
Πήγαμε
καλά. Πήγαμε πολύ καλά. Και θα πάμε τώρα με όλες μας τις δυνάμεις ακόμα
καλύτερα. Ορμητικά και όχι παρορμητικά, μπροστά αλλά, όπως πάντα, ποτέ
στα τυφλά. Στον χαραγμένο δρόμο που 'ρχεται από πολύ παλιά και δείχνει
πολύ μπροστά στο μέλλον. Σε ένα τοπίο δύσκολο κι άχαρο, σκληρό και
σκιώδες, γεμάτο εγωπαθείς μοιρολογίστρες, τελώνια και τελώνηδες που
ξεχύθηκαν από μοναστήρια, από στρατευμένα γαλόνια, και ταλιμπάν με
αγκαθωτούς σταυρούς στο χέρι. Ανάμεσα σε ηγεμονίσκους καταπατημένων
χωραφιών, και ικανότατους πωλητές, και δοσατζήδες, που πλασάρουν ως
σκάφη αναψυχής κάτι προχειροφτιαγμένες φουσκωτές βάρκες, με υλικά
ανακυκλωμένης απελπισίας και κατατρεγμού του χρόνια τώρα ταλαιπωρημένου
εργαζόμενου λαού.
Το πιάνουμε το νήμα από κει που το
φτάσαμε. Ενα ύψωμα με καλύτερη θέα και ψηλότερο στασίδι. Ούτε μεθύσαμε,
ούτε ζαλιστήκαμε. Ηπιαμε νερό από περισσότερες βρύσες, κι από ανθρώπους
γενναίους, πάνω από 120.000, που μας τις έδειξαν, και το μοιράστηκαν
μαζί μας. Το όλον του αγώνα. Οι άγνωστοι που έγιναν οικείοι. Περήφανοι
που καταφεύγουν στα τραγούδια ακόμα κι όταν είναι κουρασμένοι. Φρέσκοι
άνθρωποι. Νέοι συνοδοιπόροι και σύντροφοι. Φάτσες διπλανών που
φωτίστηκαν και περήφανοι της διπλανής πόρτας που ξεμύτισαν, κι έγιναν οι
μπροστάρηδες στον αγώνα τον καλό, κι είπαν αυτό που ενστερνιζόμαστε,
πως ο λαός σώζει τον λαό. Γιατί, σύντροφοι, ξέρουμε πως δεν γίνεται
μονομιάς να αισθανθούν αυτοπεποίθηση και να πιστέψουν στις δυνάμεις τους
όλοι όσοι - κι είναι οι περισσότεροι - είδαν τη ζωή τους να
χειροτερεύει, τα όνειρά τους να ξεφτίζουν, την ανασφάλεια να τους
πνίγει, τον φόβο να τους περιορίζει σ' εκείνα τα όρια που δυο επιδόματα,
τρεις υποσχέσεις, μια οχτάμηνη σύμβαση κι ένα ραντεβού με τον γιατρό
μετά από τρεις μήνες φαντάζουν σαν κάτι σπουδαίο απέναντι στο άγχος, στο
τσάκισμα του ηθικού και στο συνυποσχετικό της παραπλάνησης.