Η μάχη του Κιλκίς (4 Νοέμβρη 1944) και οι κάθε λογής παραχαράκτες της Ιστορίας

 

30 Οκτώβρη 1944: Μέρος από την παλλαϊκή συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης για την Απελευθέρωση της πόλης από τον ΕΛΑΣ

Ογδόντα χρόνια μάς χωρίζουν από τη μέρα της μάχης του Κιλκίς. Από την πλευρά των απογόνων των ταγματασφαλιτών και από τους γνωστούς παραχαράκτες της Ιστορίας - δήθεν ιστορικούς - εξακολουθεί όχι μόνο να σκεπάζεται η αλήθεια, αλλά γράφονται τερατουργήματα του τύπου ότι οι εξαγριωμένοι και αιμοσταγείς κομμουνιστές κατακρεούργησαν χιλιάδες αιχμαλώτους ΠΑΟτζήδες που πήραν μέρος στη μάχη του Κιλκίς.

Εφτασαν να χαρακτηρίζουν αυτήν τη μάχη και «Ποντιακό Εμφύλιο».

Στην πραγματικότητα, ήταν μια σκληρή ταξική αναμέτρηση σε συνθήκες Κατοχής, μεταξύ των δυνάμεων του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, του θρυλικού ΕΛΑΣ, και των δυνάμεων που σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής συμπαρατάχτηκαν απροκάλυπτα με τη γερμανική και βουλγαρική κατοχή της Κεντρικής Μακεδονίας, και όχι μόνο.

Την περίοδο που εξετάζουμε και ενώ οι κατοχικές δυνάμεις προετοίμαζαν την αποχώρησή τους κάτω από τα χτυπήματα του Κόκκινου Στρατού στην Κεντρική Ευρώπη και του θρυλικού ΕΛΑΣ στη χώρα μας, οι δυνάμεις της ΠΑΟ και του ΕΕΣ (παραστρατιωτικές οργανώσεις που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές) ετοιμάζονταν να αλλάξουν αφεντικά και να εμφανιστούν ως συνεργαζόμενες δυνάμεις με τον ΕΔΕΣ.

Ολα αυτά κάτω από την καθοδήγηση των δυνάμεων της Μ. Βρετανίας και του περιβόητου Σκόμπι, τον οποίο δυστυχώς η ΕΑΜική Αντίσταση αναγνώρισε πρώτα με την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Βρετανικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΒΣΜΑ) και στη συνέχεια ως ανώτατο συμμαχικό στρατηγό διοικητή των Δυνάμεων στην Ελλάδα (Σύμφωνο Καζέρτας, άρθρο 2).

Ογδόντα χρόνια είναι πολλά και ήρθε η ώρα, οι κάθε λογής παραχαράκτες να μπουν στη θέση τους. Θα μιλήσουμε με ντοκουμέντα και ονοματεπώνυμα. Ποιο ήταν το κλίμα τους τελευταίους μήνες της Κατοχής στη χώρα, και ιδιαίτερα στον άξονα του Αξιού, τον οποίο οι Γερμανοί κατακτητές ήθελαν ανοιχτό για να κινηθούν προς Βορρά; Πώς λειτούργησαν οι δυνάμεις του ΕΕΣ;

«Να εξοντώσουμε τον κομμουνισμό εν τη περιφερεία μας»

72 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη (VIDEO)

 

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση 72 χρόνων από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη αναδημοσιεύουμε το βίντεο επιμελήθηκε η ΚΝΕ για τον Νίκο Μπελογιάννη, το 2023, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ).

Τη φωνή του για την ηχογράφηση του βίντεο «χάρισε» ο ηθοποιός Ορέστης Τζιόβας.

***

Η ώρα είναι 3 μετά τα μεσάνυχτα, το ημερολόγιο γράφει 30 Μάρτη 1952. Στις φυλακές της Καλλιθέας επικρατεί νεκρική σιγή. Ακούγονται τα βαριά βήματα του δεσμοφύλακα. Φτάνει στο κελί του Νίκου Μπελογιάννη. Το ξεκλειδώνει, τον ξυπνάει. Δίπλα του στέκει, όπως ένα μακάβριο φάντασμα, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλης. Διαβάζει στον Μπελογιάννη την απόφαση να τον οδηγήσουν μαζί με τους συγκρατούμενούς του Ν. Καλούμενο, Η. Αργυριάδη και Δ. Μπάτση, στην εκτέλεση. Στις 3 και 20 η φάλαγγα βγήκε από τις πόρτες των φυλακών κατευθυνόμενη με δαιμονισμένη ταχύτητα προς το «συνήθη τόπο των εκτελέσεων», το Γουδί.

Η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ με αφορμή τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Β. Ι. Λένιν

 

 

Διακήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του Β. Ι. Λένιν (1870 - 1924) κυκλοφορεί με τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» 20 - 21 Γενάρη.

Το κείμενο της διακήρυξης έχει ως εξής: 

«Στις 21 Γενάρη 1924, πριν 100 χρόνια, στο Γκόρκι έξω από τη Μόσχα, άφηνε την τελευταία του πνοή ο μεγαλύτερος επαναστάτης που ανέδειξε το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα στον 20ό αιώνα, ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Λένιν.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ τιμά τον Β. Ι. Λένιν, τον ακούραστο επαναστάτη, που συγκαταλέγεται μαζί με τους Μαρξ και Ενγκελς στους θεμελιωτές της επαναστατικής θεωρίας, τον καθοδηγητή της νικηφόρας πορείας των μπολσεβίκων προς το κοσμοϊστορικό γεγονός της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, της καθοριστικής μάχης για την κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας και της τιτάνιας προσπάθειας οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Ο Λένιν, ως καθοδηγητής, «έσπασε τον πάγο», άνοιξε τον δρόμο στην πορεία που αποτέλεσε την έμπρακτη απόδειξη ότι η εργατική τάξη και ο λαός έχουν τη δύναμη να σηκώσουν το ανάστημά τους, να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους απέναντι στον πραγματικό τους αντίπαλο, την αστική τάξη, το κράτος και το πολιτικό της σύστημα.

Ήταν το ζωντανό παράδειγμα για τη σημασία του υποκειμενικού παράγοντα, για την ανάγκη μαζικής διαφωτιστικής, προπαγανδιστικής και οργανωτικής δουλειάς των επαναστατών, ακόμα και σε συνθήκες ενός ιδιαίτερα αρνητικού συσχετισμού σε παγκόσμιο επίπεδο όπως στις αρχές του 20ού αιώνα. Η ανατροπή του καπιταλισμού και η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας, που την εξουσία έχει η εργατική τάξη και για πρώτη φορά παύει να υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν είναι ουτοπία επειδή δεν εξασφαλίστηκε η θωράκισή της από κάθε αντεπαναστατική δράση.

Στη διάρκεια των 70 χρόνων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης κατά τον 20ό αιώνα, επιβεβαιώθηκε περίτρανα η ανωτερότητα της εργατικής εξουσίας και των σοσιαλιστικών - κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής με μεγάλες κατακτήσεις για την εργατική τάξη και τον λαό, σε αντίθεση με τον καπιταλιστικό κόσμο της εκμετάλλευσης, της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης, των κρίσεων και της φρίκης του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Το ΚΚΕ τιμά τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Λένιν, φωτίζοντας τα επίκαιρα συμπεράσματα για την οργάνωση της ταξικής πάλης και δίνοντας όλες του τις δυνάμεις στον αγώνα για να βγουν η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα πιο δυναμικά, πιο μαζικά στο προσκήνιο, με μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της ριζικής αιτίας των μεγάλων προβλημάτων τους και του πραγματικού αντιπάλου που έχουν απέναντί τους, του σάπιου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Το «άγνωστο» ταξίδι... του Χαρίλαου στο «αμερικάνικο όνειρο»

RIZOSPASTIS

Οι δείκτες του ημερολογίου έχουν κολλήσει στο 1991... Λίγες στιγμές μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και την απόκρημνη εξαναγκαστική... στροφή των Λαϊκών Δημοκρατιών προς τον καπιταλισμό. Το ΚΚΕ βρίσκεται σε επίπεδο έντονων διεργασιών και ανάλυσης των δραματικών γεγονότων.

Η επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ προκαλεί τριγμούς στις σοσιαλιστικές χώρες και δημιουργεί νέα επικίνδυνα δεδομένα στον παγκόσμιο χάρτη. Η Ιστορία - δυστυχώς - θα καταγράψει την τραγική μετεξέλιξη της παράδοσης των σοσιαλιστικών κρατών στον «νέο άνεμο απελευθέρωσης», όπως παρουσιάζει η Δύση τις συνταρακτικές αλλαγές που ετοιμάζονται στην Ανατολική Ευρώπη.

Ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί στις 26 Δεκέμβρη του '91 με τίτλο «ΕΛΠΙΔΑ η πάλη των λαών» και την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο να κυματίζει... Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας είναι εδώ για να αντισταθεί στον ορυμαγδό των ανατροπών.

Εκείνη την περίοδο, εν μέσω κοσμοϊστορικών ανακατατάξεων... ο Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑ (CPUSA), Γκας Χολ, συνεχίζει να ορθώνει φωνή αντίστασης στη Μέκκα του καπιταλισμού. Είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Οργανωμένος από τη δεκαετία του '20, Γραμματέας του κόμματος επί δεκαετίες και υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ τέσσερις φορές (1972, 1976, 1980, 1984), στις πιο ψυχρές εποχές του «ψυχρού πολέμου».

Η αυτοθυσία για τα ιδανικά μας ήταν στον υπέρτατο βαθμό

Η αγωνίστρια Κατίνα Τέντα Λατίφη μάς μιλάει για τον Ν. Μπελογιάννη, την παρανομία και τον παράνομο «Ριζοσπάστη»

 

Η Κατίνα Τέντα την εποχή του ΔΣΕ

Τη μαρτυρία για τη γνωριμία της με τον Νίκο Μπελογιάννη μάς μετέφερε σε πρόσφατη συνάντησή μας η Κατίνα Τέντα Λατίφη, συγγραφέας, αντιστασιακή, αγωνίστρια του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στα 94 χρόνια της σήμερα, που τη διετία 1952 - 1954, περίοδο της παρανομίας του Κόμματος, βρέθηκε στην Αθήνα και προετοιμάστηκε με την ομάδα του διαλεχτού αυτού στελέχους του Κόμματος.

Η αγωνίστρια, με μια χειμαρρώδη αφήγηση, θυμάται και εξοργίζεται για τις ανείπωτες διώξεις που δέχτηκε η γενιά της από την αστική τάξη, μια γενιά που τα έδωσε όλα για την απελευθέρωση της πατρίδας και την κοινωνική πρόοδο και αντιμετωπίστηκε με κυνηγητά, βία, εκτελεστικά αποσπάσματα και βγήκε στην παρανομία. Μας λέει ότι γνώρισε τον Μπελογιάννη στον Δημοκρατικό Στρατό, που ήταν καπετάνιος Μεραρχίας, αλλά ιδιαίτερα μετά το συγκροτημένο πέρασμα στην Αλβανία, όταν και η ίδια επιλέχτηκε για να εκπαιδευτεί, ώστε να επιστρέψει και να δράσει παράνομα στην Ελλάδα για την ανασύνταξη του κινήματος. «Ηταν οι αποστολές θανάτου, που ξέραμε ότι μπορεί και να είναι οι τελευταίες, και τα δίναμε όλα», θα μας πει και μιλώντας για τον Μπελογιάννη θα τονίσει: «Ηταν άνθρωπος πάντα με το χαμόγελο, του άρεσαν τα πειράγματα και τα αστεία και δενόταν με τους συντρόφους του. Σε κέρδιζε με τον τρόπο του και επιβαλλόταν χωρίς να επιβάλλεται», προσθέτει γεμάτη συγκίνηση και εξιστορεί πως μαζί με τον Νίκο έμεινε στην Αλβανία, όταν οι χιλιάδες αγωνιστές του ΔΣΕ ξεκίνησαν το μεγάλο ταξίδι με το πλοίο για την Τασκένδη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΚΟΥΡΑΣ Κομμουνιστής μόνιμος αξιωματικός - ως το τέλος μαχητής

 

 

Απολυτήριο από στρατιωτικό σχολείο, 1926

Αφορμή για το παρόν αφιέρωμα είναι η προσφορά από την Μάχη Κούκουρα σημαντικών αρχειακών υλικών του πατέρα της, Δημήτρη Κούκουρα, στο Αρχείο του ΚΚΕ. Επιπλέον, στις 15 Απρίλη συμπληρώνονται 75 χρόνια από την απόδραση των 12 αξιωματικών του αστικού στρατού από την εξορία στη Νάξο, ανάμεσά τους και του Δημήτρη Κούκουρα, με σκοπό να ενταχθούν στον ΔΣΕ. Ο Δημήτρης Κούκουρας υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή αγωνιστή και κομμουνιστή αξιωματικού που με την ίδια τη ζωή του υπερασπίστηκε τις ιδέες του, την πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του

Γεννήθηκε το 1892 στη Δύμη στην Κάτω Αχαγιά. Το 1911 τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και το 1913 κατατάχθηκε εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό, στο 7ο Σύνταγμα Πεζικού. Στον στρατό πήρε τον βαθμό του λοχία και τον Ιούλη του 1916 απολύθηκε. Τον Νοέμβρη του 1916 κατατάχθηκε στον «Στρατό Εθνικής Αμύνης» (της κυβέρνησης του Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη) που πήρε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Τον Σεπτέμβρη του 1917 ορκίστηκε έφεδρος ανθυπολοχαγός, ενώ το 1918 ανθυπολοχαγός Πεζικού.

Το 1919 συμμετείχε στο εκστρατευτικό σώμα εναντίον της νεαρής σοβιετικής εξουσίας στην Ουκρανία που έστειλε η κυβέρνηση Βενιζέλου στο πλαίσιο της επέμβασης της Αντάντ, στις εκεί επιχειρήσεις τον Φλεβάρη του 1920, τιμήθηκε «επί διακεκριμένη πράξει στο πεδίο της μάχης» και προήχθη σε υπολοχαγό Πεζικού. Στη συνέχεια πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία και τραυματίστηκε σοβαρά, ενώ το διάστημα Αυγούστου 1922 - Απρίλη 1923 ήταν αιχμάλωτος.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

«Απεργούμε εις μνήμην του ήρωος Λαμπράκη» γράφει το πλακάτ στο μπαλκόνι επιχείρησης στην Αθήνα

Πριν από 58 ακριβώς χρόνια, στις 22 Μάη 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης χτυπήθηκε θανάσιμα, μετά από εκδήλωση της ΕΕΔΥΕ στη Θεσσαλονίκη, και λίγες μέρες μετά, στις 27 Μάη, «έφυγε» από τη ζωή.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας και ταυτόχρονα ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, όπου και διακρίθηκε με νίκες στους Πανελλήνιους και τους Βαλκανικούς Αγώνες στα αγωνίσματα του μήκους, του τριπλούν, των 100 και των 200 μέτρων.

Στα χρόνια της Κατοχής και μέχρι το 1945 εργάστηκε στο Μαιευτήριο Ηλιάδη. Παράλληλα, πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ενωσης Ελλήνων Αθλητών, της οποίας ήταν αντιπρόεδρος.

Το 1961 εκλέχτηκε βουλευτής του ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο - εκλογική συνεργασία της ΕΔΑ με το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα) στην Α' Περιφέρεια του Πειραιά. Ως βουλευτής, βρέθηκε στο πλευρό του λαού, συμμετείχε στις εργατικές, λαϊκές κινητοποιήσεις. Πρωτοστάτησε παράλληλα στο φιλειρηνικό κίνημα, αναπτύσσοντας πλούσια δράση μέσα απ' τις γραμμές της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), ως αντιπρόεδρός της¹.

Η δολοφονική επίθεση

Στις 22 Μάη 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει σε συγκέντρωση της Επιτροπής Ειρήνης Θεσσαλονίκης με θέμα: «Ειρήνη και αφοπλισμός διά τον κόσμον ολόκληρον και διά την Ελλάδα».

Ηδη απ' το πρωί εκείνης της μέρας, στην ΕΔΑ είχε φτάσει η πληροφορία πως σχεδιαζόταν επίθεση εναντίον του Λαμπράκη. Εκ μέρους της ΕΔΑ, ο Σύλλας Παπαδημητρίου επικοινώνησε με τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης ζητώντας να παρθούν μέτρα για την προστασία του Λαμπράκη².

Από νωρίς, έξω από τα γραφεία του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος, όπου θα πραγματοποιούνταν η συγκέντρωση, είχε οργανωθεί «αντισυγκέντρωση» διαφόρων «παρακρατικών», με τη συνεργασία των αστυνομικών αρχών.