«ΤΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕΝ ΕΔΩ»

 

Το άλμα στο κενό δυο κοριτσιών από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας στην Αθήνα, από τις αντιδράσεις σε κοινωνικά δίκτυα, ακόμα και από ανακοινώσεις φορέων, φαίνεται να συγκλόνισε. Και ίσως, εκτός από τον αβάσταχτο πόνο για το απονενοημένο διάβημα των κοριτσιών, το πιο συνταρακτικό είναι η απήχηση που φαίνεται να έχει στην ελληνική κοινωνία, η οποία σαν να ένιωσε ότι ήταν παραλήπτης του σημειώματος που φέρεται ότι άφησε η μια από τις κοπέλες. Γι’ αυτό και  είδε στην πράξη τους μια σπαρακτική διαμαρτυρία απέναντι στον κόσμο των ενηλίκων, ακόμα κι αν   για πολλούς συρρικνώθηκε στο σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων που υποχρεώνει τους νέους να το υποστούν. Γιατί ίσως να είναι κάπως ευκολότερα διαχειρίσιμο να  πάρει αυτή τη συγκεκριμένη μορφή, των εξοντωτικών πανελληνίων εξετάσεων,   αυτός ο κόσμος ο σκληρός και απαιτητικός που δεν είναι για τους νέους ανθρώπους. Εξάλλου, τις τελευταίες δεκαετίες προωθείται η αποσπασματικότητα στην ερμηνεία κοινωνικών συνθηκών, για ν’ αποφεύγεται η εποπτική τους αντιμετώπιση που μπορεί να οδηγήσει σε συνολικές αμφισβητήσεις.

 

         Φυσικά και  δεν ξέρουμε τι συνέβη στις ψυχές των παιδιών αυτών γι’ αυτό το άλμα στο κενό. Αυτό μόνο που ξέρουμε είναι τι αναμοχλεύσεις  προκάλεσε η πράξη τους στην κοινωνία μας. Από τον κυβερνητικό φορέα, την υπουργό παιδείας Σ. Ζαχαράκη που αισθάνθηκε υποχρεωμένη να βγάλει ανακοίνωση για να εκφράσει την συμπόνια της και να επαναλάβει υποσχέσεις για το χρέος της πολιτείας απέναντι στους νέους, μέχρι τους ανώνυμους ανθρώπους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μαστιγώνουν ή αυτομαστιγώνονται, φαίνεται ν’ αναγνωρίζουν σ’ αυτό το θανατηφόρο άλμα στο κενό αυτό που δεν ομολογείται.  Και είναι αυτό που τώρα αναδύθηκε στην επιφάνεια, δηλ.  αυτός  ο καλά κρυμμένος φόβος  μήπως δεν είναι πια μόνο ατομική υπόθεση το καταθλιπτικό αίσθημα  της χρεωκοπίας αξιών, της ψυχικής διάλυσης, της αισθηματικής νέκρωσης που  μπορεί να γίνει θανατηφόρο όταν προστίθεται σε μια προσωπική εσωτερική κατάρρευση, σ’ έναν πολύ προσωπικό πόνο. Μια κοινωνία έντρομη είδε στην πράξη των δυο παιδιών αυτό που δεν ομολογεί, τη φθορά της. 

 

        Τα χρόνια  μας  είναι εξαιρετικά ταραγμένα και ρευστά. Όλες οι  αξίες  αναθεωρούνται για να υπηρετήσουν την αγορά, τον ανταγωνισμό και την ατομική απόδοση και η αξία  της ζωής ταυτίζεται με παραγωγικότητα, επιτυχία και εισόδημα. Αυτή είναι η κυρίαρχη  ιδεολογία που έχει εγκατασταθεί σε νέους και ενήλικες, οι οποίοι όταν δεν μπορούν ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας  επιτυχίας νιώθουν παρείσακτοι και προβληματικοί.  

Πότε λέγατε αλήθεια, αχυράνθρωποι της Δύσης;

 

 

Konstantinos Mpourxas

5 ώρ.  

 

Πότε λέγατε αλήθεια, αχυράνθρωποι της Δύσης;

Την περίοδο του πολέμου, όταν χαρακτηρίζατε τον Στάλιν και τον Κόκκινο Στρατό “σωτήρες του δυτικού πολιτισμού”, ή σήμερα, που με διάφορες διακηρύξεις εξισώνετε ξεδιάντροπα τον φασισμό με τον κομμουνισμό και τον Στάλιν με τον Χίτλερ;

 

Όχι, δεν είναι AI τα εξώφυλλα των “TIME” και “LIFE” Είναι αυθεντικά απο την περίοδο του πολέμου ! 

 

Ούτε ξαφνικά βέβαια εκείνη την περίοδο τα δυο περιοδικά “αληθώρισαν” φιλοσοβιετικά.

 

Απλώς δεν μπορούσαν να μην αποτυπώσουν τα συναισθήματα που επικρατούσαν εκείνη την εποχή απέναντι στον Στάλιν, τον Κόκκινο Στρατό και τη Σοβιετική Ένωση από τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

 

Ήταν τότε που η ανθρωπότητα περίμενε μιά νίκη απέναντι στις ναζιστικές ορδές του Χίτλερ, που καταβρόχθιζαν τη μία χώρα μετά την άλλη χωρίς καμιά αντίσταση

Και αυτή η νίκη ήρθε ! Ηρθε από το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο, την Σοβιετική Ένωση και τον Κόκκινο Στρατό.

 

Αυτή η νίκη που έφερε την αντεπίθεση και, τελικά, την μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών.

 

Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε να κρυφτεί εκείνη την περίοδο αυτό που ολόκληρη η ανθρωπότητα έβλεπε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια της; Πώς θα μπορούσαν να πάνε κόντρα στα αισθήματα ολου του πολιτισμένου κόσμου απέναντι στον Στάλιν και στον ηρωικό, απελευθερωτικό Κόκκινο Στρατό;

 

Γι’ αυτό και οι ύμνοι. Γι’ αυτό και τα πρωτοσέλιδα.

Σημερα οι ιδιοι ποντάροντας στον χρόνο και στην λήθη προσπαθούν να παραχαράξουν τα γεγονότα και την ιστορία

Δεν θα τα καταφέρουν ! 

 

----Αξίζει να αφιερώσετε λίγα λεπτά και να διαβάσετε παρακάτω ενα εξαιρετικό άρθρο του αγαπημένου και αξέχαστου Μάνου Δούκα για την συγκεκριμένη τότε στάση της Δύσης και τα εξώφυλλα !

ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ

 

 

Από τη μια η  σταθεροποίηση του καπιταλισμού μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου με τις σοσιαλδημοκρατικές παρεμβάσεις που ενίσχυσαν τις αυταπάτες για το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού και από την άλλη η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης που προπαγανδίστηκε δεόντως σαν η ταφόπλακα στην ανάγκη των κοινωνικών αγώνων και της κοινωνικής επανάστασης δημιούργησαν αυτά τα ωστικά κύματα που ως τις μέρες μας επηρεάζουν ακόμα τους  λαούς της Δύσης. Παρόλο που οι πόλεμοι δεν σταμάτησαν ποτέ και οι ταξικές αντιθέσεις όλο και πολώνονται οι μεγάλες πλειοψηφίες στα δυτικά καπιταλιστικά κράτη επιμένουν να κλείνονται στο μικρόκοσμό τους. Ακόμα και  τώρα με τον πόλεμο που μαίνεται στη Μ. Ανατολή και την αντίσταση του Ιράν, που χρησιμοποιώντας την ενέργεια σαν μέσο πίεσης κάνει αισθητές τις συνέπειες του πολέμου και στη Δύση, οι μεγάλες πλειοψηφίες φαίνεται να μη μπορούν να ξεφύγουν από εκείνη την αδράνεια που τις καθιστά ακίνδυνες.

 

       Το τελεσίγραφο του Τραμπ που είχε απειλήσει να εξοντώσει ολόκληρο τον πολιτισμό του Ιράν και οι εικόνες με τους Ιρανούς σε γέφυρες και διάφορες υποδομές  ανακάλεσαν στη μνήμη την επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας στα 1999, όταν η διεθνής έννομη τάξη στην Ευρώπη μεταπολεμικά καταστράφηκε. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί να προοιωνίζει τίποτε καλό για το μέλλον το γεγονός ότι ΗΠΑ και Ισραήλ δεν προσποιούνται καν ότι νοιάζονται για έννομη τάξη ή διεθνές δίκαιο. Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ γίνεται όλο και πιο τολμηρή στο να εκθέσει την πραγματική τυραννική φύση της, νιώθοντας όλο και λιγότερη ανάγκη να κατασκευάσει συναίνεση πριν εμπλακεί σε μαζική στρατιωτική σφαγή.

 

        Και ο δικός μας πρωθυπουργός  K. Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στο CNN βρήκε τη λέξη  «αντιπαραγωγική» (counter productive) ως την πιο κατάλληλη για να χαρακτηρίσει τη δολοφονική επίθεση  του Ισραήλ στο Λίβανο εναντίον αμάχων, ουσιαστικά υιοθετώντας την οπτική γωνία του εγκληματικού κράτους, ότι δηλ. στρατιωτικά και στρατηγικά είναι αυτές οι δολοφονίες επιζήμιες για το Ισραήλ, επειδή θεωρεί ότι υπονομεύουν τους δικούς του στόχους. Είναι μια αποτυχημένη απόπειρα να ισορροπήσει ανάμεσα στη λεκτική έκφραση ανησυχίας για την παραβίαση της εκεχειρίας χωρίς όμως  ούτε μια στιγμή να ξεχνά τη στρατηγική εταιρική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ, την οποία διαφημίζει πάντα με ικανοποίηση σαν θωράκιση της χώρας απέναντι στην Τουρκία. Σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις είναι που αποδεικνύεται με πολύ ξεκάθαρο τρόπο ότι οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης εξυπηρετούν κυρίως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και ότι όλα τα ηχηρά για εθνικά συμφέροντα, διεθνές δίκαιο και ανθρωπισμό λέγονται απλώς για παραπλάνηση.

Μια συνηθισμένη εικόνα στην Ουγγαρία

 

Konstantinos Mpourxas

Μια συνηθισμένη εικόνα στην Ουγγαρία 

 

Οι αρχές επιβάλλουν πρόστιμο σε άστεγο επειδή επιλέγει για κρεβάτι το παγκάκι κι όχι το σπίτι το οποίο ..δεν έχει! 

 

Κι αν δεν πληρώσει το πρόστιμο το οποίο θα του επιβληθεί το επόμενο βήμα είναι να τον οδηγήσουν στην φυλακή ! 

 

Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού κατάφατσα ! 

 

Αν νομίζεις τώρα εσυ πως αυτή η εικόνα στην Ουγγαρια , θα πάψει να υπάρχει επειδή χθες ενας ακροδεξιός αντικατάστησε στην θέση του πρωθυπουργού εναν άλλον ακροδεξιό , κοιμάσαι όρθιος !

ΣΑΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ

 

 

Χρόνια τώρα, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό όλων των αστικών κομμάτων, μαζί με κρατικά και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, με τμήμα  των λεγόμενων διανοούμενων  δημιούργησαν κυνικά μια αδιαπέραστη, για μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων,  φούσκα και τους στρίμωξαν σε ένα σύμπαν παράλληλο με την  πραγματικότητα, ενώ υπονόμευσαν προληπτικά οποιεσδήποτε αρνητικές ιστορίες για τους ίδιους και το σύστημα που εξυπηρετούν. Και όλοι αυτοί κατά διαστήματα μπορεί και να κονταροχτυπιούνται, για ήσσονα ζητήματα ή να προωθούν τον ψεύτικο λαϊκισμό τους στο κοινό, καταγγέλλοντας ό ένας τον άλλο για μια θέση, αλλά είναι όλοι στην ίδια ομάδα, υπηρετώντας το κεφάλαιο.   

 

         Και τώρα, με τον πόλεμο να μαίνεται δίπλα μας, με την κυβέρνησή μας να εμπλέκεται όλο και περισσότερο σ’ αυτόν, τα ίδια εκείνα κόμματα και οι κλώνοι τους,  που στην οικονομική κρίση ενοχοποιούσαν τον λαό ή τον κορόιδευαν ασύστολα για τις μεσσιανικές δυνάμεις τους, εκείνες οι πολιτικές και συνδικαλιστικές  οργανώσεις που είναι αφομοιωμένες πλήρως από την άρχουσα τάξη συνεχίζουν να καλλιεργούν έναν εφησυχασμό, με τη σιγουριά της Δυτικής υπεροχής ότι οι πόλεμοι πάντα θα μένουν μακράν της. Οι ανησυχίες εξαντλούνται στην ενεργειακή κρίση, που πάντα θεωρείται παροδική, και οι σχεδιασμοί με τα επιδόματα και τις φορολογικές ελαφρύνσεις προσπαθούν να παρουσιάσουν ελεγχόμενη μια ανεξέλεγκτη κατάσταση.

 

            Στην πολύπαθη Μ. Ανατολή το Ισραήλ, από κοινού και σε συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει ακόμα και τους Γερμανούς Ναζί σε αγριότητα, χυδαιότητα, θράσος, υποκρισία, απανθρωπιά και δολοφονική μανία. Και δεν κρύβεται πια η  απανθρωποποίηση του μουσουλμανικού κόσμου, αφού οι πράξεις τους δείχνουν τη βαθιά περιφρόνηση και υποτίμηση των ντόπιων πληθυσμών.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

 

Κι ο πόλεμος για άλλη μια φορά κάνει την εμφάνισή του τόσο κοντά μας!  Κι αυτή τη φορά πιο απειλητικά, τόσο που πια δεν μπορεί να είναι ούτε εικόνα ιχνογραφημένη κάτω από  ωραία σκηνικά ή από ιδέες ούτε θέμα για συζήτηση ηθικής ή μεταφυσικής. Αλλά  οι δικοί μας κυβερνώντες συνεχίζουν την μικρονοϊκή τους πολιτική που στηρίζεται σε επικοινωνιακά φληναφήματα, με όλη την έγνοια τους να εξαντλείται στον παροδικό εφησυχασμό μας, όσο για να γίνουν αποδεκτές οι πολιτικές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.

 

         Γι’ αυτό και με διθυραμβικό τόνο, για το αξιόμαχο που επιδείχτηκε και την εμπειρία που αποκτήθηκε, ο υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας αναφέρθηκε στην κατάρριψη στη Σαουδική Αραβία ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από την ελληνική συστοιχία Patriot, που βρίσκεται εκεί από το 2021. Αρνούμενη να παραδεχτεί  την  άμεση αυτή εμπλοκή της χώρας μας στο πόλεμο του Ιράν, η κυβέρνηση συνεχίζει κατάφωρα να παραπλανά και ν’ αρνείται ότι συμμετέχει, χαρακτηρίζοντας αυτήν τη ελληνική ενέργεια ως αμυντική κι επιστρατεύοντας δικαιολογίες για προστασία του επιπέδου ζωής των Ελλήνων και των Ευρωπαίων.  

 

Οι κυβερνώντες μας σε κάθε ενέργειά τους που παρέχει πολιτική και στρατιωτική στήριξη στις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ, αφήνουν περιθώρια να υπονοηθεί ότι εμμέσως συμβάλλει στην αντιμετώπιση της Τουρκίας. Η αποστολή των F16 και της φρεγάτας  στην Κύπρο ερμηνεύεται και σαν μήνυμα προς την Τουρκία της ισχυρής συμπαράστασης  της Ελλάδα στη μεγαλόνησο. Ακόμα και την  εμπλοκή στον πόλεμο με τους  Patriot έσπευσε ο Ν. Δένδιας να  την δημοσιοποίηση εστιάζοντας στην εμπειρία που αποκτάται, λες και βρίσκονται σε κάποια στρατιωτική άσκηση, και μαζί με τους παρατρεχάμενους του φρόντισε να κανακέψει εθνικιστικά αντανακλαστικά  για την ετοιμότητα και ικανότητα του στρατού. 

 

Κι εκεί στη Μ. Ανατολή τα φράγματα σπάνε το ένα μετά το άλλο. Ούτε κανόνες ούτε κόκκινες γραμμές. Οι ΗΠΑ χτύπησαν το Ιράν υπό το πρόσχημα της διπλωματίας, πιστεύοντας ότι ήλεγχαν την κατάσταση και θα μπορούσαν να επιστρέψουν στις διαπραγματεύσεις όποτε το έκριναν πρόσφορο για τα συμφέροντά τους.  Μόνο που το Ιράν αποδεικνύεται πολύ πιο ισχυρό από ό,τι είχε προβλεφθεί και με μια ενότητα που φαίνεται πως δεν μπορεί να διαρραγεί. Ενώ το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ με μια θρασύτητα που τροφοδοτείται από την ανοχή στα δικά του ατέλειωτα εγκλήματά του, σε δήλωσή του στο Χ αδιάντροπα χαρακτηρίζει τα αντίποινα του Ιραν στις πόλεις Αράντ και Ντιμόνα «ένα κατάφωρο έγκλημα πολέμου».

ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

 

Αν η  επιδείνωση της συλλογικής τύχης στους πληθυσμούς της δύσης μοιάζει δραματική, είναι γιατί τη δημιουργεί ένα οικονομικοπολιτικό σύστημα που αν και υποσχέθηκε ελευθερία παρέχει ανασφάλεια σε μαζική κλίμακα, που αν και αισιοδοξούσε  για αέναη ευημερία προσφέρει φτώχεια που αυξάνεται ολοένα. Οι ζωές μας μικραίνουν, η ευημερία μας μειώνεται, η ασφάλεια μας διαλύεται και αυτά είναι  τα νοσηρά συμπτώματα  της καπιταλιστικής οργάνωσης της παραγωγής που είναι πια παντού, σε όλη τη δύση, τη μητρόπολη του καπιταλισμού. Κι αν παρασυρόμαστε από την ψευδαίσθηση ότι η πρόοδος συνεχίζεται, που θα φέρει την υπεσχημένη ευημερία, είναι γιατί την τεχνολογική πρόοδο την μεταφράζουμε αυτόματα σε βελτιώσεις στην κοινωνική κατάσταση και στο βίο των ανθρώπων, αγνοώντας τους νόμους του καπιταλισμού. Κι αν στη χώρα μας, και όχι μόνο, η πολιτική έχει γίνει πιο θυμωμένη και πολωμένη, είναι γιατί η μακρά κρίση των καπιταλιστικών κοινωνιών απομακρύνει την αισιοδοξία από τις ευημερούσες κοινωνίες που προηγουμένως θεωρούσαν δεδομένη τη συνεχώς βελτιούμενη ποιότητα ζωής τους. 

 

    Δεν είναι κάποια ιδιοτελής πολιτική, κάποια ανέντιμα πρόσωπα, γενικά  η ηθική παρακμή της Δύσης, που  οι ΗΠΑ απειλούν με πόλεμο το Ιράν, που επιβάλλουν ασφυκτικό αποκλεισμό στην Κούβα, που τα αρχεία Επστάιν αποκαλύπτουν εκφυλισμό και διαφθορά, που το Ισραήλ εξακολουθεί, παρά την εκεχειρία,  και σφαγιάζει αμάχους στη Γάζα,  που στην Ουκρανία κάνουν τα παζάρια τους  Ρώσοι, ΗΠΑ και Ε.Ε ενώ το αίμα ρέει. Που στη χώρα μας οι κυβερνώντες ασυστόλως ψεύδονται για υποψίες των εγκληματικών συνεπειών από ενέργειές τους, για τις οποίες φρόντισαν να μην υπάρχουν αποδείξεις, όπως στα Τέμπη,  που εξαπατούν με την επιβολή μιας εικονικής πραγματικότητας, όπως της οικονομικής ανάπτυξης, που υποκρίνονται λαϊκό ενδιαφέρον με αντεργατικές νομοθεσίες. ¨Όπως δεν ήταν η ηθική παρακμή στον Πρώτο  παγκόσμιο πόλεμο ή στον Δεύτερο η αιτία  που προκάλεσε τις φρικαλεότητες. Αντίθετα, είναι ο τρόπος οργάνωσης της παραγωγής που διαμορφώνει τις συγκεκριμένες πολιτικές, που προβάλλει ανθρώπους μ’ αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.  Γιατί είναι η ίδια η λογική του καπιταλισμού με τους νόμους του, επιδίωξη κέρδους, ανταγωνισμός, αναγκαία ιμπεριαλιστική επέκτασή του, που δημιουργεί συνθήκες απελπισίας σε μεγάλες μάζες παντού όπου προωθεί  τα συμφέροντά του και μέσα στα ίδια τα πλούσια καπιταλιστικά κράτη. Είναι η επιδίωξη του κέρδους που επιβάλλει στους εργαζόμενους μια ζωή φθαρμένη, στραγγισμένη, εξαντλημένη, με την ίδια την ελπίδα να έχει κι αυτή κουραστεί. Δεν υπάρχει ένας  κακός καπιταλισμός, σ’ αντιπαράθεση μ’ έναν καλό καπιταλισμό με ηθικούς και έντιμους πολιτικούς, που τα προκαλεί. Απλά αιτία είναι ο καπιταλισμός, χωρίς κανένα χαρακτηριστικό επίθετο. 

«ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΤΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΝ ΑΔΗ»

 

Και λίγες μέρες τώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι φωτογραφίες που εικονίζουν κάποιους από τους εκτελεσμένους στην Καισαριανή,  την Πρωτομαγιά του ‘44  λίγο πριν την εκτέλεση, σαν να άνοιξαν  μια ρωγμή στο χρόνο. Παρελθόν, 82 χρόνια πριν, και παρόν  αναμετρώνται απέναντι στην Ανάγκη, τον «σιδερένιο κλοιό» που σ’ ένα σταυροδρόμι, που παρουσιάζεται σαν αναπόφευκτο, επιβάλλει το δίλημμα, αποκλείοντας έναν τρίτο δρόμο που θα επέτρεπε τη διαφυγή από αυτόν τον «σιδερένιο κλοιό». Και αν τότε  ήταν το  φοβερό το δίλημμα, το έσχατο δίλημμα, θάνατος ή μια σκυφτή ζωή, στο τώρα το δίλημμα δεν είναι παρά  αγωνιστικότητα και διεκδίκηση ή ταπεινωμένη ζωή.

 

          Κι αν αυτές οι φωτογραφίες του τότε πραγματικά συγκλόνισαν, ήταν γιατί εικονίζουν ανθρώπους που κυριολεκτικά σωματοποιούν την αντίσταση, με την ετυμολογική  της  σημασία. Δηλ. αντί+ίσταμαι, στέκομαι απέναντι όρθιος, στέκονται όρθιοι. Εκείνη η φιγούρα του ανθρώπου που τεντώνεται καμαρωτά απέναντι στο απόσπασμα εικονογραφεί συγκλονιστικά τη σημασία της λέξης. Όλο τους το είναι δεν είναι παρά αυτό το κορμί που στη μια φωτογραφία, όπως μπαίνουν στο χώρο της εκτέλεσης, φαίνεται ότι μπορεί όχι μόνο να στέκεται όρθιο, ενώ πηγαίνει για να πεθάνει, αλλά αρθρώνει και λόγια, ένα τραγούδι μάλλον. Η αντίστασή τους που παίρνει ένταση βούλησης μέσα από τον εαυτό τους, από τη δική τους εσωτερική ανάγκη στέκεται αντίκρυ στην αντίρροπη δύναμη των Γερμανών που επιβάλλουν θάνατο ή χαμερπή ζωή.  

 

Και αν υπάρχει και μια φωτογραφία από το τώρα που σε μεγάλο βαθμό να το εικονογραφεί είναι εκείνων των εργατών που χειροκροτούσαν τον εργοδότη της βιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ, μερικές ημέρες μετά το θάνατο των συναδέλφων τους, εξαιτίας δικών του εγκληματικών παραλείψεων και αδιαφορίας για τους εργαζόμενους και που δουλικά τον ευχαριστούν για την μισθοδοσία τους.  Και είναι η σύγκριση ανάμεσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες που εξηγεί τωρινούς σχολιασμούς και απόψεις για εκείνες τις συγκλονιστικές φωτογραφίες και αποκαλύπτει κριτήρια που έχουν επικρατήσει για την πορεία ζωής της πλειοψηφίας των σύγχρονων ανθρώπων.

ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΕΝΑ ΓΥΑΛΙΣΤΕΡΟ ΕΠΙΧΡΙΣΜΑ

 

Κι επειδή «Είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού», το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού καταπιεσμένο από την εκμετάλλευση και προσβλέποντας σε βελτίωσή του τρέχει πίσω από σωτήρες, εντοπίζει, όπου υποδεικνύεται, ανθρώπινα δικαιώματα, κινητοποιείται σε καθοδηγούμενα πεδία. Η κυρίαρχη τάξη εφαρμόζει παντού κανόνες μάρκετινγκ κι αυτό που δεκαετίες τώρα έχει καταφέρει είναι όχι μόνο να κερδίζει κοινό για εμπορεύματα ψυχαγωγίας, αλλά  και να  τα μετατρέπει όλα σε εμπορεύματα ψυχαγωγίας.  Η κυρίαρχη ιδεολογία δεν παρουσιάζεται σαν προπαγάνδα, έχει καταλήξει εσωτερικευμένη πραγματικότητα. Ακόμα κι αν είναι αποκομμένη από τη βιωμένη πραγματικότητα, εμφανίζεται έτσι που με κάποιο τρόπο να σαγηνεύει και να παρασύρει. Γι΄ αυτό και τις περισσότερες φορές, όταν αντιδράσεις και κινητοποιήσεις δεν εντάσσονται στη γενικότερη σύγκρουση ενάντια στην κυρίαρχη τάξη που εκμεταλλεύεται κόπο και εργασία, ενάντια σ’ ένα σύστημα που καταληστεύει για το κέρδος, τότε ο κίνδυνος να εκμεταλλευτεί  η άρχουσα τάξη προς όφελός της κι αυτές τις δράσεις είναι ορατός.

 

         Το σύστημα δεν κουράζεται να χρησιμοποιεί μια γλώσσα δελεαστική που ο όρος δημοκρατία και τα παράγωγά της κυριαρχούν. Την απολυμαίνει όμως κι αυτή, προσφέροντας μια ακίνδυνη εκδοχή που δεν θα απειλεί καθόλου το καπιταλιστικό σύστημα. Δηλ.  το δικαίωμα του καπιταλιστή να εκμεταλλεύεται θα πρέπει να μένει ανέγγιχτο. Καταφέρνει όμως με την επίκληση στη δημοκρατία να κρατά τους πληθυσμούς μέσα στα καπιταλιστικά κιγκλιδώματα, χωρίς να τον αμφισβητούν, το πολύ να ζητούν κάποιες βελτιώσεις. Χωρίς ν’ αναρωτιούνται για ποιον είναι η δημοκρατία υπό τον καπιταλισμό, τη στιγμή που οι νόμοι και οι θεσμοί της υπηρετούν την άρχουσα τάξη και προστατεύουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων, προς όφελος των καπιταλιστών. 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ

 

Ο τρόπος με τον οποίο  η εξουσία επικοινωνεί αποτελεί δείκτη του τρόπου με τον οποίο κυβερνά. Η άρρηκτη σύνδεση του τρόπου άσκησης εξουσίας  της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τα επικοινωνιακά τεχνάσματα δείχνει ότι το ενδιαφέρον της περιορίζεται να αποσπάσει, έστω και προσωρινά, τη συναίνεση του πληθυσμού, ώστε απρόσκοπτα να προχωρά σε μεταρρυθμίσεις προς όφελος των συμφερόντων που υπηρετεί. Γιατί η  ανισορροπία της δύναμης μεταξύ αυτών που ασκούν εξουσία και των απλών εργαζομένων κάνει δυνατή την επιβολή σ’ αυτούς  τρόπων  περιγραφής και σκέψης για την κοινωνία, που είτε χειραγωγούν είτε αγνοούν τις πραγματικότητες που βιώνει ο κάθε εργαζόμενος.

 

      Στο ζήτημα των αγροτών και τη μεθόδευση για τη συνάντηση αγροτών πρωθυπουργού, αποκαλύφτηκε για άλλη μια φορά η πολιτική επικοινωνία ως μια αποφασιστική μορφή άσκησης εξουσίας. Η κυβέρνηση αναπαρήγαγε τις σχέσεις κυριαρχίας υπέρ του κράτους και των εκπροσώπων της, ορίζοντας στην ουσία η ίδια την επιτροπή που θα συναντούσε ο πρωθυπουργός. Με τους παρατρεχάμενους της μάλιστα, βουλευτές και δημοσιογράφους, που με αμφισβητούμενα επιχειρήματα και αντιφατικό λόγο προσπαθούσαν να κάνουν αόρατο το πρότυπο της κοινωνικής και πολιτικής τάξης που για άλλη μια φορά εφαρμοζόταν.Αυτό το πρότυπο  που υποβιβάζει σε αφωνία  όσους δεν διαθέτουν κοινωνικό ή οικονομικό κεφάλαιο, που τους καταδικάζει σε ρόλο παρατηρητή από ένα  θέαμα που διαχειρίζεται η κυβέρνηση. 

 

        Κι αν  στην περίπτωση των αγροτών δεν τα κατάφερε, παρόλο που κυβέρνηση και παρατρεχάμενοι προσπάθησαν να χειραγωγήσουν πληροφορίες για να διασφαλίσουν ότι έχουν δίκιο, καταφεύγοντας στις ίδιες χοντροκομμένες τακτικές για να πείσουν, ήταν γιατί οι αγρότες ενωμένοι επέμεναν στον αγώνα τους. Η υποχώρηση της κυβέρνησης να συναντήσει και τους εκπροσώπους των μπλόκων μπορεί να είναι ένας επικοινωνιακός ελιγμός, αλλά ακόμα κι έτσι δείχνει ότι ο οργανωμένος και ανυποχώρητος αγώνας έχει αποτελέσματα.   

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ''MERCOSUR'' ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΓΡΟΤΕΣ !!! [ video ]

 

Η συμφωνία Mercosur είναι μια εμπορική συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της Mercosur, δηλαδή της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και της Παραγουάης. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν πριν από περισσότερα από 20 χρόνια και στόχος της συμφωνίας είναι η διευκόλυνση του εμπορίου και των επενδύσεων μεταξύ των δύο πλευρών. Η συμφωνία προβλέπει, μεταξύ άλλων, τη σταδιακή κατάργηση δασμών σε μεγάλο μέρος των προϊόντων που διακινούνται μεταξύ ΕΕ και των χωρών αυτών.

 

                                       

 

Ουσιαστικά διευκολύνει την πρόσβαση ευρωπαϊκών βιομηχανικών προϊόντων και αυτοκινήτων στις αγορές της Νότιας Αμερικής, ενώ αυξάνει τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων στην Ευρώπη, όπως βοδινό κρέας, πουλερικά, ζάχαρη και σόγια, σε βάρος ωστόσο των ευρωπαίων αγροτών και κτηνοτρόφων. Να σημειωθεί πως το 2024 οι χώρες της Mercosur εξήγαγαν γεωργικά και αγροδιατροφικά προϊόντα αξίας 23,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην ΕΕ, σύμφωνα με την Eurostat, με αποτέλεσμα το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ να ανέλθει σε 20,1 δισεκατομμύρια ευρώ (23,6 δισεκατομμύρια δολάρια). Με τη συμφωνία η Λατινική Αμερική θα επωφεληθεί περισσότερο και ο ευρωπαϊκός κλάδος θα ζημειωθεί  περαιτέρω.

Ο θάνατος του εργάτη και τα παχύδερμα

ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ Πεμπτη 27 Νοεμβριου 2025

 

Στην κοινωνία των Ανθρώπων υπάρχουν κώδικες, λέξεις, πράξεις που ορίζουν ένα αλφαβητάρι της συμπόνιας, της κατανόησης, του συμπάσχειν… Εστω κι αν σε πολλές περιπτώσεις αυτές οι ίδιες λέξεις ή πράξεις κατέχονται από διεκπεραιωτικό και τυπικό χαρακτήρα και μόνο η “υποχρέωση” να ειπωθούν λειτουργούν ως στοιχείο συναισθηματικού πολιτισμού και ανθρώπινης συνοχής.  Εστω…

Χθες ένας άνθρωπος, ένας εργαζόμενος, αρχιτεχνίτης τροχαίου υλικού στη ΣΤΑΣΥ δεν επέστρεψε σπίτι του. Καταπλακώθηκε και άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα ακόμα κάτεργο της αχαλίνωτης ιδιωτικής οικονομίας.

Ως διαβολική και αποκαλυπτική μαζί σύμπτωση… την ώρα που ο εργάτης ξεψυχούσε, η Ν. Κεραμέως, υπουργός Εργασίας, έδινε παράσταση, πλαισιωμένη από τους θιασώτες,  υπηρέτες και κλόουν του “εκσυγχρονισμού” – εκείνου που μέχρι σήμερα και μόνο μέσα στο 2025 έχει ξεκάνει 190 ανθρώπους την ώρα του μεροκάματου – οι οποίοι  μιλούσαν για το μισθό των εργατών, δηλαδή για τη ζωή τους.

Αλλά στη συχνότητα του στεγνού και εκσυγχρονιστικού ρεαλισμού, συναισθηματικά παραπατήματα δεν επιτρέπονται.

ΚΟΜΒΟΣ …Η ΘΥΜΑΡΙΑ

Οι θριαμβολογίες την προηγούμενη εβδομάδα  της κυβέρνησης για τις συμφωνίες για γεωτρήσεις ορυκτών καυσίμων στη Μεσόγειο Θάλασσα, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, συνεχίστηκαν, την παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου,  με τη συμφωνία που υπογράφηκε με τον Β. Ζελένσκι για μεταφορά αμερικανικού υγροποιημένοι φυσικού αερίου από την Ελλάδα στην Ουκρανία.

 

         Παραπάνω από μισό αιώνα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τα συνθήματα στην πόρτα του, έξω το ΝΑΤΟ, έξω οι ΗΠΑ, που ήταν και βασικά αιτήματα του λαϊκού κινήματος ιδιαίτερα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης φαίνεται να ξαναποκτούν στις μέρες μας την βαρύνουσα σημασία τους. Κι αν πενήντα χρόνια τώρα κανείς από τη πολιτική μας ηγεσία δεν αναθεώρησε τους πάγιους προσδιορισμούς της χώρας στο διεθνές πεδίο, με την τελευταία όμως κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι απλώς συρρικνώνονται, αλλά ακυρώνονται a priori όλες οι δυνατότητες και του ελάχιστου αναπροσανατολισμού. 

 

         Δεμένοι στο άρμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, με την αστική μας τάξη να επιδιώκει πάση θυσία συμμετοχή στα κέρδη από πολέμους και αποκλεισμούς από τους οποίους δεν λείπει η χώρα μας, η πολιτική μας ηγεσία για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να κάμψει εσωτερικές αντιστάσεις, ακόμα και την ελάχιστη κριτική, καθώς μας προετοιμάζει για έναν μελλοντικό 

 

         Κι ενώ για να γεμίσουν βουνά και λαγκάδια με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά δεν σταματούσε η προπαγάνδα για  την πράσινη ενέργεια  και σε κάθε αδυναμία αντιμετώπισης των  συνεπειών  ενός φυσικού φαινομένου η επίκληση  στην κλιματική αλλαγή αθώωνε την ολιγωρία  των αρμοδίων, όλα αυτά ξεχάστηκαν όταν απαιτήθηκε από τη μεγάλη μας προστάτρια.  

Εκτός ηθικής και νομιμότητας: Η απόφαση της ντροπής για τη Γάζα

ΑΠΟ ΤΖΕΝΗ ΚΡΙΘΑΡΑ Τεταρτη 19 Νοεμβριου 2025

 

Προβάλλοντας υποκριτικά ως πρόσχημα τη διετή εξαθλίωση του παλαιστινιακού λαού και την προσπάθεια ανεύρεσης ενός διεθνούς συμβιβασμού για τη διατήρηση της (διαρκώς παραβιαζόμενης από το Ισραήλ) εκεχειρίας, τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ – ανάμεσά τους και η Ελλάδα – έλαβαν μία απόφαση για την επόμενη μέρα στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία δεν έχει προηγούμενο. Επί της ουσίας, ο τρόπος με τον οποίο επέλεξαν να μετατρέψουν – όπως λένε –  την ασταθή εκεχειρία σε διαρκή ειρήνη είναι να αποκλείσουν τους Παλαιστίνιους από οποιοδήποτε δικαίωμα στη διοίκηση της γης τους και τη διακυβέρνηση του λαού τους.

Η απόφαση – η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από τον διεθνή Τύπο ιστορικά … περίεργη και αμφιλεγόμενη – συνιστά μία απροκάλυπτη νομιμοποίηση της καταπάτησης όλων όσων υποτίθεται πως ο ΟΗΕ έχει ιδρυθεί για να υπερασπίζεται! Το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, που επιτρέπει σε κάθε λαό να καθορίζει ελεύθερα το πολιτικό του καθεστώς και να διασφαλίζει την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική του ανάπτυξη, έχει περίοπτη θέση στο καταστατικό του οργανισμού. Στην πράξη, όμως, ο ΟΗΕ έχει μετατραπεί σε φερέφωνο της Ουάσιγκτον και αυτό δεν περίμενε κανείς τη γενοκτονία στη Γάζα για να το αντιληφθεί. Ωστόσο, με αυτή τη νέα απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας η κατάσταση ξεφεύγει από τη συνήθη σήψη της και περνάει σε άλλα επίπεδα αδιαντροπιάς και αναλγησίας. Πλέον, οι ιθύνοντες του οργανισμού δεν αισθάνονται καν την υποχρέωση να τηρούν στοιχειώδη νομικά και ηθικά πρωτόκολλα δημιουργώντας ένα μελανό και επικίνδυνο προηγούμενο για τις συρράξεις, τις γενοκτονίες και τις πάσης φύσεως αδικίες που θα ακολουθήσουν.

Γεννήθηκες στην ρωγμή του χρόνου, 1990, στο «τέλος της ιστορίας»

 

Γεννήθηκες στην ρωγμή του χρόνου, 1990, στο «τέλος της ιστορίας», τότε που η επανάσταση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο ερείπια ενός μισογκρεμισμένου τοίχους, τότε που η ελευθερία –της αγοράς- είχε νικήσει, τότε που τέλειωνε οριστικά η τριλογία των παγκόσμιων πολέμων (πρώτος, δεύτερος, ψυχρός), στην εποχή των μεγάλων υποσχέσεων. Ποτέ στην ιστορία του ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο σίγουρος ότι βρήκε το κλειδί της ευτυχίας, ποτέ δε μπούκωσε με περισσότερες υποσχέσεις κι ελπίδες. Υποσχέσεις πάνω στα ράφια των σουπερμάρκετ, στις διαφημίσεις πίτσας, στα πρώτα παγκοσμιοποιημένα σήριαλ, στις κάννες των όπλων, στους δείκτες των χρηματιστηρίων, στα σύνορα που άνοιγαν, στις υπογραφές των διευρυμένων ενώσεων. Έγραφε η τσούλα η ιστορία πως ξοφλήσαμε. Τα μαρξιστικά βιβλία σκονίζονται στις βιβλιοθήκες και τα τραπεζάκια γεμίζουν με τα περιοδικά του Κωστόπουλου. 

 

Για 18 χρόνια δεν ήμασταν παιδιά κι έφηβοι, αλλά παράλληλα πρότζεκτ έτοιμα να μονομαχήσουν, ήμασταν άλογα κούρσας που τα προετοίμαζαν για τις πιο σκληρές αρένες, τα σχολεία δεν ήταν παρά γυμναστήρια ιπποδρόμου. Ξεκοιλιασμένα στα παιδικά μας δωμάτια τα παιχνίδια, τα απογεύματα πέθαιναν στα μπαλκόνια μας χωρίς μια κλωτσιά στη μπάλα, χωρίς ένα ραβασάκι στο κορίτσι, χωρίς ένα κυνηγητό στην αλάνα, τα πολυδιαφημισμένα καλύτερα μας χρόνια ήταν μόνο βιομηχανικά απόβλητα και τοξικοί ρύποι, ανοιχτές πληγές. Διάβασμα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, δεξιότητες, ξανά διάβασμα, εξετάσεις, διαγωνίσματα, άγχος, κλάματα, φορτωμένες τσάντες. Εκκολαπτήρια γιάπηδων τα σπίτια μας, η ενήλικη ζωή που θα ερχόταν ήταν η εταιρική στοχοθεσία για διεύρυνση κερδών κι ανάπτυξη του ζωτικού χώρου μέσω της κοινωνικής κινητικότητας. Εμείς δε θα δουλεύαμε όσο οι γονείς κι οι παππούδες μας, δε θα υποφέραμε τόσο, μα πριν προλάβουμε να ονειρευτούμε, μας έχωναν ξανά το κεφάλι μέσα στο νερό. 

«ΜΕ ΤΗ ΔΩΡΕΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ»

 

Πολύς ο λόγος και η δημοσιότητα για την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της Πάτρας να αφαιρέσει  από τα σχολεία πινακίδες  που διαφημίζονταν  τράπεζες ως χορηγοί του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου» που ανακαινίζει και αναβαθμίζει σχολεία. Από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Π. Μαρινάκη που απέδωσε την απόφαση αυτή στην ιδεοληψία του δήμαρχου Πάτρας Κ. Πελετίδη  μέχρι το δημοσιογράφο Κ. Παπαχλιμίντζο στην ΕΤ1 με τις εξυπνακιαδίστικες ατάκες να προτείνει  ο δήμαρχος λίστα αυτών που επιτρέπεται να κάνουν χορηγίες, κοινός παρονομαστής είναι η απαίτηση για έκφραση ευγνωμοσύνης για τις δωρεές και χορηγίες επιχειρήσεων και ομίλων που χρηματοδοτούν δημόσια αγαθά 

 

                                                      Κι αναρωτιέται κανείς πόσο αυτή η αντίληψη απέχει από εκείνη του 19^ου  αιώνα, που  εύρισκε τη λύση για τις άθλιες συνθήκες που ο καπιταλισμός επεφύλασσε στην εργατική τάξη στη φιλανθρωπία των βικτωριανών βιομηχάνων. Δύο αιώνες από την εποχή του Ντίκενς, που τα κοινωνικά προβλήματα πιστεύονταν ότι λύνονται ή τουλάχιστον βελτιώνονται  από τον καλοσυνάτο πλούσιο  που δίνει γαλοπούλες τα Χριστούγεννα στους φτωχούς, ο κυβερνητικός λόγος και ο υποστηρικτικός της, και όχι μόνο στην Ελλάδα, υποστηρίζει τις καινούργιες μορφές φιλανθρωπίας για να καλύψει την κοινωνική ανισότητα.  

 

        Στη σύγχρονη εποχή γίνεται λόγος για εταιρική κοινωνική ευθύνη, με τις επιχειρήσεις, τις πολυεθνικές να κάνουν δωρεές, ενώ απομυζούν τους υπαλλήλους τους, με τις τράπεζες να χρηματοδοτούν κοινωνικά προγράμματα, ενώ βγάζουν σε πλειστηριασμούς τα σπίτια των οικονομικά αδύναμων.  

Περί ...εισοδημάτων

 

 

Ο όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ ασχολείται με κατασκευές, αιολικά, "πράσινα" και τα τοιαύτα. 

 

Η ιδιοκτησία του ανήκει κατά 52,6% στον ολλανδικό όμιλο Reggeborgh και κατά 22,4% στην Motor Oil. 

 

Πίσω από τον πρώτο βρίσκεται ένας Ολλανδός, ο Χόλτερμαν και πίσω από τη δεύτερη ο Γιάννης Βαρδινογιάννης. 

 

Μέσα στο χρόνο ο όμιλος διένειμε στους μετόχους του 644,2 εκατομμύρια ευρώ. 

 

Από αυτά τα 475,5 εκατομμύρια μπήκαν στις τσέπες (τρόπος του λέγειν) των βασικών δύο μετόχων.

 

Πρόκειται για το ισόποσο 4,4 τόνων καθαρού χρυσού!

Στην περίβολο του Νοσοκομείου Σωτηρία υπάρχει ένα μνημείο 283 εκτελεσμένων αναπήρων πολέμου του 1940 !

 

 

Πόσοι γνωρίζουν για αυτό το μνημείο ; 

 

Πόσοι γνωρίζουν γιατί εκτελέστηκαν 283 ανάπηροι ; 

 

Πόσες φορές αναφέρθηκε κάποιος κυβερνητικός γι αυτό το μνημείο και πόσες φορές το τίμησαν αυτοί που τάχα νοιάζονται για τον Άγνωστο Στρατιώτη στο Σύνταγμα ; Καμία !

 

Πόσες φορές ακούσαμε γι αυτό το μνημείο απο τα λαλίστατα οταν πρόκειται για κυβερνητική προπαγάνδα και παραχάραξη της ιστορίας τηλεοπτικά κανάλια ; Καμία ! 

 

Και πως να το αναφέρουν αλήθεια για να το μάθει ο κόσμος και πως να το τιμήσουν οταν στην κατοχή η δική τους η φάρα ήταν από την μεριά των εκτελεστών κι οχι απο την μεριά των εκτελεσμένων ; 

 

Πως να το πουν και πως να το περιγράψουν ; 

 

Πόσοι γνωρίζουν οτι η συνέχεια του Ελληνικού αστικού κράτους επι κατοχής με τους ταγματασφαλίτες ... για το ευχαριστώ στους αναπήρους του Αλβανικού μετώπου τους έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα αποτελειώνοντας το έργο των Ιταλών φασιστών εισβολέων;

 

Πόσα σχολεία έχουν επισκεφτεί το μνημείο να μάθουν γιατί εκτελέστηκαν ανάπηροι πολέμου και από ποιους ;

Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

 

Με το θάνατο του  Σαββόπουλου,  φυσικά και φρόντισαν όλοι που κόπτονται για τη δημοκρατία, αλλά  ψηφίζουν περιορισμούς δικαιωμάτων και μισθών, να επιδείξουν την ευαισθησία τους για την τέχνη και με εντυπωσιακές φράσεις να εκφράσουν τη λύπη τους για το Διονύση που δεν είναι πια εδώ, για το δικό μας Νιόνιο που έφυγε, που για πάντα η μουσική και τα τραγούδια του θα μας συντροφεύουν. Για τον Σαββόπουλο μακροσκελή εγκώμια και αφιερώματα, που, σχεδόν την πρώτη εικοσαετία της καλλιτεχνικής του ζωής στην οποία και ολοκληρώνεται, φαινόταν να είναι μια άλλη φωνή έξω από παιχνίδια με την εξουσία και  σε αντίθεση με την υποταγή στην κυρίαρχη ιδεολογία. Κι έτσι  με το θάνατό του ο Σαββόπουλος γίνεται αφορμή για προβληματισμό, για άλλη μια φορά,  σχετικά με τις  διαδικασίες που πληθωρικές προσωπικότητες της τέχνης που φαίνονταν ν’ αποκαλύπτουν με το έργο τους τη βαναυσότητα του συστήματος καταλήγουν παράγοντες σταθερότητάς του.

 

        Κι επειδή οι καλλιτέχνες λειτουργούν ως καθρέφτες, εκφράζοντας  τις ανησυχίες που διαμορφώνουν την εποχή τους και όταν τα έργα τους είναι εμπνευσμένα  μπορεί να γίνουν και καταλύτες για κοινωνικό αναστοχασμό, είναι πραγματικά ευκαιρία, που μας τη δίνει ο   θάνατος του Σαββόπουλου, να αναρωτηθούμε για  την κοινωνία που εκφράστηκε στα τραγούδια του.

Προκλητική αποδοχή της «χορηγίας – κοροϊδίας» του ΤΙΤΑΝ από την Διοίκηση Ασλανίδη!

 

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη την ανακοίνωσή της Λαϊκής Συσπείρωσης Παύλου Μελά:

 

«Με νωπό το θανάσιμο εργατικό δυστύχημα που συνέβη στην τσιμεντοβιομηχανία του Ομίλου ΤΙΤΑΝ στην Ευκαρπία με τον νεκρό 35χρονο εργάτη τον Σεπτέμβριο, η διοίκηση Ασλανίδη έκανε γνωστό μέσω post του πρόεδρου του Τοπικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Ευκαρπίας, κ. Γ. Σίβη την προκλητική αποδοχή χορηγίας δέντρων από την διοίκηση του Ομίλου, γεγονός που η διοίκηση επίσημα απέκρυψε!

 

Η πρακτική αυτή του Ομίλου είναι γνωστή και εντάσσεται στην προσπάθεια του να προβάλει το δήθεν «κοινωνικό πρόσωπο» με σκοπό να ξεπλύνει την ρυπογόνο λειτουργία του η οποία έχει περάσει σε ανώτερο στάδιο με την καύση απορριμμάτων που έχει ξεκινήσει ήδη από το 2014. Πόσο μάλλον, να κρύψει το γεγονός ότι τα ιστορικά ρεκόρ κερδοφορίας που σημειώνει κάθε χρόνο συνοδεύονται με θανάσιμα εργατικά ατυχήματα. Με την νέα αδειοδότηση καύσης RDF-SRF που έχει δοθεί απλόχερα στον Όμιλο από την κυβέρνηση της ΝΔ πριν μερικά χρόνια, η τσιμεντοβιομηχανία ετοιμάζεται για νέα ρεκόρ κερδών τα επόμενα χρόνια.