 |
Γερμνανός λαϊκός στρατιώτης μπροστά στο τείχος,
εκφράζει την άποψη του για το
καπιταλιστικό καθεστώς
|
Στις 9 Νοεμβρίου συμπληρώνονται 30 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 ή του «Τείχους της Ντροπής», όπως το βάφτισε ο τότε δήμαρχος του δυτικού τομέα του Βερολίνου, Βίλλυ Μπραντ, το οποίο από το 1961 χώριζε, όπως μας έμαθαν, τη Γερμανία στα δύο!
Η πτώση του Τείχους ήταν ένα καταλυτικό γεγονός, που επέτρεψε στην Γερμανία να ανασάνει τον καθαρό από κομμουνιστικούς βάκιλους αέρα της επανένωσης, και όλο τον πλανήτη να ανακουφίζεται από το «τέλος της Ιστορίας» με την έννοια της εξελικτικής διαδικασίας και τον θρίαμβο της «ορθότητας της φιλελεύθερης δημοκρατίας». Αυτά τα έγραψε το 1989, αμέσως μετά την πτώση του Τείχους σε ένα άρθρο του στο περιοδικό National Interest και τα επανέλαβε το 1992 στο βιβλίο του με τίτλο «The End of History and the Last Man», ο νεοφιλελεύθερος στοχαστής Francis Fukuyama.
Ούτως ή άλλως, όλες οι «πληροφορίες» παρουσιάζουν τα κράτη της «άλλης» μεριάς του «σιδηρούν παραπετάσματος» ως ολοκληρωτικά, απολυταρχικά υπερ-κράτη, που δρούσαν αρνητικά σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα: δεν επιτρεπόταν αυτό, απαγορευόταν εκείνο, δεν είχαν το άλλο, τρώγανε στα συσσίτια, τους παρακολουθούσαν νυχθημερόν μοχθηροί κατάσκοποι. Χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης είναι, πως παρουσιάζει τα σοσιαλιστικά κράτη ως ενιαία, μονοκόμματα και στάσιμα.
Μακάρι να ήταν έτσι!
