Πετάνε στη θάλασσα 20 σχολεία για μια …μακέτα!

ΝΙΚΟΣ ΠΕΡΠΕΡΑΣ 

Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι. Στην Ελλάδα, με τα 6,3 φτωχοποιημένους πολίτες, με τα μαγκάλια, τα συσσίτια, τη φορολεηλασία και τις αυτοκτονίες, το κράτος θα πληρώσει 90 εκατομμύρια ευρώ σε κάποιους μεγαλοεργολάβους για ένα έργο που ποτέ δεν έγινε και ποτέ δεν θα γίνει. Που παρέμεινε στις …μακέτες!
Πρόκειται για την υποθαλάσσια αρτηρία της Θεσσαλονίκης, ένα έργο που ναυάγησε λίγους μήνες μετά την υπογραφή της σύμβασης και την κύρωσή της από τη Βουλή. Και το ναυάγιο αυτό καλείται τώρα να το πληρώσει πανάκριβα ο καθημαγμένος φορολογούμενος Έλληνας πολίτης, με το ποσό των 90 και πλέον εκατ. ευρώ, που θα δοθεί ως αποζημίωση στους μεγαλοεργολάβους παρότι δεν έριξαν ούτε μια τσαπιά. Το ποσό βέβαια δεν είναι αστείο. Με αυτά τα λεφτά, ούτε λίγο ούτε πολύ, θα μπορούσαν να κατασκευαστούν 20 καινούργια σχολεία!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το έργο, που δημοπρατήθηκε το 2003, είχε αρχικό προϋπολογισμό 472 εκατ. ευρώ και αφορούσε την παράκαμψη του κέντρου της πόλης, μέσω μιας νέας αρτηρίας μήκους 6,2 χλμ. που θα περιλάμβανε και υποθαλάσσια σήραγγα 1,24 χλμ., η οποία θα συνέδεε την ανατολική με τη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης.

«Σύμφωνο για το Ευρώ»: Το Μνημόνιο των Μνημονίων!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

  Ο κ.Σαμαράς εγγυάται την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και απειλεί ότι μόνο εκείνος μπορεί να την διασφαλίσει ειδάλλως – εκτός ΕΕ, εκτός Ευρωζώνης και εκτός ευρώ – η Ελλάδα θα καταστραφεί…
    Ο κ.Τσίπρας δηλώνει ότι το «εθνικό νόμισμα της χώρας είναι το ευρώ», ότι τίποτα δεν θα διαταράξει αυτή τη σχέση και ως εκ τούτου διαβεβαιώνει (συνέντευξη στη χτεσινή Real News) ότι η κυβέρνησή του θα πληρώσει τα ομόλογα που λήγουν εντός του Μάρτη για να είναι συνεπής απέναντι στους εταίρους.
    Για να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι υποσχέσεις, θα πρέπει να δούμε ποιες είναι οι πολιτικές στις οποίες έχουν δεσμευτεί τα κράτη – μέλη της ΕΕ για την παραμονή τους στο ευρώ.
    Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα: Τον Μάρτη του 2011 οι χώρες της Ευρωζώνης στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ υπέγραψαν το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας» το οποίο μετονομάστηκε σε «Σύμφωνο για το Ευρώ».
    Σύμφωνα με το εν λόγω Σύμφωνο «κάθε χρόνο, τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα συμφωνούν, σε ανώτατο επίπεδο, σε συγκεκριμένες δράσεις, οι οποίες θα πρέπει να επιτευχθούν σε διάστημα 12 μηνών».Ποιές είναι αυτές οι δράσεις:

Είναι σκληρό να σε αγαπούν μαλάκες

Η σφαγή στο Charlie Ηebdo άρχισε ήδη να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης και για εκλογικές σκοπιμότητες αλλά και από τους υποστηρικτές τής ελεύθερης οπλοφορίας, τόσο στην Γαλλία όσο και στο εξωτερικό.

«Είναι σκληρό να σε υποστηρίζουν μαλάκες» θα μπορούσε να φωνάξει το Charlie Ηebdo βλέποντας κάποιες αντιδράσεις στην Γαλλία και αλλού στον κόσμο. Χωρίς καμμιά έκπληξη, το δράμα τού Charlie Ηebdo έχει προκαλέσει αμφίβολες αντιδράσεις ή απόπειρες πολιτικής εκμετάλλευσης.

Ο έλληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, στην εκστρατεία του για τις βουλευτικές εκλογές, χρησιμοποίησε την τραγωδία ενάντια στον πολιτικό αντίπαλό του, τον ΣυΡιζΑ, ο οποίος φαίνεται να προηγείται στις σφυγμομετρήσεις. «Σήμερα στο Παρίσι, πραγματοποιήθηκε μια σφαγή με τουλάχιστον δώδεκα θάνατους. Και εδώ μερικοί ενθαρρύνουν ακόμη περισσότερο την παράνομη μετανάστευση και υπόσχονται την πολιτογράφηση», δήλωσε ο επί κεφαλής τής συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας.

Ο Πρόεδρος του λαϊκού βελγικού κόμματος Μπαρτ Ντε Βεβέρ, κατηγόρησε την ριζοσπαστική αριστερά ότι προωθεί συμμαχίες με "ριζοσπάστες μουσουλμάνους": «Βλέπω κάποιους οι οποίοι εδώ κι έναν αιώνα διακηρύττουν ότι "η θρησκεία είναι το όπιο του λαού", να προσπαθούν να ψαρέψουν μουσουλμανικές ψήφους», δήλωσε στο τηλεοπτικό κανάλι VRT, μια δήλωση που αναπαράχθηκε από την Libre Belgique. «Αυτό το κάνουν καθαρά για δημογραφικούς λόγους, επειδή εκεί υπάρχει απίστευτα μεγάλη δεξαμενή ψήφων. Το πώς οι κομμουνιστές προωθούν τώρα συμμαχίες με τους ριζοσπάστες μουσουλμάνους και το πώς πηγαίνουν με τα νερά τους, προκειμένου να προσθέσουν τις ψήφους αυτής της ομάδας στην δύναμή τους, είναι πολύ ενδιαφέρον να το προσέξουμε», πρόσθεσε.

Ο αμερικανός δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ, βρήκε την ευκαιρία για να εγκωμιάσει την ελεύθερη οπλοφορία μέσα από τρία τουίτ. «Εάν οι άνθρωποι που τόσο βίαια δολοφονήθηκαν στο Παρίσι, είχαν όπλα, θα είχαν τουλάχιστον μια δυνατότητα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους (...) Δεν είναι ενδιαφέρον ότι η τραγωδία του Παρισιού πραγματοποιήθηκε σε μια από τις χώρες με τον πιο αυστηρό έλεγχο των όπλων στον κόσμο; (...) Θυμηθείτε, όταν τα όπλα είναι παράνομα, μόνο οι παράνομοι οπλίζονται!».

[Άρθρο της χτεσινής "L' Express" - Απόδοση στα ελληνικά: Cogito ergo sum]

Από προχτές κρατιέμαι με τα χίλια ζόρια για να μη σχολιάσω τα λόγια τού πρωθυπουργού, τα οποία αναφέρει το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας. Πολλές φορές έχω θυμώσει, έχω εξοργιστεί ή έχω αγαναχτήσει με όσα βγαίνουν από τα χείλη πολιτικών εκπροσώπων τής αστικής τάξης. Πολλές φορές έχει κινδυνεύσει ο τηλεοπτικός μου δέκτης από ρίψη σταχτοδοχείου, πολλές φορές άλλαξα τσαντισμένος σταθμό στο ραδιόφωνο και πολλές φορές στραπατσάρησα ή έσκισα εφημερίδα από τα νεύρα μου. Όμως, προχτές αηδίασα.

"Κάποιοι προκαλούν ή, μάλλον, προσκαλούν κι άλλους μετανάστες", δήλωσε από βήματος και με πλήρη ξεδιαντροπιά ο πιο ακροδεξιός πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης, σχολιάζοντας το έγκλημα του Παρισιού. Νοιώθοντας το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του και επειδή "το πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην", ο φασίζων ψευτόμαγκας παρέβλεψε ότι οι δράστες του εγκλήματος δεν ήσαν μετανάστες αλλά κανονικοί γάλλοι πολίτες. Αν και είμαι σίγουρος ότι δεν το παρέβλεψε από λάθος. Το έκανε εσκεμμένα, προκειμένου να χαϊδέψει κάποια χρυσαυγήτικα αφτιά, πλήρως αδιαφορώντας αν μ' αυτόν τον τρόπο δίνει άλλο ένα χαστούκι στο "καλύτερο πολίτευμα του κόσμου", στην δημοκρατία του.

Στο φινάλε, αισθάνομαι δικαιωμένος: καλύτερα που ως τώρα δεν σχολίασα τίποτε. Δεν θα μπορούσα να κάνω καλύτερο σχόλιο απ' αυτό που έκανε η ίδια η L' Express, παραφράζοντας την αποστροφή τού Ζωρζ Βολινσκί, ενός από τους αδικοχαμένους καρτουνίστες. Το πολύ-πολύ, να χρησιμοποιούσα την ίδια αποστροφή δίχως παράφραση, έτσι όπως γράφτηκε στο εξώφυλλο του Charlie Hebdo. Μάλιστα δε, αν ήμουν καλός στο σκίτσο, θα αντικαθιστούσα το σκίτσο του προφήτη με ένα σκίτσο τής δημοκρατίας να μονολογεί: C'est dur d'être aimé par des cons.

Επί το ελληνικώτερον: Είναι σκληρό να σε αγαπούν μαλάκες.

 

Από Cogito ergo sum,

ΠΑΓΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΠΑΓΕΤΟΣ  ΣΤΗΝ  ΠΑΙΔΕΙΑ

            Η νέα χρονιά του 2015 δεν άρχισε καθόλου καλά για πολλά από τα σχολεία του δήμου Ωραιοκάστρου. ίσως και σε όλα εφόσον υπάρξει σχετική ενημέρωση στο δημοτικό συμβούλιο Παρασκευή 9 Ιανουαρίου και ώρα 7 μ.μ. Αναμένουμε τις παρεμβάσεις καθηγητών, μαθητών και γονέων.

            Συγκεκριμένα, από όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής, το Γυμνάσιο του Δ.Δ. Καλλιθέας έμεινε από πετρέλαιο με αποτέλεσμα τα παιδιά να κάνουν μαθήματα τις πρώτες ώρες μέσα στην παγωνιά, μέχρι που τέλειωσαν οι αντοχές και οι ανοχές και  το σχολείο έκλεισε τις τελευταίες ώρες. Η δημοτική αρχή προσπάθησε να ρίξει τις ευθύνες στη διοίκηση του Γυμνασίου, ο δήμος όμως ξεκάθαρα έχει την ευθύνη για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων, σύμφωνα με τον «Καλλικράτη» που πανηγυρικά αποδέχθηκαν οι ιθύνοντές του.

            Επίσης, μαθητές και καθηγητές πάγωσαν στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο του Δρυμού, στο Δ.Δ. Μυγδονίας. Η άρνηση τοποθέτησης αυτόματου συστήματος λειτουργίας της θέρμανσης με προγραμματισμό 2ωρης πρωινής προετοιμασίας των αιθουσών ιδιαίτερα σε συνθήκες παγετού, η μη αποστολή αρμόδιου για να βάλει μπροστά τη θέρμανση, τα χαλασμένα καλοριφέρ, η στάσιμη υγρασία από τις πλημμύρες ξυλιάζουν τα νιάτα της χώρας και κάνουν το έργο των εκπαιδευτικών βάσανο και ανησυχία. Επιπλέον τα πεζοδρόμια μπροστά στα δύο κτίρια μεταβλήθηκαν σε παγοδρόμια, με όλους τους σχετικούς κινδύνους.

            Οι πληροφορίες μας λένε ότι παρά τις θερινές τους υποσχέσεις για την επάρκεια πετρελαίου και παρά την πτώση της τιμής του, τα συνολικά αποθέματα φτάνουν για λίγες μόνον ημέρες και έχουμε μπροστά μας ολόκληρο χειμώνα ….

            Στον Πεντάλοφο και τη Νεοχωρούδα οι μαθητές δεν πάγωσαν μόνο στο Γυμνάσιο αλλά και κατά τη πρωινή μεταφορά τους στους χώρους σπουδών γιατί χάλασε το λεωφορείο και έμειναν απροειδοποίητοι από τους αρμόδιους του δήμου.

            Η «Λαϊκή Συσπείρωση» εγείρει το ερώτημα προς γονείς, καθηγητές και μαθητές: -  Θα τους αφήσουμε να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν αυτή την αθλιότητα ή  θα τους εξαναγκάσουμε με όλα τα μέσα, να κόψουν το κεφάλι τους, παράγοντες, κεντρική και τοπική διοίκηση, να προμηθευτούν πετρέλαιο για το σχολεία, για τα παιδιά μας. Θα εξασφαλιστεί  η ασφαλής και άνετη μεταφορά στα σχολεία  ή θα μείνουμε έρμαια των πολιτικών τους; Στην κατά τα άλλα αναπτυγμένη Ευρώπη του 2015 …..

                                                                                              Ωραιόκαστρο 8-1-2015

                                                                                              «Λαϊκή  Συσπείρωση»

Ο δικός μας καβγάς

Ο δικός μας καβγάς

Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, τόσο θα φουντώνει η διαμάχη μεταξύ των θιασωτών τού ευρώ και των υπερασπιστών τής επιστροφής σε εγχώριο νόμισμα, όπως κι αν λέγεται αυτό. Κι ο δόλιος ο απλός πολίτης θα παρακολουθεί την κόντρα και το μυαλό του θα γίνεται κουρκούτι καθώς θα προσπαθεί να καταλάβει ποια πλευρά έχει δίκιο.
Για παράδειγμα, οι ευρωλάγνοι επιμένουν πως, αν τολμήσουμε να εγκαταλείψουμε το ευρώ, θα καταστραφούμε. Θα βυθιστούμε, λένε, σε απύθμενη φτώχεια. Δεν θα βρίσκουμε φάρμακα. Τα καύσιμα θα γίνουν απλησίαστα. Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί 50% ή 80% ή ακόμη και 100%, πράγμα που σημαίνει ότι σε μια στιγμή οι έλληνες πολίτες θα χάσουν ως και την μισή αξία τής περιουσίας τους. Ο πληθωρισμός θα σκαρφαλώσει σε τέτοια ύψη ώστε εκείνα τα 20άρια και τα 25άρια των δεκαετιών '70 και '80 θα φαντάζουν λοφίσκοι. Βέβαια, όλοι τούτοι αδυνατούν να μας εξηγήσουν πώς γίνεται να φτωχύνουμε βγαίνοντας από το ευρώ όταν αφ' ενός μεν δεν πλουτίσαμε μπαίνοντας αφ' ετέρου δε η πείνα και η κακομοιριά που μας δέρνουν σήμερα, σε περίοδο με ευρώ μάς βρήκε.
Από την άλλη, οι λάτρεις τής επιστροφής σε εγχώριο νόμισμα υποστηρίζουν ότι έτσι θα μας δοθεί η δυνατότητα να επιχειρήσουμε έξοδο από την κρίση παίζοντας με την ισοτιμία τού δικού μας νομίσματος, ανατιμώντας ή υποτιμώντας το κατά πώς μας βολεύει, κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε σήμερα. Και όλοι θυμούνται το πόσο ωραία περνάγαμε με την δραχμούλα, τότε που ένα ματσάκι μαϊντανός κόστιζε ένα δεκάρικο... τότε που με ένα χιλιαρικάκι έπινες καπουτσίνο στην καλύτερη καφετέρια, κέρναγες και την γκόμενα κι άφηνες και πουρμπουάρ στο γκαρσόνι... τότε που πλήρωνες ένα πεντακοσάρικο για ένα πακέτο Σαντέ σκέτο... τότε που τα γιασεμιά πουλιόνταν μια δραχμή... Βέβαια, όλοι τούτοι αποφεύγουν να μας θυμίσουν ότι κάθε φορά που πτώχευε τούτος ο τόπος, δικό του νόμισμα είχε.
Παράλληλα, ούτε οι μεν ούτε οι δε θα μπουν στον κόπο να μας εξηγήσουν γιατί υπάρχουν οπαδοί τής εξόδου από το ευρώ σε όλες τις χώρες τής ευρωζώνης. Γιατί, δηλαδή, ακόμη και στην Γερμανία, την ατμομηχανή τής Ευρώπης, υπάρχουν θιασώτες τής επιστροφής στο μάρκο; Κι απ' την άλλη, πώς γίνεται και στην Αγγλία ακούγονται φωνές υπέρ της ένταξης της Γηραιάς Αλβιώνος στο ευρώ;

Και όμως, τα πράγματα είναι απλά: ο καθένας υποστηρίζει αυτό που τον συμφέρει! Οι εφοπλιστές, ας πούμε, δεν έχουν κανέναν λόγο να κόπτονται υπέρ του ευρώ αφού τα κεφάλαιά τους βρίσκονται σπαρμένα σε όλον τον κόσμο και κάνουν συναλλαγές κυρίως σε δολλάριο ΗΠΑ, οπότε βολεύονται καλύτερα εκτός ευρώ, με ένα νόμισμα που δεν θα είναι δεμένο στο ευρώ. Αντίθετα, οι μεγαλοκατασκευαστές και οι μεγαλοεργολάβοι, που κάνουν δουλειές με επιδοτήσεις από τα ευρωπαϊκά προγράμματα τύπου ΕΣΠΑ, έχουν ανάγκη και κόψιμο να παραμείνουμε στο ευρώ, προκειμένου να μη στερέψει η κάνουλα των χρηματοδοτήσεων.
Κατά την ίδια έννοια, οι μεγάλοι εμπορικοί οίκοι είναι διχασμένοι. Όσοι συναλλάσσονται κυρίως με χώρες τής ευρωζώνης, έχουν συμφέρον να μείνουμε στο ευρώ. Αντίθετα, όσοι έχουν αλισβερίσι με χώρες εκτός ευρωζώνης (και, μάλιστα, εκτός Ευρώπης γενικώτερα) θα κέρδιζαν περισσότερα αν η χώρα  είχε δικό της νόμισμα, το οποίο θα πήγαινε συνέχεια από υποτίμηση σε διολίσθηση.
Είναι σαφές ότι ο καβγάς όλων αυτών γίνεται για το πάπλωμα. Δηλαδή, στα πλαίσια της αιώνιας και αέναης ενδοκαπιταλιστικής διαπάλης, οι διάφορες μερίδες τού κεφαλαίου συγκρούονται προκειμένου να εξασφαλίσουν, κάθε μια για λογαριασμό της, καλύτερες θέσεις εκκίνησης στον αγώνα επικράτησης, ο οποίος θα ξεκινήσει όταν υποχωρήσει η διεθνής κρίση τού καπιταλισμού. Παράλληλα, γνωρίζοντας ότι η υποχώρηση της κρίσης προαπαιτεί καταστροφή ενός τμήματος του συσσωρευμένου κεφαλαίου, κάνουν ό,τι μπορούν (η κάθε μια για λογαριασμό της, πάντα) ώστε αυτή η καταστροφή να μην αγγίξει τα δικά τους κεφάλαια αλλά εκείνα των ανταγωνιστών τους.
Μόνο που όλα τούτα δεν έχουν σε τίποτε να κάνουν με τις "καλύτερες μέρες" των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων γενικώτερα. Όλος αυτός ο καβγάς δεν τους αφορά. Εκείνοι που σήμερα πεινούν με ευρώ, αύριο θα πεινούν με άλλο νόμισμα. Εκείνοι που σήμερα προσπαθούν να επιβιώσουν με ευρωψίχουλα, αύριο θα προσπαθούν να επιβιώσουν με δραχμοψίχουλα. Από την στιγμή που ο πλούτος θα συνεχίσει να στοιβάζεται στα σεντούκια των ολίγων, για μας δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το νόμισμα στο οποίο θα στοιβάζεται. Άλλωστε, όποιο βουβάλι κι αν επικρατήσει στον τσακωμό μέσα στον βάλτο, το μόνο σίγουρο είναι πως θα την πληρώσουν τα βατράχια.
Ο δικός μας καβγάς πρέπει να είναι άλλος, επιβάλλεται να είναι άλλος: να αλλάξουμε το σύστημα με τρόπο που ο παραγόμενος πλούτος να πάψει να συσσωρεύεται στα χέρια μερικών πλουτοκρατών και να επιστρέφει στα χέρια εκείνων που τον παράγουν. Σε όποιο νόμισμα κι αν παράγεται.

Απορία ως υστερόγραφο: Αλήθεια, γιατί χάθηκαν όσοι προ καιρού υποστήριζαν (με προεξάρχοντες τους χρυσαυγήτες, μη το ξεχνάμε!) ότι πρέπει "να πατήσουμε πόδι" στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να στραφούμε προς την Ρωσσία για βοήθεια; Προφανώς, έχουν καταπιεί την γλώσσα τους μετά το στραπάτσο που έπαθε τελευταία το ρούβλι...

 

Αναρτήθηκε απο: Cogito ergo sum

ΚΚΕ και βουλευτικές απολαβές

Σύντομη υπόμνηση σχετικά με τον μισθό των βουλευτών
 
Lenin Reloaded

Να προσεχθεί επίσης και το άρθρο του:
Free agents

Το σχέδιο προϋπολογισμού του 2015, με δαπάνες ύψους 139,922 εκατ. ευρώ, υπερψηφίστηκε στην Επιτροπή από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και καταψηφίστηκε από το ΚΚΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή επιφυλάχθηκαν να τοποθετηθούν κατά τη συζήτηση του σχεδίου στην Ολομέλεια, η ΔΗΜΑΡ δήλωσε «παρών», ενώ οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και οι ανεξάρτητοι βουλευτές έδωσαν λευκή ψήφο. [...]

Με βάση τα στοιχεία του προϋπολογισμού του 2015, οι μέσες μισθοδοτικές αποδοχές ενός βουλευτή (αποζημίωση και συμμετοχή σε Επιτροπές και Θερινά Τμήματα) θα ανέλθουν το έτος 2015 σε 6.100 ευρώ - ενώ μαζί με τα επιδόματα γραφείου, οικογενειακής παροχής και εξόδων κίνησης, ανέρχονται σε 8.310 ευρώ.

News.in.gr

ΚΚΕ: Πρόταση νόμου για τις απολαβές των βουλευτών

Πρόταση νόμου για την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, για τη δραστική μείωση των μισθών των βουλευτών και για την κατάργηση των διαφόρων επιδομάτων όσων συμμετέχουν στις επιτροπές της Βουλής κατέθεσε το ΚΚΕ.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το κόμμα, "αν και τα χρέη και το έλλειμμα οφείλονται στα προνόμια των μονοπωλίων και όχι στους μισθούς και στις συντάξεις των εργαζομένων που πετσοκόβονται για την κερδοφορία του κεφαλαίου, ούτε στις απολαβές των βουλευτών, το ΚΚΕ κατέθεσε για άλλη μια φορά, εδώ και ενάμισι χρόνο, πρόταση νόμου στη Βουλή για την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, για τη δραστική μείωση των μισθών των βουλευτών, για την κατάργηση των διαφόρων επιδομάτων όσων συμμετέχουν στις επιτροπές της Βουλής".

"Την πρόταση ακόμα δεν την έχει φέρει για συζήτηση το προεδρείο της Βουλής και όλα τα άλλα κόμματα έχουν τοποθετηθεί διά της σιωπής τους", συμπληρώνει η ανακοίνωση.

Mediasoup, 24 Σεπτ. 2011

Καταστατικό του ΚΚΕ, 19ο συνέδριο

ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΑΡΘΡΟ 39

Τα μέλη του Κόμματος, που εκλέγονται ή τοποθετούνται με απόφαση του Κόμματος σε νομοθετικά Σώματα, σε αντιπροσωπευτικά ή άλλα αιρετά όργανα και γενικά στους θεσμούς του αστικού κράτους, εφαρμόζουν την πολιτική και τις αποφάσεις του Κόμματος, είναι αφοσιωμένα στην υπόθεση της εργατικής τάξης και της υπεράσπισης των συμφερόντων της, υπερασπίζονται με συνέπεια γενικότερα τα λαϊκά συμφέροντα.

Για να προταθούν κομματικά μέλη να αναλάβουν καθήκοντα σε αυτές τις θέσεις, πρέπει να παίρνεται η γνώμη της ΚΟΒ και των οργάνων που ανήκουν.

Η θέση αυτή είναι στη διάθεση του Κόμματος. Τα καθοδηγητικά όργανα του Κόμματος μπορούν να τους τοποθετούν σε άλλον τομέα δουλειάς ανάλογα με τις ανάγκες του Κόμματος.

Οι μισθοί, αποζημιώσεις, συντάξεις ή άλλα οικονομικά οφέλη που απορρέουν από τη θέση τους είναι έσοδα του Κόμματος και διατίθενται σε αυτό.

ΑΡΘΡΟ 46

Τα επαγγελματικά στελέχη του Κόμματος στηρίζονται οικονομικά με ποσό που δεν πρέπει να υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Αναρτήθηκε απο  Μποτίλια Στον Άνεμο

Και μετά φταίει ο Μπογιόπουλος…

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι με τη Νέα Δημοκρατία για ταξικούς λόγους!

Η πολιτική ανάλυση ενος ηλιθίου!

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ  

Η «πολιτική ανάλυση», όπως φαίνεται από το βίντεο, είναι παλιά. Εμείς τη βρήκαμε σε σημερινή δημοσίευση, στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας των Συντακτών. Αμέσως η σκέψη πήγε σε ένα άρθρο με τίτλο «Το δύσκολο είναι να μην είσαι μαλάκας». Το είχε γράψει ο Νίκος Μπογιόπουλος στον Ημεροδρόμο.

Οι απόψεις που παρακολουθήσατε είναι ενός φίλου του πρωθυπουργού της χώρας. To όνομα του είναι Ρένος Χαραλαμπίδης. Μας έκανε εντύπωση το βάθος της «ταξικής ανάλυσης», γι’ αυτό και τη δημοσιεύουμε. Εκλογές έχουμε, ας ακουστεί μια «ριζοσπαστική προσέγγιση». 

Υ.Γ: Ας του πει κάποιος πως το ΚΚΕ δεν το ίδρυσε ο Στάλιν. Η παρουσιάστρια δεν ήξερε τέτοιου είδους ιστορικά στοιχεία. Λογικό. Ας μη ρωτήσει κάποιον κομμουνιστή, ας ρωτήσει τον φίλο του, τον Αντώνη Σαμαρά. Δεν θεωρούμε πως ένας φίλος θα έκρυβε σε φίλο μια αλήθεια που μπορεί να διαπιστωθεί από ιστορικά βιβλία. Χρειάζεται, βέβαια, να μπορείς να διαπιστώνεις…

Πάτρα: Αφέθηκε ελεύθερος με απόφαση Δημόσιου Κατήγορου ο άπορος και άστεγος άνδρας που συνελήφθη για επαιτεία και απειλείτο να μείνει μέρες στο κρατητήριο

20.30 Με πρωτοβουλία της Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Δυτικής Ελλάδας και έπειτα από συνεννόηση με τον Δημόσιο Κατήγορο,  ο τελευταίος  προσώρησε σε αναστολή εκτέλεσης της ποινής του συλληφθέντα  έως την Τετάρτη προκειμένου να διευθετηθεί η υπόθεση και έτσι ο άτυχος άπορος και άστεγος άνδρας αφέθηκε ελεύθερος και η περιπέτειά του έλανε τέλος.
19.30 Απίστευτη διάσταση λαμβάνει η είδηση της σύλληψης ενός άνδρα στην Πάτρα, υπόθεση που ήρθε στο φως μετά από ανακοίνωση του Δημάρχου της πόλης Κώστα Πελετίδη, ο οποίος ανέφερε  ότι ο άνδρας συνελήφθη για χρέη 50 ευρώ και θα παραμείνει στο κρατητήριο επειδή έχει κλείσει το δημόσιο ταμείο και δεν μπορεί να πληρωθεί το χρέος του λόγω εορτών.
Η υπόθεση έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς σύμφωνα με πληροφορίες του thebest.gr ο άτυχος άνδρας, ο οποίος είναι ομογενής από την Βόρειο Ήπειρο και δηλώνει άστεγος και άπορος, έχει συλληφθεί για επαιτεία!
Σύμφωνα με τις ίδιες διασταυρωμένες πληροφορίες ο συλληφθείς είχε καταδικαστεί από το Πταισματοδικείο Πατρών για το αδίκημα της επαιτείας, σε πέντε ημέρες φυλάκιση και εκατό ευρώ πρόστιμο, το οποίο μαζί με το παράβολο της αποφυλάκισης εφόσον πληρωνόταν, έφτανε τα 150 ευρώ.

Μαρία Σπυράκη, θάλασσα στη Λάρισα και σιδηρόδρομος στην Κρήτη…

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

  Η κυρία Σπυράκη διαθέτει όλο εκείνο το απαιτούμενο θράσος που αρμόζει στην ιδιότητά της: Εκπρόσωπος της ΝΔ. Απόδειξη ότι στις δημόσιες εμφανίσεις της μας καλεί, εν είδει απειλής,  να «φανταστούμε» τι σημαίνει να βρίσκεται μια χώρα σε χρεοκοπία.
    Αλλά γιατί να «φανταστούμε». Δεν χρειάζεται να «φανταστούμε». Αρκεί που δουλεύουν οι βασικές μας αισθήσεις. Όταν έχεις μάτια και βλέπεις τη δυστυχία, όταν έχεις αυτιά και ακούς τις οιμωγές, όταν διαθέτεις όσφρηση και μυρίζεις τη σαπίλα, η φαντασία περιττεύει.
    Η φαντασία χρειάζεται μόνο σε κάποιους σαν την κυρία Σπυράκη. Στους χώρους που κινούνται και με εκείνους που συναγελάζονται είναι φυσικό. Που να ξέρουν οι «καημένοι» για τα εκατομμύρια ανθρωπάκια που είναι εντοιχισμένα στα ανά την επικράτεια δυαράκια και τριάρια, που κάθονται δυο – δυο και τρεις – τρεις γύρω από μια σόμπα υγραερίου για να ζεσταθούν;
    Που να ξέρει η κυρία Σπυράκη για τα 6 εκατομμύρια που ζουν υπό το ζόφο του αποκλεισμού και της φτώχειας. Για ένα λαό που είναι «ο πιο δυστυχισμένος» (ο ΟΟΣΑ της κυρίας Σπυράκη τα λέει αυτά…). Για τα 700.000 υποσιτισμένα παιδιά. Και για τους γέροντες που αλλάζουν μόνοι τους τη δοσολογία των φαρμάκων τους γιατί δεν έχουν λεφτά να πάρουν τα φάρμακα, όπως τους είπε ο γιατρός. Έτσι τα κατάφερε η πολιτική που εκπροσωπεί η κυρία Σπυράκη.     
    Αλλά η κυρία Σπυράκη μας απειλεί ότι θα χρεοκοπήσουμε. Και θέλει να θέσει σε κίνηση τη «φαντασία» μας. Δεν χρειάζεται να κουράζεστε κυρία Σπυράκη. Έχουμε μπόλικη φαντασία. Τόση ώστε να μπορούμε να φανταστούμε απίθανα πράγματα.
    Μπορούμε, για παράδειγμα, να φανταστούμε μέχρι και αντικειμενικούς και χαριτόβρυτους δημοσιογράφους που τις πληροφορίες που είχαν για αερομεταφερόμενες αποστολές χρημάτων στην Ελλάδα τις έκρυβαν κάτω από το μαξιλάρι τους.
    Να φανταστούμε – μέχρι εκεί φτάνει η φαντασία μας – ότι οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι έπεφταν (μαζί με τις πληροφορίες) στο μαξιλάρι τους, κι από αντικειμενικοί και ακομμάτιστοι δημοσιογράφοι που ήταν το βράδυ, το πρωί ξυπνούσαν πολιτικά στελέχη εκείνων των κομμάτων που σήμερα μας απειλούν ότι θα χάσουμε τις…. καταθέσεις.
    Ποιες καταθέσεις; Τις ανύπαρκτες καταθέσεις, αφού εκείνα τα κόμματα που μας απειλούν ότι θα τις χάσουμε, φρόντισαν και μας τις βούτηξαν!
    Όχι, δηλαδή, αλλά για να καταλάβετε πόση πολλή φαντασία διαθέτουμε κυρία Σπυράκη…

   

2015: Μονομερώς – Πώς αλλιώς;

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Τέτοιο 2015 ας έμπαινε και… με το δεξί! 

    

Παρά τις σκοτούρες και τις έγνοιες τους ο κ.Σαμαράς, ο κ.Βενιζέλος, τα ποτάμια, οι ρίζες, οι ελιές και οι λαγκαδιές τους τήρησαν το έθιμο. Eμφανίστηκαν πρωτοχρονιάτικα, μου ευχήθηκαν και μου υποσχέθηκαν ότι το 2015 θα μου το κάνουν καλύτερο. Τους ευχαριστώ πολύ.
Βέβαια μου έθεσαν μια προϋπόθεση για να μου κάνουν καλύτερο το 2015 από το 2014. Δύο, για την ακρίβεια, προϋποθέσεις: Πρώτον, ότι θα με κυβερνάνε αυτοί. Δεύτερον, ότι θα κάτσω ήσυχος…
Αν συμβούν αυτά, τότε – μου το υποσχέθηκαν – το 2015 το τούνελ της ζωής μου θα πλημμυρίσει από φως. Τι καλοί άνθρωποι. Και πόσο με σκέφτονται.
Ήταν τόσο πειστικοί στο λόγο τους που αισθάνομαι ότι μερικές φορές είμαι άδικος απέναντί τους. Καχύποπτος. Θα φταίει μάλλον ότι η καχυποψία προέρχεται από το γεγονός ότι εδώ και σαράντα χρόνια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω την ίδια εικόνα:
Θυμάμαι μονίμως έναν καλό κύριο – όχι πάντα τον ίδιο - να εμφανίζεται στην αρχή της χρονιάς, να μου λέει ότι με το νέο χρόνο θα έρθει το φως. Aρκεί να φερθώ αναλόγως: Να είμαι καλός, υπάκουος και φρόνιμος…
Στο μεταξύ, βέβαια, εγώ δεν έχω αλλάξει θέση. Παραμένω εγκιβωτισμένος στο τούνελ. Και κάθε τόσο μετράω τα ονόματά του: Άλλοτε μου το λέγανε «λιτότις». Μετά μου το λέγανε πιο ζουμπουρλούδικα: «Καταναλώνω περισσότερα απ’ όσα παράγω» μου το λέγανε. Μετά μου το είπανε «εκσυγχρονισμό». Και αργότερα μου το είπανε «μνημόνιο».
Εν ολίγοις κάθε φορά για αλλού ξεκινάγαμε κι αλλού με πηγαίνανε: Τη μια ξεκινήσαμε για να με πάνε στον «παράδεισο της ΕΟΚ που θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια». Την άλλη στο «απάνεμο λιμάνι του ευρώ». Την τρίτη στον «ευτυχή πυρήνα της ευρωζώνης».

Οι στατιστικές της φρίκης

Μια «ακτινογραφία» των συνεπειών της πολιτικής των μνημονίων

ΘΑΝΑΣΗΣ ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΤΗΣ  

Η ύφεση και τα μνημόνια εξανέμισαν κάπου 65 δισεκατομμύρια ευρώ το 2013 σε σύγκριση με το 2008 από το ΑΕΠ της χώρας. Το ίδιο διάστημα ο πέλεκυς των μνημονιακών κυβερνήσεων έκοψε από τους μισθούς πάνω από 23 δις ευρώ, ενώ οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά τα 2/3 και οι καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών περίπου κατά 36 δις ευρώ.
Οι αριθμοί μπορούν να καταγράφουν με σαφήνεια τα ‘’θαύματα’’ που επιτελέστηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία 5-6 χρόνια από τις κυβερνήσεις των δύο κομμάτων, που διεκδικούν και πάλι την ψήφο μας για να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο, σε συνεργασία- κατά περιόδους- σε συνεργασία και με άλλες (εξαφανισμένες σήμερα ή υπό εξαφάνιση αν δεν λάβουν έξωθεν βοήθεια) δυνάμεις, όπως ο ΛΑΟΣ και η ΔΗΜΑΡ, αλλά σίγουρα αδυνατούν να περιγράψουν το μέγεθος της ανθρωπιστικής καταστροφής, που συντελέστηκε στο όνομα της δήθεν εξυγίανσης και της δήθεν ανάπτυξης.
Τα στοιχεία που δημοσιοποιεί όλα αυτά τα χρόνια η ΕΛΣΤΑΤ θα μπορούσαν να ονομαστούν με δύο λέξεις: ‘’Στατιστικές της φρίκης’’, μιας και φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν συνεχώς και σε τακτά διαστήματα ότι καμιά τραγωδία, κανένα νέο φρικώδες επίτευγμα των συγκυβερνητών, δεν πρόκειται να φρενάρει την ολέθρια για εκατομμύρια ανθρώπους πολιτική τους. Μια πολιτική που ακολουθούν με τρομακτική συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια, υπερκεράζοντας σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και τις προσταγές των επικυρίαρχών τους, προς τέρψιν βέβαια των μεγάλων κερδισμένων της ανθρωπιστικής καταστροφής, των τραπεζών, των μεγαλοεργολάβων, των εφοπλιστών, των μεγάλων φοροφυγάδων, των ‘’επενδυτών’’ που σπεύδουν να μοιράσουν τα ιμάτια της σταυρωμένης πατρίδας μας.
Όλοι αυτοί δεκάρα δεν δίνουν για τους ανέργους, που μαζί με τους ‘’σχεδόν ανέργους’’ φτάνουν το ενάμισι εκατομμύριο, για το ένα εκατομμύριο χαμένες θέσεις απασχόλησης, για τον στραγγαλισμό του κοινωνικού κράτους, για την καταβαράθρωση του παραγωγικού τομέα της οικονομίας και τον θάνατο δια πνιγμού εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Σήμερα, ημέρες προεκλογικού πυρετού που ζούμε, ημέρες καταστροφολογίας και τρομοκράτησης των ψηφοφόρων, αλλά και πρωτοφανούς επίδειξης οσφυοκαμψίας προς τους προστάτες τους (νταβατζήδες του λέει ο λαός μας), νομίζω θα άξιζε να παραθέσουμε συνοπτικά ορισμένα από τα ‘’μεγαλειώδη επιτεύγματα’’ των μνημονιακών κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων στους τομείς της εθνικής οικονομίας, της εργασίας, της παραγωγής, της κοινωνικής μέριμνας, αλλά και της καθημερινότητας των νοικοκυριών, όπως αυτά προκύπτουν από τις έρευνες της ΕΛΣΤΑΤ.

Καλή Χρονιά!

ΚΑΛΗ   ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ

 

   ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ

Το μέλλον ξεκίνησε

Το μέλλον ξεκίνησε

Μικρά προεκλογικά στιγμιότυπα

-Άντε ρε, που ήσουν τόση ώρα κι άργησες;

-Ε να, πετάχτηκα λίγο στην τράπεζα και μετά στο μπουγατσατζίδικο στη γωνία, αλλά είχε πολύ κόσμο.

-Τι, δηλ ξεκίνησε το μπανκ-ραν;

-Όχι, αλλά τους τελείωσε το μπουγατσάν.

Σουρεάλ διάλογοι σε μια χώρα που μαθαίνει να τρέμει ένα πιθανό μπανκ-ραν, για τις καταθέσεις που δεν έχει, και να εκστασιάζεται με το σάντα-ραν (και τους άδειους αγιοβασιλίτικους σάκους), αλλά να διατηρεί την αισιοδοξία της (και το πολιτικό κριτήριο του ραν-ταν-πλαν), για να τα ξεχάσει όλα με ένα μπουγατσάν –ιδίως αν είσαι στη λδ του βορρά.

Χτες η αλέκα πρέπει να ‘ταν από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στη βουλή –πιο πολύ και από τους συριζαίους, που κατά βάθος ίσως προτιμούσαν να φύγει από το προσκήνιο το επόμενο πακέτο μέτρων που θα απαιτηθεί, προτού αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες. Η βαριεστημένη εικόνα της με την τσάντα πάνω στο έδρανο παρέπεμπε σε μαθητή που περιμένει το τελευταίο κουδούνι της χρονιάς για να βγει τρέχοντας να παίξει μπουγέλο. Τέρμα πια η θανάσιμη ανία με τις κακοστημένες παράτες στο κοινοβούλιο και η αγγαρεία να εκφωνεί λόγους σε ένα σώμα που είναι ζήτημα αν έχει διάθεση (και βασικά το επίπεδο) να την παρακολουθήσει και για ένα τηλεοπτικό κοινό που ψοφά για ατάκες, εξυπνακισμούς και τζέρτζελο, αλλά όχι για σοβαρές αναλύσεις. Και στο πικ απ του μυαλού της (γιατί τα βινύλια προσφέρουν φαντασιακά ακόμα και σήμερα μεγαλύτερη απόλαυση) θα έπαιζαν τραγούδια του γλεντιού και του κεφιού: απαλλάχτηκα από σένα, απαλλάχτηκα...

Ζήτω η… “αποσταθεροποίηση”!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Οι εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου θα διεξαχθούν με μια λέξη να δεσπόζει στην πορεία προς τις κάλπες: «Σταθερότητα». Η συγκυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μαζί με τα δεκανίκια τους θα κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «υπονομεύει τη σταθερότητα της χώρας».
Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του θα επιδιώξει να αντιστρέψει την κατηγορία και να αναδειχτεί εκείνος ως «εγγυητής της σταθερότητας».
Ας δούμε, όμως, ποιο είναι το πλαίσιο, ποιοι είναι οι πυλώνες αυτής της «σταθερότητας»:

• Είναι η ΕΕ των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 100 εκατομμυρίων φτωχών. Η ΕΕ στο εσωτερικό της οποίας τα πλεονάσματα της Γερμανίας – κατά δήλωση της κυρίας Λαγκάρντ – είναι τα ελλείμματα της Ελλάδας. Είναι η ΕΕ του κυρίου «καλό κουράγιο Έλληνες» Ολι Ρεν και του μετρ της φοροαποφυγής πολυεθνικών πρώην πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου και νυν προέδρου της Κομισιόν κ.Γιούνγκερ.
• Είναι η ΕΚΤ του κ.Ντράγκι, δηλαδή του πρώην αντιπροέδρου του ευαγούς ιδρύματος της «Goldman Sachs». Η ΕΚΤ που ακόμα και τώρα παίζει με τα ελληνικά ομόλογα. Που βασικό της μέλημα είναι να λειτουργεί ως τροχονόμος της χρηματοπιστωτικής φούσκας και όταν σκάει η φούσκα αποστολή της είναι η σωτηρία των τραπεζών δια της σταύρωσης των λαών. Είναι η ΕΚΤ του κ.Ντράγκι ο οποίος μόλις πριν ένα μήνα, στις 18 Νοέμβρη 2014, αναφερθείς στο ελληνικό δημόσιο χρέος δήλωνε ότι είναι αντιπαραγωγικό να μιλάμε για μείωση, αναδιάρθρωση ή κούρεμά του και απαιτούσε την εντατικοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής.
• Είναι το ΝΑΤΟ. Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς. Περιοριζόμαστε σε ένα: Είναι στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, εδώ όπου κάθε γενικός γραμματέας της «συμμαχίας» δίνει συγχαρητήρια στις ελληνικές κυβερνήσεις για το γεγονός ότι κρατούν την Ελλάδα πρωταθλήτρια στις εξοπλιστικές δαπάνες ακόμα και τα χρόνια της κρίσης, που από τα 12 «σούπερ πούμα» στην προχτεσινή ναυτική τραγωδία λειτουργούσαν μόνο τα 3 κι από αυτά επιχειρούσε μόνο το 1…

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.

Και κάπου εδώ τελειώνουν τα ψέμματα, και τα παχιά τα λόγια και τα ανέξοδα φληναφήματα. Τις επόμενες μέρες, ίσως ούτε καν μήνες, θα γραφτεί Ιστορία
και οι μέρες που γράφεται η Ιστορία δεν είναι -την ώρα που γράφεται- ούτε ένδοξες, ούτε λαμπρές ούτε πανηγυρικές. Είναι μέρες πόνου, μέρες σκληρές, μέρες θυσίας, πανικού,
μέρες που απαιτούνε δύναμη κι άτεγκτη αποφασιστικότητα κι άκαμπτη βούληση.
 Μάθαμε να θεωρούμε θρίαμβο και δόξα το ΟΧΙ στον Ιταλό εισβολέα, ώρα να μάθουμε και τις συνέπειες των ΟΧΙ, ή μπορεί να είναι κι ώρα να μάθουμε τις συνέπειες των ΝΑΙ.
Η Ιστορία δε γράφεται από καταθλιπτικούς, ούτε από πρεζάκηδες (των ευρωενωσιακών ή λοιπών οραμάτων) ούτε από πλαστελίνες ούτε από το ίντερνετ, ούτε καν από happenings στον δρόμο. Η Ιστορία δε γράφεται με λόγια αλλά με πράξεις, κι όσο προσπαθώ να τεκμηριώσω τον τρόπο που γράφεται, τόσο απομακρύνομαι από αυτό που νομίζω ότι γράφω αλλά ουσιαστικά δεν γράφω. Τα λόγια είναι ψευτικα, τα λόγια είναι αρλούμπες, οταν γράφεται Ιστορία, οι πρωταγωνιστές της δε μιλάνε, όποιος μιλάει δε γράφει Ιστορία αλλά εξακολουθεί ουσιαστικά να συμμετέχει ως κομπάρσος σε αυτήν που γράφτηκε μέχρι τότε όσο αυτός μιλούσε. Μέχρι τώρα μιλήσαμε πολύ, μάλλον γιατί αυτό θέλαμε, να μιλάμε δηλαδή κι όχι να γράφουμε την Ιστορία. Δεν είναι τόσο καταδικαστέο όσο ακούγεται, ούτε είναι εύκολο από τη μία στιγμή στην άλλη ο καταναλωτής του Θεάματος να μετατραπεί σε υποκείμενο των Ιστορικών εξελίξεων από αντικείμενο που έμαθε τόσα χρόνια να είναι.

Κι όλα αυτά στο θετικό σενάριο ότι θα γραφτεί ξανά Ιστορία. Γιατί παίζει και να εξακολουθήσει να γράφεται η υπάρχουσα.