Στην τραγική υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλου γίνεται διάφανος ο
ρόλος της δημοσιογραφίας, η θέση της αστυνομίας, η κατάσταση της σιωπηλής
πλειοψηφίας. Στα βίντεο που κυκλοφόρησαν, από τη μια φαίνονται οι δυο
ιδιοκτήτες να κλωτσούν βάναυσα τον
ανήμπορο νέο, παρόλο που ο ίδιος δεν αντιστέκεται, και από την άλλη μεριά
κάποιοι θεατές, που από ό,τι μάθαμε αργότερα εκτός από έναν δεν αντέδρασαν σ’
αυτήν τη βαναυσότητα.
Κι εκ
των υστέρων ξεκίνησε η κριτική για τη
συμπεριφορά των ιδιοκτητών και του σιωπηλού πλήθους, με την τελική επωδό για
τον εκφασισμό της κοινωνίας. Μόνο που για τον εκφασισμό της κοινωνίας πρέπει να
μιλήσουμε πολιτικά πρώτα και κύρια και μετά να προσθέσουμε τις ψυχολογικές και
κοινωνιολογικές μας αναλύσεις, τις παντός καιρού.
Γιατί φαίνεται πως η σταδιακή στροφή
σημαντικού τμήματος της κοινωνίας σε ρατσιστικές κι εθνικιστικές αντιλήψεις
έχει παρελθόν ενός τέταρτου του αιώνα, αν ορίσουμε ως αφετηρία τα αλήστου
μνήμης συλλαλητήρια για το Μακεδονικό. Στοχευμένα, στα χρόνια της
καπιταλιστικής κρίσης παίχτηκε από τα αστικά κόμματα το παιχνίδι του εθνικισμού
και ρατσισμού επιδιώκοντας να δημιουργήσουν δήθεν αίσθημα ασφαλείας,
υποδεικνύοντας σαν εχθρό και αίτιο των συμφορών μας το μετανάστη. Στη δεκαετία
του ’90 παρουσιάζονταν σαν απειλή για
την ασφάλειά μας οι πρώτοι αλβανοί μετανάστες, μετά κάθε μετανάστης ως
υγειονομική βόμβα και στο κέντρο της Αθήνας γίνονταν επιχειρήσεις σκούπας
εναντίον των μεταναστών, επί εποχής κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ο Α. Λοβέρδος ως
υπουργός Υγείας για να …προφυλάξει την
ελληνική οικογένεια έστηνε ολόκληρο σκηνικό διαπομπεύοντας οροθετικές γυναίκες,
η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβίζοντάς τους πρόσφυγες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους
αφήνει έκθετους στο ρατσιστικό μένος.