«Ρωγμή στην Αγριότητα», του Γ. Κλεφτογιάννη (ακουαρέλα σε χαρτί) |
Καθόλου συμπτωματικά, τούτη την περίοδο με αφορμή τα 250 χρόνια από την κήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας ξετυλίγεται μια καμπάνια που παρουσιάζει τις ΗΠΑ ούτε λίγο ούτε πολύ ως περιούσιο κληρονόμο και συνεχιστή των αρχαιοελληνικών δημοκρατικών ιδεωδών, με αποστολή την υπεράσπιση του «ελεύθερου κόσμου» στα πέρατα της Γης. Ενα αφήγημα που παρότι έχει ξεφτίσει, δεν έχει εγκαταλειφθεί. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του διεθνώς πιο συμβολικού για τη γέννηση της Δημοκρατίας αρχαιολογικού χώρου, της Πνύκας, ως το καταλληλότερο σκηνικό για να εκφωνήσει ο Ρούμπιο την ομιλία του, μια ομιλία από την οποία αν αφαιρεθούν η άφθονη φιλολογία, η κολακεία και η πλήρης αποϊστορικοποίηση, μένει νέτη - σκέτη και στεγνή η προτροπή: Εν ονόματι των αρχαίων προγόνων σας, πάτε να σκοτωθείτε για να μη χάσει η Αμερική την πρωτοκαθεδρία!
Προφανώς είναι μια ατυχής προσπάθεια να συγκινηθεί το «τρυφηλό», «μαθημένο στις απολαύσεις και στην εύκολη ζωή» 70% της νεολαίας μας, που σε πρόσφατη δημοσκόπηση απάντησε ότι δεν θέλει να πολεμήσει για τους συμμάχους. Φαίνεται πως δύσκολα θα αξιωθούμε «να γίνουμε Ισραήλ», με τον λαό στο χακί, ανθεκτικό, λιτοδίαιτο και εμποτισμένο με την κουλτούρα των φέρετρων. Ακριβώς δηλαδή όπως μας ονειρεύονται η αστική τάξη της χώρας και οι σύμμαχοί της, που παίρνουν μέτρα να μας μυήσουν από τα γεννοφάσκια μας στο πνεύμα της «νέας γεωπολιτικής εποχής», όπου ο κόσμος ξαναμοιράζεται και ο πόλεμος καλοκάθεται, ποιος ξέρει για πόσο.
Δεν είναι λίγες στις μέρες μας οι πολιτιστικές - επιμορφωτικές πρωτοβουλίες που αναπτύσσουν οι ΗΠΑ και άλλα πολιτιστικά κέντρα (με πρώτα τα στενά διασυνδεδεμένα με τις ΗΠΑ εφοπλιστικά πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος) γύρω από τη θελκτική για τους περισσότερους ανθρώπους έννοια της «δημοκρατίας». Μια δημοκρατία που παρουσιάζεται αφηρημένα, υπεράνω κοινωνικών τάξεων και σχέσεων παραγωγής, ως αδιαφιλονίκητο τεκμήριο υπεροχής της «Δύσης» απέναντι σε κάθε είδους «ολοκληρωτισμό». Μέσα από αυτό το πρίσμα - που τροφοδοτεί τον αντικομμουνισμό και στον χώρο της Τέχνης - προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η υπεράσπιση αυτής της δημοκρατίας παρουσιάζεται ως συλλογικό καθήκον και ατομική ευθύνη του καθενός.


%20Facebook.png)