Γυρίζοντας τον χρόνο 38 χρόνια πίσω, σαν σήμερα (εγκαίνια ΔΕΘ) 6/9/1986.

 

Γυρίζοντας τον χρόνο 27χρόνια πίσω.*

 

  Αφιέρωμα σε έναν εργατικό αγώνα διάρκειας 540ημερών  “περίπου”, των εργαζόμενων της τεχνικής εταιρείας ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ.

Ο σκοπός του αφιερώματος είναι να προβληθούν ξεχασμένοι αγώνες , που για την εποχή τους ήταν σημαντική. Δεν ήταν ο μοναδικός της κατά τα άλλα καλής εποχής του 80, ήταν όμως ο ποιο μακρύς.

Ένα μικρό ιστορικό για το προφίλ της εταιρείας, για μια καλύτερη εικόνα.

1947 Ιδρύεται η Ανώνυμη Εταιρία ΕΤΕΡ.

1949 Ιδρύεται η Ανώνυμη Εταιρία ΕΔΟΚ.

1957

Συγχωνεύονται οι Ανώνυμες Εταιρίες ΕΔΟΚ και ΕΤΕΡ και προκύπτει η Ανώνυμη Εταιρία ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ.

Η ΕΔΟΚ - ΕΤΕΡ τη δεκαετία του 1970 αποτελούσε ένα διεθνή κολοσσό. Τον Ιανουάριο του 1974 απασχολούσε σχεδόν 200 μηχανικούς και επιστήμονες (88 Π.Μ .. 40 Μ-Η. 7 χ.Μ .. 6Μ.Μ .• 11 Α.Μ .. 20 Τ.Μ .. Ι Αγρονόμο. Ι 5Γεωλόγους. 2 Φυσικούς). Κατασκευάζοντας έργα σε όλο τον κόσμο.

1980, η ΕΔΟΚ - ΕΤΕΡ πραγματοποιεί έργα αξίας 544,8 εκ. δολ. και απασχολεί 7.100 εργαζόμενους

1986 πτώχευση με έργα σε εξέλιξη .

Το υλικό και η αναφορά αφορούν τους 220 εργαζόμενους της εταιρείας στο έργο κατασκευής του κεντρικού αποχετευτικού αγωγού της Θεσσαλονίκης.

«Η ζωή είναι μάταιη - αν πάνω απ' όλα δεν υπηρετεί τη ζωή»

 

Ενα μικρό αφιέρωμα στον Πωλ Ελυάρ

 

Picasso, «Πορτρέτο του Πωλ Ελυάρ», 1956, Λιθογραφία (24,5 x 16 cm)

Ο Πωλ Ελυάρ της ποίησης, της αγάπης, του αγώνα. Ο ποιητής που μάχεται στο κατεχόμενο Παρίσι, στην Γκερνίκα που σπαράζεται από τον φασισμό, στην Ελλάδα που αντιστέκεται στην Καισαριανή, τον Υμηττό και τον Γράμμο. Ο καλλιτέχνης του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού.

Ο Πωλ Ελυάρ της στρατευμένης ποίησης στους λαούς, στους αγώνες τους, στα όνειρά τους και την ανθρωπιά, του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης και των συνεδρίων για την υπεράσπιση του πολιτισμού στα δίσεκτα χρόνια. Ο ποιητής που με το έργο του «ρίχνει το δεμάτι των σκοταδιών στη φωτιά» και μας υπενθυμίζει διαρκώς το όραμα της ευτυχίας του κόσμου, για να μη λαθεύουμε, να μη δειλιάζουμε, να μην οπισθοχωρούμε, να μην δεχτούμε ποτέ τον «ίσκιο», οτιδήποτε ταπεινώνει την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο δημιουργός της «Πρωτεύουσας του Πόνου», της «Ελευθερίας» και της «Μάχης της Αθήνας». Ο Πωλ Ελυάρ του Τζαρά, του Μπρετόν, του Λεζέ, του Αραγκόν, του Πικάσο, του Ελύτη, του Ρίτσου. Ο ποιητής του τώρα και του αύριο. Ο Πωλ Ελυάρ της βαθιάς πίστης στον κομμουνισμό. Δικός μας ποιητής και του κόσμου όλου.

«Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει»

 

Νίκος Μπελογιάννης: «Η ζωή μου συνδέεται με την Ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του»

 

71 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ

 

 

Η ώρα είναι 3 μετά τα μεσάνυχτα, το ημερολόγιο γράφει 30 Μάρτη 1952. Στις φυλακές της Καλλιθέας επικρατεί νεκρική σιγή. Ακούγονται τα βαριά βήματα του δεσμοφύλακα. Φτάνει στο κελί του Νίκου Μπελογιάννη. Το ξεκλειδώνει, τον ξυπνάει. Δίπλα του στέκει, όπως ένα μακάβριο φάντασμα, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλης. Διαβάζει στον Μπελογιάννη την απόφαση να τον οδηγήσουν μαζί με τους συγκρατούμενούς του Ν. Καλούμενο, Η. Αργυριάδη και Δ. Μπάτση, στην εκτέλεση. Στις 3 και 20 η φάλαγγα βγήκε από τις πόρτες των φυλακών κατευθυνόμενη με δαιμονισμένη ταχύτητα προς το «συνήθη τόπο των εκτελέσεων», το Γουδί.

Το απόσπασμα παρατάσσεται με τα όπλα «επί σκοπόν». Είναι σκοτάδι ακόμα. Οι αρχιδήμιοι στρέφουν τους προβολείς των αυτοκινήτων στα πρόσωπα των μελλοθανάτων. Ωρα 4 και 12 λεπτά. Ακούγονται οι δολοφονικές ομοβροντίες. Το έγκλημα της κυβέρνησης Πλαστήρα ολοκληρώθηκε.

Οι εφημερίδες θα γράψουν, ότι ο Μπελογιάννης είχε ακούσει ήρεμος μ' ένα πικρό χαμόγελο, την καταδίκη του σε θάνατο, αποχαιρέτησε τους συγκρατουμένους του στις φυλακές και μπρος στο εκτελεστικό απόσπασμα αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια. Ζητωκραύγασε για το ΚΚΕ και έπεσε από τις σφαίρες του αποσπάσματος. Ηταν 37 χρόνων.

Τα 13 τεύχη του αντιδικτατορικού περιοδικού «Νέα Φρουρά» που στήνεται και κυκλοφορεί στις Φυλακές Κορυδαλλού

 

Το γράφουν και το φιλοτεχνούν στο χέρι στελέχη και μέλη της ΚΝΕ

 

Στη μνήμη του Θανάση Παπαρήγα (1945 - 2002)

 

Οι φυλακές Κορυδαλλού, σε φωτογραφία εποχής, όπου κλείστηκαν εκατοντάδες αγωνιστές της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας κι έγραψαν με το αίμα της καρδιάς τους το αντιδικτατορικό περιοδικό «Νέα Φρουρά» (Αρχείο «Σύγχρονης Εποχής»)

Στο δεύτερο μαύρο, κατάμαυρο χρόνο της δικτατορίας, τον Αύγουστο του 1968, παίρνεται η Απόφαση από το ΠΓ της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας. Τον επόμενο μήνα συγκροτείται το πρώτο καθοδηγητικό της όργανο και στις 22 Σεπτέμβρη εκδίδεται το πρώτο παράνομο φύλλο του «Οδηγητή».

Στις αρχές του 1969 (11 - 17 Γενάρη), η 13η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ επικυρώνει την απόφαση του ΠΓ για την ίδρυση της ΚΝΕ. Τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς πραγματοποιείται η Α΄ Συνδιάσκεψη της ΚΝΕ, εγκρίνεται το καταστατικό, υπογράφεται η ιδρυτική διακήρυξη κι εκλέγεται ΚΣ. Πρώτος Γραμματέας της, ο 45χρονος ήρωας της Μακρονήσου Μήτσος Τσιάρας (1924 - 1984). Θα παραμείνει σ' αυτή τη θέση έως το 1972, οπότε θα τον αντικαταστήσει ο σ. Δημήτρης Γόντικας, σημερινό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Από πρώτο χέρι η μαρτυρία του, όπως αποτυπώνεται στο περιοδικό «Οδηγητής» (27 Αυγούστου 1975), στην 7η επέτειο ίδρυσης της ΚΝΕ:

«Μόνο μια οργάνωση σαν την ΚΝΕ θα μπορούσε να οργανώσει τον αντιδικτατορικό αγώνα της ελληνικής νεολαίας. Κι αυτό γιατί, μια Κομμουνιστική Οργάνωση απ' τις ίδιες τις αρχές και τους σκοπούς της έχει τη μεγαλύτερη επαναστατική συνέπεια στα αντιφασιστικά δημοκρατικά, αντιιμπεριαλιστικά ιδανικά.

12 Οκτωβρίου 1944: Η Αθήνα ελεύθερη

 

12 Οκτωβρίου 1944.

Η Αθήνα έξαλλη...

Οι ποταμοί του ανθρώπινου πλήθους ακένωτοι, φουρτουνιασμένοι, ατελείωτοι σα να μην είχαν πηγή και σα να μην είχαν κοίτη, κατέβαιναν από τις ανατολικές συνοικίες, ανέβαιναν από τις δυτικές, ορμούσαν ακράτητοι στις κεντρικές πλατείες και πλημμυρώντας έστρεφαν πίσω για να γυρίσουν πάλι.

Ενώ ακόμη γερμανικά τμήματα στάθμευαν μέσα στην πόλη, οι ελληνικές σημαίες είχαν πλημμυρίσει τους δρόμους και μανιασμένα πλήθη διαδηλωτών τους δρόμους κατέβαζαν και ποδοπατούσαν τις άπειρες γερμανικές επιγραφές. Οπου χώρος πλατύς, στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια και στα Χαυτεία, χόρευαν παπάδες, γέροι, άντρες, γυναίκες, παιδιά.

Υστερα, οι συγκροτημένοι διαδηλωτές. Ανέβαιναν και κατέβαιναν με το ρυθμικό βήμα και το τραγούδι:

- Εμπρός ΕΛΑΣ.

Είτε τη ρυθμική κραυγή:

- Ε-ΑΜ! Ε-ΑΜ!

- Κάπα-κάπα-Εψιλον!

Οι πρώτες μεταπελευθερωτικές εφημερίδες, ο «Ριζοσπάστης» και ο «Απελευθερωτής», κυκλοφορούσαν σε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα.

Αντάρτες συντεταγμένοι δεν μπήκαν ποτέ στην Αθήνα. Αλλά την πρώτη μέρα ήρθαν μερικοί από το στρατόπεδο του ΕΛΑΣ στην Ελευσίνα. Οι πρώτοι Ελληνες στρατιώτες στην Αθήνα! Πώς χύθηκε ο κόσμος απάνω τους και πώς τους αγκάλιαζε και τους φιλούσε και σηκωτούς στους ώμους τους τριγύριζε στους δρόμους.

Σκηνοθετώντας το αντιδικτατορικό έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη

 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ (29 ΜΑΗ 1935 - 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2022)

Η λαϊκή επιθεωρησιακή παράσταση που προανήγγειλε την εξέγερση του Πολυτεχνείου

 

Το «σαλόνι» του προγράμματος της αντιδικτατορικής επιθεωρησιακής παράστασης «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τη λαϊκή σκηνοθετική υπογραφή του Κώστα Καζάκου, όπου αναγράφονται όλες κι όλοι που διακινδύνευσαν για να ανάψει το καθοδηγητικό φως μέσα στο σκοτάδι της σκλαβιάς

Η εκ των υστέρων ανάγνωση της αντιδικτατορικής επιθεωρησιακής παράστασης «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τη σκηνοθετική αναγεννητική ματιά του Κώστα Καζάκου, μας παραδίδει ένα θεατρικό κείμενο, το οποίο δεν το έχει αγγίξει ο χρόνος και δεν έχει καλλιτεχνικά ξεθωριάσει.

Το εγχείρημα να αρθρωθεί ο αντιστασιακός λόγος μέσα στα συγκεκριμένα ιστορικά δεδομένα, δεν το κρατάει εγκλωβισμένο στην εποχή του. Αντίθετα, αποτελεί ένα πρότυπο κι ένα παράδειγμα που οφείλει να ακολουθεί το σύγχρονο θέατρο, ώστε να απελευθερώνει τον θεατή από την ταξική χειραγώγηση.

Μετά την κακοφορμισμένη εγκαθίδρυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, το εμπορικό θέατρο, το οποίο κυριαρχεί, δεν προσφέρει λαϊκή διασκέδαση στο ταξικά συνειδητοποιημένο υποκείμενο της Ιστορίας. Το νανουρίζει με επικαιρικά ευκολοχώνευτα σατιρικά επεισόδια, που αντιμετωπίζουν την πολιτική ζωή αυτού του τόπου, υιοθετώντας κυρίως ανδρείκελα ρόλων, αντί να πλάθουν χαρακτήρες με σάρκα και οστά.

Συνήθως, τα κείμενα και οι ερμηνείες τους μένουν στον αφρό των γεγονότων, χωρίς να πηγαίνουν στην πηγή της γένεσής τους, ώστε να αναδειχθεί ο συγκρουσιακός χαρακτήρας της νεοελληνικής κοινωνίας. Εξ ου κι εκτονώνονται σε ασκήσεις ψευδεπίγραφης θεατρικότητας μπροστά στον καθρέφτη των καθυποταγμένων παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων.

40 χρόνια από τον Πρώτο Διαγωνισμό Εντεχνου Λαϊκού Τραγουδιού

 

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ - «ΟΔΗΓΗΤΗ» (16 - 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1982)

Ο πρωτοποριακός δίσκος 33 στροφών «14 Νέα Τραγούδια» που «κοκκίνισε» την ελληνική μουσική σκηνή

 

Ο κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος, κεντρικό πρόσωπο της κριτικής επιτροπής έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, που προκήρυξε, το 1982, η Οργανωτική Επιτροπή του 8ου Φεστιβάλ ΚΝΕ-«Οδηγητή». Δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» (20 Σεπτέμβρη 1977), με το αφηγηματικό ποίημα του «Τα παιδιά της ΚΝΕ», που διάβασε ο δημιουργός στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ (Αρχείο ΚΝΕ-«Οδηγητή»)

Σήμερα, γυρίζουμε σαράντα χρόνια πίσω, και εστιάζουμε στο 8ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», που απλώνεται από τις 16 έως τις 19 Σεπτέμβρη 1982, στο Αλσος Περιστερίου. Η δεύτερη μέρα του σφραγίζεται από τον θάνατο του μόλις 45χρονου λαϊκού τραγουδοποιού Μάνου Λοΐζου (22 Οκτώβρη 1937 - 17 Σεπτέμβρη 1982), που χάνει τη μάχη με τον καρκίνο, στη Μόσχα, όπου έχει ταξιδέψει για τη νοσηλεία του.

Πέντε χρόνια πριν από τον πρόωρο κι άδικο χαμό του, έχει μιλήσει στον «Ριζοσπάστη» (14 Σεπτέμβρη 1977) γι' αυτή την κορυφαία πολιτική - πολιτιστική έκφραση της Κομμουνιστικής Νεολαίας, η οποία διανύει την τρίτη χρονιά της:

«Πιστεύω ότι το Φεστιβάλ είναι αναγκαίο πάνω απ' όλα για πολιτικούς λόγους. Ο λαός και ιδιαίτερα οι νέοι έχουν υποχρέωση να γνωρίσουν σε βάθος την Ιστορία του ΚΚΕ και την πορεία του. Να μάθουν την Ιστορία του πιο βασανισμένου ελληνικού κόμματος.

»(...) Αλλος σημαντικός λόγος είναι το πολιτιστικό πανόραμα των προοδευτικών δημιουργών που το Φεστιβάλ μας δίνει την ευκαιρία να το καλύψουμε. Εξάλλου βλέπω ότι έχει μεγάλη σημασία η παρουσία ενός τόσο πολυπληθούς κοινού στο χώρο του (...), κάτι που συσφίγγει και στεριώνει νέες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων».

Με τη σκιά του Αιγυπτιώτη συνθέτη να πέφτει βαριά στους κομμουνιστές νεολαίους, η Οργανωτική Επιτροπή του Φεστιβάλ προκηρύσσει τρεις διαγωνισμούς, που δίνουν βήμα κυρίως σε νέους και νέες δημιουργούς: έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, ποιήματος - διηγήματος και θεατρικού έργου.

Παίρνουν μέρος 56 συνθέτες με 140 τραγούδια. Τελικώς επιλέγονται 38 από αυτά, που ακούγονται μπροστά σε πολυπληθές κι ενθουσιώδες κοινό, καθ' όλη τη διάρκεια του 8ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή». Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτά τα φυντάνια του μελοποιημένου στίχου δίνουν μουσική σε έργα ποιητών που έχουν περάσει από το καμίνι της Αντίστασης μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και των ασυμβίβαστων αγώνων υπέρ της Λαοκρατίας, όπως του Γιάννη Ρίτσου και του Νικηφόρου Βρεττάκου.

7/9/1975 Η Θεσσαλονίκη τιμά τη μνήμη του ηρωικού αγωνιστή Γ. Χαλκίδη

 

Ο Χαλκίδης γεννήθηκε το 1940 στο χωριό Σφενδάμη Κατερίνης. Καταγόταν από αγροτική προοδευτική οικογένεια. Γρήγορα αναγκάζεται να εγκαταλείψει το χωριό του και να ζήσει στη Θεσσαλονίκη.

Εκεί, δουλεύοντας σαν λεβητοποιός - ηλεκτροσυγκολλητής, προσανατολίζεται σταθερά στη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και αφοσιώνεται στα ιδανικά του εργαζόμενου λαού.

Χάρη στο ήθος, την αγωνιστικότητα και τη συνέπεια που τον διέκρινε αναδείχνεται στέλεχος της νεολαίας ΕΔΑ και αργότερα εκλέγεται μέλος του συμβουλίου πόλης της Νεολαίας Λαμπράκη.

Μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας περνά στην παρανομία. Οργώνει κυριολεκτικά τις συνοικίες της Θεσσαλονίκης προσπαθώντας να οργανώσει και να κινητοποιήσει τον λαό και τη νεολαία.

Τα ξημερώματα της 5ης Σεπτέμβρη, 13 αξιωματικοί και χωροφύλακες της ασφάλειας Θεσσαλονίκης με επικεφαλής τον τότε διοικητή της Ασφάλειας Δ. Σταματόπουλο και τον ταγματάρχη της ΚΥΠ Κουρκουλάκο περικύκλωσαν το διαμέρισμα της οδού Φιλελλήνων 55 στου Χαριλάου, όπου έμενε ο Χαλκίδης με τους συναγωνιστές του Π. Χατζηγιάννη και Γ. Πανδή [Παντή].

Οι τρεις αγωνιστές μόλις αντιλήφθηκαν το μπλόκο προσπάθησαν να ξεφύγουν από το παράθυρο του φωταγωγού. Πηδώντας όμως στην αυλή της πολυκατοικίας έγιναν αντιληπτοί από τα όργανα της χούντας που άρχισαν να πυροβολούν. Ετσι τραυμάτισαν τον Χατζηγιάννη και συνέλαβαν τον Πανδή [Παντή].

«Η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους μοιάζουν όπως ο άνεμος και η θύελλα»

 

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - 66 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

 

Στις 14 Αυγούστου συμπληρώνονται 66 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου κομμουνιστή διανοητή Μπέρτολντ Μπρεχτ, που προσπάθησε «να βάλει τη μοίρα των ανθρώπων στα δικά τους χέρια», να δημιουργήσει ενεργητικούς και συνειδητοποιημένους αναγνώστες και θεατές, για «τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθουν». Με τα δικά του λόγια: «Σκοπός του θεάτρου μου είναι να ξυπνήσει στον θεατή την επιθυμία να καταλάβει την κοινωνία στην οποία ζει και να μεθοδέψει σ' αυτόν το μεράκι να πάρει μέρος στην αλλαγή της».

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του μεγάλου διανοητή, αναδημοσιεύουμε ένα πολύ μικρό δείγμα των γραπτών του για τον πόλεμο και τις αιτίες του, που αναδεικνύει τη σύνδεση που έχουν στον καπιταλισμό η ειρήνη και ο πόλεμος, ότι ο πόλεμος δεν είναι παρά ένας τρόπος συνέχισης με άλλη μορφή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης: «Ο καπιταλισμός είναι από την κορυφή ως τα νύχια η οικονομική οργάνωση των κρίσεων και των πολέμων».

***

«Εδώ κατά βάθος υπάρχει ακόμα και στην ειρήνη μία πολεμική πλευρά. Στο εσωτερικό της σφαίρας της παραγωγής και μάλιστα σε ολόκληρη τη σφαίρα της παραγωγής κυριαρχεί η βία, είτε η ανοιχτή βία του ποταμού που γκρεμίζει τα φράγματα είτε η λανθάνουσα βία των φραγμάτων που συγκρατούν τον ποταμό. Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν κατασκευάζονται κανόνια ή άροτρα - άλλωστε στους πολέμους για την τιμή του ψωμιού τα κανόνια είναι τα άροτρα. Οι επιχειρηματίες αρπάζουν από τους εργάτες την εργατική δύναμη, οι εργάτες από τους επιχειρηματίες τους μισθούς. Και στην αέναη και αμείλικτη πάλη των τάξεων για τα μέσα παραγωγής, οι καιροί της σχετικής ειρήνης είναι μόνο οι καιροί της δημιουργίας. Από εδώ, από τα κάτω, γίνεται φανερό ότι το "πολεμοχαρές πνεύμα", που απελευθερώνουν οι πόλεμοι, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς δε θα μπορούσαν ποτέ να κυριαρχούνται από κάποιο πιο ειρηνικό πνεύμα, είναι το πνεύμα των επιχειρήσεων. Δεν ισχύει ότι κάποιο καταστροφικό, πολεμοχαρές στοιχείο (το οποίο όμως μπορεί ενδεχόμενα να εξουδετερωθεί) διακόπτει ξανά και ξανά την ειρηνική παραγωγή, αλλά η ίδια η παραγωγή βασίζεται στην αρχή της καταστροφής και του πολέμου.

20/7/1975 Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»: Η χούντα καταδίωξε και νεκρό το Σωτήρη

 

Ο Σωτήρης Πέτρουλας

« Τον τραυμάτισαν και τον φόρτωσαν μισοπεθαμένο στο καμιόνι κι εκεί μέσα τον στραγγάλισαν. Υστερα ο περιβόητος Καψάσκης τον έκοψε κομμάτια, το κεφάλι, το λαιμό, το στήθος, για να εξαφανίσει τα σημάδια του στυγερού εγκλήματος».

Αφηγείται η μαυροφορεμένη αγωνίστρια, η μάνα του αγωνιστή Σωτήρη Πέτρουλα κατά την προχθεσινή επίσκεψή της στα Γραφεία του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ».

«Τον Σωτήρη τον κυνήγησαν ακόμα και νεκρό γιατί τον φοβούνταν. Ζητάγαν επίμονα να εξαφανίσουν τ' όνομά του, αλλά δε μπόραγαν γιατί στο μεταξύ είχε γίνει σύνθημα στα στόματα χιλιάδων νέων που σπούδαζαν κι αυτοί τα όνειρα του Σωτήρη».

Η μυριόστομη κραυγή «ο Σωτήρης ζει» που πρωτακούστηκε στην κηδεία του απόδειξε πως οι μηχανισμοί της αντίδρασης όσο κι αν προσπάθησαν στάθηκαν αδύναμοι να σβήσουν από τη μνήμη του λαού τη θύμιση της αποτρόπαιας δολοφονίας του Σωτήρη Πέτρουλα. Παρόλο που χρησιμοποίησαν κάθε μέσο παρόλο που και τ' όνομα του επιχείρησαν να λερώσουν.

«...Με κάλεσε ο διοικητής. Κατακόκκινος από το θυμό φώναζε: "Γιατί τον λένε ήρωα". Του απαντάω λοιπόν εγώ: Ο λαός του δίνει του καθενού αυτό που του αξίζει. Αν μπορείς, κλείσε τα στόματα του κόσμου».

Το «θαύμα» για τους επιχειρηματικούς ομίλους μετατρέπει την αναψυχή σε άπιαστο όνειρο για τον λαό

 

Μπροστά σε ένα διαρκές δίλημμα βρίσκονται λαϊκές οικογένειες για το ποια από τις ανάγκες τους θα θυσιάσουν ώστε να αντιμετωπίσουν το διογκούμενο κύμα ακρίβειας, την ενεργειακή φτώχεια κ.λπ.

Σε αυτό το φόντο, και ενώ βρισκόμαστε στη μέση του καλοκαιριού, οι διακοπές και η αναψυχή για πολλούς αποτελούν άπιαστο όνειρο, εξαιτίας του στραγγισμένου λαϊκού εισοδήματος αλλά και του αυξημένου κόστους μετακίνησης και διαμονής.

Και ενώ οι μισοί σχεδόν εργαζόμενοι δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε για μία μέρα διακοπές, ενώ η συντριπτική τους πλειοψηφία αποκλείεται ακόμα κι απ' αυτά τα πετσοκομμένα προγράμματα «κοινωνικού τουρισμού», το πολυδιαφημισμένο «τουριστικό προϊόν» δεν μένει ...αδιάθετο. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι θησαυρίζουν, ο διακηρυγμένος στόχος για προσέλκυση της «τουριστικής ελίτ», που απευθύνεται στα μεγάλα πορτοφόλια, επιτυγχάνεται, και έτσι τα κέρδη τους φέτος κινούνται ήδη σε «υψηλές πτήσεις».

Μόνο που όλα τα παραπάνω έχουν το ...τίμημά τους: Από τη μία έχουν ως προϋπόθεση τον μαζικό αποκλεισμό του λαού από φθηνό και ποιοτικό τουρισμό, αφού όλες οι υποδομές προσαρμόζονται σε αυτήν τη στρατηγική. Και από την άλλη «απαιτούν» ένα εργατικό δυναμικό στον κλάδο ξεζουμισμένο, δίχως τα στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα. Που θα δουλεύει για 6 μήνες ήλιο με ήλιο, δίχως ωράρια, δίχως ΣΣΕ κ.ο.κ. Αυτό το πλαίσιο έχουν διαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις, με πιο χαρακτηριστικό τελευταίο παράδειγμα την προσπάθεια από τη ΝΔ να επιβάλει την 6ήμερη εργασία στον Επισιτισμό, κατά παρέκκλιση ακόμα και από τη ΣΣΕ που η ίδια κήρυξε «υποχρεωτική» πριν από λίγες μέρες.

Πατρίς Εμερί Λουμούμπα: Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο αγωνιστής

 

ΤΟ Β' ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

Μέσα από δικά του κείμενα, όπως δημοσιεύτηκαν στον σοβιετικό αγγλόφωνο προπαγανδιστικό και διαφωτιστικό τόμο «Πατρίς Λουμούμπα: Η αλήθεια για το τερατώδες έγκλημα των αποικιοκρατών» - «Εκδοτικός Οίκος Ξένων Γλωσσών της Μόσχας»

 

Ο λαοπρόβλητος πρώτος πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, τη στιγμή της σύλληψή του, κοιτάζει με το βλέμμα του μελλοθάνατου τον φωτογραφικό φακό

Την 1η Γενάρη 1961, δεκαεπτά μέρες πριν από την άγρια δολοφονία του λαοπρόβλητου Κονγκολέζου Πατρίς Λουμούμπα και την εξαφάνιση της σορού του με οξύ, κυκλοφορεί ο σοβιετικός αγγλόφωνος προπαγανδιστικός και διαφωτιστικός συλλογικός τόμος «Patrice Lumumba, The Truth about a Monstrous Crime of the Colonialists» («Πατρίς Λουμούμπα, Η αλήθεια για το τερατώδες έγκλημα των αποικιοκρατών»).

Τον υπογράφει ομάδα Σοβιετικών δημοσιογράφων και τυπώνεται από τον εκδοτικό οίκο «Foreign Languages Publishing House» («Εκδοτικός Οίκος Ξένων Γλωσσών της Μόσχας»).

Αυτό το Σαββατοκύριακο, στο δεύτερο μέρος του σύντομου αφιερώματος στον Πατρίς Λουμούμπα, θα διατρέξουμε αυτό το πολύτιμο υλικό, που φωτίζει τις αληθινές πλευρές του Αφρικανού ηγέτη κι όχι αυτές που απέκρυψαν οι Βελγοαμερικανοί δολοφόνοι του. Θα επικεντρωθούμε στον άνθρωπο, στον ποιητή και τον αγωνιστή για το δίκιο του λαού του.

* * *

Η αρχή θα γίνει με το κείμενο «Το τελευταίο γράμμα του Πατρίς Λουμούμπα», που απευθύνεται στη σύζυγό του Πολίν Οπάνγκο Λουμούμπα (1936 - 2014). Δημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Afrique Action» της Τυνησίας και εκτιμάται ότι το έγραψε, κατά τη μεταγωγή του, στη φυλακή της Κατάνγκα:

Τυπογραφική μηχανή «Βικτώρια», μια «ηρωίδα» της Εθνικής Αντίστασης

 

80 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΕΑΜ

Αφιερωμένο στη μνήμη της Αριστούλας Ελληνούδη

 

Προπαγανδιστικό φυλλάδιο της ΚΟ Αθήνας για τα 25χρονα του Κόκκινου Στρατού (Αρχείο ΚΚΕ)

Ενώ η πείνα θερίζει τον αθηναϊκό λαό, αβοήθητος από τις κατ' όνομα «συμμαχικές» δυνάμεις, αυτός δεν το βάζει κάτω. Τα φτωχικά συσσίτια που οργανώνει αυτός ο πνεύμονας επιβίωσης σε συνθήκες κατοχής, η Εθνική Αλληλεγγύη, ξεγελάνε για λίγο το στομάχι και δυναμώνουν την θέληση για τον Αγώνα της Απελευθέρωσης.

Ομως, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες είναι «χορτάτοι» από τα συνθήματα που είναι γραμμένα σ' όλους τους τοίχους της πρωτεύουσας με το κόκκινο χρώμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας που προασπίζεται την ταξική συνείδησή τους. Μάχονται μέχρι θανάτου τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κατακτητές, οργανωμένα και συντεταγμένα, γιατί καθοδηγούνται από την ΚΕ του Κόμματος του Λαού και του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου.

Ετσι, σε κάθε συνοικία, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε λεωφόρο, σε κάθε δρόμο και σοκάκι, η συνεργασία και η αλληλεγγύη σε συνθήκες παρανομίας, μεταξύ των μελών του ΚΚΕ, ορθώνουν το ατσάλινο τείχος που κρατά μακριά τα «αδιάκριτα» βλέμματα των ξένων εισβολέων και των Ελλήνων συνεργατών τους.

Μ' αυτό το αδιαπραγμάτευτο υλικό αποφασιστικότητας και αποτελεσματικότητας, που όταν ρίχνεται στις φλέβες των μαχόμενων κομμουνιστών κάνει τ' αδύνατα δυνατά, στήνεται, με κοινή απόφαση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, παράνομο τυπογραφείο. Στεγάζεται στην προσφυγική κατοικία του Στέλιου Μενεμενή, κάτοικου Καισαριανής, η οποία χτίστηκε το 1928, επί της οδού Σκρα 31, στη λαϊκή συνοικία της Καλλιθέας.

9/2/1980 Σίγησε μια ρωμαλέα λαϊκή φωνή

 

Φωτεινή πορεία από το ριζίτικο μέχρι τον χώρο της προοδευτικής μουσικής

 

«Εφυγε» χτες τα ξημερώματα από τη ζωή στα 45 μόλις χρόνια του, ύστερα απ' τη μακρόχρονη και ανίατη αρρώστια από την οποία έπασχε, ο αξέχαστος λαϊκός τροβαδούρος και λυράρης Νίκος Ξυλούρης, «η λεβέντικη και άδολη καρδιά της Κρήτης», όπως είχαν πει πολλές φορές γι' αυτόν οι συμπατριώτες του και όσοι τον ήξεραν.

 

Οικογένεια αγωνιστών και λυράρηδων

Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε το 1935 στο χωριό Ανώγεια της Κρήτης, κοντά στο Ρέθυμνο και μεγάλωσε κάτω από τον ίσκιο του Ψηλορείτη. Ηταν το πρώτο παιδί μιας μεγάλης και παλιάς οικογένειας, που έβγαλε αγωνιστές και καπεταναίους, αλλά και τραγουδιστές και λυράρηδες. Πολλοί απ' τους συγγενείς του, με πρώτο τον καπετάν Μιχάλη, συμμετείχαν ενεργά στην αντίσταση του κρητικού λαού κατά των Γερμανών.

Ο Νίκος μικρός ήταν βοσκός. Παιδί ακόμα, πάνω στα βουνά, άρχιζε να παίζει λύρα και να τραγουδά. Την πρώτη μάλιστα λύρα του την είχε φτιάξει με τα χέρια του. Η καριέρα του αρχίζει απ' τα 15 του χρόνια. Μαζί με άλλους γύριζε τα χωριά της Κρήτης, στους γάμους και στα πανηγύρια, στις ολονύχτιες γιορτές.

Πολύ γρήγορα και χάρη στην εντελώς προσωπική του ερμηνεία, ο Νίκος Ξυλούρης αγαπήθηκε πολύ απ' τους συμπατριώτες του και ιδιαίτερα απ' τη νεολαία. Είχε γίνει ο πιο διάσημος λυράρης του νησιού. Σιγά σιγά άρχισε να γράφει δικά του τραγούδια με στόχο να κάνει την κρητική μουσική ευρύτερα γνωστή. Ετσι, έγινε δημοφιλής και σαν συνθέτης, με ιδιαίτερη μάλιστα επιτυχία. Απ' τα πιο γνωστά τραγούδια του εκείνης της εποχής είναι: «Η Ανυφαντού», «Καυγάδες με το γιασεμί», «Η Τζαναμπέτισσα», «Τον Αντρειωμένο μην τον κλαις» και πολλά άλλα συρτά και κρητικές μαντινάδες.

Αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» στα 30 χρόνια από τη διάλυση της ΕΣΣΔ

 

Στο πολυσέλιδο αφιέρωμα που ακολουθεί, ο «Ριζοσπάστης» καταγράφει σημαντικές πλευρές και βασικά συμπεράσματα από τα αντεπαναστατικά γεγονότα που κορυφώθηκαν τον Δεκέμβρη του 1991 στην πρώην ΕΣΣΔ και οδήγησαν στη διάλυσή της.

30 χρόνια μετά, η εφημερίδα επιστρέφει στη μέρα που η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο κατέβηκε από το Κρεμλίνο, σηματοδοτώντας ένα τεράστιο ιστορικό πισωγύρισμα με τη διάλυση του πρώτου εργατικού κράτους, σε βάρος του σοβιετικού λαού και των λαών όλου του κόσμου.

Το αφιέρωμα ξεκινάει με την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στην εκδήλωση που διοργάνωσε πριν από λίγες μέρες η ΚΟ Γαλλίας στο Παρίσι, τιμώντας τα 150 χρόνια από την Κομμούνα.

«Ολη αυτή η διαδικασία, που η έναρξή της σηματοδοτήθηκε με την Παρισινή Κομμούνα του 1871, παραμένει επίκαιρη μέχρι και τις μέρες μας. Η νίκη του καπιταλισμού είναι έτσι κι αλλιώς προσωρινή και εφήμερη», αναφέρει ο ΓΓ της ΚΕ, μιλώντας για την ήττα της Κομμούνας και κυρίως για την καπιταλιστική παλινόρθωση στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.

«Ο τροχός της Ιστορίας μπορεί να μοιάζει σε πολλούς προσωρινά ακίνητος, όμως στην πραγματικότητα κινούνται ήδη τα υπόγεια επαναστατικά ρεύματα. Είναι και στο δικό μας χέρι να πολλαπλασιαστούν οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις που με την πρωτοπόρα στάση τους θα συμβάλουν, για να κινηθεί ξανά προς τα εμπρός ο τροχός της κοινωνικής εξέλιξης, της κοινωνικής προόδου, της ίδιας της ιστορικής αναγκαιότητας», σημειώνει στην ομιλία του.

Έμπνευση και υπόσχεση αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση (VIDEO - ΦΩΤΟ)

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΕ

 

 

Τα λόγια, η εικόνα, η σκέψη και η δράση του Τσε «ζωντάνεψαν» το βράδυ της Παρασκευής στον κινηματογράφο «Studio», όπου εργαζόμενοι, νέοι, συνταξιούχοι, αγωνιστές του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος της χώρας μας τίμησαν τη μνήμη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, στην εκδήλωση της «New Star», με την αιγίδα της πρεσβείας της Κούβας στην Ελλάδα και συνδιοργανωτές τον Ελληνοκουβανικό Σύνδεσμο Φιλίας και Αλληλεγγύης, την Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ), την Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) και την Ελληνική Πρωτοβουλία για την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης 2021 στην ιατρική ταξιαρχία «Henry Reeve» της Κούβας.

Το Σάββατο, 9 Οκτώβρη, συμπληρώνονται 54 χρόνια από τότε που ο Τσε, δολοφονημένος στα 39 του χρόνια από πράκτορες της CIA και όργανα του δικτάτορα της Βολιβίας Μπαριέντος, πέρασε στην αθανασία και έγινε το παγκόσμιο σύμβολο της επανάστασης, των ανυπότακτων, αυτών που παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την ειρήνη και το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

«Εφυγε» από τη ζωή ο Κώστας Σαραντίδης (Nguyen Van Lap)

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για το θάνατό του

 

Διμοιρίτης στον Λαϊκό Στρατό του Βιετνάμ

Λίγο πριν κλείσει η ύλη της εφημερίδας μας, πληροφορηθήκαμε ότι «έφυγε» από τη ζωή ο Κώστας Σαραντίδης (Nguyen Van Lap). Σε ανακοίνωση για το θάνατό του η ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«Τo KKE με μεγάλη θλίψη αποχαιρετά έναν σεμνό Ελληνα κομμουνιστή, υποδειγματικό διεθνιστή που πολέμησε στο πλευρό των Βιετμίνχ την περίοδο της γαλλικής αποικιοκρατίας στο Βιετνάμ και αναδείχθηκε σε ήρωα του απελευθερωτικού αγώνα του λαού του Βιετνάμ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 24 Ιουνίου 2021.

Ο Κώστας Σαραντίδης γεννήθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη από γονείς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Γόνος φτωχής πολύτεκνης οικογένειας μπήκε από μικρός στη βιοπάλη. Προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τον συνέλαβαν και τον έστειλαν σε στρατόπεδο εργασίας, όμως στο μεταξύ συνθηκολόγησε η Γερμανία. Το 1945 τον στρατολογούν οι Γάλλοι στη Λεγεώνα των Ξένων, υποτίθεται για να πολεμήσουν τους Ιάπωνες στην Απω Ανατολή.

Φτάνοντας τον Φλεβάρη του 1946 στην τότε Ινδοκίνα, συνειδητοποιεί τον ρόλο του γαλλικού ιμπεριαλισμού και λίγο αργότερα στις 4 Ιούνη αυτομολεί και προσχωρεί στους Βιετμίνχ. Το 1949 γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Βιετνάμ. Πολεμάει στο πλευρό του βιετναμέζικου λαού έως τη συντριβή των Γάλλων και την ανεξαρτησία του Βιετνάμ. Στη συνέχεια αποστρατεύεται με το βαθμό του λοχαγού και ζει στο Βιετνάμ έως το 1965, οπότε και επιστρέφει στην Ελλάδα.

«ΟI ΖΕΥΓΑΔΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ, Η ΣΠΟΡΑ ΜΕΝΕΙ» Δεκαέξι χρόνια από τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη (ΦΩΤΟ)

 

 

Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ Χαρίλαου Φλωράκη (Καπετάν Γιώτη), που η καρδιά του έπαψε να χτυπά στις 22 Μάη 2005. 

Ο Χαρίλαος Φλωράκης γεννήθηκε στις 20 του Ιούλη 1914 στο χωριό Παλιοζογλώπι του Δήμου Ιτάμου στα Άγραφα της Καρδίτσας. Το 1929 γίνεται μέλος της ΟΚΝΕ. Το 1933 μπαίνει στη Σχολή Τηλεγραφητών των ΤΤΤ (Τηλεγραφίας - Ταχυδρομείων - Τηλεφωνίας).

Όντας σπουδαστής προκηρύσσεται η μεγάλη απεργία των «Τριατατικών». Οι σπουδαστές απεργούν μαζί με τους εργαζόμενους και ο Χαρίλαος εκλέγεται στην Επιτροπή Αγώνα. Αργότερα, θα συγκροτηθεί Σύλλογος Σπουδαστών των ΤΤΤ, στον οποίο εκλέγεται γραμματέας.

Το 1934 προσλαμβάνεται ως τηλεγραφητής στην ΤΤΤ. Αρχίζει μια απίστευτη περιπλάνηση «μεταθέσεων» από πόλη σε πόλη, εξαιτίας της συνδικαλιστικής του δράσης. Σε όποια πόλη και αν βρεθεί, θα επιδιώξει και θα έχει σύνδεση με πυρήνες παράνομων κομμουνιστών.

Αναζητώντας τη «νεωτερικότητα» ενός γερασμένου συστήματος

Οι απολογητές της καπιταλιστικής εξουσίας, αποδεχόμενοι την αιώνια ύπαρξή της προτιμούν να βλέπουν την κοινωνική εξέλιξη ως άθροισμα μακροχρόνιων ποσοτικών αλλαγών, ακριβώς γιατί δεν θέλουν να δουν την ποιοτική αλλαγή που σηματοδοτεί μια Επανάσταση (φωτ: Οκτωβριανή Επανάσταση)

«Κι όμως, θα γίνεις σαν το ψοφίμι αυτό το απαίσιο

σαν τη σαπίλα τούτη τη φριχτή,

αστέρι των ματιών μου κι ήλιε, εσύ, της πλάσης μου

(...) Ναι τέτοια θα γενείς, στις χάρες εσύ ρήγισσα»

Σαρλ Μπωντλαίρ, «Ανθη του Κακού»

Με τους παραπάνω στίχους, ο Σαρλ Μπωντλαίρ επιχείρησε να αποδώσει την παροδικότητα της ανθρώπινης ομορφιάς και ζωής, απευθυνόμενος στην αγαπημένη του. Ομως, η παροδικότητα δεν χαρακτηρίζει μόνο τον κάθε μεμονωμένο άνθρωπο, αλλά και τους τύπους των κοινωνικών σχέσεων. Αυτοί περνούν από το στάδιο της εμφάνισης, της ακμής και της εδραίωσης και τέλος της παρακμής, ακολουθώντας μια παράλληλη διαδρομή με τις ανάγκες που επιβάλλει η ανάπτυξη του επιπέδου της παραγωγής.

Η ίδια η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που φέρνει έναν τύπο κοινωνικών σχέσεων και επομένως αργά ή γρήγορα και μια αντίστοιχη μορφή εξουσίας στο προσκήνιο, είναι αυτή που στη συνέχεια τις υποσκάπτει, μέχρι να τις οδηγήσει στον ιστορικό τους τάφο. Ετσι, οι ίδιες κοινωνικές σχέσεις που κάποτε αποτελούσαν τη νιότη του κόσμου, από ένα σημείο και έπειτα εμποδίζουν την ιστορική εξέλιξη και χρησιμεύουν μόνο ως λίπασμα των νέων κοινωνικών σχέσεων.

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ 1929 - 1933 ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟ «NEW DEAL»

Αποσπάσματα από το βιβλίο της «Σύγχρονης Εποχής» «Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ» - Τέταρτο και τελευταίο μέρος

 

Γραμμή παραγωγής πολεμικών αεροσκαφών

Στο σημερινό, τελευταίο μέρος των αναδημοσιεύσεων από το βιβλίο «Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ», οι συγγραφείς του Ρίτσαρντ Ο. Μπόγιερ και Χέμπερτ Μ. Μορέ «κάνουν ταμείο» μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Εχουν προηγηθεί η βαθιά κρίση του 1929 - 1933, το New Deal της κυβέρνησης Ρούσβελτ, η παροδική αναζωογόνηση της αμερικανικής οικονομίας, η νέα κρίση στα 1938 και η είσοδος των ΗΠΑ στον πόλεμο, που η έκβασή του εγκαινίασε μια νέα περίοδο πρωτόγνωρης συσσώρευσης για το κεφάλαιο.

Από τα στοιχεία που παραθέτουν οι δυο συγγραφείς, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι η πολιτική του New Deal ήταν το «δυνατό χαρτί», για να αποσπάσει η αστική τάξη αμέριστη κρατική στήριξη σε περίοδο κρίσης και έντασης των διεθνών ανταγωνισμών, αλλά κυρίως για να ενσωματώσει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στα πολεμικά της σχέδια, μετατρέποντάς τους σε «κρέας για τα κανόνια», με τα οποία κατοχύρωσε μεταπολεμικά την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Με πλήθος στοιχείων, το βιβλίο περιγράφει γλαφυρά τους κερδισμένους και τους χαμένους στις ΗΠΑ μετά το τέλος του πολέμου, δίνοντας τροφή για χρήσιμα συμπεράσματα στο σήμερα, που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, όπως και η πολεμική προπαρασκευή, ενώ πυκνώνουν τα προσκλητήρια για «εθνική ενότητα» στην αντιμετώπιση των αλλεπάλληλων οικονομικών κρίσεων, ή ενός ενδεχόμενου πολέμου.