Αν η επιδείνωση της συλλογικής τύχης στους
πληθυσμούς της δύσης μοιάζει δραματική, είναι γιατί τη δημιουργεί ένα
οικονομικοπολιτικό σύστημα που αν και υποσχέθηκε ελευθερία παρέχει ανασφάλεια
σε μαζική κλίμακα, που αν και αισιοδοξούσε
για αέναη ευημερία προσφέρει φτώχεια που αυξάνεται ολοένα. Οι ζωές μας
μικραίνουν, η ευημερία μας μειώνεται, η ασφάλεια μας διαλύεται και αυτά είναι τα νοσηρά συμπτώματα της καπιταλιστικής οργάνωσης της παραγωγής που
είναι πια παντού, σε όλη τη δύση, τη μητρόπολη του καπιταλισμού. Κι αν
παρασυρόμαστε από την ψευδαίσθηση ότι η πρόοδος συνεχίζεται, που θα φέρει την
υπεσχημένη ευημερία, είναι γιατί την τεχνολογική πρόοδο την μεταφράζουμε
αυτόματα σε βελτιώσεις στην κοινωνική κατάσταση και στο βίο των ανθρώπων,
αγνοώντας τους νόμους του καπιταλισμού. Κι αν στη χώρα μας, και όχι μόνο, η
πολιτική έχει γίνει πιο θυμωμένη και πολωμένη, είναι γιατί η μακρά κρίση των
καπιταλιστικών κοινωνιών απομακρύνει την αισιοδοξία από τις ευημερούσες
κοινωνίες που προηγουμένως θεωρούσαν δεδομένη τη συνεχώς βελτιούμενη ποιότητα
ζωής τους.
Δεν
είναι κάποια ιδιοτελής πολιτική, κάποια ανέντιμα πρόσωπα, γενικά η ηθική παρακμή της Δύσης, που οι ΗΠΑ απειλούν με πόλεμο το Ιράν, που
επιβάλλουν ασφυκτικό αποκλεισμό στην Κούβα, που τα αρχεία Επστάιν αποκαλύπτουν
εκφυλισμό και διαφθορά, που το Ισραήλ εξακολουθεί, παρά την εκεχειρία, και σφαγιάζει αμάχους στη Γάζα, που στην Ουκρανία κάνουν τα παζάρια τους Ρώσοι, ΗΠΑ και Ε.Ε ενώ το αίμα ρέει. Που στη
χώρα μας οι κυβερνώντες ασυστόλως ψεύδονται για υποψίες των εγκληματικών
συνεπειών από ενέργειές τους, για τις οποίες φρόντισαν να μην υπάρχουν
αποδείξεις, όπως στα Τέμπη, που
εξαπατούν με την επιβολή μιας εικονικής πραγματικότητας, όπως της οικονομικής
ανάπτυξης, που υποκρίνονται λαϊκό ενδιαφέρον με αντεργατικές νομοθεσίες. ¨Όπως
δεν ήταν η ηθική παρακμή στον Πρώτο
παγκόσμιο πόλεμο ή στον Δεύτερο η αιτία που προκάλεσε τις φρικαλεότητες. Αντίθετα,
είναι ο τρόπος οργάνωσης της παραγωγής που διαμορφώνει τις συγκεκριμένες
πολιτικές, που προβάλλει ανθρώπους μ’ αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Γιατί είναι η ίδια η λογική του καπιταλισμού
με τους νόμους του, επιδίωξη κέρδους, ανταγωνισμός, αναγκαία ιμπεριαλιστική
επέκτασή του, που δημιουργεί συνθήκες απελπισίας σε μεγάλες μάζες παντού όπου προωθεί
τα συμφέροντά του και μέσα στα ίδια τα
πλούσια καπιταλιστικά κράτη. Είναι η επιδίωξη του κέρδους που επιβάλλει στους
εργαζόμενους μια ζωή φθαρμένη, στραγγισμένη, εξαντλημένη, με την ίδια την ελπίδα
να έχει κι αυτή κουραστεί. Δεν υπάρχει ένας
κακός καπιταλισμός, σ’ αντιπαράθεση μ’ έναν καλό καπιταλισμό με ηθικούς
και έντιμους πολιτικούς, που τα προκαλεί. Απλά αιτία είναι ο καπιταλισμός,
χωρίς κανένα χαρακτηριστικό επίθετο.