Με τις εκλογές στη Γαλλία, και την ανάδειξη ως πρώτης
εκλογικής δύναμης του Νέου Λαϊκού Μετώπου, ενός συνασπισμού από κόμματα που βρίσκονται
στ’ αριστερά ενός κοινοβουλίου, και την απειλή από την ισχυροποίηση της δύναμης του φασιστικού σχηματισμού της Μ. Λεπέν, και στη χώρα μας ήρθε ξανά στο προσκήνιο η
αναλογική σχέση μεταξύ του παλιού και νέου φασισμού με τη δική μας σοσιαλδημοκρατία
και τα κόμματά της να κάνουν λόγο για εγχώρια λαϊκά μέτωπα. Και για μια ακόμα φορά η αναφορά στο παρελθόν
μοιάζει να μη βοηθά να σκεφτούμε το παρόν, αλλά μάλλον να καταλήγουμε να
σκεφτόμαστε τις σχέσεις εξουσίας του παρόντος με τη μορφή των σχέσεων εξουσίας
του παρελθόντος. Και εξαιτίας αυτού η σημερινή εικόνα για την άσκηση της
εξουσίας από την κυρίαρχη τάξη παραμένει τελικά περιορισμένη στα παλιά στερεότυπα
της πειθαρχικής εξουσίας, εμποδίζοντάς μας να αναγνωρίσουμε τα πιο σύγχρονα
χαρακτηριστικά της.
Σήμερα, στον
καπιταλισμό της Δύσης, μοιάζει η πολιτική κατάσταση να είναι αρκετά διαφορετική στην αστική μας δημοκρατία και
στη δυνατότητα χειραγώγησης των πιο καταπιεσμένων. Η
σημερινή επιτυχία της ακροδεξιάς συμβαίνει σε ένα πλαίσιο ταύτισης με τη δεξιά της σοσιαλδημοκρατίας, συρρίκνωσης των κομμουνιστικών ιδεών και μαζικής υποχώρησης του συνδικαλιστικού
κινήματος. Δεν υπάρχει απειλή ούτε για τα κέρδη και την οικονομική σταθερότητα
ούτε για την πολιτική τάξη. Παρόλο που η ανάπτυξη έχει επιβραδυνθεί σε όλους
τους τομείς, η κατανομή όμως μεταξύ
μισθών και κερδών είναι συντριπτικά ευνοϊκή για τους τελευταίους. Για τους
εργοδότες, επομένως, η κατάσταση είναι σχεδόν ιδανική, καθώς τους ευνοεί
σκανδαλωδώς το θεσμικό πλαίσιο με την κατάργηση των περισσότερων παραδοσιακών
μηχανισμών εργατικής πίεσης στους εργοδότες, όπως τα συνδικάτα.