ΑΔΕΙΟ ΚΕΛΥΦΟΣ

 

ΑΔΕΙΟ ΚΕΛΥΦΟΣ

Έγιναν και στη χώρα μας  εκδηλώσεις στις 27 Ιανουαρίου για την ημέρα μνήμης για τα θύματα του ολοκαυτώματος με δηλώσεις και  μηνύματα πολιτικών και άλλων που ταυτίζονται όχι μόνο στην καταδίκη του ολοκαυτώματος αλλά και στις προτροπές για έμπρακτη καταδίκη του  ρατσισμού, σεξισμού, εθνικισμού και μισαλλοδοξίας και την απόρριψη των αντισημιτικών φωνών και αρνητών του ολοκαυτώματος

 

Και στη χώρα του Ισραήλ, που οι περισσότεροι  κάτοικοί του είναι απόγονοι των επιζώντων του ολοκαυτώματος, ο πρόεδρός της Νετανιάχου επιδοκιμάζει ως πολύ καλή ιδέα την ανέγερση τείχους στα  σύνορα με το Μεξικό που υπόσχεται να χτίσει το πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ,  σημειώνοντας στο τουίτερ του πως  « Έχτισα τείχος στα νότια σύνορα του Ισραήλ και σταμάτησε όλη η παράτυπη μετανάστευση».

 

Δράσεις και λόγια που νομίζει κανείς πως προσπαθούν ν’ αντλήσουν νομιμοποίηση για το παρόν πατώντας σ’ ένα παρελθόν  άδειο κέλυφος,  απογυμνωμένο  ολότελα από το νόημά του μέχρι που η βαριά σκιά του να διαλυθεί.

Εργα και ... πράξεις των ΜΚΟ

Τις ευθύνες της ΕΕ και της κυβέρνησης για το γεγονός ότι στους καταυλισμούς προσφύγων σε όλη τη χώρα κάνουν κουμάντο οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, ο «Ριζοσπάστης» τις αναδεικνύει καθημερινά. Τα ρεπορτάζ αποκαλύπτουν το «χοντρό» παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες των προσφύγων, αλλά και των εργαζομένων σε αυτές. Την περασμένη Κυριακή, σε σχετικό ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» σε Ελληνικό, Χίο, Σάμο, δείξαμε τι συμβαίνει με τις διάφορες ΜΚΟ και τους εργαζόμενους. Σήμερα, παραθέτουμε ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι καταυλισμοί είναι γνωστοί για τις άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι πρόσφυγες - μετανάστες (ήδη οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους πέντε τους τελευταίους μήνες). Ομως υπάρχουν κι άλλες, λιγότερο ορατές πλευρές. Μέσα σ' αυτούς τους χώρους απασχολούνται δεκάδες εργαζόμενοι. Σε καταυλισμούς όπως της Λέσβου, της Χίου, στην Κω, στη Θεσσαλονίκη κ.λπ., οι εργαζόμενοι είναι όμηροι στις διαθέσεις των ΜΚΟ, που μαζί με την εκμετάλλευση του δράματος των προσφύγων, εκμεταλλεύονται και τους εργαζόμενους που απασχολούν.

Το πρίσμα

Η «Bild» μεταφέρει απόψεις στελεχών του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού ότι αν η ελληνική κυβέρνηση δεν αποδεχτεί συμφωνία με νέα μέτρα, τότε το Grexit προβάλλει ξανά μπροστά της. Η έξοδος από το ευρώ παρουσιάζεται ως πιθανό ενδεχόμενο και από «αναλυτές» στην Ελλάδα, οι οποίοι, πέρα από το να εκφράζουν υπαρκτές ανησυχίες της αστικής τάξης, προσπαθούν να δραματοποιήσουν τη διαπραγμάτευση και να δημιουργήσουν κλίμα πιεστικών διλημμάτων στο λαό. Την ανάγκη να συζητήσει η Βουλή την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα «χωρίς ταμπού», σημείωσε ο πρώην υπουργός και σημερινός βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ξυδάκης. Μόλις την περασμένη Κυριακή, ο υπουργός Οικονομίας, Δ. Παπαδημητρίου, δήλωνε ότι «ζούμε στην εποχή της αβεβαιότητας» και ότι «το σενάριο εξόδου της χώρας από το ευρώ υπάρχει μόνο ως θεωρητική πιθανότητα, κατά τον ίδιο τρόπο που υπάρχει και η πιθανότητα διάλυσης της Ευρωζώνης». Ο μελλοντικός πρέσβης των ΗΠΑ στην ΕΕ προέβλεψε ότι «σε 18 μήνες ίσως δεν υπάρχει καν ευρώ», ενώ σε άλλη συνέντευξη, ο πρέσβης της Ρωσίας στην ΕΕ δήλωνε ότι υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο για μια «μικρότερη και πιο συνεκτική ΕΕ». Τι δείχνουν όλα αυτά; Οτι η ρευστότητα στην ΕΕ και η αβεβαιότητα για το μέλλον της παραμένει, στο έδαφος των δυσκολιών στην απαξίωση κεφαλαίου και στην καπιταλιστική ανάκαμψη, που ανατροφοδοτούν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να βλέπει ο λαός τις εξελίξεις, για να μην τρομοκρατείται από αυτούς που θέλουν να τον εκβιάσουν. Το ζήτημα είναι να παρέμβει σε κάθε ενδεχόμενο στις εξελίξεις, παλεύοντας ενάντια στη συνέχιση της χρεοκοπίας του, είτε εντός είτε εκτός Ευρωζώνης...

Στη «Δευτέρα Παρουσία»

«Μεταξύ σποράς και θερισμού μεσολαβεί πάντα ένα χρονικό διάστημα. Οι επενδύσεις θέλουν τον χρόνο ωρίμανσής τους και για να μετατραπούν σε αυξήσεις εισοδημάτων (...)». Αυτά είπε ο υπουργός Οικονομίας, Δ. Παπαδημητρίου, σε συνέντευξή του στην «Αυγή της Κυριακής», με προφανή στόχο να καλλιεργήσει προσδοκίες στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα ότι οι θυσίες δίχως τέλος για την ανάκαμψη της οικονομίας θα έχουν για έπαθλο την αύξηση των εισοδημάτων. Δεν προκαλεί εντύπωση η ...χοντροκοπιά με την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να ξεγελάσει το λαό και να ανανεώσει την ανοχή του στην πολιτική που τον εξαθλιώνει. Αλήθεια, όμως, πόσο θα χρειαστεί να περιμένουν τα λαϊκά στρώματα για να ωριμάσει η «σπορά» των επενδύσεων και να αρχίζει να «καρπίζει» το εισόδημα; Και πόσο μεγάλος θα είναι αυτός ο «καρπός»; Και πόσο πιο βαθιά θα χωθεί ο λαός στη φτώχεια για να «φυτρώσουν» αυτές οι περίφημες επενδύσεις; Απαντήσεις σε ορισμένα από αυτά τα ερωτήματα δίνει η μελέτη του ΔΝΤ, ενός από τους τέσσερις «θεσμούς» του κουαρτέτου, όπου γίνεται η πρόβλεψη ότι η ανεργία θα επανέλθει στα επίπεδα του 2009 μόνο μετά από 21 χρόνια! Κι αυτό με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει σταθερή ανάπτυξη της οικονομίας όλα αυτά τα χρόνια, πράγμα ιδιαίτερα αμφίβολο. Κατ' αντιστοιχία, οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για αυξήσεις στο εισόδημα ανήκουν στη σφαίρα της ...«Δευτέρας Παρουσίας». Πολύ περισσότερο που στα χρόνια της κρίσης, οι μισθοί έχουν κατακρημνιστεί στην κυριολεξία και οι σχέσεις εργασίας έχουν σμπαραλιαστεί.

Τι πρέπει να ξεχάσει ο κάθε πραγματικός δημοκράτης

 

Δημοκρατία : η επιβολή της θέλησης του λαού 
Υφίσταται δημοκρατία ... χωρίς την εξουσία στα χέρια του λαού ??

 Όχι και ποτέ. Καμμιά πολιτική μορφή πραγματικής δημοκρατίας δεν μπορεί να υπάρξει ... ενάντια σε οποιαδήποτε εξουσία που δεν είναι στα χέρια του λαού. Η αμεσοδημοκρατία που τάχα μπορεί να επιβάλλει ο λαός παρά και ενάντια σε εξουσία που δεν κατέχει ... είναι αφελής ουτοπία.

Λοιπόν ...

 

... ή ο λαός παραδίδει και αναθέτει την εξουσία παραπλανημένος απο την ψευδαίσθηση δημοκρατίας και προπαντός υπό καθεστώς πολυποίκιλων εκβιασμών ... όπως στις σημερινές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες που εξ´ ορισμού δεν μπορούν να πάρουν ποτέ την πολιτική μορφή της πραγματικής δημοκρατίας ... επειδή ακριβώς υπάρχουν για να διατηρούν την εξουσία στα χέρια δεδομένων μειοψηφικών κοινωνικών τάξεων και κυρίως στήνουν ολόκληρο τον μηχανισμό της εξουσίας τους με πρωταρχικό στόχο να αποτρέπει την απώλεια της εξουσίας

... ή ο λαός κατέχει την εξουσία οπότε μπορεί να πάρει σάρκα και οστά η πραγματική δημοκρατία. ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ.

Φόρεσαν την προβιά του «φίλου»...

Οπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης δηλώνει πως η κυβέρνηση θα «σεβαστεί» τον αγώνα των αγροτών, τους καλεί όμως να εγκαταλείψουν τα μπλόκα και να προσέλθουν σε «διάλογο», βάζοντας ως προϋπόθεση τα αιτήματά τους να μην είναι «μαξιμαλιστικά» και να μην αντιτίθενται στους «υπάρχοντες δημοσιονομικούς περιορισμούς», όπως έλεγε τις προάλλες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Οι μπαγαποντιές της κυβέρνησης, μαζί με τις ψευτιές ότι όλα τα αιτήματα των αγροτών έχουν ικανοποιηθεί σε προηγούμενη φάση και άρα δεν υπάρχει λόγος να κινητοποιούνται, στόχο έχουν να τους συκοφαντήσουν στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, να ενσωματώσουν τη δυσαρέσκεια μεγάλου μέρους των μικρομεσαίων αγροτών για την αντιλαϊκή της πολιτική και να ανακόψουν τις όποιες αγωνιστικές διαθέσεις αναπτύσσονται κάτω από την πίεση των οξυμένων προβλημάτων και την παρέμβαση του αγωνιστικού κινήματος των αγροτών, όπως εκφράζεται από Ομοσπονδίες, Συλλόγους και Επιτροπές Αγώνα, που συντονίζονται μέσα από την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων.

Στην προσπάθεια αυτή, η κυβέρνηση δεν είναι μόνη. Τη στηρίζουν τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως η ΝΔ, η οποία προσπαθεί να κρατήσει τους μικρομεσαίους αγρότες μακριά από τα μπλόκα, αξιοποιώντας κάθε πρόσφορο μέσο. Μάλιστα, κάνει στοχευμένη δουλειά σε αγρότες που τα προηγούμενα χρόνια συμμετείχαν στους αγώνες, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις, και τώρα θέλει να τους κρατήσει τουλάχιστον αδρανείς.

Η αντιλαϊκή «κανονικότητα»

 

 

Τα επόμενα χτυπήματα στα Εργασιακά, τα ζητήματα της Ενέργειας, καθώς και οι αναδιαρθρώσεις, που κρίνονται αναγκαίες στην προοπτική της προσέλκυσης νέων κερδοφόρων επενδύσεων, αποτελούν τους κεντρικούς άξονες της τρέχουσας «αξιολόγησης». Κυρίαρχη θέση κατέχει και το ζήτημα του δημοσιονομικού «κόφτη», που θα λειτουργεί ως πρόσθετη δικλίδα διασφάλισης της αντιλαϊκής πολιτικής και των μέτρων «μόνιμου χαρακτήρα και επαναλαμβανόμενης απόδοσης» στους κρατικούς προϋπολογισμούς και για την περίοδο μετά το 2018.

Τα πάντα, στην κυριολεξία, υποτάσσονται στη στρατηγική για την ανάκαμψη των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων και των ισχυρών επιχειρήσεων, ζήτημα που με τη σειρά του προϋποθέτει την εμπέδωση κλίματος «επιχειρηματικής εμπιστοσύνης», ιδιαιτέρα, μάλιστα, σε συνθήκες που εκδηλώνονται μια σειρά από «κίνδυνοι» και αβεβαιότητες γύρω από τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη και γενικότερα στην παγκόσμια οικονομία.

Το Άουσβιτς απελευθερώθηκε;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ  

 

Το Άουσβιτς απελευθερώθηκε;

 Στις 27 Γενάρη 1945 ο Κόκκινος Στρατός έφτανε στο Άουσβιτς. Συμπληρώθηκαν 72 χρόνια. Όσα αποκαλύφθηκαν τότε θα θυμίζουν για πάντα εκείνο το ρηθέν: Τα κτήνη είναι δημιούργημα του Θεού, η κτηνωδία είναι έργο των ανθρώπων. Η’ για την ακρίβεια εκείνων των υπανθρώπων που ομνύουν στον υπεράνθρωπο για να δικαιολογήσουν την απανθρωπιά τους.

Έχει νόημα να μνημονεύει κανείς την 27^η Γενάρη ως Διεθνή Ημέρα για τα θύματα του Ολοκαυτώματος; Εξαρτάται πως προσεγγίζει κανείς την σημερινή εποχή. Την εποχή του Τραμπ, της Λεπέν, του Βίντερς, του Ορμπαν, των ναζί της Ουκρανίας, της Χρυσής Αυγής…

Έχει νόημα, αφού εκείνοι που προκάλεσαν τα Άουσβιτς κάθισαν στο εδώλιο και τιμωρήθηκαν, να μνημονεύει κανείς την επιγραφή «η εργασία απελευθερώνει» που δέσποζε στην είσοδο του Άουσβιτς; Εξαρτάται πως εννοεί κανείς την έννοια τιμωρία την εποχή των πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο, πως εννοεί την «εργασία» την εποχή που 8 Κροίσοι κατέχουν τόσα, όσα και τα υπάρχοντα του 50% του πληθυσμού του πλανήτη.

Αλλά, επήλθε πράγματι τιμωρία για εκείνο το έγκλημα;  Κάθισαν, όντως, στο σκαμνί όλοι όσοι το προκάλεσαν; Ας δούμε:

«Ενα το κρατούμενο» η κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής

Με αιχμές τα επόμενα χτυπήματα στα Εργασιακά, στο Ασφαλιστικό και στα προνοιακά επιδόματα, την ενίσχυση της φοροληστείας του λαού, καθώς και τα ζητήματα που σχετίζονται με την Ενέργεια και άλλες διαρθρωτικές παρεμβάσεις για την καπιταλιστική ανάκαμψη, εξελίσσονται τα παζάρια και οι συνεννοήσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχετικά με το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης».

 Το αντιλαϊκό πακέτο που «αμπαλάρεται» μετά και το Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης, συμπληρώνεται από την αναβάθμιση και την παράταση του δημοσιονομικού «κόφτη», από τη διατήρηση των στόχων για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» πέραν του 2018 και την προγραμματισμένη τυπική λήξη του τρέχοντος μνημονίου.

Την ίδια ώρα, αποφασιστικό εργαλείο στην πορεία κλιμάκωσης της αντιλαϊκής πολιτικής αποτελεί το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού κρατικού χρέους, γύρω από το οποίο εκδηλώνονται οι ανταγωνισμοί της Ευρωζώνης με την πλευρά του ΔΝΤ, ενώ γύρω από μια σειρά θέματα (π.χ. Ενεργειακό), συγκρούονται τμήματα του κεφαλαίου εντός και εκτός συνόρων.

Παζάρια για Εργασιακά, Φορολογικό, Ενέργεια, αναδιαρθρώσεις

«Υψηλά» νοήματα...

Η ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων προκαταβολικά «είναι ζήτημα δημοκρατίας», λέει η κυβέρνηση. Δημοκρατία, δηλαδή, είναι η ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων, των μνημονίων, της κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων με τη «νορμάλ» διαδικασία, οι εργασιακοί χώροι - γκέτο, οι ομαδικές απολύσεις, η απαγόρευση των απεργιών, η δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί, τα δουλεμπορικά, η καταδίκη στην ανεργία, οι εκβιασμοί στο λαό να αποδεχτεί τα αντιλαϊκά μέτρα γιατί αλλιώς έρχεται το χάος... «Πάνω απ' όλα είναι η πατρίδα», λένε η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, πιέζοντας την κυβέρνηση να κλείσει όπως - όπως την «αξιολόγηση» του μνημονίου, για να μη διακινδυνεύσει ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Να μην υπονομεύουν την «εθνική προσπάθεια», τους απαντάει η κυβέρνηση. «Πατρίδα» είναι προφανώς οι επιχειρηματικοί όμιλοι. «Εθνική προσπάθεια» είναι να τους μπουκώσουμε με νέο ζεστό χρήμα και προνόμια. Είναι ιδέα μας ή όσο «χοντραίνουν» οι κόντρες των καπιταλιστικών κρατών, των τμημάτων του κεφαλαίου και των αστικών επιτελείων που προμηνύουν «κόλαση» για το λαό, τόσο «παχαίνουν» τα λόγια με στόχο να στρατευτεί ο λαός στους στόχους του κεφαλαίου; Οπως και να 'χει, όσο εκείνοι «μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει», τόσο το λαό δεν πρέπει να τον «βάζουν στο χέρι».

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, ένα ξεχασμένο ολοκαύτωμα

 

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, ένα ξεχασμένο ολοκαύτωμα

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Χθες, 27 Γενάρη, ήταν η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ. Στις 27 Γενάρη 1945, ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωνε τους εναπομείναντες φυλακισμένους του κολαστηρίου του Άουσβιτς, δίνοντας τέλος στη μεγαλύτερη θηριωδία που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα.

Αναμφίβολα, το εβραϊκό Ολοκαύτωμα και η γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες μαζικές σφαγές του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για εγκλήματα που δεν πρέπει να σβηστούν ποτέ από την συλλογική μνήμη των λαών, όσες δεκαετίες κι’ αν περάσουν. Υπάρχουν ωστόσο και οι «λησμονημένες» πλευρές της Ιστορίας, τα «ξεχασμένα» ολοκαυτώματα στα οποία ο δυτικός Τύπος και ευρύτερα η αστική ιστοριογραφία έχουν φροντίσει να αποδώσουν ελάχιστη σημασία, είτε προσπερνώντας τα ως ασήμαντες λεπτομέρειες της παγκόσμιας Ιστορίας, είτε διαστρεβλώνοντας τις πραγματικές τους διαστάσεις. Ένα κορυφαίο παράδειγμα τέτοιου, «ξεχασμένου» ολοκαυτώματος, είναι η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, την περίοδο 1965-1966.

Σαν χθες λοιπόν, πριν 9 χρόνια, στις 27 Γενάρη 2008, πέθανε ο αλήστου μνήμης ινδονήσιος δικτάτορας Σουχάρτο, που κυβέρνησε την ασιατική χώρα από το 1967 μέχρι το 1998. Ο στρατηγός Σουχάρτο υπήρξε ο άνθρωπος που, με την ανοχή των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ευθύνεται για ένα από τα χειρότερα λουτρά αίματος του 20ου αιώνα: τη μαζική σφαγή πάνω από 1.000.000 ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους κομμουνιστές, μέλη και υποστηρικτές του ΚΚ Ινδονησίας (1).

Οι Έλληνες εφοπλιστές και το… «ελληνικό δαιμόνιο».

Τι κερδίζουν και τι (δεν) πληρώνουν οι «κυρίαρχοι των θαλασσών»

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 

Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες  ελληνικά νοικοκυριά ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας (1),  τα στοιχεία για τον πλούτο των Ελλήνων εφοπλιστών αποδεικνύουν το απύθμενο χάσμα που χωρίζει την κοινωνία. Απ τη μια πλευρά είναι το μεγάλο κομμάτι που φτωχαίνει, εξαθλιώνεται και περιθωριοποιείται, και απ΄ την άλλη, το κομμάτι των πολύ λίγων που πλουτίζουν προκλητικά. Και αυτό, όχι απλώς με την ανοχή, αλλά με την ενεργό συμβολή της κυβέρνησης, η οποία εκτός των άλλων διατηρεί το απαράδεκτο καθεστώς φοροαπαλλαγών και φορολογικής ασυλίας για το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Όταν, μάλιστα, η ίδια δηλώνει πρόθυμη να συζητήσει με τους δανειστές τη μείωση του αφορολόγητου, μέτρο που θα είναι η χαριστική βολή για χιλιάδες οικογένειες που βρίσκονται σήμερα στα όρια της επιβίωσης. 

Χρωστούμενα κι αγύριστα

Μια αποκαλυπτική πλευρά του «θαύματος του τουρισμού» στην Ελλάδα φέρνουν στην επιφάνεια τα στοιχεία του Κέντρου Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (KEAO), σύμφωνα με τα οποία οι μεγαλοξενοδόχοι είναι από τους μεγαλύτερους οφειλέτες των ασφαλιστικών ταμείων. Οι οφειλές τους αγγίζουν τα 2 δισ. ευρώ και συσσωρεύονται χρόνο με το χρόνο, παρά τα απανωτά «ρεκόρ» που σπάει ο τουρισμός, σύμφωνα με τις κυβερνητικές θριαμβολογίες. Αν σ' αυτά προσθέσει κανείς την απληρωσιά που «σπάει κόκαλα», καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι στον Τουρισμό παραμένουν απλήρωτοι ακόμα για τη σεζόν του 2015 - 2016, αντιλαμβάνεται ότι το «θαύμα» της ανάπτυξης του Τουρισμού στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στη λεηλασία των Ταμείων και βέβαια στο τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων με όλους τους τρόπους. Στους μεγάλους οφειλέτες αθροίζονται επίσης - σύμφωνα με τα στοιχεία του ΚΕΑΟ - μεγάλες επιχειρήσεις του Εμπορίου και κατασκευαστικές. Οι εργοδότες των παραπάνω κλάδων (ξενοδοχεία, εμπόριο, κατασκευές) χρωστούν συνολικά στα Ταμεία πάνω από 4,5 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση εντάσσει στο ΚΕΑΟ, άρα και στον προθάλαμο των αναγκαστικών κατασχέσεων, τους μικροοφειλέτες των Ταμείων, με χρωστούμενα κάτω από 5.000 ευρώ, για να εκβιάσει την αποπληρωμή τους. Η ταξική αντιλαϊκή πολιτική, συνέχεια και προέκταση των προηγούμενων, σε όλο της το μεγαλείο...

«Βέλτιστη πρακτική» της ΕΕ ο υπο-κατώτατος μισθός

Απαντώντας σε Ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, η επίτροπος Απασχόλησης της ΕΕ επιβεβαιώνει ότι η διάκριση ακόμα και στον κατώτερο μισθό, για πιο φτηνούς εργαζόμενους, είναι στο μεδούλι της στρατηγικής του κεφαλαίου

Η θεσμοθέτηση του «υπο-κατώτατου» μισθού και η συνέχιση της μισθολογικής διάκρισης σε βάρος των νεότερων κυρίως εργαζομένων, που σχεδιάζει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αποτελούν «βέλτιστη ευρωπαϊκή πρακτική», όπως αφήνει να εννοηθεί η Κομισιόν, απαντώντας σε Ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ.

 Στην Ερώτηση, που κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, γινόταν αναφορά στο απαράδεκτο καθεστώς των διακρίσεων που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα αναφορικά με τον κατώτερο μισθό και στις προθέσεις της κυβέρνησης να διατηρήσει παραλλαγμένο το ίδιο καθεστώς.

Με βάση αυτά, η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ ρωτούσε την Κομισιόν, «πώς τοποθετείται στο γεγονός ότι προφανής και εξόφθαλμη επιδίωξη της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών - μελών της για τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία των εργοδοτών είναι η διαιώνιση των απαράδεκτων διακρίσεων για τους νέους εργαζόμενους, με "υπο-κατώτατους" μισθούς πείνας, κάτω και από το ελάχιστο όριο;».

ΗΠΑ – ΜΕΞΙΚΟ Το Τείχος Των Νεκρών

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ) • 27 Ιανουαριου 2017 

 

To 1982 ήταν η χρόνια εμπλοκής του ΔΝΤ στο Μεξικό όταν αυτό ανακοίνωσε μορατόριουμ για τα διεθνή χρέη του μετά από χρόνια κλοπής των πρώτων υλών του από πολυεθνικές των ΗΠΑ. Όμως  καθοριστικό ρόλο άρχισε να παίζει το 1995 όταν το Μεξικό έγινε η πρώτη χώρα που υπέγραψε τη λεγόμενη «Γραμμή Ευέλικτης Πίστωσης» με το ΔΝΤ το οποίο συνεργάστηκε με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και την Παγκόσμια Τράπεζα, για να εκπονηθεί ένα σχέδιο «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του.

Μετά η αναδιάρθρωση έπρεπε να εφαρμοστεί έτσι ώστε να πιστωθεί η «Γραμμή» με 30 δισ. δολάρια. Είχε προηγηθεί η εθνικοποίηση των τραπεζών από τον πρόεδρο Χοσέ Λοπέζ Πορτίγιο με στόχο όχι βέβαια την οικοδόμηση ενός  σοσιαλιστικού  κράτους, μα την εθνικοποίηση του ιδιωτικού χρέους της ολιγαρχίας.

 Η «αναδιάρθρωση της οικονομίας» επενδύθηκε από τους κυβερνώντες και τα ΜΜΕ με τις συνήθεις σε αυτές της περιπτώσεις δικαιολογίες: «αδυναμία του δημοσίου να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες ανάγκες» οι «ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν ανάπτυξη και θέσεις εργασίας» οι «φόροι υπέρ του δημοσίου καταστρέφουν την ανταγωνιστικότητα» οι «συντάξεις απειλούν τα δημόσια ταμεία» η «οικονομία πρέπει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της σύγχρονης αγοράς».

Η οικονομία αναδιαρθρώθηκε σε τέτοιο βαθμό που  εξαρτάτε απόλυτα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως το 2009 οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσώπευαν το 78% των άμεσων ξένων επενδύσεων όπου ξεχωρίζουν η παραγωγή ηλεκτρονικών, η αυτοκινητοβιομηχανία, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.