
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν ήταν ένας από τους λίγους
που συνάντησε ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ σε διμερές επίπεδο με αφορμή
τη σύνοδο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Και αν οι συμβολισμοί έχουν τη σημασία
τους στη σκακιέρα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συμμαχιών, το
περιεχόμενο της συνάντησης έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όπως
καταγράφεται στον διεθνή Τύπο. Πέρα από τις συμφωνίες για τα
εξοπλιστικά, το θέμα της Ενέργειας κυριάρχησε στις μεταξύ τους
συνομιλίες και όσα συζητήθηκαν - αν τελικά εφαρμοστούν - διαμορφώνουν
μια νέα κατάσταση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και ευρύτερα, με
τον ρόλο της Τουρκίας να αναβαθμίζεται σημαντικά στον ενεργειακό - και
όχι μόνο - χάρτη.
Οπως παρατηρεί το «Atlantic Council», πέρα από
τις οικονομικές προεκτάσεις των συμφωνιών «ο Τραμπ αναγνωρίζει την
περιφερειακή επιρροή» της Τουρκίας, ενώ το περιοδικό «Essydo» επεσήμανε
ότι οι ενεργειακές μπίζνες ΗΠΑ - Τουρκίας «δεν μπορούν απλά να
αναγνωστούν ως εμπορικό ζήτημα (...) Στην περίπτωση της Τουρκίας, η
μείωση της εξάρτησης από το ρωσικό αέριο, μέσω μακροπρόθεσμων συμβολαίων
με τις ΗΠΑ, και η επένδυση σε τεχνολογία νέας γενιάς για την ανάπτυξη
της πυρηνικής ενέργειας, αποτελούν κινήσεις που αλληλεπιδρούν απευθείας
με τις αμυντικές της σχέσεις εντός και εκτός του ΝΑΤΟ».
* * *
Με άλλα λόγια, οι συμφωνίες για την Ενέργεια
- στον βαθμό που θα προχωρήσουν - γίνονται όχημα για στενότερη
συνεργασία σε όλα τα επίπεδα, προωθώντας τον κοινό στόχο όλων των
ευρωατλαντικών δυνάμεων (μεταξύ τους της ελληνικής κυβέρνησης και των
άλλων αστικών κομμάτων) για ενεργότερη δέσμευση της Τουρκίας στους
σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Για παράδειγμα, με αφορμή τις συμφωνίες ΗΠΑ -
Τουρκίας για την πυρηνική ενέργεια, εμπειρογνώμονες σημειώνουν ότι «η
επέκταση της συνεργασίας στην πυρηνική τεχνολογία ενισχύει στρατηγικούς
δεσμούς πέραν των συμβατικών αμυντικών εργαλείων, δημιουργώντας νέα
πεδία αλληλεξάρτησης, που είναι λιγότερο ευάλωτα σε απευθείας πολιτικές
διαφωνίες».