Ο
Φρατζής, που το 1987 τεμάχισε τη σύζυγό του, ο Σκιαδόπουλος και ο
Αρβανίτης που αποκεφάλισαν τις γυναίκες τους, ο Ευσταθίου, που έσφαξε
την κοπέλα του, ο Κατσιλάμπρος που σκότωσε και τσιμέντωσε τη γυναίκα
του, ο Κούκουρας και ο Λουτσάι που βίασαν και σκότωσαν την Ελένη
Τοπαλούδη, αλλά και η Αγγελική Πέτρου που δολοφονήθηκε από τον πατέρα
της, η Κατερίνα Μελάκη που στραγγαλίστηκε απ' τον άντρα της, η
καθαρίστρια στα Πετράλωνα που βιάστηκε και κακοποιήθηκε άγρια, η 25χρονη
έγκυος που βιάστηκε ομαδικά στον Αγ. Παντελεήμονα και η Καρολάιν που
δολοφονήθηκε από τον Μπάμπη Αναγνωστόπουλο, είναι μόνο η σταγόνα στον
ωκεανό της βίας κατά των γυναικών, που συνιστά μια από τις κατάφωρες
παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Μία στις τρεις γυναίκες,
παγκοσμίως, κακοποιείται από άντρα ή συγγενή της. Στην Ευρώπη σήμερα, το
40% - 50% των εργαζόμενων γυναικών ανέφεραν σεξουαλική παρενόχληση στην
εργασία τους. Δεκατρία εκατομμύρια γυναίκες στην ΕΕ δέχθηκαν σωματική
βία μέσα σ' ένα χρόνο ενώ 3.700.000 έπεσαν θύματα σεξουαλικής
κακοποίησης. Η Ελλάδα φιγουράρει στην 3η θέση, παρά τις φανφαρόνικες
κυβερνητικές διακηρύξεις για ισότητα και προστασία των γυναικών. Οι
γυναικοκτονίες είναι η κορύφωση μιας βάρβαρης, κακοποιητικής και
σεξιστικής, νοοτροπίας, όπου το θηλυκό είναι ιδιοκτησία του συζύγου, του
πατέρα, του αδελφού αλλά και του γιου. Μιας νοοτροπίας που ευδοκιμεί
στο περιβάλλον εκείνο που η «πατριαρχία» (δηλαδή οι συστηματικές
διακρίσεις και η βία ενάντια στις γυναίκες) συναντιέται με τον
καπιταλισμό. Αυτές τις χιλιάδες γυναικοκτονίες που καθημερινά
διαπράττονται στον κόσμο, συνήθως τις πληροφορούμαστε ως «κακιές
στιγμές», «εγκλήματα πάθους ή τιμής» και «συζυγικές τραγωδίες». Ο
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επισημαίνει, όμως, πως λέγονται
«γυναικοκτονίες» και πρόκειται για ανθρωποκτονία γυναικών από πρόθεση,
επειδή δηλαδή είναι γυναίκες. Ταυτόχρονα, το νομικό σύστημα συντελεί στη
διαιώνιση εκείνων των δομών που επιτρέπουν τη γυναικοκτονία. Δεν
επικεντρώνεται στον μισογυνισμό των εγκλημάτων, μεταφέρει την ενοχή στα
θύματα και τελικά αδυνατεί να προστατέψει τον μισό πληθυσμό. Η Βιρτζίνια
Γουλφ έλεγε πως «στο μεγαλύτερο μέρος της Ιστορίας, ο ανώνυμος άνθρωπος
ήταν μια γυναίκα».