«Άκρα
του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει... τα μάτια η πείνα εμαύρισε, στα
μάτια η μάνα μνέει...» «Σ' αυτή τη γη υπάρχει κάτι π' αξίζει να το
ζήσεις...». Το εκκρεμές της ψυχής μου και της κρίσης μου χτυπάει με
αγωνία απ' τον Σολωμό των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» στον Μαχμούτ
Νταρουίς της μαρτυρικής Παλαιστινιακής γης, γιατί στις μέρες μας οι
ποιητές σαν να σιώπησαν. Λες κι αυτοκτόνησαν. `Η μήπως δολοφονήθηκαν από
τις αμείλικτες τηλεοπτικές εικόνες - σφαίρες που χτυπάνε κατάστερνα στα
διαλείμματα της καθημερινότητάς του τον κάθε θεατή, όπου Γης, και χωρίς
να υπάρχει ελπίς. Γιατί, σύντροφοι, ακόμα κι όταν λήξει ένας πόλεμος,
το μεσοδιάστημα έως τον επόμενο είναι αβίωτο χωρίς ποιητές.
Σήμερα,
28η Οκτωβρίου του 2023, ογδοντατρία χρόνια μετά το έπος του '40, μετά
τον σπαρακτικό Ανθυπολοχαγό του Ελύτη, τόσο στον πόλεμο στην Ουκρανία
όσο και στον τωρινό της Παλαιστίνης, βλέπω και τυφλώνομαι, ακούω και
κουφαίνομαι, μυρίζω, και λιποθυμάω, την πτωμαΐνη, το χνώτο της πείνας,
τη στεγνωμάρα της δίψας στα στόματα των αμάχων, κι όλα αυτά μαζί να
'χουν απανθρωπίσει τη γλώσσα, όλες τις γλώσσες της Γης. Είμαι πια
πεπεισμένη, έχοντας και την εμπειρία από πρώτο χέρι σφαγών και βίας, πως
οι εμπόλεμες πληγές του 21ου αιώνα, με χαίνουσα ήδη δεκαετίες αυτή της
Γάζας, αφήνουν μια τεράστια αβυσσαλέα τρύπα στο μοναδικό χαρακτηριστικό
του ανθρώπου που τον ξεχωρίζει από τα ζώα, το εργαλείο της σκέψης του
που είναι η ομιλία. Και σχεδόν απελπίζομαι. Γιατί αυτή η τρύπα δεν
κλείνει όταν οι άνθρωποι αποκτηνωθούν. Ακούστε τους. Διαβάστε τους. Πιο
βαθιά και με σκέψη πέρα από τις βολικής σκοπιμότητας λεξούλες και
φρασούλες όπως τρομοκρατία, δικαίωμα στην άμυνα, σύνορα, πατρίδα,
άμαχοι, νερό, καύσιμα...