Κανονικοποίηση...της αθλιότητας

 

Την προσδοκία μιας ...καλύτερης «κανονικότητας» καλλιεργεί με την προπαγάνδα του το κόμμα Τσίπρα. Σε μια πιο αντιδραστική παραλλαγή του γνωστού «μικρότερου κακού», που πληρώθηκε πανάκριβα από τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, και πάντα στο όνομα του «σύγχρονου ρεαλισμού», η προπαγάνδα αυτή βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους. Ξεκαθαρίζει για παράδειγμα ότι σήμερα δεν διανοείται κανένας να αμφισβητήσει ούτε το πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που συμμετέχει η Ελλάδα, ούτε τις στρατηγικές συμμαχίες π.χ. με τις ΗΠΑ και το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ. Ούτε η εμπορευματοποίηση βασικών λαϊκών αναγκών μπορεί να αμφισβητηθεί, ούτε να αντιστραφεί η προσαρμογή των μισθών - χαρτζιλίκια στους κανόνες της ανταγωνιστικότητας... Οπότε, τι μπορεί να γίνει;

Οπως λένε τα ίδια επιτελεία, μπορούν να γίνουν μερικές «θεσμικές αλλαγές για την αποκατάσταση της δημοκρατίας», να μη γίνονται «πανηγυρισμοί» όταν ο Νετανιάχου βομβαρδίζει τη Γάζα και τον Λίβανο, να εφαρμόζεται μια «δικαιότερη πολιτική» για την Ενέργεια, να γίνουν μερικά «βήματα που θα συγκρατούν το κόστος της στέγης». Αλλά να μπει και μια «πατριωτική εισφορά» στο κεφάλαιο (που θυμίζει την εθελοντική «φορολογία» των εφοπλιστών), ώστε να μην αισθάνεται αδικημένος ο λαός που στραγγίζεται, αφού πλέον θα «πληρώνουν» και οι έχοντες... Αυτά παρουσιάζονται σαν «πολιτική αλλαγή», επιβεβαιώνοντας τον ρόλο που διεκδικεί η σοσιαλδημοκρατία για τον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας σε οτιδήποτε μπορεί να την κρατήσει σήμερα μακριά από τη ριζοσπαστική διέξοδο και τον δρόμο της ανατροπής. Μπορεί οι ίδιοι να βαφτίζουν «νέα κανονικότητα» αυτήν τη διαχείριση της αθλιότητας, όμως στην πραγματικότητα είναι η ίδια η «κανονικοποίηση» της μιζέριας, της θωράκισης της «πατρίδας» του κεφαλαίου, για να συνεχίσει να πληρώνει η πατρίδα του λαού τα σπασμένα των κερδών και των πολέμων τους.

Ορόσημο

 

«Ιστορικό ορόσημο», «τέλειωσε η οικονομική επιτήρηση», «επανέρχεται η κανονικότητα στη χώρα». Με τέτοιους τίτλους και συνθήματα η κυβέρνηση και τα αστικά ΜΜΕ υποδέχτηκαν την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, με την οποία ανακοινώθηκε ότι η χώρα βγαίνει από τη λίστα των κρατών με «μακροοικονομικές ανισορροπίες».

Τα περί «ορόσημων» και «κανονικότητας» τα έχει ξανακούσει ο λαός πολλές φορές στο παρελθόν, με πιο χαρακτηριστική την «έξοδο από τα μνημόνια» που είχε ανακοινώσει ο Τσίπρας το 2018. Οκτώ χρόνια μετά, ο μισθός τελειώνει στα μισά του μήνα, οι φόροι που πληρώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά είναι δυσβάσταχτοι, η ακρίβεια τσακίζει κόκαλα, το ρεύμα είναι πανάκριβο, οι εργαζόμενοι οδηγούνται σε δουλειά 13 ώρες την ημέρα. Κι από πάνω, φουσκώνει ο λογαριασμός της εμπλοκής στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Η επιτήρηση και τα μνημόνια είναι μηχανισμοί ενσωματωμένοι στη λειτουργία της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, ανεξάρτητα από τη μορφή που παίρνουν κάθε φορά. Στόχος τους είναι να προωθείται ενιαία σε κάθε χώρα η στρατηγική του κεφαλαίου, διασφαλίζοντας ότι οι κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα θα δίνουν πάντα τον καλύτερό τους εαυτό και ότι τα σπασμένα θα πληρώνονται αδιαμαρτύρητα από τον λαό.