Αμα
ανάμεσα στη βιολογική ακμή και στη βιολογική φθορά εγκαθίσταται η
φρίκη, τότε και ο πιο ψύχραιμος οιωνοσκόπος των καιρών ξέρει τι του
επιφυλάσσουν τα σφαγεία στον βωμό της κοινωνίας του. Η κτηνώδης,
ναζιστικής πρακτικής ταγμάτων εφόδου εκτέλεση του νεαρού φιλάθλου στη
Θεσσαλονίκη έρχεται να προχωρήσει ειδησεογραφικώς παράλληλα με την
αποτρόπαιη δολοφονία δεκάδων ανήμπορων γέρων στην Αγία Σκέπη - τρομάρα
μας - στα Χανιά. Είναι απ' αυτές τις μέρες που ο αποτροπιασμός δεν
χωράει στον νου, δεν αντέχεται, και οι λεπτομέρειες καρφιτσώνουν
αμέτρητα, αναπάντητα ερωτηματικά στο μυαλό των ανθρώπων.
Ανεβοκατεβαίνοντας
τη φρίκη και τον παραλογισμό σ' αυτόν τον τυχαίο άξονα από τον νότο
στον βορρά της χώρας, ο καθένας και η καθεμιά ακούσια διαλέγει κάπου να
σταθεί και ν' αφήσει την ίδια του τη φύση να οργιστεί, να εκμανεί, και
έστω και προσωρινά να απελπιστεί μπροστά σ' εκείνα τα διεστραμμένα και
ανέλεγκτα ανθρώπινα πάθη, που ασχημαίνουν ακόμα και τον άσχημο θάνατο,
εξευτελίζουν τον άνθρωπο, και δεν αφήνουν μήτε γραμμάριο ανακούφισης από
την κάθαρση και την εφαρμοσμένη δικαιοσύνη. Ελεγα τις προάλλες λοιπόν
πως αυτή η κοινωνία δεν τρέφει μήτε αγάπη μήτε σεβασμό για τα νιάτα και
το σφρίγος και το ίδιο της το μέλλον. Και ήταν αυτός ο σεβασμός, ως
λέξη, που φάνηκε σε κάποιους ερεθιστικά παράδοξος για τα νιάτα, σαν
ακονιστήρι της σκέψης για μια πιο ενθαρρυντική θεώρηση ενός καλύτερου
κόσμου. Αλλωστε πώς μπορεί να ισχύει εκείνο το λαϊκό και απολύτως
ρεαλιστικό «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» του Χαρίλαου, αν δεν πιάσεις τον
σεβασμό και την αξία της ζωής απ' τα στενά της γειτονιάς του Χαριλάου
έως τα θεοσκότεινα μπουντρούμια των γηρατειών στο γηροκομείο του
παμπάλαιου Χάνδακα.