Η μακρά εμπειρία και συνάμα συντομογραφική εμπειρική εισαγωγή, μου είναι απαραίτητη για να εξηγήσω πώς 42 χρόνια μετά, όλοι οι λαοί και ο δικός μας παραμένουν, σκόπιμα και έντεχνα ή ακόμα και από αδυναμία και έλλειψη κόπου και γνώσεων, κρατημένοι μακριά από κάθε βαθύτερη γνώση και ανάλυση από τις εξελίξεις. Αυτές που επιδερμικά μοιάζουν να μην τους αφορούν άμεσα, αλλά τελικά θα παίξουν τη ζωή τους κορόνα - γράμματα κυριολεκτικά. Κάπως έτσι, το λεγόμενο ουκρανικό ζήτημα, ή το επίτηδες ασαφές Ανατολική Μεσόγειος, έρχονται και συζητιούνται, ίσα βάρκα - ίσα γυαλό, με τη μανούλα στον Εύοσμο που δεν θέλει να της βάλουνε μπατονέτα στη μύτη του κανακάρη, το βρισίδι του Τσιτσιπά στον διαιτητή, και τα μπινελίκια στο διαδίκτυο επί προσωπικού εναντίον νεκρών και ζωντανών, κάθε πικραμένου που θεωρεί κατόρθωμα να αποκτήσει το προσωπικό του αφεντικό, υπογράφοντας αυτοκτονική ατομική σύμβαση εργασίας.




