ΣΤΑΥΡΟΙ, Φώτης Αγγουλές

Από herko στο Αυγ 20, 2016 Λογοτεχνία

 

Τόσοι σταυροί που στήθηκαν
τόσοι σταυροί που θα στηθούνε,
εμάς μονάχα με σταυρούς
μπορούν να μας μετρούνε.

Σταυροί, παντού σταυροί.

Είμαστε “οι αδάκρυτοι κι οι αγέλαστοι”.
Δεν κλαίμε, ούτε γελούμε.
 
Τα σπίτια μας καπνίζουνε
πεινούνε τα παιδιά μας, δεν λυγούμε
ήρθαμε να χαράξομε του πόνου μας τα σύνορα
και στήνουμε σημάδια και περνούμε.
 
Σταυροί, παντού σταυροί.

Φρούδες ελπίδες

 

Φρούδες ελπίδες

 

Πανηγυρίζει η κυβέρνηση για άλλο ένα «κατόρθωμά» της: Μειώνει την ανεργία! Και πασχίζει να το πιστωθεί πολιτικά, προβάλλοντας κάλπικη αισιοδοξία ότι έρχεται ανάκαμψη, άρα αρχίζουν να δημιουργούνται θέσεις εργασίας. Επομένως, εργαζόμενοι και άνεργοι μπορούν επίσης να αισιοδοξούν για καλύτερες μέρες. Η χτεσινή «Αυγή», μάλιστα, γράφει στο πρωτοσέλιδο για «δυναμική στην αγορά εργασίας». Που σημαίνει ότι δημιουργούνται συνθήκες γοργής μείωσης της ανεργίας. Και πασχίζει να το τεκμηριώσει με επιχειρήματα όπως: «Για έκτο συνεχή μήνα αυξάνεται η απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα (...) Η αύξηση της μισθωτής απασχόλησης τον Ιούλιο ήταν η υψηλότερη καταγεγραμμένη από το 2001 μέχρι σήμερα για αυτόν το μήνα (...) Σχεδόν 20.000 νέες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν τον φετινό Ιούλιο, με ενθαρρυντική την παράμετρο ότι η αυξητική τάση εμφανίζει διάρκεια». Δεν μπορεί να κρύψει, βεβαίως, ότι πάνω από τις μισές νέες θέσεις είναι ελαστικής απασχόλησης. Το αποδίδει, όμως, στην κρίση και μιλά για «στοίχημα να συνδυαστεί η αύξηση της απασχόλησης με την επαναφορά της "κανονικότητας" στην αγορά εργασίας». Αν έτσι, όμως, έχουν τα πράγματα, προς τι τα πανηγύρια για «δυναμική»; Είναι το «τυρί στη φάκα» σε εργαζόμενους - ανέργους ότι αφού με την πολιτική της η κυβέρνηση αυξάνει τις θέσεις εργασίας, ε, πού θα πάει, θα φέρει και την «κανονικότητα»...

Η Νάντια Κομανέτσι και η χειραγώγηση της ιστορίας από την προπαγάνδα των μέσων «ενημέρωσης» του κεφαλαίου

Με την ευκαιρία της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο, η Ρουμανική Εθνική Τηλεόραση (TVR) σκάρωσε ένα προκατειλημμένο ντοκιμαντέρ για τη αθλήτρια Νάντια Κομανέτσι, που το 1976 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόντρεαλ, κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία βαθμολογία 10 στις παράλληλες μπάρες, αποκτώντας έτσι το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο σε τρία αθλήματα (ενόργανη, δοκός ισορροπίας και παράλληλες μπάρες). Η αθλήτρια έχει γίνει από τότε ένας θρύλος του αθλήματος, παγκόσμια αλλά και στη Ρουμανία, σοσιαλιστική τότε, όπου ο αθλητισμός, σε αντίθεση με τώρα, είχε μια ιδιαίτερη σημασία στην εκπαίδευση στην κοινωνία, χωρίς να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως στη Δύση. Στην πραγματικότητα, σε όλες τις σοσιαλιστικές χώρες, οι τέχνες, ο πολιτισμός και ο αθλητισμός αποτελούν τα θεμέλια της εκπαίδευσης, στην οποία ενσωματώνονται τα επιτεύγματα των εκπροσώπων τους σε όλους τους τομείς της. Ο ρουμανικός αθλητισμός είχε την μεγαλύτερη δόξα του κατά τη διάρκεια των σοσιαλιστικών χρόνων, ειδικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ (1976), στην Μόσχα (1980), στο Λος Άντζελες (1984) και στην Σεούλ (1988) και ξεκίνησε μια αργή πτώση από τότε, που αντιστοιχεί με αυτήν που συνέβη και σε όλους τους κοινωνικούς τομείς, οικονομία και πολιτισμό ή ακόμα και στο δημογραφικό.

Σε σχέση με τον αθλητισμό, από τα 302 ολυμπιακά μετάλλια που κέρδισαν οι Ρουμάνοι αθλητές, τα 200 από αυτά συλλέχθηκαν σε δέκα διοργανώσεις που πραγματοποιήθηκαν από το 1945-1989 (Ρουμανία Σοσιαλιστική) και μόνο 102 για τις υπόλοιπες δέκα.

Σε κάθε περίπτωση, στους τελευταίους δύο Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Πεκίνο το 2008 και στο Λονδίνο το 2012, μόνο 8 και 9 μετάλλια αποκτήθηκαν, αντίστοιχα, ένας γελοίος αριθμός σε σχέση με τα περασμένα χρόνια, όταν οι εργαζόμενοι είχαν την εξουσία.

Στρώνουν το έδαφος για νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης

Με διαφορετικές εκθέσεις, ΔΝΤ, Γιούρογκρουπ και Bundesbank επικαλούνται τη γήρανση του πληθυσμού και συστήνουν την παράταση του εργάσιμου βίου

Από παλιότερη κινητοποίηση για το Ασφαλιστικό

 

Στην κατεύθυνση περαιτέρω αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στην Ευρωζώνη και ιδιαίτερα σε οικονομίες των κρατών «που βρίσκονται σε δυσχερέστερη θέση», και συγκεκριμένα στην Ελλάδα, στην Ισπανία και την Πορτογαλία, δείχνει έκθεση «μελετητών» του ΔΝΤ, που δημοσιεύθηκε σε ιστολόγιό του.
Στην έκθεση με τίτλο «Το εργατικό δυναμικό της Ευρωζώνης γερνάει και αυτό στοιχίζει στην ανάπτυξη», το ΔΝΤ «αποφαίνεται» πως την επόμενη 20ετία ο αριθμός των συνταξιούχων θα αυξηθεί σε σχέση με τον πληθυσμό σε παραγωγική ηλικία (15 - 64 ετών), ενώ και το ποσοστό των εργαζομένων ηλικίας από 55 έως 64 ετών θα αυξηθεί από το 15% στο 20%. Μάλιστα, χωρίς καν να προσδιορίζονται άλλοι παράγοντες, όπως, για παράδειγμα, οι νέες κερδοφόρες επενδύσεις του κεφαλαίου, η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών κ.ά., σπεύδουν να βγάλουν το «συμπέρασμα» ότι οι αλλαγές στη δημογραφική πυραμίδα περιορίζουν την «παραγωγικότητα».

Στο «διά ταύτα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «τα συσσωρευμένα χρόνια εργασιακής εμπειρίας θα μπορούσαν να κάνουν τους εργαζομένους μεγαλύτερης ηλικίας πιο παραγωγικούς». Σύμφωνα με το ΔΝΤ, «παρότι είναι δύσκολο να γίνουν γενικεύσεις σε όλα τα επαγγέλματα, με βάση τη βιβλιογραφία προκύπτει ότι η παραγωγικότητα αρχικά αυξάνεται με βάση την ηλικία, φτάνοντας στο ανώτατο σημείο της ανάμεσα στα 40 και τα 50 έτη».

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

 

Το κάψιμο βιβλίων και τα «ιδανικά» της Χρυσής Αυγής

 

Το καθεστώς του Ι. Μεταξά, το οποίο έχουν ως ένα από τα πρότυπα τους οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, έκαιγε βιβλία. Σαν σήμερα, 16 Αυγούστου 1936, είχαν οργανωθεί τέτοιου είδους τελετές από τους πολιτικούς προγόνους των χρυσαυγιτών. Σε τελετές,  όπως αυτές των ναζιστών, έκαιγαν βιβλία, τα οποία είχαν κατασχέσει οι υπηρεσίες της ασφάλειας από βιβλιοπωλεία μέχρι από σπίτια συλληφθέντων.

Το  «εθνικό καθεστώς» (έτσι το ονόμασαν οι φασίστες της Χρυσής Αυγής το φετινό αφιέρωμα τους για την 4^η Αυγούστου) έκαψε βιβλία που το περιεχόμενο τους αποτελεί περιουσία για την ανθρωπότητα. Δεν …περιορίστηκε σε κομμουνιστικά έργα των κλασικών του μαρξισμού. Κάηκαν, σε δημόσιους χώρους, έργα του Ντοστογιέφσκι, του Φρόυντ, του Τσβάιχ, του Γκόρκυ, του Γκαίτε, του Τολστόι, του Παπαδιαμάντη και πολλών άλλων που «εκτίμησε» το καθεστώς.

Εκλογολογία..

.

Θα γίνουν ή όχι εκλογές; Τα αστικά ΜΜΕ αναλώνονται το τελευταίο διάστημα σε μια ακατάσχετη εκλογολογία με διάφορες αφορμές, αποδίδοντας το γεγονός στην κυβέρνηση λόγω εκλογικού νόμου και στη ΝΔ ως αιχμή της στρατηγικής της. Βεβαίως, μέσα στην εκλογολογία όλες οι αστικές δυνάμεις κάνουν λόγο για την ανάγκη σταθερών κυβερνήσεων του κεφαλαίου. Την ίδια ώρα, τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα εφαρμόζονται εντατικά, ενώ προετοιμάζονται νέα τέτοια μέτρα για την επόμενη «αξιολόγηση». 

 

Η κυβέρνηση προτάσσει ως επιτυχία της το «ματοβαμμένο» πρωτογενές πλεόνασμα από το τσάκισμα του λαού και ως δείγμα ότι έρχεται ανάκαμψη, άρα ως απόδειξη αποτελεσματικότατης διαχείρισης για την ενίσχυση του κεφαλαίου. 

 

Με τη ΝΔ να διαγκωνίζεται στο ίδιο ζήτημα της διαχείρισης ως ικανή για καλύτερα αποτελέσματα. Αποπροσανατολιστική προπαγάνδα, αφού με την εκλογολογία βάζουν πλαστό δίλημμα στο λαό, όταν η αντιλαϊκή πολιτική θα συνεχίζει με όποιο αστικό κόμμα ή κόμματα στην κυβέρνηση, ενώ πασχίζουν να τον πείσουν να αναδείχνει ισχυρές αστικές κυβερνήσεις (σταθερές), που καταστρέφουν τη ζωή του και να συναινεί στην εχθρική για τον ίδιο πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. Μονόδρομος η αντεπίθεση.

Τσι(π)ριμώκος…

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τσι(π)ριμώκος…

 Ο κ.Τσίπρας, αυτός που ξεπούλησε από αεροδρόμια και Ελληνικό μέχρι λιμάνια και τρένα, επικαλείται… «αρχές»!

   Ο κ.Τσίπρας που θα έδινε την 13^η σύνταξη αλλά έκοψε από τους συνταξιούχους ακόμα και το ΕΚΑΣ, επικαλείται… «αξίες»!

   Ο κ.Τσίπρας που (με τις ψήφους του Σαμαρά, του Βορίδη, του Βενιζέλου, του Λοβέρδου, του  Θεοδωράκη και του Γεωργιάδη) επέβαλε το δικό του, το τρισχειρότερο Μνημόνια, το «Μνημόνιο Τσίπρα», εμφανίζεται στον δημόσιο βίο επικαλούμενος την «ασπίδα των …(αριστερών) ιδεών» του!

    Ο κ.Τσίπρας, αυτός που ξεπούλησε το «Όχι» του ελληνικού λαού, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί επικαλείται το… δημοψήφισμα!

Μπ. Μπρεχτ: Η τέχνη μπορεί να πάρει θέση στο πλευρό των πολλών

Μπ. Μπρεχτ: Η τέχνη μπορεί να πάρει θέση στο πλευρό των πολλών

ΑΠΟ 6STOP 

Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης //

Σαν σήμερα, 14 Αυγούστου του 1956 πέθανε ο κομμουνιστής Γερμανός ποιητής Μπ. Μπρεχτ.

«Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν γιακά, μ’ έμαθαν τις συνήθειες εκείνων που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν πώς να διατάζω. Αλλά, όταν μεγάλωσα και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της τάξης μου δεν μ’ άρεσαν, το να διατάζω δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το να με υπηρετούν. Γι’ αυτό εγκατέλειψα την τάξη μου και συντρόφεψα με τους μικρούς, φτωχούς ανθρώπους».

Επίκαιρος αφού τα θέματα που διαπραγματεύεται τo έργο του επανέρχονται με σφοδρότητα στη ζωή μας.

Με το πλούσιο έργο του, δεκατρείς χιλιάδες σελίδες -και πάνω- στις οποίες περιλαμβάνονται θεατρικά έργα, ποιήματα, πεζά, θεωρητικά κείμενα για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη, τη λογοτεχνία, μελέτες, σχόλια, σημειώσεις, ημερολόγια, ο μεγάλος Γερμανός επαναστάτης διανοητής έδωσε έναν ασυμβίβαστο αγώνα για να ερμηνεύσει τον κόσμο που έζησε κάτω από τη σκοπιά της πάλης των τάξεων.

Χωρίς ελπίδα και προοπτική…

Εκτός δουλειάς, εκτός εκπαίδευσης, δίχως προοπτική και ελπίδα. Τη λίγο – πολύ γνώριμη, όσο και οδυνηρή, πραγματικότητα που βιώνει ο λαός ήρθαν να επιβεβαιώσουν τα στοιχεία της Eurostat, που δείχνουν ότι πάνω από ένας στους τέσσερις νέους, ηλικίας 20 – 24 ετών στην Ελλάδα (26,1%), δεν έχει απασχόληση, ούτε βρίσκεται σε πρόγραμμα εκπαίδευσης ή κατάρτισης, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2015. Το ποσοστό αυτό κατατάσσει την Ελλάδα στη δεύτερη υψηλότερη θέση στην ΕΕ, μετά την Ιταλία (31,1%), ενώ στην τρίτη θέση βρίσκονται η Κροατία και η Ρουμανία (24,1%) και ακολουθούν η Βουλγαρία (24%), η Ισπανία και η Κύπρος (22,2%). Στην ίδια κατάσταση, δηλαδή χωρίς εκπαίδευση, εργασία ή κατάρτιση, βρίσκονται περίπου 5 εκατομμύρια νέοι ηλικίας 20 – 24 ετών (17,3%) στην ΕΕ.

Ειδικότερα, το 2015 οι νέοι ηλικίας 20 – 24 ετών στην Ελλάδα, σε ποσοστό 49,7%, βρίσκονταν μόνο σε κάποιο πρόγραμμα εκπαίδευσης (έναντι 33% στην ΕΕ), κατά 4,8% βρίσκονταν σε πρόγραμμα εκπαίδευσης με παράλληλη απασχόληση (έναντι 17% στην ΕΕ), ενώ κατά 19,5% είχαν κάποια απασχόληση (έναντι 32,6% στην ΕΕ). Σημειώνεται ότι οι νέοι ηλικίας 15 – 29 ετών αντιστοιχούν στο 17% του πληθυσμού της ΕΕ (περίπου 90 εκατομμύρια).

Να σημειώσουμε εδώ ότι ακόμα και για τις περιπτώσεις που βρίσκονται «σε κάποιο πρόγραμμα εκπαίδευσης» ή «είχαν κάποια απασχόληση» δεν διευκρινίζεται το είδος της εκπαίδευσης και απασχόλησης. Με δεδομένα τα παντός είδους προγράμματα συγκάλυψης και ανακύκλωσης της ανεργίας, αλλά και την έκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, είναι φανερό ότι και πέραν αυτού του 26%, πολλοί νέοι άνθρωποι φυτοζωούν περιπλανώμενοι από πρόγραμμα σε πρόγραμμα ή αναγκάζονται να δουλεύουν σχεδόν τζάμπα.

FacebooΑνταλλαγGoogle+

Φιντέλ Κάστρο: «Που είναι η επιτυχία του Καπιταλισμού;»

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Με αφορμή την συμπλήρωση 90 χρόνων από τη γέννηση (13 Αυγούστου) του σπουδαίου κουβανού επαναστάτη και ηγέτη, Φιντέλ Κάστρο, παραθέτουμε αποσπάσματα λόγων του ίδιου για τον Καπιταλισμό. Έναν Καπιταλισμό που τον έχει περιγράψει συνοπτικά ως «απεχθή, πρόστυχο και βρώμικο». Η συντριπτική πλειοψηφία των παρακάτω αποσπασμάτων είναι από την- εξαιρετικά δύσκολη για την Κούβα- περίοδο των αρχών της δεκαετίας του ’90, κατά τη διάρκεια των αντεπαναστατικών ανατροπών στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη και ως εκ τούτου αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

“Οδηγούμαστε από τις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού. Ο Καπιταλισμός και η πολιτική του ιδεολογία, οι μεγαλογαιοκτήμονες και η αστική τάξη οδηγούνται απ’ τον ιδεαλισμό και την προσωπική ιδιοτέλεια, από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, από εθνική ιδιοτέλεια, από αισθήματα μίσους και από ίντριγκα- αυτός είναι ο λόγος που οι αστοί, οι καπιταλιστές και οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν μόνιμα να κρατούν τον κόσμο σε μια κατάσταση πολέμου”.

• Ομιλία στο ανατολικό Βερολίνο, 1972.

* * *

Χαράτσωμα αναπήρων

Η κυβέρνηση έφτασε να χαρατσώνει ακόμη και ανάπηρους και άνεργους. Ετσι, για πρώτη φορά φέτος επιβλήθηκε από το υπουργείο Οικονομικών και τη Γενική Γραμματεία Εσόδων ειδική εισφορά αλληλεγγύης στα επιδόματα που παίρνουν οι ανάπηροι με αναπηρία κάτω από 80%, αλλά και όλοι όσοι δεν είναι τυφλοί ή με κινητικά προβλήματα και με αναπηρία άνω του 80%! Επίσης, έγιναν περικοπές στα επιδόματα που παίρνουν τρίτεκνοι και πολύτεκνοι από τον ΟΓΑ, αφού επέβαλαν σ' αυτά παρακράτηση ύψους 3,6%. Ακόμη, από το χαράτσωμα δεν γλίτωσε ούτε το επίδομα ανεργίας που πήραν από τον ΟΑΕΔ οι απολυμένοι - συνταξιούχοι του εργοστασίου «Λιπασμάτων» Θεσσαλονίκης, αφού έγινε παρακράτηση φόρου και μάλιστα αναδρομική.

 

Οι περικοπές στο εισόδημα των αναπήρων αναμένονται κοντά στα 50 ευρώ το χρόνο, ενώ οι περικοπές στα επιδόματα τριτέκνων και πολυτέκνων κυμαίνονται από 70 έως 180 ευρώ το χρόνο.
Και ύστερα καμώνεται η κυβέρνηση ότι ενδιαφέρεται να εφαρμόσει κοινωνική πολιτική, πολιτική ανακούφισης για τις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες. Αθλια διαχείριση της κατάστασης των πλέον εξαθλιωμένων λαϊκών στρωμάτων πασχίζει να κάνει, φορολογώντας ακόμη και τα λεγόμενα κοινωνικά επιδόματα - ψίχουλα από ανθρώπους που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε στοιχειώδεις ανάγκες.

 

 

Οι φιλελεύθεροι οφείλουν να απαντήσουν

Γράφει ο Κόκκινος Ρύπος //

Οι ανατροπές στα σοσιαλιστικά κράτη ήταν αναμφίβολα ένα παγκόσμιο ιδεολογικό σοκ για την εργατική τάξη και τους λαϊκούς ανθρώπους απανταχού της γης. Ανατράπηκαν πολλές ισορροπίες τόσο στο παγκόσμιο γεωπολιτικό όσο και στο ιδεολογικό τοπίο με την επικράτηση της ιδεολογίας του Καπιταλισμού ακόμα και μέσα στο ΚΚΣΕ και τα άλλα ΚΚ εξουσίας τη δεκαετία του 1980. Ακόμα και κράτη στα οποία είχαν σημειωθεί λιγότερες υποχωρήσεις δόθηκε το εναρκτήριο λάκτισμα για πλήρη οπισθοδρόμηση στις καπιταλιστικές  σχέσεις παραγωγής. Με βάση τα παραπάνω ο ελληνικός καπιταλισμός αλλά και ο γερμανικός και ο ρώσικος και ο αμερικάνικος είδαν τα Βαλκάνια σαν ένα ευρύ πεδίο επενδύσεων και κερδοφορίας όπου έβρισκαν έτοιμες τις υποδομές για πλήρως συγκεντρωμένη και συγκεντροποιημένη-καθετοποιημένη οικονομική δραστηριότητα και με εργασιακές σχέσεις που αποδομήθηκαν βίαια και πολύ πιο εύκολα καθώς το εργατικό κίνημα είχε γνωρίσει μιας παγκόσμιας εμβέλειας ήττα.

Ταυτόχρονα στις καπιταλιστικές χώρες δόθηκε το σύνθημα για μια άνευ προηγουμένου επέλαση σε ιδεολογικό-πολιτικό και οικονομικό επίπεδο και μάλιστα με κιτς συνθήματα του τύπου: Ελλάδα είναι η τελευταία Σοβιετικού τύπου οικονομία.

Καμαρώνουν

Καμαρώνουν η κυβέρνηση και η «Αυγή» γιατί προωθούνται γοργά οι απαιτήσεις του ΣΕΒ και των άλλων επιχειρηματιών. Ετσι έγραφε χτες: «Νέες ταχύτητες στο επιχειρείν», «πόλοι έλξης νέων επενδύσεων οι αδειοδοτήσεις εξπρές επιχειρήσεων», μετά την κατάθεση νομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομίας, μιλώντας για «ταχύτητα και απλοποίηση των δικαιολογητικών (...) και περιορισμό των εμποδίων που η γραφειοκρατική διοίκηση δεν αντιμετώπιζε χρόνια τώρα, αναπτύσσοντας έτσι τα φαινόμενα της αθέμιτης και παράνομης συναλλαγής που φούντωσαν τη διαφθορά (...) Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον κυρίως τις κρίσεις των φορέων της αγοράς». 

 

Πράγματι, η κυβέρνηση αφού δημιουργεί το πλαίσιο έντασης της εκμετάλλευσης με τους αντεργατικούς, αντιλαϊκούς νόμους (τσάκισμα μισθών, συντάξεων, φοροληστεία του λαού, άγριες περικοπές από τον κρατικό προϋπολογισμό για την κάλυψη των όποιων ελάχιστων κοινωνικών αναγκών, αύξηση των πληρωμών για υπηρεσίες Υγείας κ.λπ.), για να υπάρχει διευρυμένη κερδοφορία του κεφαλαίου, αφού ετοιμάζει νέα αντεργατικά μέτρα με νέες μειώσεις μισθών, απελευθέρωση απολύσεων (ομαδικές), νέο συνδικαλιστικό νόμο για να εμποδίζονται η απεργία και οι διεκδικήσεις (οι καπιταλιστές για να επενδύσουν δε θέλουν διεκδικητικούς αγώνες), αφού ενισχύει τους επιχειρηματικούς ομίλους με τον «αναπτυξιακό νόμο» (φοροαπαλλαγές, ενίσχυση με κρατικό χρήμα), έρχεται τώρα να τους διευκολύνει να κάνουν γρήγορα επενδύσεις. Και πανηγυρίζει επειδή ενισχύει το κεφάλαιο. 

 

Και οι εργαζόμενοι, ο λαός τι θα κερδίσουν; Να συνεχίζουν να είναι τα μόνιμα υποζύγια της άκρατης εκμετάλλευσης, αφού όλα τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα έχουν μόνιμο χαρακτήρα. 

 

Εκτός και αν πάρουν πάνω τους την υπόθεση, διεκδικώντας κάλυψη των απωλειών τους, ικανοποίηση όλων των αναγκών τους, κόντρα σε κεφάλαιο, ΕΕ και την εξουσία τους.

Βουλιμία

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ • 10 Αυγουστου 2016

Βουλιμία

 Μάζευαν κι άρπαζαν, μα δε χόρταιναν ποτέ. Διαρκώς ζητούσαν κι άλλο. Στο τραπέζι χιλιάδες πιάτα με τα πιο νόστιμα φαγητά, κι όμως, μόνο που τα κοίταζες, σ’ έπιανε το στομάχι σου. Κρέατα, ψάρια, σάλτσες, ζυμαρικά, λίπη, όσπρια, λαχανικά, μπαχαρικά, παγωτά, όλα ανακατεμένα. Κάθε λίγο και λιγάκι, έκαναν τις πιο απίθανες παραγγελίες. Τελείωνε το ένα γεύμα και καλούσαν το γκαρσόνι, για να τους φέρει το επόμενο.

  

Το υπηρετικό προσωπικό, κάθε βράδυ, έβαζε τ’ αποφάγια και τα κόκαλα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Το πρωί τις άδειαζαν και μοίραζαν τα «προϊόντα» σε ειδικές συσκευασίες, με διαφορετικές ετικέτες. Ηταν έτοιμα να πουληθούν. Είχαν στήσει, μάλιστα, κι έναν ολόκληρο μηχανισμό διαφήμισης για τ’ αποφάγια τους!

  

Ενίοτε, διοργάνωναν φανταχτερές εκδηλώσεις, με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και τα απαραίτητα χαμόγελα. Οι κυρίες των κυρίων «χάριζαν» μικρές ποσότητες στους πολύ ταλαιπωρημένους. «Δάκρυζαν» για τον άδικο τούτο κόσμο. Αργότερα, γυρνούσαν στο τραπέζι, αφιέρωναν (για… ποικιλία) λίγα λεπτά στις «περιπέτειες των δυστυχισμένων» κι άρχιζαν το επόμενο φαγοπότι.

  

Οι συμμετέχοντες στο τραπέζι δεν είχαν σταθερό αριθμό. Τρωγοπίναν, αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις και μαχαιριές, το ίδιο μαχαίρι για το φαγητό, το ίδιο για τις μαχαιριές. Δεν είχαν κανένα, απολύτως, πρόβλημα να το χρησιμοποιούν και για τις δυο «δουλειές». Τα τραύματα, για ορισμένους, ήταν ανεπανόρθωτα κι έχαναν τη θέση τους.

Αποπροσανατολιστική προπαγάνδα

 

 

«Καμιά ανοχή στη φοροδιαφυγή», είναι το τελευταίο κυβερνητικό σλόγκαν, που συνοδεύεται από τους πανηγυρισμούς της «επιτυχίας» στην εξάρθρωση του κυκλώματος με τα POS, τα μηχανάκια πληρωμής με τραπεζικές κάρτες, που έστελναν τις εισπράξεις επιχειρήσεων στον τομέα υπηρεσιών και λιανεμπορίου κατευθείαν στο εξωτερικό, άρα δεν πλήρωναν ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος.

Πρωτοσέλιδο στην «Αυγή», κύριο άρθρο στην ίδια εφημερίδα, και μάλιστα με βαρύγδουπες εκφράσεις, όπως, «αποδεικνύεται ότι υπάρχει ένα ισχυρό κομμάτι επιχειρηματιών (στη συγκεκριμένη περίπτωση κυρίως στον χώρο του τουρισμού) που θέλει να κερδοσκοπεί αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει στο σύνολο της κοινωνίας (...) Κάποιοι επιχειρηματίες δρουν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου (...) Δεν μπορείς να είσαι και με τον φοροφυγά και με την κοινωνία (...) Να λες ότι θέλεις την ευημερία της κοινωνίας (...) Τα χρήματα από τη φοροδιαφυγή είναι χρήματα που έχουν βγει από το κοινωνικό σύνολο και πρέπει να ξαναγυρίσουν στην κοινωνία μέσα από ένα σχέδιο αναδιανομής».

Αυτή η προπαγανδιστική τακτική της κυβέρνησης δεν είναι ούτε καινούργια ούτε αθώα. Πασχίζει να αποπροσανατολίσει τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που στενάζουν χρόνια τώρα από την πολιτική που έχει αναγάγει την πολύμορφη φοροληστεία τους σε έναν από τους βασικούς μοχλούς ενίσχυσης των κρατικών ταμείων για την πριμοδότηση του κεφαλαίου.