10 Φεβρουαρίου 1925: Νόμος για την απαγόρευση της «κομμουνιστικής προπαγάνδας»
Το 1924, η Ελλάδα εισήλθε στο στάδιο της μερικής σταθεροποίησης του
καπιταλιστικού συστήματος. Η είσοδος αυτή έγινε με καθυστέρηση, που
οφειλόταν στις συνέπειες από τη μικρασιατική καταστροφή στην οικονομία
της χώρας. Η άρχουσα τάξη εφάρμοσε πολιτική σταθεροποίησης, δυναμώνοντας
την εξάρτηση της χώρας από το ξένο κεφάλαιο, εντείνοντας την
εκμετάλλευση των εργαζομένων και το χτύπημα των αγώνων τους,
περιορίζοντας τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες.
Η ενίσχυση της οικονομικής εξάρτησης συντελέστηκε με τη μορφή κυρίως των
δανείων προς το δημόσιο, τα οποία έφτασαν τα 907.800.000 χρυσά φράγκα,
που προέρχονταν: από την Αγγλία το 48%, από τις ΗΠΑ (προσφυγικό δάνειο)
το 31%, από το Βέλγιο (δάνειο ύδρευσης) το 12%, από τη Σουηδία (δάνειο
σιδηροδρόμων) το 6%, από τη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ελβετία
(παραγωγικό δάνειο) το 3%. Από τα εξωτερικά δάνεια η επιβάρυνση του κάθε
Ελληνα έφτασε στα 80 δολάρια, πλησίασε δηλαδή το ετήσιο κατά κεφαλήν
εισόδημα που ήταν 90 δολάρια.
