Οταν
δολοφονούσαν επεισοδιακά, τέτοιες μέρες, πριν ακριβώς 108 χρόνια, τον
αναλφάβητο διαβολικό τυχοδιώκτη Γκριγκόρι Γεφίμοβιτς Νόβιχ, τον
επονομαζόμενο (λόγω της έκφυλης ζωής του) Ρασπούτιν, κατέρρεε μέσα σε
σήψη και παρακμή το τσαρικό καθεστώς.
Οταν δολοφονείται
μέσα στη Βουλή από τους σύγχρονους Ρασπούτιν η αλήθεια, όταν αποθεώνεται
η - κίβδηλη - ευημερία, όταν η παραπλάνηση κι η διαστρέβλωση της
πραγματικότητας χτυπάει κόκκινο, το καράβι της ρημαγμένης χώρας δεν
σταματάει να χτυπιέται στα βράχια.
Αυτοί, μάλιστα, που
συναγωνίζονται στα ίσα, στο ρεσιτάλ ψεύδους και υποκρισίας, τους
κυβερνητικούς εξαπατητές του λαού, είναι οι νεόκοποι εκπρόσωποι της
συμπολιτευόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Παρά τις -
ερασιτεχνικής υποκριτικής - αντιπαραθέσεις τους στη Βουλή, τους
«πύρινους» μεν, ασυνάρτητους δε, λόγους τους, με τα θολά αντιδεξιά
καλέσματα, τους χοντροκομμένους θεατρινισμούς της «κοινωνικής
ευαισθησίας» και της «προάσπισης» των λαϊκών αιτημάτων, δεν αφήνουν το
παραμικρό περιθώριο να αμφισβητηθεί η σύμπλευσή τους στα μεγάλα και τα
σοβαρά με την κυβέρνηση.
Καταφέρνουν να υπενθυμίζουν με τον πιο
ξεκάθαρο τρόπο ότι το μεγάλο ταλέντο της σοσιαλδημοκρατίας ήταν και
είναι να δίνει πρόθυμα λύσεις στο σύστημα, να εξυπηρετεί απροκάλυπτα τα
συμφέροντα του κεφαλαίου και να εγκλωβίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια.
Πάντα
με «διάθεση συναίνεσης στα μεγάλα ζητήματα», θετικοί στην «αξιολόγηση»
των εργαζομένων που φέρνει η ΝΔ, υπέρμαχοι του ευρωστρατού, της
μονιμοποίησης του χαρατσιού του ΕΝΦΙΑ, πανέτοιμοι να βάλουν πλάτη σε
θέματα οικονομίας, προσφυγικής κρίσης και φυσικά στα κρίσιμα
«γεωπολιτικά».