Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο (ΦΩΤΟ)

 

Οι φωτογραφίες, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας σε μια ιστοσελίδα δημοπρασιών, από την Πρωτομαγιά του ’44, από τον τόπο της θυσίας στην Καισαριανή, πάγωσαν το βλέμμα και την ανάσα. Για πρώτη φορά ένα ντοκουμέντο από εκείνη την ημέρα, όταν οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές, δημιουργεί ένα άνοιγμα στον χρόνο, χαράσσει μια ρωγμή απ' όπου περνά το φως και μαζί του το ρίγος.

Ρίγος, γιατί στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων δεν διακρίνει κανείς φόβο, αλλά αξιοπρέπεια. Οι κομμουνιστές, που στάθηκαν απέναντι στα όπλα, δε λύγισαν. Προτίμησαν να πεθάνουν παρά να προδώσουν τα ιδανικά τους. Δεν διαπραγματεύτηκαν την πίστη τους στη λευτεριά και τo δίκιο. Μέσα στη βαρβαρότητα και στη φωτιά της σύγκρουσης κράτησαν όρθιο το ανάστημά τους. Ήταν ήρωες με απόλυτη συνείδηση του ρόλου τους και της θέσης τους στην ιστορία. Ήξεραν ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή τους και το πλήρωσαν με καθαρό βλέμμα.

Οι αγώνες των μεταλλωρύχων φάρος στο σήμερα

 

Πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη» της εποχής για τη μεγάλη απεργία

Συμπληρώθηκαν φέτος 50 χρόνια από την έναρξη των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων των μεταλλωρύχων Χαλκιδικής στα χρόνια 1975 - 1977 στα μεταλλεία του Μαδέμ Λάκκο και της Ολυμπιάδας, που τότε βρίσκονταν στα χέρια του καπιταλιστή Μποδοσάκη. Απεργίες πολύμηνες, ενάντια στην εργοδοσία και στο κράτος της, που έκαναν αίσθηση στο πανελλήνιο.

Οι 2 νικηφόρες απεργίες του 1975, που κράτησαν συνολικά 156 μέρες, όπως και η «μεγάλη απεργία» του 1977, η οποία κράτησε σχεδόν 250 μέρες, άφησαν μεγάλη αγωνιστική παρακαταθήκη.

Αποτέλεσαν κρίκο στη μεγάλη αλυσίδα των απεργιακών κινητοποιήσεων τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, με επίκεντρο τους εργασιακούς χώρους, για τη βελτίωση των όρων δουλειάς και ζωής. Αιτίες των αγώνων αποτέλεσαν η αύξηση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων των εργατών στα χρόνια της δικτατορίας και μετά, καθώς και η παραβίαση των συνδικαλιστικών τους ελευθεριών και δικαιωμάτων, οι απάνθρωπες και καταθλιπτικές συνθήκες δουλειάς που επικρατούσαν.

Σε αυτό το έδαφος ξέσπασαν οι μεγάλοι και απόλυτα δίκαιοι αγώνες των μεταλλωρύχων.

Αγώνες που αφορούν και τη σημερινή βάρδια της εργατικής τάξης, καθώς αποτελούν πολύτιμη πείρα, και τα διαχρονικά συμπεράσματα και διδάγματά τους μπορούν να γίνουν φάρος και στις σημερινές συνθήκες. Βλέποντας κανείς το ντοκιμαντέρ ή διαβάζοντας την αντίστοιχη έκδοση - χρονολόγιο, μπορεί σε πολλά σημεία να κάνει εύλογους παραλληλισμούς με το σήμερα. Αλλωστε, η πάλη μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης υπόκειται σε συγκεκριμένες νομοτέλειες, που δεν αλλάζουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Γι' αυτό και το έναυσμα για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ δόθηκε έναν χρόνο πριν, στον σύγχρονο αγώνα των μεταλλωρύχων της περιοχής ενάντια στα σχέδια της εργοδοσίας για επιβολή 12ωρων βαρδιών και κατάργηση όλων των αργιών. Αγώνας που στέφθηκε με επιτυχία, αποδεικνύοντας ότι η συλλογική πάλη των εργατών μέσα από τα σωματεία τους μπορεί να αποσπάσει ορισμένες κατακτήσεις, να αφήσει στα χαρτιά ακόμα και ψηφισμένους νόμους, όπως αυτοί της «διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου και της κατάργησης της 8ωρης εργασίας.

***

Απολυμένοι μεταλλωρύχοι στους δρόμους της Χαλκιδικής (1977)

«Ο Μποδοσάκης έχει υποστήριξη από παντού, κυβέρνηση και βιομήχανους. Δεν παλεύουμε ενάντια σε έναν μόνο εργοδότη, αλλά ενάντια στον Σύνδεσμο Βιομηχάνων».

Με αυτήν τη δήλωση το 1977 ένας απεργός μεταλλωρύχος αποτύπωσε αυτό που μέσα από την ίδια τους την πείρα μπορούσαν να αντικρίσουν καθαρά οι εργάτες: Οτι έδιναν μια μάχη «τάξη εναντίον τάξης». Κόντρα στο διογκούμενο κύμα αγανάκτησης και αγώνα, η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή αξιοποίησε όλα τα μέσα του αστικού κράτους για το τσάκισμα των αγώνων.

Αξιοποίησε το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο και η ίδια ενίσχυσε με τον περίφημο νόμο Λάσκαρη (ν. 330/1976).

Αξιοποίησε τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, ιδρύοντας το 1976 τις Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης (ΜΑΤ), με σαφή αντεργατικό - κατασταλτικό προσανατολισμό.

Αξιοποίησε την «πέμπτη φάλαγγα» στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και σε Ομοσπονδίες.

Αξιοποίησε και την ιδεολογική επίθεση μέσα από τα αστικά ΜΜΕ της εποχής, ώστε να διαμορφώσει τα κατάλληλα άλλοθι για τις επιθέσεις και την απομόνωση των απεργών από τον υπόλοιπο λαό.

Από το Μαδέμ Λάκκο και τη ΛΑΡΚΟ της δεκαετίας του 1970, μέχρι τα Τέμπη και τους αγώνες των εργαζομένων σήμερα, ο λαός έχει απέναντί του το ίδιο, εχθρικό για τα συμφέροντά του κράτος. Ενα κράτος ικανό να υπηρετεί τα καπιταλιστικά συμφέροντα, άσχετα από το ποιο κόμμα βρίσκεται στη διακυβέρνησή του, ταυτόχρονα όμως επιλεκτικά ανίκανο να προστατεύσει την ανθρώπινη ζωή, όπως φάνηκε αμέτρητες φορές από τότε, σε φυσικές καταστροφές και εγκλήματα μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς.

Από την άλλη μεριά, οι απεργοί είχαν τους δικούς τους συμμάχους, που αποτέλεσαν βασικό στήριγμα δύναμης και αντοχής στη δύσκολη μάχη που έδωσαν. Τους βρήκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, στις γυναίκες και στα παιδιά τους, που, αναγνωρίζοντας το δίκαιο του αγώνα και ζώντας καθημερινά τις πολύμορφες συνέπειες της εργασίας τους, μπήκαν ακόμα και στην πρώτη γραμμή απέναντι στα πάνοπλα σώματα ασφαλείας και στους ρουφιάνους της εταιρείας.

Τους βρήκαν στα μικρομάγαζα της περιοχής, όταν το καθεστώς του «βερεσέ» διευκόλυνε πολλούς που δυσκολεύονταν να ψωνίσουν ακόμα και τα βασικά για να θρέψουν τις οικογένειές τους.

Τους βρήκαν στο ταξικό εργατικό κίνημα όλης της χώρας και στο ΚΚΕ, με την αποστολή σημαντικής οικονομικής, ηθικής και άλλης υλικής βοήθειας σε όλη την περίοδο των απεργιών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, εμβληματική ήταν η επίσκεψη δεκάδων εργατών της ΛΑΡΚΟ, με επικεφαλής τη διοίκηση του Σωματείου τους, μόλις 10 μέρες μετά τη λήξη της πολύμηνης και νικηφόρας μάχης τους ενάντια στον κοινό εργοδότη.

***

Η πείρα των απεργιακών μαχών της περιόδου διδάσκει ότι στα όρια αυτού του συστήματος της εκμετάλλευσης ακόμα και οι όποιες επιμέρους κατακτήσεις που μπορεί να αποσπώνται κάτω από σκληρούς αγώνες είναι προσωρινές, υπό αίρεση και με την πρώτη ευκαιρία η εργοδοσία και το κράτος της θα τις πάρουν πίσω, άμεσα ή έμμεσα. Οτι η εργατική τάξη με την πάλη της πρέπει να σπάσει από αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Σε αυτήν την κατεύθυνση το ΚΚΕ δίνει και σήμερα όλες του τις δυνάμεις. Ωστε κάθε μάχη να γίνεται κρίκος στον αγώνα για τη συνειδητοποίηση και τη συγκέντρωση δυνάμεων για την επαναστατική ανατροπή, και όχι κρίκος στην αλυσίδα των ψευδαισθήσεων και αυταπατών, που οδηγούν ουσιαστικά στην ενσωμάτωση στο σύστημα.

Ιδιαίτερα σήμερα, που τα «τύμπανα» του πολέμου ηχούν πιο δυνατά από ποτέ, είναι ανάγκη να μπει στο επίκεντρο η διέξοδος από το σύστημα των πολέμων, της περιβαλλοντικής και κοινωνικής καταστροφής.

Για να γίνει πραγματικότητα η σωστή επισήμανση του δημοσιογράφου του «Ριζοσπάστη», ο οποίος ολοκληρώνοντας μία από τις αποστολές στα μαντεμοχώρια έγραφε τον Μάρτη του 1975:

«Στα χωριά του Μαδέμ Λάκκο: Μεγάλη Παναγία, Παλαιοχώρι, Νεοχώρι, Στρατώνι, Ιερισσό, Στανό, Στρατονίκη κ.α. Χωριά που φαίνονται σαν γαντζωμένα πάνω στο ορεινό συγκρότημα της ΒΑ Χαλκιδικής, που κρύβει μέσα στα σπλάχνα του πλούσια μεταλλεύματα.

Η περιοχή θα μπορούσε να ευημερεί, ο κόσμος να ζει με άνεση και χωρίς έγνοιες για το αύριο».

Ζώης ΜΠΡΕΣΤΑΣ
Μέλος της Επιτροπής Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ

 

 

Ριζοσπάστης  

ΤΟΜΕΑΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Τιμά τους 45 αλύγιστους Αναφιώτες που εκτελέστηκαν στο «Κόκκινο Σπίτι»

 

Η Τομεακή Οργάνωση Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ τιμά με εκδήλωση τους 45 αλύγιστους Αναφιώτες κομμουνιστές που εκτελέστηκαν από τους ναζί στο «Κόκκινο Σπίτι» στην Τριανδρία.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 2 Νοέμβρη στις 11.30 π.μ. στο 11ο Γυμνάσιο - ΓΕΛ Θεσσαλονίκης (δίπλα στο Θέατρο Γης).

Θα μιλήσουν ο Θανάσης Σγούρος, Γραμματέας της ΤΟ Δήμου Θεσσαλονίκης, και ο Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ.

Η εκδήλωση θα ανοίξει με performance από την καλλιτεχνική ομάδα «FireArt».

Με την εκδήλωση αυτή, με αφορμή τα 80 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, η ΤΟ Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ επιχειρεί να φωτίσει μια σχετικά άγνωστη σελίδα της Ιστορίας του εργατικού - λαϊκού κινήματος της πόλης. Μια κόκκινη γραμμή που δένει τη Θεσσαλονίκη με την Ανάφη, μέσα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής.

Η ιστορία των «45» δεν ξεκινά από τη σύλληψή τους για αντιστασιακή δράση. Οι περισσότεροι μετρούσαν χρόνια ζωής στην εξορία, πολύ πριν την έναρξη του Β' ΠΠ, καθώς το ελληνικό αστικό κράτος είχε φροντίσει για τη λήψη κατασταλτικών μέτρων ενάντια σε κομμουνιστές και πρωτοπόρους αγωνιστές. Το 1926 οι «Επιτροπές Δημοσίας Ασφάλειας» σε όλη τη χώρα διέταξαν την εκτόπιση κάθε υπόπτου που θεωρούνταν «επικίνδυνος διά το κράτος και την κοινωνίαν», το 1929, με την ψήφιση του «Ιδιώνυμου», εκτοπίστηκαν ακόμα περισσότεροι αγωνιστές, και το 1936 πια η μεταξική δικτατορία στέλνει καραβιές σε ξερονήσια.

Η διαστρέβλωση της Ιστορίας δεν θα περάσει! Η νίκη της Σοβιετικής Ενωσης ήταν διεθνιστική και ταξική!

 

Από τα 3,35 εκατομμύρια στρατιωτών και αξιωματικών του Κόκκινου Στρατού, που αιχμαλωτίστηκαν μέσα στο 1941, ήδη τον Φλεβάρη του 1942 είχαν εξολοθρευτεί από τους ναζί τα 2 εκατομμύρια (60%), ποσοστό που δεν διαφοροποιήθηκε σημαντικά μέχρι το τέλος του πολέμου

Πρόσφατα στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» δημοσιεύτηκε άρθρο με τον τίτλο «Οι Σοβιετικοί αιχμάλωτοι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και το τραγικό τέλος τους στην ίδια τους την πατρίδα». Το άρθρο αναπαράγει ανυπόστατες συκοφαντίες σε βάρος της Σοβιετικής Ενωσης, της ηγεσίας της καθώς και του ρωσικού λαού.

Από την άλλη, σε διάφορα διαδικτυακά μέσα, που ακολουθούν την απολογητική στάση απέναντι στη σημερινή ηγεσία της Ρωσίας, η νίκη του Κόκκινου Στρατού και του σοβιετικού λαού γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί ως «Νίκη του ρωσικού λαού».

Βεβαίως, το άρθρο αυτό δεν σκοπεύει να απαντήσει σε όλες τις διαστρεβλώσεις ή και συκοφαντίες, αλλά επιδιώκει να αντικρούσει ορισμένες από αυτές, αναδεικνύοντας το πραγματικό περιεχόμενο της σοβιετικής εποποιίας.

Παραπλάνηση με το «καλημέρα»

Ο ίδιος ο τίτλος του άρθρου είναι παραπλανητικός, αφού μιλά για «τραγικό τέλος» των Σοβιετικών αιχμαλώτων στην ίδια τους την πατρίδα. Κι αυτό όταν σύμφωνα με τα ρωσικά αρχεία από τις 22 Ιουνίου 1941 έως τις 9 Μαΐου 1945, αιχμαλωτίστηκαν από τους ναζί 5,7 εκατομμύρια Σοβιετικοί στρατιώτες και αξιωματικοί, εκ των οποίων τα 3,3 εκατομμύρια (57,8%) πέθαναν από πείνα, κρύο, μολυσματικές ασθένειες, βασανιστήρια, εξαντλητική εργασία και συστηματικές εκτελέσεις κ.ο.κ.¹

Η σπορά τους δεν πήγε χαμένη... Συγγενείς των εκτελεσμένων μίλησαν στον «Ριζοσπάστη»

 

Η Σοφία Αυγητίδου, καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του ΑΠΘ, μίλησε στον «Ριζοσπάστη» για τον αδελφό του παππού της, τον Γρηγόρη Αυγητίδη, που εκτελέστηκε στις 6/4/1948, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Μακεδονία», μαζί με άλλους 12 συναγωνιστές και συναγωνίστριές του μετά την απόφαση του Εκτακτου Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης στις αρχές Απριλίου 1948.

Οπως είπε, «ο τάφος με τους 13 εκτελεσμένους (σ.σ. πρόκειται για έναν από τους 5 ομαδικούς, με σύνολο 33 εκτελεσμένους) που πρόσφατα ανακαλύφθηκε στην περιοχή γύρω από το Γεντί Κουλέ, μας κάνει να πιστεύουμε ότι είναι ένας από αυτούς.

Η αποκάλυψη αυτή ξαναζωντάνεψε στην οικογένειά μας τις μνήμες για τις μαύρες εποχές που έζησε η Ελλάδα, ξαναζωντάνεψε τις μνήμες όχι μόνο του άδικου χαμού του Γρηγόρη Αυγητίδη, αλλά και άλλων συγγενών μας που εκτελέστηκαν, καθώς και τις μνήμες των αδελφών του (Θόδωρου και Βασίλη Αυγητίδη) και των γαμπρών του (Νικόλαου [Κόλλια] Κωνσταντινίδη και Ανέστη Λαπουρίδη) που εξορίστηκαν στη Μακρόνησο και στη Γυάρο την ίδια περίοδο.

Ο Γρηγόρης Αυγητίδης ήταν ένας από τους εθελοντές που έμειναν να πολεμήσουν ως οπισθοφυλακή, όταν ο Δημοκρατικός Στρατός βομβάρδισε από το Δερβένι στρατιωτικές θέσεις στη Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1948. Η οπισθοφυλακή είχε ως αποστολή να προλάβουν οι υπόλοιποι αγωνιστές να υποχωρήσουν στο Μπέλες. Μετά από σκληρή μάχη, αιχμαλωτίστηκε.

Συνεχίζουμε κάτω από την ίδια σημαία μέχρι την τελική νίκη!

 

Μακέτα του Μνημείου που θα στήσει το ΚΚΕ στον χώρο του Επταπυργίου

Οι 33 σκελετοί εκτελεσμένων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών της περιόδου 1946 - 1954, που βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους στο Πάρκο Εθνικής Αντίστασης στις Συκιές της Θεσσαλονίκης, έφεραν στο προσκήνιο το βάρβαρο πρόσωπο του αστικού κράτους και συνάμα ζωντάνεψαν την ελπίδα των συγγενών τους πως μπορούν επιτέλους να βρουν και να θάψουν τους νεκρούς τους.

Το εν λόγω εύρημα προκάλεσε δέος και ρίγη συγκίνησης σε χιλιάδες λαού της χώρας. Για αυτούς που πάλευαν για το γενικότερο καλό και μέσα από αυτό τον αγώνα πάσχιζαν να καλυτερεύσουν και τη δική τους ζωή. Φυσικά υπήρξε και υπάρχει αντίδραση από τους εκπροσώπους του συστήματος και της τάξης που κυβέρνησε και κυβερνάει ακόμα και σήμερα.

Ποια είναι τα ιστορικά δεδομένα; Διεξαγόταν ένας Εμφύλιος Πόλεμος. Τη μια πλευρά εκπροσωπούσε το επίσημο κράτος των δοσίλογων, των ταγματασφαλιτών, των γερμανοντυμένων και των ξενόδουλων της λογικής «ανήκομε εις την Δύσιν».

Την άλλη πλευρά εκπροσωπούσαν οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, που με το όπλο στο χέρι απελευθέρωσαν την Ελλάδα από τον τριπλό κατοχικό ζυγό. Ηταν οι μαχητές του ΕΛΑΣ που εκείνη την περίοδο ήταν κυρίαρχος και παντοδύναμος. Οι δυνάμεις αυτές, πέραν της ηθικής και πολιτικής ανωτερότητας, διαθέτανε και τη συντριπτική πλειοψηφία στον ελληνικό λαό.

Η αναπαραγωγή του αντικομμουνισμού στα «ιστορικά αφιερώματα» του αστικού Τύπου Με αφορμή δημοσιεύματα του «Πρώτου Θέματος»

 

Η συστηματική προσπάθεια του αστικού Τύπου να «καθοδηγήσει» την ιστορική μνήμη έχει εξελιχθεί σε ένα επίμονο και επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Καθώς η καθημερινότητα και οι ανάγκες επιβίωσης αποτρέπουν τους περισσότερους από το να εμβαθύνουν στη σχετική βιβλιογραφία, η αρθρογραφία γίνεται η κύρια πηγή πληροφόρησης για τα ιστορικά γεγονότα.

Αυτό αξιοποιείται από τον αστικό Τύπο για να προωθήσει απλουστευμένα θεωρητικά σχήματα και εύπεπτες ερμηνείες, που αποκρύπτουν τις κοινωνικές - πολιτικές και - εν συνόλω - ταξικές αιτίες των γεγονότων και να υποστηρίξει τις κυρίαρχες αστικές αφηγήσεις των ιστορικών γεγονότων. Τελικά η διαμόρφωση μιας διαστρεβλωμένης αντίληψης για το ιστορικό παρελθόν αποτελεί προϋπόθεση και έναυσμα για την υιοθέτηση των σύγχρονων αστικών σχεδίων.

Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η επίμονη αρθρογραφία του Μιχάλη Στούκα, όπου αναπαράγονται οι ίδιες παλιές αντικομμουνιστικές αφηγήσεις με έναν τρόπο φαινομενικά ουδέτερο, αλλά ουσιαστικά βαθιά αντιδραστικό. Η αναμόχλευση όλων των επιχειρημάτων της μετεμφυλιακής αντικομμουνιστικής προπαγάνδας και των χαρακτηριστικών στιγμιοτύπων της διεθνούς εκδοχής της δεν θα είχε καμία αξία απάντησης, αφού δεν προσφέρει τίποτα στον ιστορικό διάλογο, αν δεν προσλάμβανε χαρακτηριστικά συστηματικής επιχείρησης διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας.

26 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1991 Η επικράτηση της αντεπανάστασης

 

Το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» στις 28 Δεκέμβρη του 1991

«Η σοβιετική κόκκινη σημαία δεν κυματίζει πλέον στους τρούλους του Κρεμλίνου. Η υποστολή της σφράγισε με δραματικό και ταυτόχρονα συμβολικό τρόπο το τέλος της 74χρονης πορείας του πρώτου στον κόσμο σοσιαλιστικού κράτους. Για μια στιγμή οι δείχτες των ρολογιών έμειναν ακίνητοι, σημαδεύοντας την κρίσιμη στιγμή. Οι καρδιές πολλών εκατομμυρίων εργατών σ' όλο τον κόσμο σταμάτησαν να χτυπούν, αναμετρώντας το μέγεθος των απωλειών» (Ριζοσπάστης 28 Δεκέμβρη 1991).

Στις 22 Δεκέμβρη 1991 οι ηγεσίες τριών από τις μεγαλύτερες Σοβιετικές Δημοκρατίες αποφάσισαν τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Είχε προηγηθεί το καλοκαίρι του '91 η απαγόρευση του ΚΚΣΕ. Στις 25 Δεκέμβρη του '91 ο Γκορμπατσόφ ανακοίνωσε την παραίτησή του από Πρόεδρος της Σοβιετικής Ενωσης. Το βράδυ της 26 Δεκέμβρη 1991 η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο.

Μια πορεία, που επίσημα ξεκίνησε το 1985 ως περεστρόικα και κορυφώθηκε το '89 ως ανατροπή του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, έληξε το 1991 με την ολοκληρωτική επικράτηση της αντεπανάστασης.

Οι «The New York Times» έγραψαν: «Εχοντας συλληφθεί μέσα σε μια ουτοπική υπόσχεση και γεννηθεί μέσα στις βίαιες εξεγέρσεις της "Μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης", η Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών εξέπνευσε μέσα στο τρομακτικό σκοτάδι μιας από τις τελευταίες μέρες ενός Δεκέμβρη».

Το ντόπιο «Βήμα» αφιέρωσε μια σελίδα για να πει ότι το ΚΚΕ «είναι μια πεθαμένη υπόθεση», ενώ ο τότε «Συνασπισμός», σε αναφορά του για τον Γκορμπατσόφ, σημείωνε ότι «θεωρεί χρέος του να εξάρει το ρόλο και τη συμβολή του (...) στη διάδοση καινούργιων ιδεών, που σχετίζονται με μια νέα σκέψη για την πορεία της Ευρώπης και της ανθρωπότητας». Αυτές οι καινούργιες ιδέες είναι που εξασφάλισαν πείνα και δυστυχία σε δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη.

Ποιος φοβάται τον Δεκέμβρη;

 

4 Δεκέμβρη 1944: Η κηδεία των θυμάτων της ένοπλης επίθεσης. Χαρακτικό του Α. Τάσσου

Το ντοκιμαντέρ του Παύλου Τσίμα για τα 80 χρόνια από τον Δεκέμβρη του 1944 συμπεριέλαβε κάθε εκδοχή των υπερασπιστών της καπιταλιστικής εξουσίας διαχρονικά, από τις πιο ωμές και κυνικές έως τις πιο εκλεπτυσμένες.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των προηγούμενων και στόχος του ντοκιμαντέρ είναι η ανάγκη υπεράσπισης της καπιταλιστικής εξουσίας σε παρόντα χρόνο, ενόψει μιας διαφαινόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και ενώ κλιμακώνονται τα δύο υφιστάμενα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Μπροστά σε αυτό το καθήκον, οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ και όσοι έδωσαν πρόσφατα συνέντευξη δεν είχαν πρόβλημα να αποδεχθούν ατοπήματα μεμονωμένων αστών πολιτικών ή και άδικες διώξεις εναντίον των κομμουνιστών. Ομως, τα προηγούμενα (όπως και η παρουσία εκπροσώπων του ΚΚΕ για ορισμένα δευτερόλεπτα) χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ως προσχήματα αμεροληψίας και, συνδυαζόμενα με την καταδίκη αντίστοιχων «ακροτήτων» από τη μεριά των κομμουνιστών, τροφοδοτούν το απαραίτητο πολιτικό διακύβευμα περί της αναγκαιότητας διατήρησης της εθνικής ενότητας, δηλαδή της υποταγής των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων στην καπιταλιστική εξουσία.

Από αυτήν τη σκοπιά, ο πρώην υπουργός Νίκος Χριστοδουλάκης εμφανίζεται στον επίλογο, υποστηρίζοντας ότι ο Εμφύλιος είναι η πηγή όλων των δεινών. Οτι οδήγησε στην οικονομική καθυστέρηση την Ελλάδα, στην αργοπορημένη ένταξή της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Για το γεγονός ότι δεν πληρώθηκαν οι πολεμικές αποζημιώσεις των Γερμανών ως τη μη επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, για όλα ευθύνεται ο διχασμός, δηλαδή οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες. Βέβαια, όπως κάθε αστός πολιτικός, το βασικό του πρόβλημα είναι ότι ο διχασμός στο εσωτερικό δεν επέτρεψε στην καπιταλιστική εξουσία να συμμετάσχει στο μεταπολεμικό παζάρι για τη διανομή της ιμπεριαλιστικής λείας.

Η διαχρονική ... fake προπαγάνδα για τον λιμό στην Ουκρανία

 

Από τον Γκέμπελς στον Ρίγκαν και τους ...σημερινούς φωστήρες

 

Φωτογραφία από οικογένεια τις ΗΠΑ του 1935, παρουσιάστηκε το 2009 σε έκθεση του ουκρανικού κράτους ως φωτογραφία από τον λιμό

 

* Αναδημοδημοσίευση άρθρου από τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου, 19-20 Μάρτη 2022

Το ζήτημα του λιμού στην Ουκρανία την περίοδο 1932-1933 για άλλη μια φορά έχει μπει στη φαρέτρα του αντικομμουνισμού. Οι Ευρωατλαντικοί προπαγανδιστές και στη χώρα μας, ευαίσθητοι δήθεν για το δράμα του ουκρανικού λαού από τη ρωσική επέμβαση που βρίσκεται σε εξέλιξη, ξαναθυμήθηκαν την ...παλιά τους τέχνη. Το θέμα αυτό της δήθεν «σκόπιμης εξόντωσης του ουκρανικού λαού από τη Σοβιετική Ενωση, τους Μπολσεβίκους και τον Στάλιν» είναι χρήσιμο εργαλείο για τους σημερινούς σκοπούς τους, να στηρίξουν ότι η καπιταλιστική Ρωσία είναι το ίδιο με την ΕΣΣΔ, να μείνει η σκέψη στη βάρβαρη ρωσική επίθεση, αποκομμένη από τον σφοδρό ανταγωνισμό με το άλλο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, και βεβαίως, το τελευταίο να ξεπλυθεί ως ο δήθεν σημαιοφόρος της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Κυρίως όμως για να «δικαιολογήσουν» τη δράση φασιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων συνεργατών των ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι πολιτικοί απόγονοι των οποίων πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα στην Ουκρανία μετά το 2014, με τη στήριξη των ουκρανικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ας δούμε όμως πώς «χτίστηκε» αυτός ο μύθος.

ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Πρόκληση για το λαό μας ο ορισμός από την κυβέρνηση της ΟΔ Γερμανίας ως τιμώμενης χώρας στη ΔΕΘ

 

Εδώ και τώρα διεκδίκηση των Γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων

 

 

Πρόκληση για το λαό μας, χαρακτηρίζει η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ τον ορισμό από την κυβέρνηση, της ΟΔ Γερμανίας, ως τιμώμενης χώρας στη φετινή ΔΕΘ, και απαιτεί για μία ακόμη φορά τη διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων.

Σε ανακοίνωσή της η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ αναφέρει:

«Η κυβέρνηση, φέτος, ανακοίνωσε ως τιμώμενη χώρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ), την ΟΔ Γερμανίας. Κι αυτό όταν 83 χρόνια μετά την εισβολή και κατοχή της χώρας μας από τους Γερμανούς ναζί και 80 χρόνια από την απελευθέρωσή της από το λαό με επικεφαλής το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΛΑΝ-ΕΠΟΝ και τις άλλες ΕΑΜικές αντιστασιακές οργανώσεις και αιμοδότη, καθοδηγητή, ψυχή και νου το ΚΚΕ, η ΟΔΓ αρνείται  να πληρώσει στην Ελλάδα τις Επανορθώσεις-Πολεμικές αποζημιώσεις που έχουν αναγνωριστεί στις διεθνείς διασκέψεις (Παρίσι-Λονδίνο κ.ά.).

Βεβαίως η έκφραση άρνησης εδράζεται στο γεγονός ότι όλες ανεξαίρετα οι αστικές κυβερνήσεις της Ελλάδας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ), ουσιαστικά αρνούνται επίσης τη διεκδίκηση των Γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων, δεν απαίτησαν ποτέ μέχρι σήμερα στην πράξη και με αποφασιστικότητα, και με όλες τις αναγκαίες συγκεκριμένες πρακτικές ενέργειες το Γερμανικό χρέος, παρά την όποια φειδωλή και με ψελλίσματα απολογία τους ότι δεν εγκαταλείπουν το αίτημα. Επομένως όλες μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις φέρουν ακέραιες τις τεράστιες ιστορικές και πολιτικές ευθύνες και είναι υπόλογες στο λαό μας που δεν πρέπει αυτό να το ξεχνά.

110 χρόνια από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού Α' Παγκοσμίου Πολέμου

 

Γερμανοί στρατιώτες στα χαρακώματα

Του Κώστα Σκολαρίκου*

Ο ιμπεριαλιστικός Α' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Διόλου τυχαία, ο Λένιν επέλεγε να παραθέτει τη φράση του αστού θεωρητικού της πολεμικής στρατηγικής Κλαούζεβιτς: «Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα». Και αυτό το έκανε για να τονίσει πως είναι αδύνατη η κατανόηση του χαρακτήρα του πολέμου δίχως την κατανόηση ολόκληρης της ιστορικής εποχής από την οποία προέκυψε¹.

Ποια ήταν όμως η «πολιτική» των προηγούμενων χρόνων και ο χαρακτήρας της εποχής;

Ο καπιταλισμός από τις αρχές του 20ού αιώνα είχε εισέλθει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, οπότε ως κυρίαρχα γνωρίσματά του αναδείχτηκαν η εμφάνιση και η κυριαρχία των μονοπωλίων, η συγχώνευση του χρηματιστηριακού και του βιομηχανικού κεφαλαίου, ο αναβαθμισμένος ρόλος της εξαγωγής των κεφαλαίων, η μεγάλη σημασία των διεθνών μονοπωλιακών ομίλων που «μοίραζαν» τον κόσμο και το τέλος του μοιράσματος του κόσμου ανάμεσα στις «μεγάλες δυνάμεις»².

Ωστόσο, τότε όπως και σήμερα, το μοίρασμα του κόσμου δεν είναι ποτέ οριστικό, αλλά αποτελεί το μόνιμο διακύβευμα του ανταγωνισμού των μονοπωλίων, των αστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Με αυτήν την έννοια, η συσσώρευση των κεφαλαίων και η ανισόμετρη ανάπτυξη των καπιταλιστικών οικονομιών, τροποποιώντας τους συσχετισμούς της οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης ανάμεσα στις αστικές τάξεις και, κατά προέκταση, μεταξύ των αστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, επιβάλλουν την αναδιανομή των αγορών και των σφαιρών επιρροής.

Το παρασκήνιο της δικτατορίας Μεταξά

 

Μέλη της κυβέρνησης της 4ης Αυγούστου με επικεφαλής τον Ιωάννη Μεταξά

Το πρωί της 4ης Αυγούστου του 1936, οι Αθηναίοι και οι Πειραιώτες μάθαιναν από ένα τοιχοκολλημένο διάγγελμα του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, πως είχαν δικτατορία! Είχε κηρυχθεί Στρατιωτικός Νόμος και είχε διαλυθεί η Βουλή.

Ο λόγος; Ο δικτάτορας επικαλούνταν ότι η χώρα «βρίσκεται στα πρόθυρα οργανωμένης κινήσεως προς ανατροπήν του κοινωνικού καθεστώτος από τους κομμουνιστάς».

Αν, όμως, μπορούσε να λειτουργήσει μια χρονοκάψουλα και ταξιδεύαμε στις 5 Μάρτη του '33, θα είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα του Νικόλαου Πλαστήρα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Εκείνη τη μέρα έβγαιναν τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών και ο πρώτος προφήτευε αυτό: «Χάνουμε τας Αθήνας! Θα γίνουν ταραχές, συλλήψεις βενιζελικών, δολοφονίες και Κύριος οίδε τι άλλο! Σκέπτομαι να πάω στους συνοικισμούς, να εξεγείρω τους πρόσφυγας και να τους φέρω εις την πόλιν για να ζητήσουν εγκαθίδρυσιν δικτατορίας. Θα κάμουμε ό,τι και στην Ιταλία, που, χάρις, στο φασισμό, προοδεύει».

Τι απαντούσε ο Βενιζέλος; Αυτό: «Η Ιταλία επήγαινε καλά, διότι εκεί υπήρχε δικτάτωρ. Εγώ δε νομίζω, αγαπητέ φίλε στρατηγέ Πλαστήρα, ότι είσαι ικανός να κάμης τον δικτάτορα ως ο Μουσολίνι. Οχι μόνον δεν είσαι ικανός, αλλά δεν έχεις και την πλειάδα, τας εκατοντάδας των εκλεκτών συνεργατών του Μουσολίνι!».

Ο Ιωάννης Μεταξάς επιθεωρεί το στράτευμα

(Εξι χρόνια μετά στο Παρίσι, αποκαλύπτοντας το παρασκήνιο της συμφωνίας έγραφε πως «όχι μόνο δεν αντέδρασα, αλλά και υπεβοήθησα εις την κήρυξιν της δικτατορίας»).

«Θαυμάσια ιδέα το σύστημα του Χίτλερ»

Το 1934 ο Γεώργιος Κονδύλης, σε συνέντευξή του σε γερμανική ναζιστική εφημερίδα, δήλωνε: «Ο κοινοβουλευτισμός είναι ανίκανος να κυβερνήσει. (...) Το σύστημα διευθύνσεως του Χίτλερ είναι μια θαυμάσια ιδέα η οποία πρέπει να αποβή καρποφόρος».

Βέβαια, και η άνοδος των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία έγινε με κοινοβουλευτικά μέσα και με τις ευλογίες της αστικής τάξης.

Οι εξόριστοι Χριστοί της Γυάρου

 

Το ξημέρωμα της 4ης Μάη - μια τέτοια μέρα, πριν από 57 χρόνια - βρίσκει τη Γυάρο γεμάτη.

Εκεί στον «Τάφο των ζωντανών», σ' αυτό το άγονο, άνυδρο ξερονήσι, με τους αρουραίους, τους σκορπιούς, τα γαϊδουράγκαθα και τον δαιμονισμένο άνεμο, 9 μίλια ανατολικά της Σύρου, που από την αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκε ως κάτεργο και τόπος εξόντωσης αντιφρονούντων, εκεί εκτοπίζονται εκείνη τη νύχτα πάνω από 6.000 αγωνιστές. Εκτός από κομμουνιστές και όσοι θεωρήθηκαν αριστεροί ή ύποπτοι για αντίσταση κατά του στρατιωτικού καθεστώτος. Στοιβάζονται στο στρατόπεδο, ανάμεσα στις δύο στοιχειωμένες, από τα βασανιστήρια, χαράδρες.

Όλη η Κόλαση σ' ένα νησί

Αμέσως διαλύονται 280 πολιτικές, συνδικαλιστικές, πολιτιστικές, φοιτητικές κ.ά. οργανώσεις, ενώ κατάσχονται τα αρχεία και όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία. Η διαταγή δίνεται από τον αρχηγό του ΓΕΣ Οδυσσέα Αγγελή.

Ηδη από τις 26 Απρίλη έχουν μεταφερθεί στη Γυάρο οι πρώτοι 1.350 πολιτικοί κρατούμενοι, ενώ έχουν στηθεί και 10 Εκτακτα Στρατοδικεία.

4 μέρες μετά το Πάσχα, χιλιάδες Χριστοί σταυρώνονται στο νησί του θανάτου. Σε χιλιάδες κεφάλια καρφώνονται αγκάθινα στεφάνια.

Ομως εκείνοι μπόρεσαν να αντέξουν τα πάντα. Αντεχαν με το πείσμα αυτού που ξέρει πως έχει δίκιο, με την ακλόνητη πίστη στις ιδέες τους, μπόρεσαν ακόμα και να βαδίσουν πάνω στην πιο αγριεμένη θάλασσα.

80 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ 1944 «Ιωνία», «Καισαριανή», «Κοκκινιά»...

 

Οι εφημερίδες της απελευθέρωσης στις αλύγιστες συνοικίες

 

Εφημερίδα «Η Κοκκινιά μας»

Οι εργατογειτονιές της Αθήνας, οι «συνοικίες» είχαν καταφέρει από τα τέλη του 1943, με τη μαζική τους πάλη και τα όπλα του εφεδρικού ΕΛΑΣ, να διώξουν τους κατακτητές και να κάνουν δύσκολη έως αδύνατη την παρουσία των κατακτητών και των συνεργατών τους σε αυτές. Ετσι οργανώθηκαν μεγάλες δολοφονικές επιδρομές για άμεση τρομοκράτηση του λαού που σύσσωμος αγωνιζόταν από τις γραμμές του ΚΚΕ, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ. Οι δυνάμεις των Ράλληδων, χωροφυλακή, μηχανοκίνητο της αστυνομίας (Μπουραντάδες), Χίτες αποσκοπούσαν και στο γενικότερο χτύπημα του λαού αφού έτρεμαν την αφύπνισή του και ανησυχούσαν για την τύχη της αστικής εξουσίας και σταθερότητας την επόμενη μέρα μετά την απελευθέρωση. Την ίδια ανησυχία μοιράζονταν και οι αστικές δυνάμεις που είχαν καταφύγει στη Μέση Ανατολή τασσόμενες στο πλευρό του βρετανικού ιμπεριαλισμού.

Στο τέλος του 1943 είχε γίνει το μπλόκο στα νοσοκομεία της Αθήνας όπου νοσηλεύονταν οι ανάπηροι ήρωες του αλβανικού μετώπου. Ακολούθησαν πολλά ακόμα μπλόκα σε Ζωγράφου, Βύρωνα, Καλλιθέα, Κατσιπόδι, Παγκράτι, Δουργούτι, Αιγάλεω, Καισαριανή.

Στις 6 Μάρτη 1944 έγινε το πρώτο Μπλόκο της Κοκκινιάς, που αντιμετωπίστηκε με επιτυχία από τον εφεδρικό ΕΛΑΣ και τον λαό της συνοικίας. Στις 15 - 16 Μάρτη 1944, οι ελληνικές δυνάμεις καταστολής, υπό την κυβέρνηση Ράλλη, κάπου 2.000 χωροφύλακες με τη στήριξη των γερμανικών ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής, έκαναν επιδρομή στις εργατογειτονιές σε Καλογρέζα, Σαφράμπολη, Ηράκλειο. Οι επιδρομείς με τη συνδρομή και ντόπιων χαφιέδων ξεχώρισαν και δολοφόνησαν δεκάδες πρωτοπόρους εργάτες, βασάνισαν, λεηλάτησαν και έκαναν πολλές συλλήψεις.

Μια οφειλόμενη πρώτη απάντηση στο ντοκιμαντέρ «365 ΣΤΙΓΜΕΣ» για τον Γράμμο και τα χωριά του Εμφυλίου

 

Παρακολουθήσαμε με περισσό ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ για τον Γράμμο και τα χωριά του Εμφυλίου που προβλήθηκε στις 8/1/2024 στην ΕΡΤ.

Σε αρκετά στιγμιότυπα του ντοκιμαντέρ αξιοποιούνται πλάνα από το Μουσείο της ΚΕ του ΚΚΕ στη Θεοτόκο Κόνιτσας, το μνημείο του ΔΣΕ στη Λυκόρραχη, κ.λπ. χωρίς να γίνεται καμία αναφορά σε αυτά! Παρακολουθώντας κανείς ολόκληρο το ντοκιμαντέρ αντιλαμβάνεται πως η «παράλειψη» αυτή δεν είναι τελικά καθόλου τυχαία και εξηγούμε γιατί...

1. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το ντοκιμαντέρ διαπνέεται από ένα πνεύμα εξίσωσης του θύτη με το θύμα και απευχής απέναντι στον «αδελφοκτόνο» πόλεμο που δεν πρέπει να ξαναζήσει η χώρα μας.

Ενδεικτικά:

«Ζωές ανθρώπων και απ' τις δύο πλευρές του εμφυλίου καταστράφηκαν» (Παπαϊωάννου).

«Τραγικός εμφύλιος που θέλουμε να μην είχε συμβεί ποτέ» (Παπαϊωάννου).

«Ποιοι την πλήρωσαν; Τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, τα παιδιά του λαού και απ΄ τις δύο πλευρές» (Γκοσλιόπουλος).

«Η τελευταία πράξη του εθνικού διχασμού, Γράμμος σύμβολο εθνικού διχασμού» (Γκοσλιόπουλος).

«Εκείνο που δεν έχουμε μελετήσει μέχρι τώρα, που δεν έχουμε εστιάσει, είναι η ανθρώπινη διάσταση» (Γκοσλιόπουλος). Πρόκειται για καθαρή αιχμή για τη μαρτυριοκεντρική προσέγγιση των ιστορικών γεγονότων. Συντάσσεται με την επιδίωξη της αστικής τάξης να καθιερώσει πλήρως τον υποκειμενισμό στη μελέτη της Ιστορίας και να απαλείψει την αντικειμενικότητα της ιστορικής επιστήμης.

Ιστορική αναδρομή στις ρίζες και την εξέλιξη του Παλαιστινιακού ζητήματος (Μέρος 2ο)

 

Ιστορική αναδρομή στις ρίζες και την εξέλιξη του παλαιστινιακού ζητήματος (Μέρος 1ο)

«Μη φοβάστε! Θα σας καταπιώ ειρηνικά...»

 

«Μη φοβάστε!!! Θα σας καταπιώ ειρηνικά...»

Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, υπό την αιγίδα του βρετανικού ιμπεριαλισμού και με την αρωγή των Εβραίων κεφαλαιούχων, η διαδικασία του εβραϊκού εποικισμού της Παλαιστίνης προχώρησε με ραγδαίους ρυθμούς. Μέσα σε δύο δεκαετίες ο εβραϊκός πληθυσμός της περιοχής αυξήθηκε από 83.790 (12,9% του συνόλου) το 1922, σε 174.606 (18,1%) το 1931 και 474.102 (31,2%) το 1941¹.

Αντίστοιχα, η γη υπό την ιδιοκτησία του Εβραϊκού Εθνικού Ταμείου (ΕΕΤ) εννιαπλασιάστηκε, καθιστώντας το ΕΕΤ «το μεγαλύτερο ιδιοκτήτη γης στην Παλαιστίνη»².

«Ο μαζικός εποικισμός και η αγορά γης» αποτελούσαν, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, τα δύο από τα τρία «βασικά μέσα» που επιστρατεύτηκαν από τον Σιωνιστικό Οργανισμό (ΣΟ) για την επίτευξη των στόχων του. «Το τρίτο ήταν η άρνηση εργασίας στους Παλαιστινίους εργαζομένους (...) Στην ταχεία προέλασή του προς την "εθνική του εστία" ο Σιωνιστικός Οργανισμός ακολούθησε μια αυστηρή πολιτική, που με σύγχρονους όρους θα μπορούσε να περιγραφεί ως φυλετικός διαχωρισμός. Μόνο Εβραίοι εργαζόμενοι μπορούσαν να εργαστούν σε εβραϊκά αγροκτήματα και κοινότητες». Αυστηροί όροι φυλετικού αποκλεισμού των Αράβων υπήρχαν επίσης στην αγοραπωλησία γης³.

Χαρακτηριστική υπήρξε ίσως η γελοιογραφία στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας των χριστιανών Αράβων «Falastin» (18.6.1936), που εμφάνιζε τον σιωνισμό ως έναν κροκόδειλο υπό την προστασία Βρετανού στρατιώτη να απευθύνεται στους Παλαιστινίους λέγοντας: «Μη φοβάστε!!! Θα σας καταπιώ ειρηνικά...».

Αντάρτικη ιατρική και αρχαιολογία του εμφυλίου πολέμου, μνημοκτονία και ανάκτηση

 

ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ TOY ΔΣΕ ΣΤΟΝ ΓΡΑΜΜΟ

Μία ομάδα εθελοντών εργατών, αρχιτεκτόνων, οικοδόμων, πολιτικών μηχανικών, τοπογράφων και άλλων μελών του ΚΚΕ ανέλαβε, μετά το 2021, και πέτυχε να εντοπίσει την ακριβή θέση του θρυλικού Νοσοκομείου του ΔΣΕ στον Γράμμο.

Εχουν γραφτεί, από την αρχή σχεδόν αυτού του επικού εγχειρήματος εντοπισμού, ανασκαφής και ανάδειξης του σπάνιου μνημείου, μερικά εντυπωσιακά άρθρα με σημαντικές πληροφορίες, τις οποίες δεν θα ήθελα να επαναλάβω. Γι' αυτό θα στοχαστώ σε ό,τι πιο επίκαιρο για την επιστήμη και την πολιτική ενέχει στη σημερινή συγκυρία το συγκεκριμένο εγχείρημα που εγκαινιάστηκε πανηγυρικά τον περασμένο Ιούλη.

ΙΑΤΡΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το Νοσοκομείο του ΔΣΕ είναι ένα ανήκουστο προϊόν τόσο από την άποψη της επικής του κλίμακας (δεκάδες θάλαμοι που εκτείνονται σε επάλληλες ζώνες αναβαθμών μέσα στο δάσος) όσο και από την άποψη χρόνου ολοκλήρωσης (μόλις ενός μηνός). Αποτελεί το μοναδικό δείγμα μόνιμης υποδομής σημαντικού μεγέθους που κατασκεύασε από το μηδέν ο ΔΣΕ στον Γράμμο κατά τα 3 χρόνια της πολεμικής του δράσης.

Στο Βίτσι επίσης υπάρχουν αντίστοιχες υποδομές. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτό το έπος συνέβη στη σφαίρα της ιατρικής. Πέρα από τις στρατιωτικές της χρήσεις, οι πολιτικοί και κοινωνικοί συμβολισμοί της ιατρικής είναι και σε αυτήν την περίπτωση αναπόφευκτοι: Οι αντιλήψεις των κομμουνιστών για την ιατρική ήταν και εξακολουθούν να είναι εμβληματικές αυτού του ανώτερου ανθρωπισμού που διακρίνει τον κοινωνικό τους οραματισμό από τον κυνικό απανθρωπισμό των διαφόρων παραλλαγών της ταξικής ιατρικής στη Δύση.

«ΤΟ ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» Ουκρανία 1942: Η θρυλική «Σταρτ» που εξευτέλισε τους Ναζί μέσα και έξω από το γήπ

 

Την περίοδο της γερμανικής κατοχής στην Ευρώπη, υπήρξαν περιπτώσεις που οι ναζί ενθάρρυναν τη διοργάνωση αθλητικών διοργανώσεων για τους δικούς τους σκοπούς, την προπαγάνδα, αλλά και την προσπάθεια να «ξεγελάσουν» τους κατακτημένους με «θεάματα».

Ένα περιστατικό που η απόπειρά τους, γύρισε ανάποδα και εξευτέλισε το Γ΄ Ράιχ, συνέβη στην Ουκρανία το 1942. Η ιστορία κατέληξε στο λεγόμενο «ματς του θανάτου» στις 9 Αυγούστου του 1942, που ήταν η απόπειρα να πάρουν τη ρεβάνς μίας «ηχηρής» ήττας που υπέστησαν στις 6 Αυγούστου 1942.

«Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει» (VIDEO)

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Το video της ομιλίας που έκανε η Αλέκα Παπαρήγα στην εκδήλωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

 

 

 

Σήμερα 1η Αυγούστου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Ζαχαριάδη, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Με αφορμή την σημερινή επέτειο, δημοσιεύουμε σε video την ομιλία που έκανε η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ στην εκδήλωση που πραγματοποίησε πρόσφατα η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ για τα 50 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Ζαχαριάδη.

Υπενθυμίζουμε πως ολόκληρη η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα θα δημοσιευθεί σε ειδική έκδοση.

Η Αλέκα Παπαρήγα είχε αναφερθεί αναλυτικά στη ζωή και κομματική διαδρομή του Νίκου Ζαχαριάδη, που «για 25 χρόνια διατέλεσε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ χωρίς αμφισβήτηση της προσφοράς του, ενώ, στη συνέχεια, για 17 χρόνια έζησε διαγραμμένος λόγω άδικων και συκοφαντικών κατηγοριών, σε συνθήκες υποχρεωτικής εξορίας, δηλαδή χωρίς να ανήκει σε κάποια Οργάνωση του ΚΚΕ που θα του έδινε τη δυνατότητα συμμετοχής στις συλλογικές κομματικές διαδικασίες».

Μεταξύ άλλων θύμισε ότι «το 2011 ο Νίκος Ζαχαριάδης αποκαταστάθηκε, πλήρως, από την καθαίρεσή του ως ΓΓ της ΚΕ και τη διαγραφή του ως μέλους του Κόμματος. Απορρίφθηκαν οι άδικες κατηγορίες εναντίον του. Η απόφαση αποκατάστασης δόθηκε στη δημοσιότητα, ήταν τμήμα της έγκρισης από Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, που οργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ, του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ 1949 - 1967 που τώρα κυκλοφορεί ως τόμος Γ1, συνέχεια αντίστοιχων δοκιμίων της περιόδου 1918 - 1949».