Ζούμε
σε εποχή που οι «σωτήρες» ξεφυτρώνουν πιο γρήγορα κι από stories στο
κινητό. Μιλούν για «αλλαγές», «μεταρρυθμίσεις», «νέες αρχές», σαν να
ανακάλυψαν τώρα τον τροχό και την ανάγκη να γυρίζει. Πίσω από τα μεγάλα
λόγια και τις σκηνοθετημένες δηλώσεις κρύβεται η γνώριμη παλιά ιστορία,
της ανακύκλωσης του ίδιου έργου με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε
φορά. Οι κορόνες για τα σκάνδαλα και η δήθεν αγανάκτηση μπροστά στις
κάμερες ξεκουφαίνουν - όχι για να αποκαλυφθεί η αλήθεια, αλλά για να
μοιραστούν οι ρόλοι της παράστασης.
Από τη μία οι «αθώοι
και τίμιοι» που παλεύουν για τη διαφάνεια και από την άλλη οι «ένοχοι
και κακοί» που προσωρινά εκτίθενται, μέχρι να έρθει η σειρά των πρώτων.
Ενα παιχνίδι εντυπώσεων, όπου η ουσία χάνεται κάτω από τόνους κραυγών
και ψευτοαντιπαραθέσεων. Τα δίπολα στήνονται με ακρίβεια χειρουργού:
«Πρόοδος ή οπισθοδρόμηση», «σταθερότητα ή χάος», «ευθύνη ή λαϊκισμός».
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την ίδια επιλογή σε διαφορετική
συσκευασία.
Οσο για τη λέξη «σταθερότητα», αυτή έχει καταντήσει το
πιο πολυχρησιμοποιημένο άλλοθι. Κυβέρνηση και συμπολιτευόμενη
αντιπολίτευση την επικαλούνται, σαν να πρόκειται για ιερό δόγμα.
Σταθερότητα στην οικονομία, σταθερότητα στους θεσμούς, σταθερότητα στις
διεθνείς σχέσεις. Μόνο που στη γλώσσα τους, σταθερότητα σημαίνει
ακινησία. Μια ακινησία που πληρώνεται ακριβά από εκείνους που δεν
συμμετέχουν στα τραπέζια των αποφάσεων. Γιατί όσο οι «νέοι Μεσσίες»
σχεδιάζουν το μέλλον, οι πολλοί καλούνται να χρηματοδοτήσουν το παρόν
τους, με αυξήσεις, φόρους, περικοπές και ανασφάλεια.
Και μέσα σε
όλο αυτό το σκηνικό, οι σωτήρες που λέγαμε εμφανίζονται ως φορείς
ελπίδας. Παλεύουν να εκφραστούν σε μια γλώσσα πιο σύγχρονη, πιο
«φιλική», πιο κοντά στην καθημερινότητα. Αρέσκονται σε λέξεις όπως
«καινοτομία και πρόοδος», «βιωσιμότητα και ασφάλεια», «συμπερίληψη και
ευαισθησία».