ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

 

Εν όψει εκλογών,  σε κάποιον από τους  επόμενους  10 μήνες,  στον πολιτικό χώρο  έχουν αρχίσει  οι ανακατατάξεις, ανασυντάξεις, μετατοπίσεις παντός είδους και βεληνεκούς, σε μια προσπάθεια να συγκρατηθεί   ή και ν’ ανατραπεί η εξέλιξη κάποιων διαφαινόμενων  κοινωνικών τάσεων και βαθύτερων  πολιτικών ρευμάτων που με διευρυνόμενους ρυθμούς μοιάζει τα τελευταία χρόνια να έρχονται στην επιφάνεια. Για να συσκοτιστεί η ιστορική μνήμη, να παραπλανηθεί το ταξικό ένστικτο και να λοξοδρομήσουν οι πολιτικές προτιμήσεις των λαϊκών στρωμάτων στις προσφερόμενες επιλογές της κυρίαρχης εξουσίας.

 

        Άρχισαν ήδη λοιπόν να στήνονται τα σκηνικά των νέων κομμάτων και αναμένονται και άλλων, για κατανάλωση οραμάτων, ιδεών, συμβόλων, προσδοκιών. Ένας καταιγισμός λέξεων, επιφωνημάτων, ομιλιών που θέλουν να  διαμορφώνουν έναν κόσμο χωρίς μνήμη, μα με  αναπολήσεις και  υπαγορευμένες βεβαιότητες για το μέλλον.  

 

        Το ίδιο το πολιτικό σύστημα μοιάζει να  ανακυκλώνεται και πάλι, μετά την προβληματική του ανάκαμψη από την οικονομική κρίση του 2010. Οι παραδοσιακές διαιρέσεις και συγκρούσεις που αναπαρήγαγε ο δικομματισμός, όπως συντήρηση και προοδευτισμός, οπισθοδρόμηση και μεταρρύθμιση, που βρήκαν την τελευταία τους έκφραση στο δίπολο Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να εκλείπουν, γιατί δεν ανταποκρίνονται στην υλική πραγματικότητα και δεν πείθουν παρά ελάχιστους. Σ΄ ένα ζοφερό μάλιστα περιβάλλον  είναι πολύ αμφίβολο αν για δεύτερη φορά μπορεί αμελητέα ιστορικά πρόσωπα, όπως ο Κ. Μητσοτάκης και ο Α. Τσίπρας, με την αρωγή των μέσων ενημέρωσης,  να  συνεχίσουν να διαδραματίζουν  κεντρικό πολιτικό ρόλο, όχι χάρη στην πολιτική τους, πολύ περισσότερο ούτε χάρη στις αρετές τους, αλλά χάρη στην …αρετή της κοινοτοπίας. Που σημαίνει,  να συνεχίσουν να προωθούνται, επειδή στη συγκεκριμένη συγκυρία έχουν «κοινό τόπο»,  δηλ. εκφράζουν ένα σημείο ισορροπίας όπου συναρθρώνουν στο επίπεδο θεσμών αναγκαιότητες του συστήματος και υποσχέσεις στις λαϊκές μάζες, χωρίς  να αποβάλλουν τις πολιτικές τους ετικέτες, συντηρώντας την ψευδαίσθηση της εναλλακτικής λύσης. 

Οι «σωτήρες» και η πραγματική σωτηρία για τον λαό

 

Ταξίδι στον χρόνο... Σκηνοθεσία, πρόσωπα, σενάριο βγαλμένα από την περίοδο 2012 - 2015. Μέχρι και οι αναλύσεις των «ειδικών» είναι copy paste: «Πρώτος στόχος για το κόμμα Τσίπρα να βγει δεύτερο στις εκλογές. Και μετά να "δουλέψει" το δίλημμα "Μητσοτάκης ή Τσίπρας"».

Μόνο που ο λαός το έχει δει το έργο και η πείρα του δεν δικαιολογεί άλλες πεπονόφλουδες.

* * *

Δεν είναι μόνο η πενταετία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με το 3ο μνημόνιο, τα πρωτογενή πλεονάσματα, τα εκατοντάδες αντιλαϊκά προαπαιτούμενα για να ξεπεράσει το κεφάλαιο την κρίση του...

Είναι το όλο «στήσιμο» της αστικής τάξης στο πολιτικό σύστημα εκείνης της ζοφερής για τον λαό εποχής.

Είναι το σχέδιο εγκλωβισμού, ενσωμάτωσης, απογοήτευσης και αποστράτευσης, σε συνθήκες ανόδου της δυσαρέσκειας και (έως έναν βαθμό) της ριζοσπαστικοποίησης ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων.

Σε συνθήκες που η καπιταλιστική οικονομία βολόδερνε σε βαθιά κρίση και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί (ποιος δεν θυμάται την κόντρα ΗΠΑ - Γερμανίας/Γαλλίας, ΔΝΤ - ΕΚΤ κ.τ.λ.) ήταν στο κόκκινο.

Μέσα σε τέτοιο περιβάλλον εκκολάφτηκε από το σύστημα η «λύση Τσίπρα». Κάθε ομοιότητα με το σημερινό γεωπολιτικό και πολιτικό σκηνικό μόνο συμπτωματική δεν είναι...

* * *

Τώρα βέβαια, η «λύση Τσίπρα» δεν έρχεται με «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Ερχεται με χρεοκοπημένες διακηρύξεις που θυμίζουν τις αρχές του ...20ού αιώνα. Αξιοπρέπεια, δημοκρατία, δικαιοσύνη, διαφάνεια, τίμια διοίκηση, ανόρθωση του κράτους...

Κόμμα Τσίπρα: Νέα βιτρίνα, ίδιο μαγαζί…

Πηγή: Eurokinissi

 

Άρθρο της Έλενας ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ *

Η εμφάνιση του νέου κομματικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα, υπό τον τίτλο «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» και το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., παρουσιάστηκε ως ακόμα κάτι «νέο», ως μια υποτιθέμενη τομή στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Όμως, πίσω από το αμπαλάρισμα του marketing, τα μεγάλα λόγια περί «νέου πατριωτισμού», «δικαιοσύνης», «ισχυρής Ελλάδας» και «ανασυγκρότησης των θεσμών», αποκαλύπτεται κάτι πολύ γνώριμο, μία ακόμη προσπάθεια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, ώστε να εξασφαλιστεί η αναγκαία για το σύστημα εναλλακτική διαχείριση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής.

ΕΛ.Α.Σ., όπως «Ελληνική Αστυνομία»…

Ακόμη και η επιλογή του ονόματος μόνο αθώα δεν είναι. Δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι η ίδια η φυσιογνωμία, η στελέχωση και το πολιτικό μήνυμα της ΕΛ.Α.Σ. παραπέμπουν περισσότερο σε έναν μηχανισμό «νόμου και τάξης» του συστήματος, όπως είναι η «ΕΛ.ΑΣ.», κατά κόσμον «Ελληνική Αστυνομία», παρά σε δύναμη αντισυμβατική και ανατρεπτική. Μόνο ειρωνεία μπορεί να προκαλέσει το γεγονός ότι επιχειρείται η αξιοποίηση ενός ιστορικά φορτισμένου ονόματος, την ώρα που στο επιτελείο της νέας αυτής κατασκευής βρίσκονται πρόσωπα που έχουν διακριθεί για τη συστηματική πολεμική απέναντι στην ιστορική παρακαταθήκη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, για την αναπαραγωγή θεωριών «ίσων αποστάσεων» και για τη συμβολή σε έναν ιστορικό αναθεωρητισμό, που εδώ και χρόνια επιχειρεί να ξεπλύνει τους μηχανισμούς της αντίδρασης, ακόμα και τα Τάγματα Ασφαλείας. Άλλωστε, δεν είναι τυχαία η παρουσία προσώπων, όπως ο Ν. Μαραντζίδης, γνωστός για τις δημόσιες τοποθετήσεις και παρεμβάσεις του γύρω από την ιστορία του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Την ίδια ώρα που επιχειρείται μια σημειολογική καπηλεία της Αντίστασης, αξιοποιούνται πρόσωπα που πολιτικά και ιδεολογικά βρέθηκαν απέναντι σε αυτήν ακριβώς την ιστορική κληρονομιά. Κι αυτό λέει πολλά για τον πραγματικό χαρακτήρα του εγχειρήματος…