Κι επειδή τα τελευταία χρόνια, μετά την οικονομική κρίση και
την αποκάλυψη των κλασικών αυταπατών που
καλλιεργούσε η σοσιαλδημοκρατία τόσο του
ΠΑΣΟΚ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, ο
αντικομμουνιστικός λόγος σταδιακά εισβάλλει στη κεντρική πολιτική σκηνή χωρίς
μεταμφιέσεις, αλλά με διαστρεβλώσεις, η κατανόηση των αιτιών γι’ αυτό είναι
προϋπόθεση για την ερμηνεία της οικονομικοπολιτικής πραγματικότητας. Μάλιστα, σ’
όλη την καπιταλιστική Δύση οι αντικομμουνιστικές
επέτειοι και αναθεωρήσεις της ιστορίας είναι
ενδεικτικές της διατήρησης, 80 και πλέον χρόνια από τη λήξη του Β παγκοσμίου
πολέμου, των ίδιων αντιθέσεων σε
οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Αν και η στρατιωτική σύγκρουση έχει προ πολλού
λήξει, οι αντιθέσεις που εκδηλώθηκαν σ’ αυτόν τον πόλεμο συνεχίζουν να υπάρχουν. Και στην Ελλάδα
ιδιαίτερα, αποδεικνύεται συν τω χρόνω ότι το έδαφος της αναζήτησης για την
κατανόηση των σχέσεων εξουσίας με τα λαϊκά στρώματα βρίσκεται στη δεκαετία της Αντίστασης
και του εμφυλίου.
Σ’ εκείνη τη ματωμένη κι ένδοξη δεκαετία
του ’40, στον προηγούμενο αιώνα, ο αγώνας ήταν και για τη μορφή του κόσμου και της
διακυβέρνησης του που θα προέκυπτε μετά τον πόλεμο, με την αίγλη της νικηφόρας
νίκης της ΕΣΣΔ επί του ναζισμού να εμπνέει εκατομμύρια εργαζόμενους. Η αστική τάξη στη δυτική Ευρώπη τον κέρδισε, με υποχωρήσεις βέβαια τακτικής, όπως ήταν το
κράτος πρόνοια, στο ρωμαλέο λαϊκό κίνημα
που διεκδικούσε δικαιώματα.
Στην Ελλάδα όμως τότε αυτός ο ταξικός αγώνας πήρε τη μορφή πολεμικών συγκρούσεων,
γιατί έπρεπε να τσακιστούν οι κομμουνιστές, για να επιβληθεί η απαξιωμένη, περιδεής
αστική τάξη, που τόχε βάλει στα πόδια ή συνεργάστηκε με τους κατακτητές
γερμανούς για να σωθεί Η οποία
τελικά κέρδισε την εξουσία νικώντας τους
με τη βοήθεια της Μ. Βρετανίας αρχικά και αργότερα των ΗΠΑ στο Γράμμο.