέχεια του ελληνικού success story που παρακολουθούσαμε μέχρι τώρα.
Λογικό κι επόμενο, ο θεατής να διαλέξει το πρώτο τρέιλερ-σποτάκι, ως εικόνα από τα «προσεχώς» που παίζουν στο σινεμά, το οποίο υποσχόταν τουλάχιστον λίγο σασπένς και αγωνία, καθώς πόνταρε στο εμπόριο του φόβου –γι’ αυτό και προβλήθηκε περισσότερες φορές εξάλλου, σαν μπλοκ-μπάστερ θρίλερ. Σε πλήρη αντίθεση δηλαδή με τη δεύτερη νερόβραστη εκδοχή, όπου το πιο συναρπαστικό γεγονός ήταν… ο εορτασμός του Πάσχα των Ελλήνων –που προφανώς τώρα χωρίς τη ΝΔ, τίθεται εν αμφιβόλω, μαζί με το ευρώ και τις καταθέσεις που δεν έχουμε.