Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία
έχει προκαλέσει μια ταχεία καταδίκη από το σύνολο των δυτικών δημοκρατιών, με
άμεσες κυρώσεις που στοχεύουν ρωσικές τράπεζες και στρατιωτικές εξαγωγές, χωρίς να υπολείπεται
και ο αποκλεισμός της Ρωσίας από πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις. Η ταχύτητα μιας
τέτοιας διεθνούς, που σημαίνει δυτικής
αμερικανοκαθοδηγούμενης, ανταπόκρισης
δεν μπορεί παρά να προβληματίσει σχετικά με την έλλειψη μιας τέτοιας
αντίδρασης σε άλλες συγκρούσεις σε όλον
τον κόσμο. Γι’ αυτό και μοιάζει αυτονόητο ειδήμονες των μέσων ενημέρωσης,
δημοσιογράφοι και πολιτικές προσωπικότητες, να κατηγορούνται για διπλά κριτήρια,
καθώς χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης για να εγκωμιάζουν την ένοπλή αντίσταση της
Ουκρανία στα ρωσικά στρατεύματα, αλλά και να καλλιεργούν τον αποτροπιασμό για το πώς μια
τέτοια σύγκρουση είναι δυνατό να συμβεί σε ένα πολιτισμένο έθνος. Είναι που η ευαισθησία
μας δεν ενεργοποιείται για χώρες όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν ή η Συρία, όπου οι
πόλεμοι, που τους εξάγει η Δύση, μαίνονται για δεκαετίες. Γιατί αυτοί δεν αφορούν ούτε επηρεάζουν άμεσα τις δυτικές
δημοκρατίες του καπιταλισμού και τους λευκούς Ευρωπαίους, προς δόξαν του
ρατσισμού που η Δύση αποκηρύσσει λεκτικά. Η Ουκρανία όμως θεωρείται μια σχετικά
πολιτισμένη, σχετικά ευρωπαϊκή χώρα, ακριβώς γιατί θα πρέπει να διαχωριστεί από
τη Ρωσία, που θεωρείται πια το διαφορετικό και ξένο. Οι αντίπαλοι συνασπισμοί πρέπει
να οριοθετηθούν για να στοιχηθούν και οι λαοί από πίσω τους δίνοντας το αίμα
και τις σάρκες τους.