Πανηγυρίζει το κεφάλαιο

«Τείνουμε χείρα φιλίας προς όλους και εκτιμούμε πως η ψήφιση του νομοσχεδίου θα προχωρήσει και είναι θετικό ότι θα έχει τη μερική στήριξη της αντιπολίτευσης. Ευχής έργον θα ήταν να συνεννοηθούν οι πολιτικοί και να χαράξουν σχέδιο. Χρειαζόμαστε μία νέα συμφωνία για τη χώρα, να καταλάβει ο κόσμος τις επώδυνες, πλην απαραίτητες, λύσεις».

Αυτά έλεγε τις προάλλες ο πρόεδρος του ΣΕΒ για το νομοσχέδιο, που, από χτες, συζητιέται στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Μετά κι από αυτήν τη δήλωση, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ποιανού τα συμφέροντα υπηρετεί το νομοθέτημα που ψηφίζεται το απόγευμα της Κυριακής στην Ολομέλεια της Βουλής.

Το γεγονός, εξάλλου, ότι το πολυνομοσχέδιο αυτό έρχεται μετά το νόμο - λαιμητόμο για το Ασφαλιστικό και τα άλλα φορολογικά μέτρα, είναι διπλή χαρά για τους βιομήχανους και τις άλλες ισχυρές μερίδες του κεφαλαίου, που βλέπουν τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να το «πάει το γράμμα», σε ό,τι αφορά την υλοποίηση της ταξικής πολιτικής που υπηρετεί την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους.

Το ΠαΣοΚ είναι ακόμη εδώ

Το ΠαΣοΚ είναι ακόμη εδώ

Καθώς έχω αφήσει για τα καλά πίσω μου το 55ο έτος του πεπερασμένου βίου μου, μπορώ να συμφωνήσω με μια αποστροφή του -πολύ καλού- ηθοποιού Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου: "Έχω την ηλικία που -θεωρητικώς, αν μη τι άλλο- κανείς έχει την καλύτερη θέα του βίου (του). Βρίσκεται στην κορυφή του βουνού της ζωής (του). Ως εκ τούτου, ξέρει πολύ καλά και από πού έρχεται και κατά πού πάει. Το βλέπει! Ναι, τα 55 σού προσφέρουν απεριόριστη θέα!". Αυτή η απεριόριστη θέα, λοιπόν, μου επιτρέπει να διαπιστώσω ότι το ΠαΣοΚ είναι ακόμη εδώ.
Όπως έκδηλα μαρτυρά η ηλικία μου, ανήκω σ' εκείνη την γενιά που πρωτοψήφισε στις εκλογές τού 1981. Τότε που ερχόταν με φόρα η πασοκική "Αλλαγή", χρησιμοποιώντας συνθήματα που δονούσαν τον κόσμο με ιδιαίτερη δύναμη (πώς να φτουρήσει το κρυόκωλο καραμανλικό "Ανήκομεν εις την Δύσιν" όταν είχε απέναντί του το "Η Ελλάδα ανήκει στους έλληνες" τού Ανδρέα;), έστω κι αν τα περισσότερα απ' αυτά ήσαν κλεμμένα από τους κομμουνιστές, όπως το "Όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων", το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" ή το "Έξω οι βάσεις του θανάτου". Κι αν σ' εκείνες τις εκλογές το ΠαΣοΚ μάζεψε 48% των ψήφων, το σίγουρο είναι πως πάνω του στήριξαν -άλλος λιγώτερο κι άλλος περισσότερο- τις ελπίδες τους ίσως και περισσότεροι από 7 στους 10 έλληνες, οι οποίοι ποσώς θα στενοχωριούνταν αν ο Ανδρέας θα κλείδωνε (όπως είχε υποσχεθεί) μια για πάντα την δεξιά στο "χρονοντούλαπο της Ιστορίας".

1981: Προεκλογικές αφίσσες του ΠαΣοΚ

Δεν χρωστάω τίποτα – δεν πληρώνω τίποτα!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

  Παρατήρηση 1η: Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αφέλεια από το να νομίζει κανείς ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ μαλώνουν γύρω από τη ρύθμιση για το ελληνικό χρέος με γνώμονα το ποιος από τους δυο θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα του… ελληνικού λαού.

    Παρατήρηση 2η: Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απάτη από το να διακινείται στο εσωτερικό της χώρας η προπαγάνδα του «καλού – κακού μπάτσου» με το ΔΝΤ και την ΕΕ σε εναλλασσόμενους κάθε φορά ρόλους, ανάλογα με τις επιδιώξεις του εγχώριου «αριστεροδέξιου» πολιτικού διπολισμού.

   Παρατήρηση 3η: Η αντιπαράθεση ΔΝΤ – ΕΕ για το ελληνικό χρέος είναι 
ενδοιμπεριαλιστικού χαρακτήρα, κανείς τους δεν διαφωνεί ότι αυτό το χρέος «πρέπει» να πληρωθεί από τον ελληνικό λαό, μαλώνουν μόνο για τους τρόπους αποπληρωμής αφού αυτοί σχετίζονται με το ποιος κερδίζει – ποιός χάνει (ΗΠΑ/Γερμανία) από την καπιταλιστική κρίση, γενικώς, και από την εκδήλωσή της στην Ελλάδα, ειδικότερα.          
   
 Παρατήρηση 4η: Όποια ρύθμιση του ελληνικού χρέους επιλεγεί, αν και όταν επιλεγεί, δεν θα την συμφωνήσουν με στόχο την αύξηση των μισθών ή των συντάξεων (αυτοί θα μείνουν μνημονιακά ακρωτηριασμένοι), αλλά για την τροφοδότηση του κεφαλαίου με ζεστό χρήμα και για την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας πάνω στο έδαφος του νεκροταφείου των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΙΚΑ Η ΕΝΟΤΗΤΑ Καμία ανοχή, καμία συναίνεση!

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ  Ι.Κ.Α.  ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ’’ Η ΕΝΟΤΗΤΑ Αριστοτέλους 32 – Ολύμπου 77,   Τ.Κ. 546 31,   Ε.Κ.Θ.   Τηλ: 2310 237694 www.syntaxio.blogspot.com    -- --       e-mail: suntax.ika@gmail.com                                               Αριθ. Πρωτοκόλλου  376/16

Τετάρτη 18 Μάη 2016

ΚΑΛΕΣΜΑ

     Το Σαββατοκύριακο 21 – 22 Μάη η κυβέρνηση φέρνει στη Βουλή για ψήφιση τα νέο γύρο επίθεσης στο λαϊκό εισόδημα, στο Ασφαλιστικό, στους μισθούς και τις συντάξεις! Έρχεται νέο αντιλαϊκό νομοσχέδιο, που αφορά επιβολή νέων έμμεσων φόρων στη συντριπτική πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού που στενάζει, ιδιωτικοποιήσεις, «απελευθέρωση» των «κόκκινων» δανείων, νέες φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο.

     Καλούμε όλους τους συνταξιούχους της πόλης μας να μην εγκλωβιστούν ξανά στις ψεύτικες ελπίδες και στις κάλπικες υποσχέσεις της κυβέρνησης ότι περάσαμε τα δύσκολα.

     Στο νέο νομοσχέδιο που θα φέρει η κυβέρνηση, περιλαμβάνεται ο αυτόματος «κόφτης», δηλαδή ένας αυτόματος μπαλτάς που θα κόβει και θα μειώνει μισθούς και συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα θα προκαλεί αυτόματες περικοπές σε κονδύλια προς ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, τα σχολεία.

     Την ίδια στιγμή αυξάνουν τον ΦΠΑ από 23% στο 24%, εξέλιξη που θα επιφέρει νέες μαζικές αυξήσεις σε προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης. Αυξάνουν τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης που επιβάλλονται στη βενζίνη, στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, στο υγραέριο και στο φυσικό αέριο με εφαρμογή από 1^η Ιούνη.

Καμία ανοχή, καμία συναίνεση!

Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ Π.Α.ΜΕ

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΜΑΗ 11 ΤΟ ΠΡΩΪ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΤΟ Δ.Σ.

“TAP”, αυταπάτες και πολιτικές απάτες

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Δεν είναι στις προθέσεις μας να σκιάσουμε το χαρούμενο πάρτι της κυβέρνησης με αφορμή τα εγκαίνια του αγωγού φυσικού αερίου «TAP», αλλά επειδή πολλά ακούγονται για τα οφέλη που θα έχει ο ελληνικός λαός από αυτή τη συμφωνία, έχουμε την εξής απορία:

• Στο Αζερμπαϊτζάν, που δεν είναι απλώς χώρα διέλευσης όπως η Ελλάδα, αλλά χώρα προέλευσης του φυσικού αερίου, γιατί τα 10 εκατομμύρια των κατοίκων του ζουν στην ανέχεια, το 52% του πληθυσμού του ζει επισήμως κάτω από το όριο της φτώχειας και όσο φυσικό είναι το αέριό του, άλλο τόσο «φυσική» είναι η διαφθορά που βασιλεύει μεταξύ εκείνων που λυμαίνονται το φυσικό αέριο;
• Στη Ρωσία, που είναι η πρώτη παγκοσμίως χώρα παραγωγής φυσικού αερίου γιατί όσο αυξάνονται τα κέρδη των εταιρειών που το λυμαίνονται, τόσο αυξάνονται και οι φτωχοί, που επισήμως έχουν εκτιναχτεί στα 25 εκατομμύρια ανθρώπους;
• Στο Τουρκμενιστάν, τέταρτη χώρα παγκοσμίως σε αποθέματα φυσικού αερίου, γιατί τα 5 εκατομμύρια των κατοίκων του ζουν με ονομαστικό κατά κεφαλή ΑΕΠ κάτω από 6.000 δολάρια το χρόνο, δηλαδή, 500 δολάρια το μήνα;
• Στις ΗΠΑ, που είναι η έκτη χώρα παραγωγής φυσικού αερίου στον κόσμο, γιατί 50 εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώνουν αναζητώντας τροφή στις ουρές των συσσιτίων;
• Στη Νιγηρία, που είναι η όγδοη χώρα παγκοσμίως σε παραγωγή φυσικού αερίου, γιατί 100 εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν;
• Στην Αλγερία, που είναι η δέκατη χώρα σε αποθέματα φυσικού αερίου, γιατί το ονομαστικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ των 34 εκατομμυρίων κατοίκων της δεν ξεπερνά καν τα 4.000 δολάρια το χρόνο, δηλαδή ζουν με λιγότερα από 350 δολάρια το μήνα;

   
 Μια από τις σκέψεις που περνάει από το μυαλό μας είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν για τον εξής λόγο:
    
Επειδή οι λαοί αυτών των χωρών έχουν τόση σχέση με το φυσικό αέριο και με τα κέρδη από την εξόρυξη, τη διακίνηση και την πώλησή του, όση σχέση έχουν προβλέψει τα μονοπώλια και η εγχώρια πλουτοκρατία ότι θα έχει και ο ελληνικός λαός με τα κέρδη από τους αγωγούς και από τα φυσικά αέρια:
Τι σχέση; Μα απολύτως καμία!

***

   
 Πάμε τώρα στα «αριστερά» κυβερνητικά πανηγύρια που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα αντίστοιχα πανηγύρια της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου το 2013 όταν οι εκπρόσωποι της κοινοπραξίας «Shah Deniz II» ενημέρωσαν για την επιλογή του «ΤΑΡ» και το πέρασμά του από την Ελλάδα.
    
Ο κ.Τσίπρας, ως γνήσιος διάδοχος του κ.Σαμαρά, εκφώνησε χτες «δεκάρικο» στα εγκαίνια του «TAP» στο πλαίσιο της δικής του «succes story» προπαγάνδας περί «ανάπτυξης» και «επενδύσεων» καθότι η Ελλάδα καθίσταται «ενεργειακός κόμβος»…
   
 Παρατήρηση: Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε αντίθεση με τα σημερινά πανηγύρια της κυβέρνησης, το 2013 ο ΣΥΡΙΖΑ (και) για τον «TAP» έλεγε τα… ανάποδα. Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε, με αφορμή τον «TAP», έλεγε ότι «η αξιοπιστία της χώρας έχει καταρρακωθεί» και ότι «η επιλογή του TAP έχει σχέση με την ακόμα μεγαλύτερη πρόσδεση της χώρας μας στα Αμερικάνικά συμφέροντα (…)».
  
  Ας προσπεράσουμε όμως, την συνηθισμένη για τον ΣΥΡΙΖΑ κωλοτούμπα, κι ας πάμε στην ουσία:  

ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη

Με την αντιιμπεριαλιστική - αντιπολεμική συγκέντρωση και πορεία, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 22 Μάη 2016 και θα ξεκινήσει 11:00πμ μπροστά από το ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο, που έχει εγκατασταθεί στο πρώην 3ο Σώμα Στρατού και θα καταλήξει στο μνημείο του Γρηγόρη Λαμπράκη, κορυφώνονται φέτος οι εκδηλώσεις της Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΔΥΕΘ).

Εκδηλώσεις, που όπως σημείωσαν σήμερα 16 Μάη σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε η Γραμματεία της ΕΔΥΕΘ, αφιερωμένες στον αγώνα για την ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από καταγωγή και θρήσκευμα, από φύλλο και χρώμα του δέρματος. Εκδηλώσεις ενάντια στον ρατσισμό, το σωβινισμό και το φυλετικό μίσος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους πολέμους, που γεννά, ενάντια στην καταστροφή, τη φτώχεια και την πείνα, ενάντια στην υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης.

«Αγώνας Δρόμου» χωρίς χορηγούς και σπόνσορες 

Για τρίτη κατά σειρά χρονιά η ΕΔΥΕΘ, στα πλαίσια των καθιερωμένων εκδηλώσεών της του μήνα Μάη, οργανώνει «Αγώνα Δρόμου» προς τιμή του δολοφονημένου, το 1963 στη Θεσσαλονίκη, Αντιπροέδρου της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη Γρηγόρη Λαμπράκη.

Πώς φτάσαμε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

 

Πώς φτάσαμε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Γράφει ο Αρης Καρρέρ // Στο Ατέχνως

«Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι ενεργούν τες εξ’ ονόματος του ανωτάτου γερμανικού στρατηγείου, δεχόμαστε την άνευ όρων συνθηκολόγηση όλων των ενόπλων μας δυνάμεων στην ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα, καθώς και όλων των άλλων δυνάμεων που βρίσκονται σήμερα κάτω από τις διαταγές του γερμανικού στρατηγείου, με το ανώτατο στρατηγείο του Κόκκινου Στρατού και ταυτόχρονα με το ανώτατο στρατηγείο των συμμαχικών εκστρατευτικών δυνάμεων».

Η παραπάνω πράξη της άνευ όρων συνθηκολόγησης της ναζιστικής Γερμανίας, υπογράφτηκε πριν 71 χρόνια μετά τα μεσάνυχτα της 8^ης προς 9^ης Μαΐου του 1945 στο προάστιο του Ανατολικού Βερολίνου Καρλσχόρστ, από τους αντιπροσώπους του χιτλερικού στρατηγείου στρατάρχη Κάϊτελ και τους ναυάρχους Φρίντεμπουργκ και Στούμπφ, μπροστά στους αντιπροσώπους της Σοβιετικής Ενωσης υφυπουργό Εξωτερικών Βισίνσκι και τον αντιπρόσωπο του Ανωτάτου Στρατηγείου στρατάρχη Ζούκωφ. Ετσι τέλειωσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η ιστορία του όμως, δεν είναι μόνον μια ιστορία πολεμικών επιχειρήσεων, όπως ισχυρίζονται ακόμα και σήμερα οι αστοί ιστορικοί. Η ιστορία του Β Παγκοσμίου Πολέμου είναι πρώτα-πρώτα η ιστορία των λαών που ξεσηκώθηκαν με επικεφαλής τον σοβιετικό, στον αγώνα κατά του φασισμού κι εξασφάλισαν τη νίκη. Είναι η ιστορία των λαών που αγωνίστηκαν με εξαιρετική αποφασιστικότητα, σταθερότητα, ανδρεία και ηρωισμό κατά των ιμπεριαλιστικών διαθέσεων για την παγκόσμια κυριαρχία.

Οργανωτές και καθοδηγητές του αγώνα-των λαϊκών αγώνων- ήταν τα Κομμουνιστικά Κόμματα. Οι αγώνες της εργατικής τάξης και των εργαζομένων γενικότερα σε συνεργασία με τα εθνικοαπελευθερωτικά και αντιαποικιακά κινήματα, σημείωσαν ραγδαία ανάπτυξη όσο διαρκούσε η καπιταλιστική κρίση. 

"Τρίτος πυλώνας": Η μεγαλοπρεπής απάτη του ασφαλιστικού

 

Σίγουρα έχετε όλοι ακούσει ότι για να μη καταρρεύσει το ασφαλιστικό σύστημα, πρέπει να στηριχτεί σε τρεις πυλώνες: στην βασική σύνταξη (την οποία θα εγγυάται το κράτος), στην ανταποδοτική σύνταξη (η οποία θα αποδίδει στον καθένα ένα ποσό ευθέως ανάλογο των εισφορών που πλήρωσε καθ' όλο το χρονικό διάστημα που δούλευε, υπό την προϋπόθεση ότι έχει λεφτά το ταμείο!)) και στην ιδιωτική ασφάλιση (όπου ο καθένας θα μπορεί να κάνει την δική του συμφωνία με όποια ιδιωτική ασφαλιστική ή επενδυτική εταιρεία επιθυμεί).

Το σχέδιο των τριών πυλώνων, αν και τον τελευταίο καιρό μάς το εξήγησε με λεπτομέρειες ο "κομμουνιστής" Γιώργος Κατρούγακαλος, έρχεται από παλιά. Από την εποχή Σημίτη, με τον αλήστου μνήμης Γιάννη Σπράο και τον Τάσο Γιαννίτση μέχρι την Φάνη Πετραλιά και μέχρι τον Ανδρέα Λοβέρδο. Φυσικά, όλοι αυτοί δεν δέχτηκαν κάποια επιφοίτηση του αγίου πνεύματος. Απλώς αναμασούσαν όσα τους μαθαίνουν εκεί στις Βρυξέλλες και όσα έχουν ήδη εφαρμοστεί σε άλλες χώρες ως... βέλτιστες πρακτικές. Ως εκ τούτου, δεν θα μας βλάψει να ρίξουμε μια ματιά στα πράγματα της Γερμανίας, να δούμε πώς δουλεύει εκεί το σύστημα, ιδιαίτερα δε ο τρίτος πυλώνας του.

Τα 20 μεγαλύτερα συνταξιοδοτικά κεφάλαια της Γερμανίας (ποσά σε χιλιάδες ευρώ). Πολλά τα λεφτά!

Eurovision, ή αλλιώς Euromaidan

Από τον τάφο του σηκώθηκε ο Γκέμπελς για να πανηγυρίσει και αυτός για τη νίκη της Ουκρανίας στη Eurovision.

Η Eurovision αποτελεί το ύψιστο πολιτισμικό δρώμενο της Ευρώπης, κάθε χρόνο, κυρίως γιατί μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει ο πολιτισμός της Ευρώπης. Είναι η αφορμή για να έρθουν κοντά λαοί, των οποίων οι κυβερνήσεις και τα συμφέροντα, έχουν τόσα πολλά να χωρίσουν. Βλέπουμε ας πούμε, να τραγουδούν πλάι πλάι, ο Γερμανός με το Γάλλο, ο Άγγλος με τον Κύπριο, ο Τούρκος με τον Έλληνα και ο Αυστραλός με τον Ιρλανδό, παρόλο που οι δύο τελευταίοι, το μόνο που έχουν να χωρίσουν, είναι η απόσταση μεταξύ τους. Και αυτό το καταφέρνουν οι υπεύθυνοι του διαγωνισμού, αφήνοντας την πολιτική, έξω από το θεσμό. Απαγορεύουν δηλαδή τα τραγούδια με πολιτικό περιεχόμενο, ή απλά τη συμμετοχή σε λαούς που έχουν λιγότερα χρήματα από τους αντιπάλους τους.

Όμως το πανηγυράκι της EBU, που φέρνει τους λαούς κοντά και τη μουσική μακρύτερα, μάλλον δε γίνεται για την ψυχή της μάνας τους, αφού αν είσαι η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία, η Μεγάλη Βρετανία ή η Ιταλία, μπορείς να πηγαίνεις κατευθείαν στον τελικό, αφού είσαι ένας από τους μεγαλύτερους χορηγούς της EBU. Ακόμα καλύτερα, αν είσαι η Ρουμανία και χρωστάς 16 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα στην EBU, δε συμμετέχεις καν στη Eurovision.

Αυτή τη χρονιά όμως, η διοργάνωση αποτέλεσε την επιτομή των ίσων αποστάσεων και της πολιτικής αχρωμίας, κάνοντας ακόμα και το Γκέμπελς να σηκωθεί από τον τάφο του, για να πανηγυρίσει για τη διοργάνωση και τη νίκη της λήθης πάνω στη μνήμη. Του φασισμού πάνω στην αντιπροσωπευτική αστική δημοκρατία. Της προπαγάνδας, πάνω στην αλήθεια.

Γιατί χρειάζεται πράγματι μαεστρική ικανότητα στην προπαγάνδα, για να καταφέρεις για παράδειγμα να ταυτίσεις τους Παλαιστινίους με το Ισλαμικό Κράτος. Είναι αλήθεια αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να εξισώσεις μία τρομοκρατική μηχανή θανάτου, με έναν λαό που ζεί μέσα σε μια φυλακή και δολοφονείται κάθε μέρα.

ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

Σχετικά με το Σχέδιο Νόμου για τους Φ.Ο.Δ.Σ.Α.

Για πολλοστή φορά πραγματοποιούνται αλλαγές σχετικά με τη σύσταση, την οργάνωση, τη δομή, τις αρμοδιότητες και τη νομική μορφή των φορέων που διαχειρίζονται τα στερεά απόβλητα, τώρα με ξεχωριστό νομοθέτημα. Από το 2007 μέχρι σήμερα μεσολάβησαν εφτά σοβαρές παρεμβάσεις με διατάξεις νόμων, με βάση την επιδίωξη των κυβερνήσεων του κεφαλαίου να προσαρμόζουν κάθε φορά τη δομή και λειτουργία των φορέων αυτών στις δικές τους ειδικότερες πολιτικές για τη διαχείριση των αποβλήτων. Πολιτικές που, σε κάθε περίπτωση, υπακούουν όλες στις κεντρικές ευρωενωσιακές κατευθύνσεις, με πυρήνα την ανάδειξη των αποβλήτων ως πόρου ικανού να εξασφαλίσει, μέσω της διαχείρισής του, το επιθυμητό ποσοστό κέρδους για τα κεφάλαια που λιμνάζουν αναξιοποίητα αλλά και να αποτελέσει, στη συνέχεια, πρώτη ύλη για την επικερδέστερη δραστηριότητα άλλων κλάδων της καπιταλιστικής οικονομίας. Κοινά γνωρίσματα των πολιτικών αυτών είναι η όλο και μεγαλύτερη, σε βάθος και σε έκταση, ιδιωτικοποίηση του τομέα, η παραπέρα αφαίμαξη του λεηλατημένου λαϊκού εισοδήματος, η πιο στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων στους επιχειρηματικούς ομίλους του κλάδου και η περαιτέρω υποβάθμιση της περιβαλλοντικής παραμέτρου. Κατευθύνσεις, που έχουν πλήρως και με σαφήνεια ενσωματωθεί και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο νέο Εθνικό Σχεδιασμό Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ), απέναντι στον οποίο η Λ.Σ. έχει ασκήσει συγκεκριμένη κριτική.

Με το υπόψη νομοσχέδιο ο ΣΥΡΙΖΑ τροποποιεί το νομικό πλαίσιο των πρώην περιφερειακών Φορέων Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟΔΣΑ), με τρόπο ώστε να υπηρετεί καλύτερα την πλήρη παράδοση της επεξεργασίας και διάθεσης των αποβλήτων στο κεφάλαιο, που είχε ήδη ξεκινήσει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και που επείγει πλέον η ολοκλήρωσή της ενόψει και του ΕΣΠΑ 2014 – 2020. Συγκεκριμένα:

1. Υπενθυμίζεται ότι σε μια προσπάθεια παραπλάνησης των λαϊκών στρωμάτων ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να καλύψει την από μέρους του αποδοχή των ΣΔΙΤ που προεκλογικά κατακεραύνωνε, χρησιμοποιεί ως φύλλο συκής κάποιες ανώδυνες «υποχωρήσεις» των μελλοντικών εργολάβων, ύστερα από «σκληρές διαπραγματεύσεις», σε σχέση με τους αρχικούς όρους δημοπράτησης - μέσω ΣΔΙΤ - των μεγάλων έργων διαχείρισης των αποβλήτων ^[1], όπως η μείωση της δυναμικότητας των ΜΕΑ (μονάδες επεξεργασίας σύμμεικτων αποβλήτων) και η αύξηση της δυναμικότητας των μονάδων κομποστοποίησης των προδιαχωρισμένων βιοαποβλήτων (απόβλητα τροφής, κλαδέματα). Ο πιο πάνω «συμβιβασμός» κρίνεται από τα κυβερνητικά στελέχη ότι θα υπηρετηθεί πιο αποτελεσματικά με τη δυνατότητα, που δίνεται από το νομοσχέδιο, για την  κατάτμηση των περιφερειακών ΦΟΔΣΑ της ηπειρωτικής χώρας σε νομαρχιακούς, τους οποίους ονομάζει ΔΙΣΑ (Διαχειριστές Στερεών Αποβλήτων). Κρίνεται δηλαδή ότι η δημιουργία δύο μικρότερων μονάδων (μία σύμμεικτων και μία προδιαλεγμένων βιοαποβλήτων) αντί για μία μεγάλη (σύμμεικτων), που θα λειτουργούν έτσι κι αλλιώς από τον κατασκευαστή εργολάβο, θα προχωρήσει έτσι με μεγαλύτερη συναίνεση από τις «τοπικές κοινωνίες» ^[2], που βρίσκονται πιο κοντά στους νομαρχιακούς φορείς, ή αλλιώς με λιγότερους κλυδωνισμούς.

Τι συζητάμε ρε μαλάκες;

Βγαίνει η ALPHA BANK και λέει: «Τα στατιστικά στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ για την πορεία των λιανικών πωλήσεων σε συνδυασμό με την ανάλυση των προσδοκιών των νοικοκυριών, που δημοσίευσε το ΙΟΒΕ κατά την προηγούμενη εβδομάδα, επιβεβαιώνουν τη διαφαινόμενη αδυναμία της ιδιωτικής καταναλώσεως να στηρίξει την οικονομική δραστηριότητα».

Βγαίνει στα καπάκια ο ΣΕΒ και απαιτεί «να μειωθεί ο μέσος μεικτός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 3% ή 565 ευρώ ετησίως και να απολυθούν 180 χιλ. δημ. υπαλλήλοι». Εν ολίγοις ζητά αυτή τη στιγμή να αποσυρθούν από την αγορά 180.000 καταναλωτές με τις οικογένειές τους, ενώ οι υπόλοιποι να μειώσουν τη δυνατότητα κατανάλωσής τους κατά 565 ευρώ ετησίως.

Με την πρώτη ματιά φαίνεται ότι η προτεινόμενη λύση της τράπεζας για αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης έρχεται σε σύγκρουση με την πρόταση των βιομηχάνων για μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Όμως, παπάρια! Η μεν τράπεζα κρύβει κάτω από την (πραγματική) μείωση της κατανάλωσης στο λιανεμπόριο, τις ευθύνες των τραπεζών που παρά το σκασμό των δισ.  που τους προσφέρθηκαν, εκείνες αρνούνται να ανοίξουν τις στρόφιγγες του χρήματος στην αγορά. Οι δε βιομήχανοι φτάνουν στο σημείο να υποκριθούν πως θέλουν να θυσιάσουν το αγαπημένο τους διεφθαρμένο Δημόσιο για τον ίδιο λόγο με τις τράπεζες: Για να εξαφανιστεί το ρευστό από την αγορά.

Η μείωση κατανάλωσης στο λιανεμπόριο χτυπά αποκλειστικά τους μικρομεσαίους, τα μικρομάγαζα, τα συνοικιακά καταστήματα. Αυτή την πίτα της κατανάλωσης επιθυμούν τράπεζες και βιομήχανοι να τη στρέψουν στα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών. Ο μόνος τους καημός είναι να γεμίσει η αγορά με λουκέτα ώστε ελλείψει εναλλακτικών να συγκεντρωθεί η κατανάλωση και ο πλούτος στους λίγους, τεράστιους και εκλεκτούς.

«Την ιστορία δεν την δημιουργούν οι "ημίθεοι", αλλά οι πρωτοπόρες δυνάμεις του Εθνους. Ο ίδιος ο λαός. -- Ακόμα και τα καρυοφύλλια των προγόνων μας του Εικοσιένα θα ξεθάψουμε».

 

Ο Αρης Βελουχιώτης μιλάει στη «Σύσκεψη της Καισαριανής»
για την ανάγκη του ένοπλου αγώνα

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ • 15 Μαϊου 2016

Από τα σημαντικότερα ίσως γεγονότα των πρώτων ημερών της γερμανικής κατοχής είναι η πραγματοποίηση σύσκεψης, την Πέμπτη 15 Μάη 1941, στις ανατολικές συνοικίες της Αθήνας, που την συγκάλεσε ο Θανάσης Κλάρας (Αρης Βελουχιώτης). Η σύσκεψη έγινε στη δεξιά όχθη του Ηριδανού – που οι μικρασιάτες πρόσφυγες, πρώτοι κάτοικοι της Καισαριανής, τον ονόμαζαν Ντερέ (ρέμα), στο άλσος των Κουπονίων, ανάμεσα στη Καισαριανή και τα Ιλίσια. Σ’ αυτή τη σύσκεψη, γνωστή σαν «Σύσκεψη της Καισαριανής», ο Αρης μίλησε για πρώτη φορά σχετικά με τη δυνατότητα και την αναγκαιότητα ένοπλου αγώνα κατά των κατακτητών.

Περίπου στο σημείο όπου έγινε η Σύσκεψη, στο τέρμα της οδού Τσάφου που βρίσκει την οδό Αναξαγόρα, ο Δήμος της Καισαριανής έχει τοποθετήσει μια αναθηματική πλάκα πάνω στην μπαζωμένη κοίτη του Ηριδανού.

Ο Γιάννης Χατζηπαναγιώτου, ο μετέπειτα Καπετάν Θωμάς στον ΕΛΑΣ της Κεντρικής Στερεάς, δίπλα στον Αρη, που συμμετείχε σ’ αυτή την σύσκεψη, περιγράφει στο βιβλίο του «Η Πολιτική Διαθήκη του Αρη Βελουχιώτη» (1975 – εκδόσεις Δωρικός – σελ. 29 – 32):

«15 Μαίου 1941. Στο δασύλιο μεταξύ Ζωγράφου – Καισαριανής – Κουπονίων στην Αθήνα. Λίγοι φίλοι μαζεμένοι ανάμεσα σε πυκνά πεύκα, κι ένας κοντός, αδύνατος, ξερακιανός, μα γεμάτος δύναμη και νεύρο, να μας μιλεί. Ο Θανάσης Κλάρας, ο κατοπινός Αρης Βελουχιώτης. Παλιός αγωνιστής και φίλος. Δεν είναι παρά λίγες μέρες, που γύρισε από το μέτωπο, και να, μας επιμένει πως:

Ο Πόλεμος συνεχίζεται. Ναι, συνεχίζεται. Θέλω να πω – εξηγεί 

– πως πρέπει να συνεχιστεί. Με το όπλο στο χέρι.

Οταν πανηγυρίζει το κεφάλαιο, οι εργαζόμενοι μπαίνουν σε θέσεις μάχης

Οσο πιο δυνατά σφυροκοπάνε τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα τα «κανόνια» της αντιλαϊκής επίθεσης κυβέρνησης - ΕΕ και κεφαλαίου, τόσο πιο δυνατά βροντούν και τα «τετζερέδια» της προκλητικής κυβερνητικής προπαγάνδας. 

 

Προπαγανδιστική φασαρία με στόχο όχι μόνο να κάνουν το μαύρο άσπρο και να κρύψουν την ουσία των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων που προχωράει με καταιγιστικούς ρυθμούς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και να στοιχίσουν το λαό πίσω από τους στόχους του κεφαλαίου για τους οποίους πασχίζουν. Με τα μάτια στραμμένα στους νέους γύρους της αντιλαϊκής επίθεσης διαρκείας, που σε αντίθεση με τα χιλιοειπωμένα παραμύθια περί «κάβων», «ξέφωτων» και άλλα τέτοια, αποδεικνύεται ότι είναι χωρίς τέλος.

Κι εκείνοι αποφασισμένοι και αδίστακτοι να φτάσουν «μέχρι τέλους» την αποστολή για την οποία επιλέχτηκαν από το κεφάλαιο, αυτήν της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας με κάθε μέσο. Αξιοι συνεχιστές των προηγούμενων αντιλαϊκών κυβερνήσεων και ό,τι πιο αντιδραστικού έζησε αυτός ο τόπος. Γι' αυτό και τα συχαρίκια από τους καπιταλιστές εντός και εκτός, από τους «εταίρους» και δανειστές, γι' αυτό και οι «λευκοί καπνοί» από το Eurogroup, γι' αυτό και ο ανυπόκριτος θαυμασμός των αστικών ΜΜΕ για μια κυβέρνηση αποφασισμένη να κάνει τη βρώμικη δουλειά του κεφαλαίου, «ώριμη» πλέον να αξιοποιήσει κάθε όπλο στην αντιλαϊκή φαρέτρα και πιο «ικανή» να περνάει τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα με λιγότερες εργατικές και λαϊκές αντιδράσεις, ντύνοντάς τα με το φιλολαϊκό μανδύα «ισότητας» και «δικαιοσύνης».

Επίθεση χωρίς τέλος...

Προκλητικά ζητάνε από τους εργαζόμενους περίπου να πανηγυρίσουν μαζί τους! Αλλά για τι ακριβώς;

• Για τον αντιασφαλιστικό νόμο της κυβέρνησης, πραγματικό λαιμητόμο για τα δικαιώματα εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών και της νεολαίας; Για το νόμο που σαρώνει δικαιώματα που κατακτήθηκαν κυριολεκτικά με το αίμα της εργατικής τάξης, καταργώντας τον κοινωνικό χαρακτήρα της Ασφάλισης, νομιμοποιώντας όλες τις προηγούμενες ανατροπές, μειώνοντας κι άλλο τις ήδη πετσοκομμένες συντάξεις, διαλύοντας τις επικουρικές, τσακίζοντας τις αναπηρικές και τα κοινωνικά δικαιώματα, μειώνοντας δραστικά τους δικαιούχους του ΕΚΑΣ, αφήνοντας στο έλεος ή στα νύχια των «κορακιών» της ιδιωτικής ασφάλισης εκατομμύρια κόσμου, αφού στο νέο «μοντέλο» η Υγεία και η Ασφάλιση γίνονται ατομική υπόθεση του καθενός;
• Για τη φορολεηλασία των 1,8 δισ. έμμεσων φόρων, του αφορολόγητου που μειώνεται λίγο πάνω από το βασικό μισθό, της αύξησης του ΦΠΑ, των επιπλέον 700 ευρώ κάθε χρόνο σε κάθε λαϊκό σπίτι, των 1,7 δισ. ευρώ άμεσων φόρων, επιπλέον των 20 δισ. που πληρώνουν από τους προηγούμενους γύρους της αντιλαϊκής επίθεσης και που μένουν άθικτοι;
• Για το νέο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο, που μάλιστα ετοιμάζεται ξανά να περάσει Σαββατοκύριακο και σαν τον κλέφτη η κυβέρνηση και που περιλαμβάνει, πέρα από τους νέους φόρους, το άνοιγμα της αγοράς των «κόκκινων» δανείων, το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και βέβαια τον «αυτόματο κόφτη», το απαύγασμα δηλαδή των μνημονίων διαρκείας και του μόνιμου εκβιασμού του λαού, για να πιάνονται με τις σάρκες του οι κάθε φορά νέοι αντιλαϊκοί στόχοι του κεφαλαίου;
• Για το νέο χτύπημα στα Εργασιακά, το συνδικαλιστικό νόμο, τις ομαδικές απολύσεις και όσα άλλα παίρνουν άμεσα σειρά;

...πανηγύρια για το κεφάλαιο...

Πόσο πάει «η ελπίδα που επιστρέφει», μεγαλέμπορε;

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ • Ημεροδρόμος

  Ο ΣΥΡΙΖΑ ενημερώνει για τα …δρομολόγια της ελπίδας! «Η ελπίδα επιστρέφει», σύμφωνα με το χθεσινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Αυγή»! Επιστρέφει, λοιπόν, η ελπίδα. Άρα, αυτό σημαίνει πως είχε έρθει, κάπου πήγε και γύρισε. Για την ακρίβεια, δεν γύρισε ακόμα, αλλά τη βλέπουν να έρχεται, να επιστρέφει.

  Από τότε που «Η ελπίδα έρχεται» (σύμφωνα με το παλιότερο σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ) έχει περάσει καιρός. Κάπου χάθηκε, κάπου δεν βρέθηκε μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ κι έτσι η ελπίδα ήταν απούσα το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ας μείνουμε, όμως, ήσυχοι, αφού «η ελπίδα επιστρέφει»…

  

Η ελπίδα (αυτή που επιστρέφει και κάποια στιγμή ερχόταν) έχει τα χαρακτηριστικά της, αυτά που αποκτήθηκαν με τον καιρό. Είναι μια ελπίδα μνημονιακής πραγματικότητας. Δεν είναι, πια, η άλλη ελπίδα (εκείνη ελπίδα που ερχόταν). Η ελπίδα (που ερχόταν) διαχώριζε τη θέση της από τα μνημόνια. Τώρα,  επιστρέφει έμπειρη. καταλαβαίνει, ξέρει τι θέλει…

 Η ελπίδα που επιστρέφει έχει κάποια κοινά με αυτή που ερχόταν. Είναι κάτοικος Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτοικος Ευρωπαϊκής Ένωσης, πάση θυσία.

Το ΚΚΕ δεν μασάει... σύντροφε

 

Οι αναφορές Τσίπρα στον Κουτσούμπα και η ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος

Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στον γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, κατά την ομιλία του για το ασφαλιστικό και φορολογικό στη Βουλή, ήταν μόλις η δεύτερη παρόμοια μνημόνευση σε κορυφαίο νομοσχέδιο.

Ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στον Δημήτρη Κουτσούμπα, προσφωνώντας τον μάλιστα «Δημήτρη», τόνισε ότι «στις σημερινές συνθήκες αριστερό και ριζοσπαστικό δεν είναι να φαντασιώνεσαι μια ιδεατή κοινωνία, που ξέρεις ότι δεν είναι εύκολο να έρθει, αλλά να ματώνεις για να έρθουν σιγά - σιγά αλλά σταθερά οι συνθήκες στις οποίες θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν αλλαγές υπέρ του κόσμου της εργασίας».

Προσπάθησε δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, να παρουσιάσει την εναλλακτική που προβάλλει το ΚΚΕ ως ουτοπία και την ψήφιση νομοσχεδίων που κόβουν συντάξεις και αυξάνουν ακόμα περισσότερο τα φορολογικά βάρη των μικρομεσαίων ως ένα μακρύ δρόμο που στο τέλος του οδηγεί σε αλλαγές υπέρ του κόσμου της εργασίας.

Οι παρεμβάσεις του πρωθυπουργού δεν γίνονται βέβαια στον... αέρα και είναι πάντα πολύ καλά μελετημένες. Κάτι που φάνηκε και από την αναφορά σε ποίημα του Μαγιακόφσκι και στη φράση «Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του έτσι νέτο-σκέτο».
Αναφορά που έμεινε... μισή, καθώς το υπόλοιπο κομμάτι του στίχου («αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς») σίγουρα δεν θα δημιουργούσε τους συνειρμούς που επεδίωκε ο πρωθυπουργός.