Κόκκινα δάνεια και κόκκινα βούνευρα

Ένα από τα πλέον εκνευριστικά πράγματα για οποιονδήποτε διαθέτει λίγο περισσότερες από απλώς στοιχειώδεις γνώσεις οικονομικών, είναι να ακούει ή να διαβάζει είτε μειωμένης αντιλήψεως είτε βαλτούς πολιτικούς και οικονομικούς ο-θεός-να-τους-κάνει αναλυτές, να υποστηρίζουν ότι η ανάκαμψη και η έξοδος από την ύφεση καθυστερούν επειδή οι τράπεζες αδυνατούν να διοχετεύσουν χρήμα στην "πραγματική οικονομία" (τί όρος, θεέ μου!) λόγω μείωσης των διαθεσίμων τους, η οποία οφείλεται αφ' ενός μεν στην απόσυρση των καταθέσεων αφ' ετέρου δε στην διόγκωση των κόκκινων δανείων. Μόνο ένα πιο εκνευριστικό πράγμα μπορώ να σκεφτώ: την ύπαρξη πολιτών που όχι απλώς καταπίνουν αμάσητα όλα τούτα αλλά τα ενστερνίζονται, τα προσυπογράφουν και τα αναμεταδίδουν.

[Διάγραμμα: Έθνος, 23/2/2016]

Είναι καιρός να τελειώνουμε με τα παραμύθια. Κάθε σκεπτόμενος πολίτης θα έπρεπε να γνωρίζει ότι οι τράπεζες δεν χρειάζονται ρευστό στα συρτάρια τους για να χορηγήσουν δάνεια: χρησιμοποιούν εικονικό (λογιστικό) χρήμα. Αυτό το έχουμε αναλύσει στο παρελθόν και θα επανέλθουμε, όποτε χρειαστεί. Προς το παρόν, ας μείνουμε στην συνοπτική περιγραφή τού Μάικλ Χάντσον: "Οι τράπεζες δανείζουν εικονικό χρήμα, που στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν, το οποίο εγγυοδοτείται με κεφάλαια που στην πραγματικότητα δεν έχουν, που κι αυτά υποστηρίζονται από τις κεντρικές τράπεζες που τυπώνουν χρήμα από αέρα κοπανιστό". Κατά συνέπεια, η άρνηση των τραπεζών να χορηγήσουν δάνεια δεν οφείλεται στην εκ μέρους τους έλλειψη ρευστού. Οφείλεται στην έλλειψη αξιόχρεων δανειστών. Με απλά λόγια: λεφτά για δανεικά υπάρχουν, φερέγγυοι δανειζόμενοι δεν υπάρχουν (ας είναι καλά τα μνημόνια).

 

 

The talented Mr. Ford

Από Σφυροδρέπανος

Γράφει ο Φραγκίσκος Λαγωνικάκης //

Στην εκπομπή της περασμένης Πέμπτης (10-11-2016) των Ν. Μπογιόπουλου και Μ. Κοττάκη στο Real, ειπώθηκε κάποια στιγμή από τον δεύτερο ότι παλιότερα ο καπιταλισμός ήταν πιο ανθρώπινος, μάλιστα, αναφέρθηκε ως σχετικό παράδειγμα και το όνομα του H. Ford (1863 – 1947).¹ Αυτού του είδους οι απόψεις περί καπιταλισμού εντάσσονται σε ένα ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο ο καπιταλισμός δεν έχει από τη φύση του καταστροφικές ιδιότητες (για το περιβάλλον, τους ανθρώπους, την οικονομία), αλλά γίνεται «κακός» εξαιτίας απερίσκεπτων ανθρώπινων παρεμβάσεων. Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν αυτός ο ισχυρισμός ισχύει –που δεν ισχύει- αλλά ακολουθώντας τη λογική του καλού και του κακού καπιταλισμού, και των καλών και κακών καπιταλιστών, εμείς θα σταθούμε σε έναν από τους «καλούς»- σύμφωνα με τα λεγόμενα του κυρίου Κοττάκη- καπιταλιστές, τον Henry Ford. O Ford είναι από τους πιο δημοφιλείς ταγούς της καπιταλιστικής οικονομίας, και θαυμάζεται από το σύνολο των θιασωτών της, αυτός είναι και ο λόγος που αποτελεί ιδανικό παράδειγμα προς διερεύνηση.

Το άρθρο χωρίζεται σε τρεις θεματικές. Στην πρώτη θα εξεταστεί τόσο η ιδεολογική όσο και η οικονομική σχέση του Ford με τους Ναζί. Στη δεύτερη θεματική θα αναφερθούμε στον ακραίο πατερναλισμό του Ford που έφτανε στο σημείο να θέλει να ρυθμίζει τις ζωές των υπαλλήλων του. Στην τρίτη και τελευταία θα μας απασχολήσει η στάση του Ford απέναντι στον εργατικό συνδικαλισμό, καθώς επίσης και το πώς αντιμετώπιζε αυτός και οι τραμπούκοι του το ενδεχόμενο απεργιών και λοιπών εργατικών κινητοποιήσεων.

Η ψήφος του συστήματος...

Οσο κι αν ψάξαμε, δεν μπορέσαμε να το βρούμε. Ο λόγος για το περιβόητο «αντισυστημικό περιεχόμενο» της ψήφου, που οδήγησε τον Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ και για το οποίο πολλά ειπώθηκαν και έχουν ακόμα να ειπωθούν από τον αστικό Τύπο και τους αναλυτές του. 

Οπως και από διάφορες πολιτικές δυνάμεις, που μεσοβδόμαδα είτε πανηγύριζαν είτε με ειλικρινή αγωνία μιλούσαν για τα προβλήματα του «συστήματος», πότε δείχνοντας το «διεφθαρμένο» πολιτικό σύστημα, πότε την «κρίση εμπιστοσύνης» στους αστικούς θεσμούς και πότε την «οικονομία των ελίτ». 

Κρύβοντας, δηλαδή, το πραγματικό περιεχόμενο του συστήματος, που έχει «ονοματεπώνυμο» και λέγεται καπιταλισμός, αναπαράγοντας το μύθο ότι οι διαφορετικές εκδοχές διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος έχουν «χαώδεις» διαφορές ή ότι μπορούν να εκφράσουν τάχα τις λαϊκές ελπίδες και πόθους, δίνοντας αέρα στα πανιά της λογικής ότι δυνάμεις από τα σπλάχνα του συστήματος μπορούν τάχα να το «εξυγιάνουν» και να το επαναφέρουν στον «ίσιο δρόμο».

 Επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τους χίλιους και έναν τρόπους που έχει το καπιταλιστικό σύστημα, να εγκλωβίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να τη διοχετεύει μέσα από θολά «αντισυστημικά» προσωπεία σε κανάλια μακριά από την πραγματική καρδιά του, δηλαδή τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης, την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία.

Η θρυλική αντάρτισσα του ΕΛΑΣ «Θύελλα» (Μένη Παπαηλιού) φωτογραφημένη από τον Κώστα Κουβαρά

«Θύελλα» (Μένη Παπαηλιού), η πρωταντάρτισσα της Ρούμελης (Άγνωστη μαρτυρία και φωτογραφίες)

 

 

Γράφει ο Οικοδόμος //

Ανάμεσα στις χιλιάδες γυναίκες και άντρες που υπηρέτησαν υψηλά ιδανικά και πολέμησαν στην Εθνική Αντίσταση, κάποια πρόσωπα ξεχώρισαν και έγιναν σύμβολα του αγώνα του λαού μας και τα ονόματά τους αναγράφονται  στα κεφάλαια της Ιστορίας που διαβάζουν οι  νεώτερες γενιές. Το γεγονός αυτό δεν το επεδίωξαν, βέβαια, οι ίδιοι (έζησαν και έδρασαν ηρωικά, όχι για να ξεχωρίσουν από τους συναγωνιστές τους αλλά εκτελώντας το χρέος τους απέναντι στο λαό και τη συνείδησή τους), ούτε μειώνει την προσφορά των χιλιάδων ηρώων της Αντίστασης που ο πολύς κόσμος δεν θα μάθει ποτέ τα ονόματά τους. Μια τέτοια περίπτωση ανάμεσα στις γυναίκες της Εθνικής μας Αντίστασης που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την κοινωνική προκοπή, αποτελεί η Μένη Παπαηλιού – Ψυχράμη που, με το αντάρτικο ψευδώνυμο «Θύελλα», η δράση της πέρασε στο λαϊκό θρύλο.

“Θύελλα” – Μένη Παπαηλιού (1944) Φωτογραφία: Κώστας Κουβαράς

Η Θύελλα, πρωταντάρτισσα της 13^ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, ήταν στο Τάγμα Θανάτου με λοχαγό τον Ντίνο Γιαννόπουλο και τον καπετάν Φώτη Παρνασιώτη, ενώ πολέμησε και στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη. Έλαβε μέρος στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, σε μάχες στην Ευρυτανία, τα Άγραφα και αλλού.  Δεν ήξερε τι πάει να πει φόβος και είχε αποχτήσει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έκαναν τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να ξεχωρίζουν. Η κόρη της Κική Σιμιτοπούλου σημειώνει: Η Θύελλα «δεν δίσταζε να κουβαλά, να μεταφέρει τραυματίες σε ασφαλή μέρη αψηφώντας τους κινδύνους για τη ζωή της. Σε μια μάχη είχε μεταφέρει στους ώμους της, την ίδια μέρα, 24 τραυματίες. Πάντα με το χαμόγελο, καβάλα στο άλογό της ήταν σε διαρκή δράση, ένα πραγματικό παλικάρι που πάντα τολμούσε και έτσι της έδωσαν το όνομα “Θύελλα”. Τον Δεκέμβρη του 1944, όταν κατέβηκε η μεραρχία της στη Φυλή Αττικής για τη “μάχη της Ομόνοιας”, στη “Θύελλα” δόθηκε 24ωρη άδεια για νάρθει να δει τα τρία παιδιά της. Ήρθε, μας είδε, μας αποχαιρέτησε. Εκείνη έφυγε για πάντα μακριά μας. Μα ξέρουμε πολύ καλά πως δεν μας εγκατέλειψε. Μεγάλη η περηφάνια μας για σένα.» Η Θύελλα έδωσε τη ζωή της για την Αντίσταση.

Στα λίγα που γνωρίζουμε για τη Θύελλα έρχεται να προστεθεί η μαρτυρία του Κώστα Κουβαρά, αξιωματικού του στρατού των ΗΠΑ, απεσταλμένου της υπηρεσίας  πληροφοριών OSS στο βουνό (περισσότερα παρακάτω). Ο Κ. Κουβαράς θα γνωρίσει τη Θύελλα στα πλαίσια της αποστολής του και θα προσπαθήσει να συνδεθεί ερωτικά μαζί της, παραβλέποντας τους αυστηρούς κανόνες πειθαρχίας του λαϊκού στρατού. Η Θύελλα θα αρνηθεί με αποφασιστικότητα και θα τον βάλει στη θέση του. Σύμφωνα με τον Κ. Κουβαρά θα ακολουθήσουν αρκετές συναντήσεις στις οποίες η Θύελλα θα του διηγηθεί την ζωή της στο διάστημα μέχρι να καταταγεί στον ΕΛΑΣ.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ • 13 Νοεμβριου 2016

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Από τη δόξα στην απαξίωση

Το κράτος ως νέος ιδιοκτήτης το «καθαρίζει» από τα οικονομικά βαρίδια που δημιούργησε η ιδιωτικοοικονομική του «αίγλη», αφαιρεί βάρη από το εργασιακό κόστος, καταστρώνει μοντέλα ευέλικτης εργασίας και ταυτόχρονα το απαξιώνει. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα;

Δεν έχει περάσει ένας μήνας από την ημέρα όπου κλιμάκιο της Επιθεώρησης Εργασίας επισκέφθηκε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και διαπίστωσε αυτό που περίπου τις ίδιες ημέρες κατήγγειλε με ανακοίνωσή του και το Σωματείο των εργαζομένων του Μεγάρου, δηλαδή καθυστερήσεις στην καταβολή των μισθών μέχρι και τρεις μήνες.

Οι εργαζόμενοι, οι οποίοι είχαν δεχθεί μειώσεις μισθών πριν ακόμα το Μέγαρο περάσει στην κυριότητα του κράτους το Φεβρουάριο του 2016, οπότε εντάχθηκαν στο Ενιαίο Μισθολόγιο, είναι εκείνοι που σηκώνουν το βάρος και της διάσωσής του και ουσιαστικά «ξεχρεώνουν» ό,τι άφησε πίσω της η ιδιωτική διαχείριση, είναι εκείνοι που καλούνται να θυσιαστούν στο όνομα της μείωσης του κόστους λειτουργίας. Είναι όμως και εκείνοι που θα μπουν στο δοκιμαστικό σωλήνα των «νέων» και «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων και μάλιστα μέσα σε ένα πλαίσιο υποτιθέμενης «συνεννόησης» και «συνεργασίας» με τη Διοίκηση υπό το μότο «όλοι μαζί για να σώσουμε το Μέγαρο».

Στη δικτατορία του κεφαλαίου καμιά υποταγή! Διδασκόμαστε - συνεχίζουμε για την ανατροπή!

Η αφίσα της ΚΝΕ για την 43η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Με τίτλο «Νοέμβρης 1973 - Νοέμβρης 2016: Στη δικτατορία του κεφαλαίου καμιά υποταγή! Διδασκόμαστε - συνεχίζουμε για την ανατροπή!» κυκλοφορεί η 4σέλιδη ανακοίνωση της ΚΝΕ, για την 43η επέτειο του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973, αποτελεί πολύτιμη πηγή πείρας για το σημερινό μας αγώνα. Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να καπηλευτεί τους αγώνες του λαού μας, παρά τις προσπάθειες και των άλλων αστικών δυνάμεων να τον φέρουν στα μέτρα τους, τα διδάγματα του Πολυτεχνείου εμπνέουν τις πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Ποιοι και γιατί επέβαλαν τη στρατιωτική δικτατορία;

Μετέωρη ζωή

1. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι πληθαίνουν οι γραμμές των παραιτημένων πολιτών. Καθήκον μας είναι να αναχαιτίσουμε αυτήν τη λαίλαπα. Αφού πρώτα διέλυσε τις ανθρώπινες σχέσεις, το κεφάλαιο κατάφερε να μας οδηγήσει κατά μόνας στην κατάθλιψη.

 

2. Στατιστικά η κατάθλιψη καλπάζει μαζί με την ανεργία. Και πώς θα γινόταν αλλιώς; Η ιδιοτελής σιωπή των δημοσιογράφων δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια. Αρκεί κάποιος να περπατήσει στο κέντρο της πόλης. Υπάρχουν ζώνες απομόνωσης, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, που κατοικούνται από παρίες, με τους οποίους κανείς δεν θέλει να διασταυρώσει ούτε το βλέμμα. Και φυσικά κανείς δεν πλησιάζει κανέναν. Ενας κόσμος ακίνητος, αμίλητος, περιχαρακωμένος σε τρεις δρόμους, που δεν έχει πρόσβαση πουθενά. Οσοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να αλλάξουν αυτήν τη συνθήκη μέσα στο πλαίσιο του αστικού κράτους είναι βολεμένοι ή αφελείς. Οι τελευταίοι βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης σύγχυσης ανάμεσα σε αυτά που νιώθουν και σε αυτά που βλέπουν.

Αλήθεια… μήπως μπορείτε να απαντήσετε όλοι εσείς οι «αριστεροί» ;

 
Δίχως ίχνος σεχταριστικής διάθεσης… θα ήθελα να ρωτήσω, όλους εσάς τους
«αριστερούς» κυβερνώντες, που βγάλατε βόλτα και επιδεικνύετε υπεροπτικά
την αριστεροσύνη σας δεξιά και αριστερά, και δεν διστάζετε ακόμα και να
χλευάζετε… να ειρωνεύεστε πανανθρώπινες ιδέες και ιδανικά…

Για πέστε μου αλήθεια… Ο Χρήστος Μαλτέζος, ο Δημήτρης Τατάκης, ο Μιχάλης Μπεζαντάκος, ο Άρης Βελουχιώτης, η Ηλέκτρα Αποστόλου, ο Νίκος Μπελογιάν-
νης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης, ο Νίκος Καλούμενος, ο Νίκος
Βαβούδης, ο Μήτσος Παπαρήγας, ο Νίκος Πλουμπίδης, οι 200 της Καισαριανής,
αλλά και εκατομμύρια ακόμα επώνυμοι και ανώνυμοι κομμουνιστές και αγωνιστές
της εργατικής τάξης και του λαού μας, αλλά και όλων των λαών της Γης…

Λέτε να λοιδορήθηκαν, να κυνηγήθηκαν, να πέρασαν κακουχίες και να έδωσαν
ακόμα και την ίδια τους τη ζωή για αυτά που εσείς τώρα υπερασπίζεστε;
Λέτε να ήθελαν απλά να δώσουν ένα άλλο «χρώμα» στον καπιταλισμό;
Λέτε να ήθελαν να «βολευτούν» εντός των πλαισίων της αστικής «δημοκρατίας»;

Ο «γνωστός του γνωστού»...

Στα «απόνερα» της εκλογής Τραμπ, χτες έγινε πιο έντονη η συζήτηση για το κατά πόσο η κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ θα επηρεάσει τα λεγόμενα «εθνικά» θέματα της Ελλάδας, καθώς διάφοροι σύμβουλοι του Τραμπ, που προαλείφονται για υπουργοί, είχαν εκφραστεί υπέρ τού να αποκατασταθούν οι «κλονισμένες» σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία.

 Απαντώντας στο επιχείρημα ότι μ' αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα θα «χάσει πόντους» στον περιφερειακό ανταγωνισμό με την Τουρκία, η κυβέρνηση διέδιδε ότι έριξε έγκαιρα «γέφυρες» προς το επιτελείο του Τραμπ και ότι οι στενές σχέσεις ορισμένων κυβερνητικών στελεχών με το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων εγγυώνται τη στάση που θα κρατήσει η νέα αμερικανική κυβέρνηση έναντι της Ελλάδας. 

Αλλοι, πάλι, ανακάλυψαν δυο - τρεις περιπτώσεις Ελληνοαμερικανών συμβούλων του Τραμπ, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα προωθήσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας από τη νέα κυβέρνηση.

Το χρέος και το 4ο μνημόνιο

Η συζήτηση για ένα νέο, 4ο μνημόνιο, δεν έχει απλά ανοίξει, αλλά όπως προκύπτει από τα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών, συζητιούνται και οι λεπτομέρειές του σχετικά με το πώς αυτό θα υλοποιηθεί, πώς θα συνδεθεί με την όποια διευθέτηση του χρέους που δεν δημιούργησε ο λαός, ακόμα και το ποια θα είναι τα μέτρα που θα περιλαμβάνει. Επιγραμματικά, το σενάριο που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, όπως αυτό σκιαγράφησε προχτές ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Τζ. Ράις, έχει ως εξής: Ρυθμίσεις σχετικές με το χρέος θα συνοδεύονται από ένα νέο πακέτο μέτρων, δηλαδή μια νέα αντιλαϊκή συμφωνία, ένα νέο μνημόνιο, όπως και να το πει κανείς. Η υλοποίηση αυτού του 4ου μνημονίου δεν θα συνδέεται πλέον με εκταμίευση δόσεων από πακέτο χρηματοδοτικής στήριξης, αλλά με σταδιακή εφαρμογή μέτρων ελάφρυνσης του χρέους. Επιπλέον, προϋπόθεση για συμμετοχή των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ είναι συγκεκριμένα μέτρα για το χρέος. Το αντιλαϊκό ψηφιδωτό αρχίζει να σχηματίζεται σιγά - σιγά (μην ξεχνάμε και το πακέτο με τα μέτρα για τα Εργασιακά, που καθώς φαίνεται πάει να συμφωνηθεί), καθώς όλες οι πληροφορίες συντείνουν ότι αυτό το πακέτο μέτρων, είτε λέγεται μνημόνιο είτε όπως αλλιώς, θα έρθει να συμπληρώσει τον κυκεώνα των αντιλαϊκών μέτρων που τσακίζουν το λαό, τους εργαζόμενους, τις λαϊκές οικογένειες εδώ και χρόνια...

«Αυτοί σκοτώσαν Λαμπράκη-Μπελογιάννη…» (Με αφορμή την επίσκεψη Ομπάμα)

Γράφει ο Νίκος Μόττας* //

Λίγες μόλις ημέρες απέμειναν για την επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις ετοιμάζονται, για μιά ακόμη φορά να στρώσουν το «κόκκινο χαλί» στον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ. Το είχαν ξανακάνει, το Νοέμβρη του 1999 επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ του κ.Σημίτη, όταν εν μέσω σφοδρών διαδηλώσεων είχε πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα ο μακελάρης της Γιουγκοσλαβίας Μπιλ Κλίντον. Από τότε πέρασαν 17 χρόνια. Σήμερα, ως νέο ΠΑΣΟΚ, ως εκπρόσωπος της νέας σοσιαλδημοκρατίας, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που ετοιμάζεται, για λογαριασμό της εγχώριας αστικής τάξης, να υποδεχτεί μετά βαϊων και κλάδων, δύο μόλις μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου, τον πρόεδρο Ομπάμα.

Οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, που «πίνουν νερό» στο όνομα του Μπ.Ομπάμα, δεν αρκούνται μόνο στις γονυκλυσίες και τους ύμνους απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν και το θράσος να κουνάνε το δάχτυλο στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, στους λαϊκούς φορείς που ετοιμάζονται να διαδηλώσουν ενάντια στον αμερικανό σφαγέα της Λιβύης, της Συρίας, της Υεμένης και άλλων λαών. «Δεν θα διαδηλώσω κατά της επίσκεψης Ομπάμα στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου. Σήμερα δεν ισχύουν οι λόγοι για τους οποίους χαρακτηρίζαμε persona non grata όποιον Αμερικανό πρόεδρο επισκεπτόταν τη χώρα μας» έγραψε στο «Έθνος» ο Πάνος Τριγάζης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος διεθνών σχέσεων του κόμματος, εκθειάζοντας την στάση Ομπάμα στο θέμα του χρέους και το Κυπριακό. Προφανώς, ο κ.Τριγάζης και οι κομματικοί του συνοδοιπόροι θεωρούν ότι ο ελληνικός λαός τρώει αμάσητο το κουτόχορτο της «ελληνοαμερικανικής φιλίας» που του προσφέρουν.

Δεν πήρε Νόμπελ; Ε, και;

Δυο βδομάδες πριν τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, στις 2 Νοεμβρίου 1973, το περιοδικό Ταχυδρόμος δημοσιεύει ένα κείμενο του Γιώργου Λιάνη με θέμα την τέταρτη (από τις πέντε συνολικά) αρνήσεις τής σουηδικής ακαδημίας να απονείμει το βραβείο Νόμπελ για την λογοτεχνία στον Γιάννη Ρίτσο. Τα εκτενή αποσπάσματα που ακολουθούν, προέρχονται από εκείνο το κείμενο, όπως διασώθηκε από τον ίδιο τον δημοσιογράφο στο λεύκωμά του "Ανταποκρίσεις από την λογοτεχνία" (εκδόσεις Λιβάνη, 2005):

 

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο Έλληνας Άμλετ, ο μεγαλύτερος ποιητής στον κόσμο κατά τον Αραγκόν, δεν πήρε το βραβείο Νόμπελ για τέταρτη συνεχή φορά.

Η υπερδύναμη σε πορεία εκφασισμού

Από herko στο Νοέ 11, 2016 Πολιτική

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* //

Σαφώς, εκτός από όλες τις άλλες συνέπειες, η νίκη Τραμπ θα δώσει τεράστια ώθηση στην ανάπτυξη των δυνάμεων της ακροδεξιάς σε όλο το δυτικό κόσμο, σηματοδοτώντας την περαιτέρω διαμόρφωση μιας νέας «συμμαχίας» μεταξύ τμημάτων της άρχουσας τάξης και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων κάτω από τις ιδεολογικές σημαίες του εθνο-πατριωτισμού, εθνικισμού/φασισμού, ρατσισμού!
Σαφώς η νίκη του Τραμπ αποτελεί εκδήλωση οργής της φτωχής λευκής 

Αμερικής, ενάντια σε ένα σύστημα που βρίσκεται σε παρακμή, που παράγει εργασιακή επισφάλεια, αυξάνει τα χρέη των νοικοκυριών, οδηγεί πληθώρα πολιτών στην φτώχια και την περιθωριοποίηση. Σαφώς η οργή αυτή στράφηκε αναπόφευκτα εναντίον των πολιτικών δυνάμεων του αστικού φιλελευθερισμού που διαχειρίστηκαν μέχρι τώρα την κρίση του συστήματος, φροντίζοντας να σώσουν τις τράπεζες και να στηρίξουν τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους σε βάρος της μάζας του φορολογούμενου λαού.

«Μερική απασχόληση» για μερική… ζωή

 

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ • 11 Νοεμβριου 2016 

 

Το 61,6% των προσλήψεων που έγιναν κατά τη διάρκεια του πρώτου δεκάμηνου (Ιανουάριος- Οκτώβριος 2016) αφορούσαν σε θέσεις μερικής απασχόλησης, ή εκ περιτροπής εργασίας. Τα στοιχεία προέρχονται από το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ του υπουργείου Εργασίας και αποτυπώνουν ένα μέρος μόνον, της εργασιακής ζούγκλας που δημιουργούν οι μνημονιακές πολιτικές. Η πλήρης εικόνα είναι ακόμα χειρότερη αν λάβει κανείς υπόψη το καθεστώς της απόλυτης ασυδοσίας των εργοδοτών στις προσλήψεις και τις απολύσεις, που τροφοδοτείται και ενισχύεται από την επίσημη κρατική πολιτική της «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας.

Σκοτάδι και φως

Περί «σκοτεινής εποχής» κάνει λόγο η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ «Αυγή» στο χτεσινό πρωτοσέλιδό της, που σχολιάζει την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ. Εύλογα μπορούμε να αναρωτηθούμε τι θα έλεγε αν έβγαινε η Κλίντον. «Φωτεινή εποχή»; 

Το πιθανότερο. Τα περί σκότους και φωτός που αναπαράγει ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούν να συσκοτίσουν ότι στην πραγματικότητα τόσο οι φωτεινοί όσο και οι σκοτεινοί εκπρόσωποι του αμερικανικού κεφαλαίου δεν αλλάζουν σε τίποτα ουσιαστικό σε σχέση με τη στήριξη της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, σε σχέση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια που υπηρετούν, παρά τις όποιες διαφορές τους.

 

 Εξάλλου, η «Αυγή» εγκαλεί τη σοσιαλδημοκρατία, αμερικάνικη και ευρωπαϊκή, για το ότι κινδυνεύει να χάσει τη δυνατότητα, αυτή να παίξει το ρόλο που παίζουν σήμερα οι διάφοροι Τραμπ, δηλαδή να αναδειχθεί σε δύναμη στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης, των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, ταυτόχρονα με τη χειραγώγηση εργατικών - λαϊκών μαζών. 

 

Γι' αυτό σημειώνει ότι θα έπρεπε να προωθηθεί ο Σάντερς αντί της Κλίντον, γι' αυτό καλεί «Γάλλους σοσιαλιστές, Γερμανούς και Αυστριακούς σοσιαλδημοκράτες, να μάθουν από το πάθημα των Δημοκρατικών» και να κινηθούν ...πιο αριστερά. 

 

Είναι ζήτημα, οι λαοί, οι εργαζόμενοι να μην εγκλωβίζονται στους νέους γύρους κυβερνητικών εναλλαγών, στα νέα ψεύτικα διλήμματα που ορθώνονται μπροστά τους, γι' αυτό χρειάζονται ΚΚ που δεν θα εγκλωβίζονται στην αστική πολιτική, στο όνομα του μικρότερου κακού, αλλά θα δουλεύουν για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, θα κατευθύνουν την εργατική - λαϊκή αγανάκτηση και οργή στην οργανωμένη πάλη σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.