Η ατμόσφαιρα στο Θυσιαστήριο γεμάτη από εκείνη την ιερή ευλάβεια που αρμόζει σε όσους δεν λύγισαν, σ' όσους δεν έδωσαν «ούτε σπιθαμή» απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Μια μικρή κοπέλα ρωτάει τους γονείς της, δείχνοντας τον τοίχο που ακόμα μοιάζει να αντηχεί τις ριπές: «Εκεί τους εκτελέσανε; Σε αυτόν εκεί τον τοίχο; Γιατί το έκαναν αυτό;». Η απάντηση, κοφτή και καθαρή σαν το ατσάλι, δεν αφήνει περιθώρια για τις θολές αναγνώσεις των «αντικειμενικών» ιστορικών του συστήματος: «Γιατί ήταν κομμουνιστές».
Σε αυτήν τη φράση συμπυκνώνεται όλη η αλήθεια που προσπαθεί μάταια να θάψουν η αστική τάξη, η ΕΕ και οι παρατρεχάμενοι παραχαράκτες τους κάτω από τον μανδύα της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων». Δεν ήταν απλώς «θύματα του πολέμου», ούτε είναι «μουσειακά εκθέματα» μιας άλλης εποχής, όπως παρουσιάζουν τους 200 τα τσιράκια του συστήματος. Ηταν η εμπροσθοφυλακή του λαού, που έπεσε για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.




