Ο κ. Πάσχος παριστάνει τον ανήξερο ή είναι;

 

Του Αχιλλέα Ζορμπά*

 

Η κυβέρνηση, παραμονές εκλογών, βάζει σε εφαρμογή το νομοθετικό πλαίσιο για την υλοποίηση της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Προηγήθηκε η προσπάθεια για την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, που συνάντησε την καθολική αντίδραση των εκπαιδευτικών.

Διανθίζει η κυβέρνηση την προσπάθειά της με τα γνωστά χρεοκοπημένα από την ίδια τη ζωή επιχειρήματα, περί αναβάθμισης της εκπαίδευσης, βελτίωσης, ανατροφοδότησης, αποτίμησης κλπ… Χρεοκοπημένα, όπως αποδεικνύει άλλωστε η διεθνής πείρα από τις χώρες του εξωτερικού που εφαρμόστηκαν τα παραπάνω.

Οι δύο εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, με την καθοριστική συμβολή των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, πήραν θέση απέναντι στις κυβερνητικές εξαγγελίες και αποφάσισαν ολοκληρωμένο Πρόγραμμα Δράσης για να τις εμποδίσουν στην πράξη. Κάτι τέτοιο δεν ήταν ούτε δεδομένο, ούτε αυτονόητο.

Μόλις η κυβέρνηση αντιλήφθηκε ότι οι δύο εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες με ομόφωνες ή σχεδόν ομόφωνες αποφάσεις, σε αυτή τη φάση, δεν έχουν πρόθεση να συμβάλουν στην υλοποίηση των κυβερνητικών σχεδιασμών, αλλά και ότι οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν, επιστράτευσε μια σειρά από γνωστούς αρθρογράφους οι οποίοι εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση στις δύο Ομοσπονδίες και στους εκπαιδευτικούς, επιδιώκοντας την καλλιέργεια του κοινωνικού αυτοματισμού, το γνωστό «διαίρει και βασίλευσε».

Για την Ανώτατη Εκπαίδευση στη Σοβιετική Ενωση

Ξένοι φοιτητές στο πανεπιστήμιο «Πατρίς Λουμούμπα» της Μόσχας

Παρουσιάζουμε σήμερα αποσπάσματα από τη διάλεξη που έδωσε ο Μ. Α. Προκοφίεφ, αναπληρωτής υπουργός Ανώτατης και Ειδικής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης¹ της ΕΣΣΔ, στο Διεθνές Φοιτητικό Σεμινάριο για την Ανώτατη Εκπαίδευση στην ΕΣΣΔ, το οποίο πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβρη του 1959 στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

 Στο κείμενο βλέπουμε να αναπτύσσεται η λογική που διέπει την Ανώτατη Εκπαίδευση στη Σοβιετική Ενωση, ενώ αναδεικνύονται και ουσιώδεις διαφορές με τα αστικά πανεπιστήμια.

Τα βασικά επιτεύγματα των σοβιετικών ανώτατων σχολών

 

Η ανάπτυξη της Ανώτατης Εκπαίδευσης στη Σοβιετική Ενωση συγκεντρώνει μεγάλη προσοχή. Στη χώρα μας, οι ανώτερες σχολές θεωρούνται κοινωνικά αναγκαίοι οργανισμοί, οι οποίοι καλούνται να εκπαιδεύσουν ειδικούς, μελλοντικούς οργανωτές και ηγέτες στη βιομηχανία, την επιστήμη, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Το γεγονός ότι η εκπαίδευση έφτασε στις πλατιές μάζες του λαού αποτέλεσε ένα βασικό στοιχείο της πολιτιστικής επανάστασης που συντελέστηκε στη χώρα μετά την εγκαθίδρυση του σοβιετικού κράτους.
(...) Οι ανώτερες σχολές συνδέονται στενά με την εθνική οικονομία και σε αυτές αντανακλώνται οι διεργασίες που συντελούνται σε αυτή. (...) Οι ανώτερες σχολές έπρεπε να λάβουν υπόψη τις προοπτικές ανάπτυξης της επιστήμης, της εκπαίδευσης, των υπηρεσιών δημόσιας υγείας και του πολιτισμού, αυξάνοντας αντίστοιχα την εκπαίδευση προσωπικού.

«Δωδεκάλογος» από τον ΣΕΒ για την Παιδεία

« Παθογένειες» από τη σκοπιά των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου εντοπίζει ο ΣΕΒ στο δημόσιο σχολείο, σε έκθεση που δημοσιοποίησε για την Παιδεία, ζητώντας να προωθηθούν μια σειρά μεταρρυθμίσεις. Η έκθεση έχει τίτλο «Η έξοδος από την κρίση ξεκινάει στα θρανία» και καταλήγει σε 12 προτάσεις πολιτικής, που δεν ακούγονται βέβαια πρώτη φορά, αλλά τις συναντά κανείς στα κείμενα στρατηγικής του ΟΟΣΑ και της ΕΕ που αφορούν την Εκπαίδευση.

Η έκθεση καταπιάνεται με το πώς θα συμβάλλει η Εκπαίδευση στην κερδοφορία των επιχειρήσεων και ποιες είναι οι επιλογές που πρέπει να γίνουν από τις αστικές κυβερνήσεις. Ο ΣΕΒ αποτελεί και επίσημο συνομιλητή τόσο των προηγούμενων όσο και της τωρινής κυβέρνησης στη χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής, αφού συμπεριλαμβάνεται και στη σύνθεση του Εθνικού Συμβουλίου Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού που συστήνεται με το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας που συζητιέται αυτό το διάστημα στη Βουλή. Μεταξύ άλλων, στην έκθεση του ΣΕΒ διαπιστώνεται «υπερβολικός συγκεντρωτισμός», εκτίμηση που ευθέως παραπέμπει στις οδηγίες του ΟΟΣΑ για «αποκέντρωση» της διοίκησης της Εκπαίδευσης και «αυτονομία» σχολικών μονάδων. Σε αυτή τη λογική, ο ΣΕΒ θεωρεί ως «στοίχημα να ανεβάσουμε τα δημόσια σχολεία στο επίπεδο των καλών ιδιωτικών και πρότυπων δημόσιων σχολείων και όχι το αντίστροφο».