Η φτώχεια μας...και η «φτώχεια» τους

 

Τα στοιχεία πρόσφατης έκθεσης για τη φτώχεια στην ΕΕ είναι αποκαλυπτικά για τους λάτρεις της «ευρωενωσιακής κανονικότητας»: 93,3 εκατ. άνθρωποι (21% του πληθυσμού) διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 2024, εκ των οποίων 20 εκατ. ήταν παιδιά (1 στα 4). Φτώχεια αντιμετωπίζουν το 13,5% των μερικώς απασχολούμενων, το 7% των πλήρως απασχολούμενων και το 14,2% των ηλικιωμένων. Επιπλέον, 9,8 εκατ. στερούνται πόσιμο νερό (!), ενώ 27 εκατ. υφίστανται σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση (ανεπαρκής θέρμανση, ακατάλληλη στέγαση, επισιτιστική ανασφάλεια). Η ΕΕ προβάλλει ως «απάντηση» τον περιβόητο «Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων», μια στρατηγική διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, που κουκουλώνει και δεν αντιστρέφει την τάση διεύρυνσης της σχετικής και απόλυτης φτώχειας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα κι αν πιαστούν οι στόχοι μέχρι το 2030, σύμφωνα με δικές τους εκτιμήσεις 78 εκατ. άνθρωποι - εκ των οποίων 15 εκατ. παιδιά - θα παραμένουν βυθισμένοι στη φτώχεια. Αυτή είναι η μαύρη εικόνα του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου «μες στην αφθονία κανείς πεθαίνει», και της ΕΕ, με την οποία ζητάνε ...σύγκλιση η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.

Οσο το σύστημα βυθίζει στη φτώχεια τους λαούς, τόσο φτωχαίνουν τα «επιχειρήματα» για την υπεράσπισή του. Μέχρι και την ονομασία των δεδομένων που συλλέγει έχει αλλάξει η ΕΕ, μιλώντας για «υποκειμενική φτώχεια», λες και τη μιζέρια τους οι λαοί τη φαντάζονται! Για να ξεπλύνουν τον καπιταλισμό, οι απολογητές του πουλούν παραμύθια για εξάλειψη της φτώχειας στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, με «δικαιότερη κατανομή του πλούτου», «ισότιμη πρόσβαση στην απασχόληση» και «επίτευξη κοινωνικής συνοχής», όπως σημειώνεται και στην εν λόγω σοσιαλδημοκρατικής κοπής έκθεση. Χαρακτηριστική είναι επίσης η αποστροφή ότι «η φτώχεια (...) απορρέει από συστημικές και διαρθρωτικές αδικίες, συνδέεται με ιστορικές ανισότητες που βασίζονται στο φύλο και την έκφραση φύλου, στη φυλή και την εθνοτική καταγωγή, στη θρησκεία, στο καθεστώς του μετανάστη, στην ηλικία, στον σεξουαλικό προσανατολισμό και στην αναπηρία». Επιστρατεύονται δηλαδή όλα τα επιμέρους χαρακτηριστικά - που κι αυτά είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας και των νόμων του καπιταλισμού - για να κρυφτεί το βασικό που τα ενοποιεί: Η σχέση των εργαζομένων με τα μέσα παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην αστική τάξη και γι' αυτό είναι αναγκασμένοι να πουλάνε την εργατική τους δύναμη, «εκτεθειμένοι» στην εκμετάλλευση και στη φτώχεια. Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού. Το σύστημα του κέρδους πρέπει να ξεριζώσουν με την πάλη τους οι λαοί για να κάνουν τη φτώχεια παρελθόν, να απολαύσουν τον τεράστιο πλούτο που παράγουν.

Βάρβαρη πολιτική

Πηγή: Eurokinissi

 

Με καταστολή και ΜΑΤ, η κυβέρνηση προσπαθεί ξεδιάντροπα να κλείσει τα στόματα των υγειονομικών, που αποκαλύπτουν και καταγγέλλουν την εκρηκτική κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία, με την οποία έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά οι ίδιοι και οι ασθενείς, συνολικά οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες.

Η πολιτική της εμπορευματοποίησης, που υλοποιούν όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, κλιμακώνεται με τραγικές συνέπειες για τον λαό.

Εξετάσεις και θεραπείες που ο λαός πληρώνει διπλά και τρίδιπλα, ατελείωτες αναμονές, ράντζα, καθυστερήσεις επεμβάσεων, υποστελέχωση και ελλείψεις, εφημερίες χωρίς ανάσα και κομμένα ρεπό... Αυτό είναι το επικίνδυνο μείγμα στην Υγεία, που συχνά γίνεται μοιραίο για την ανθρώπινη ζωή. Χώρια οι πιο μακροχρόνιες επιπτώσεις, εξαιτίας της έλλειψης ουσιαστικής πρόληψης από το δημόσιο σύστημα Υγείας.

Η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΥ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2026

 

    

       

          Στο δήμο μας, παρά την “ψηφιακή πρόοδο” και την εικονική πραγματικότητα που διαφημίζουν οι αλλοι συνδυασμοί διαπιστώνουμε ότι:

          Δεν έχουμε κατάλληλους δρόμους και πεζοδρόμια, οδική ασφάλεια, ενδοδημοτική συγκοινωνία, ενώ οι στάσεις ακόμα και των κεντρικών γραμμών είναι σε άθλια κατάσταση. Δεν υπάρχουν τα απαραίτητα απορριματοφόρα – κάδοι και το αναγκαίο προσωπικό, η ανακύκλωση βαλτώνει εδώ και 25 χρόνια!

           Η συντήρηση των σχολείων είναι ανεπαρκής όπως και ο αντισεισμικός τους έλεγχος. Παιδικοί Σταθμοί και δημοτικά ΚΔΑΠ είναι μη ανταγωνιστικά στα αντίστοιχα ιδιωτικά. Η δημοτική αρχή βάζει λουκέτο σε πολλά από αυτά και πρόσφατα στο ΚΔΑΠ Ωραιοκάστρου (το ψήφισαν όλες οι άλλες παρατάξεις). Αντιμετωπίζουμε την ανεπαρκή δημιουργία, συντήρηση και φύλαξη των Παιδικών Χαρών. Ακόμα και το κλείσιμο 27 από αυτές που για να επαναλειτουργήσουν θα χρειαστεί πελώριο δάνειο, σύμφωνα με την τοπική διοίκηση!

          Η Καλλιθέα και Μυγδονία είναι χωρίς κατάλληλη ύδρευση και αποχέτευση. Υπάρχει έλλειψη αντιπλημυρικών έργων στον Γαλλικό ποταμό, τη Μυγδονία, την Συμμαχική οδό κλπ. Απουσία Κέντρου Υγείας, περιφερειακών πολυιατρείων, κλειστών Γυμναστηρίων σε όλα τα χωριά, έλλειψη πολυχώρων Πολιτισμού, Κέντρων Νεολαίας, παιδικών κατασκηνώσεων, προβληματική συντήρηση και αναβάθμιση των γηπέδων, ανεπάρκεια κεντρικών και περιφερειακών πάρκινγκ.

          Στα περισσότερα χωρία, δεν υπάρχουν επαρκείς Βιβλιοθήκες. Πλήρης απουσία έργων τέχνης σε δημόσιους χώρους. Καμία κοινωνική αξιοποίηση των εγκαταλειμένων στρατοπέδων και εργοστασίων. Προβληματική η ενίσχυση του πράσινου και της βιοποικιλότητας στον αστικό ιστό  και στα χωριά του δήμου. Ιδιωτικοποίηση της Υπηρεσίας Πρασίνου, όπως έγινε με την Υπηρεσία Ηλεκτροφωτισμού.

Πρωτόκολλα... θανάτου

 

«Δεν υπάρχει η ειδικότητα του καρδιολόγου (υπάρχει μόνο ένας συμβεβλημένος ιδιώτης). Το ιατρικό προσωπικό χρειάζεται να ενισχυθεί με τουλάχιστον ακόμα έναν γενικό γιατρό, για να μπορέσουν να καλυφθούν οι τεράστιες ανάγκες και να συνεχίσει να λειτουργεί σε 24ωρη βάση. Το Μικροβιολογικό δεν λειτουργεί και στο Ακτινολογικό οι γιατροί είναι με σύμβαση. Μερικοί γιατροί παραμένουν στη θέση τους ακόμα και μετά τη συνταξιοδότηση, προκειμένου να συνεχίζουν να καλύπτονται οι ειδικότητες. Δεν αναπληρώνονται οι θέσεις όσων γιατρών συνταξιοδοτούνται, αλλά πολλές από αυτές καλύπτονται από επικουρικούς, αγροτικούς γιατρούς και με μετακινήσεις. Το οργανόγραμμα πρέπει να εκσυγχρονιστεί, παίρνοντας υπόψη ότι ο πληθυσμός έχει αυξηθεί σημαντικά και την περίοδο του καλοκαιριού αυξάνεται ακόμα περισσότερο. Είναι αδύνατον να καλυφθούν οι ανάγκες των κατοίκων και των εργαζομένων με το υπάρχον προσωπικό. Δεν υπάρχουν χώροι για την αποθήκευση των υλικών, με αποτέλεσμα να βρίσκονται όλα στους διαδρόμους».

Τα παραπάνω είναι μερικά απ' όσα αναφέρονται σε Ερωτήσεις που έχει καταθέσει το ΚΚΕ για το Κέντρο Υγείας Σαλαμίνας. Εκεί όπου κατέφυγε τις προάλλες ένας 51χρονος με έμφραγμα και επειδή το Κέντρο Υγείας δεν μπορούσε να τον περιθάλψει, κατέληξε νεκρός λίγη ώρα αργότερα στον δρόμο για το Κρατικό της Νίκαιας με δικό του αυτοκίνητο. Ενας νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του από καρδιά μόλις 10 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα και ο υπουργός Υγείας επικαλείται το πρωτόκολλο που δεν εφαρμόστηκε, ρίχνοντας την ευθύνη στους υγειονομικούς! Κανένα πρωτόκολλο δεν μπορεί να εξουδετερώσει τις συνέπειες από την πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης του συστήματος Υγείας, με ευθύνη της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η σύγκρουση με αυτήν την πολιτική είναι το καλύτερο αντίδοτο στο σύστημα του κέρδους, που απειλεί ακόμα και την ανθρώπινη ζωή.

Ποιοι ήταν αυτοί που βάδισαν χαμογελώντας προς τον θάνατο;

 

«Πρόκειται να τουφεκιστούνε 200 από τον θάλαμο 1. Ολος ο θάλαμος Νο 1! Για τους Μολάους. Για τον Γερμανό στρατηγό που σκοτώθηκε στους Μολάους...

Φρέσκοι, καλοντυμένοι, ατάραχοι, χωρίς την παραμικρή νευρικότητα, παρακολουθούνε τον κατάλογο που ξεδιπλώνεται από τα χέρια του διοικητή.

Μόνο ένα χαμόγελο σκληρό, όλο σαρκασμό, στη γέννησή του απάνω, φαίνεται απλωμένο στα λιοψημένα πρόσωπα των παλληκαριών...

Το πρώτο όνομα του καταλόγου.

Μια βροντερή φωνή, σαν καμπάνα χαμηλού καμπαναριού, σκεπάζει τα πάντα, αναταράζει τον αέρα, ταλαντεύεται στα φτερά της λίγο και χτυπά στ' απέναντι βουνό, που αντιλαλεί το "Παρών!" Εχετε γεια! Κουράγιο κι αξιοπρέπεια παιδιά!

Ετσι μας αποχαιρετά και παίρνει τη θέση του...».

(Από το βιβλίο «Στρατόπεδο Χαϊδαρίου» του Θέμου Κορνάρου, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)

* * *

Ποιος πάει χαμογελώντας στον θάνατο;

Γιατί η Ιστορία του Κόμματός μας είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα άφθαστου ηρωισμού;

Τι άνθρωποι ήταν όλοι αυτοί;

Μερικά μόνο από τα ερωτήματα που έρχονται και επανέρχονται στο μυαλό μας μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών που απαθανατίζουν τους 200 κομμουνιστές, λίγο πριν τη μαζική εκτέλεσή τους στην Καισαριανή, την 1η Μάη του 1944.

Αυτές τις μέρες που διαβάζεται η «ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματα» αξίζει να ανακαλύψουμε τις ψηφίδες της εποχής στην οποία ανδρώθηκαν οι 200. Για να συνειδητοποιήσουμε όχι μόνο το μεγαλείο της θυσίας, αλλά και το μέγεθος του χρέους που μας παρέδωσε...

«ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΤΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΝ ΑΔΗ»

 

Και λίγες μέρες τώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι φωτογραφίες που εικονίζουν κάποιους από τους εκτελεσμένους στην Καισαριανή,  την Πρωτομαγιά του ‘44  λίγο πριν την εκτέλεση, σαν να άνοιξαν  μια ρωγμή στο χρόνο. Παρελθόν, 82 χρόνια πριν, και παρόν  αναμετρώνται απέναντι στην Ανάγκη, τον «σιδερένιο κλοιό» που σ’ ένα σταυροδρόμι, που παρουσιάζεται σαν αναπόφευκτο, επιβάλλει το δίλημμα, αποκλείοντας έναν τρίτο δρόμο που θα επέτρεπε τη διαφυγή από αυτόν τον «σιδερένιο κλοιό». Και αν τότε  ήταν το  φοβερό το δίλημμα, το έσχατο δίλημμα, θάνατος ή μια σκυφτή ζωή, στο τώρα το δίλημμα δεν είναι παρά  αγωνιστικότητα και διεκδίκηση ή ταπεινωμένη ζωή.

 

          Κι αν αυτές οι φωτογραφίες του τότε πραγματικά συγκλόνισαν, ήταν γιατί εικονίζουν ανθρώπους που κυριολεκτικά σωματοποιούν την αντίσταση, με την ετυμολογική  της  σημασία. Δηλ. αντί+ίσταμαι, στέκομαι απέναντι όρθιος, στέκονται όρθιοι. Εκείνη η φιγούρα του ανθρώπου που τεντώνεται καμαρωτά απέναντι στο απόσπασμα εικονογραφεί συγκλονιστικά τη σημασία της λέξης. Όλο τους το είναι δεν είναι παρά αυτό το κορμί που στη μια φωτογραφία, όπως μπαίνουν στο χώρο της εκτέλεσης, φαίνεται ότι μπορεί όχι μόνο να στέκεται όρθιο, ενώ πηγαίνει για να πεθάνει, αλλά αρθρώνει και λόγια, ένα τραγούδι μάλλον. Η αντίστασή τους που παίρνει ένταση βούλησης μέσα από τον εαυτό τους, από τη δική τους εσωτερική ανάγκη στέκεται αντίκρυ στην αντίρροπη δύναμη των Γερμανών που επιβάλλουν θάνατο ή χαμερπή ζωή.  

 

Και αν υπάρχει και μια φωτογραφία από το τώρα που σε μεγάλο βαθμό να το εικονογραφεί είναι εκείνων των εργατών που χειροκροτούσαν τον εργοδότη της βιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ, μερικές ημέρες μετά το θάνατο των συναδέλφων τους, εξαιτίας δικών του εγκληματικών παραλείψεων και αδιαφορίας για τους εργαζόμενους και που δουλικά τον ευχαριστούν για την μισθοδοσία τους.  Και είναι η σύγκριση ανάμεσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες που εξηγεί τωρινούς σχολιασμούς και απόψεις για εκείνες τις συγκλονιστικές φωτογραφίες και αποκαλύπτει κριτήρια που έχουν επικρατήσει για την πορεία ζωής της πλειοψηφίας των σύγχρονων ανθρώπων.

Ομπρέλα κινδύνων

Πηγή: Eurokinissi

 

«Δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμη συμφωνία. Αποτελεί σημαντική ενίσχυση και κρίσιμο στοιχείο της συνολικής ενεργειακής μας στρατηγικής», «Η είσοδος της "Chevron" στην Ελλάδα αποτελεί ακόμη μία απόδειξη της ισχυρής στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ που ενισχύεται διαρκώς», «Η "Chevron" είναι εδώ, η Ελλάδα ισχυροποιείται», «Εγκαινιάζουμε μια νέα εποχή εθνικής αυτοπεποίθησης και αποφασιστικότητας», «Ορθώνουμε το γεωπολιτικό μας ανάστημα και ασκούμε αποφασιστικά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».

Αυτά έλεγαν τις προάλλες ο πρωθυπουργός και άλλα στελέχη της κυβέρνησης, κατά την υπογραφή των συμφωνιών με την αμερικανική «Chevron», για έρευνες σε ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο παραμύθι από αυτό που σερβίρει η κυβέρνηση, ότι η αναβάθμιση της χώρας στον ενεργειακό χάρτη είναι «ασπίδα προστασίας» για τα κυριαρχικά δικαιώματα και ότι προσφέρει άμεσα οφέλη στον λαό. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει...

Η στρατηγική των ΗΠΑ για «ενεργειακή κυριαρχία» και απεξάρτηση των Ευρωπαίων συμμάχων τους από τους ρώσικους υδρογονάνθρακες γίνεται καταλύτης επικίνδυνων διευθετήσεων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, στη σκιά της σύγκρουσης με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτόν τον σχεδιασμό «τρέχουν» και οι συμφωνίες της κυβέρνησης με τη «Chevron».

Οταν η Μπερλινάλε έκοψε τη ζωντανή μετάδοση...

 

Από τη συνέντευξη Τύπου

 

«Λαμβάνοντας υπόψη την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στη γενοκτονία στη Γάζα και τον ρόλο της ως κύριου χρηματοδότη της Μπερλινάλε, εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής υποστηρίζετε αυτήν την επιλεκτική μεταχείριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;».

Αυτή ήταν η ερώτηση που υποβλήθηκε στον Βιμ Βέντερς, σημαντικό σκηνοθέτη και πρόεδρο της κριτικής επιτροπής του 76ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού τμήματος, τη μέρα έναρξης του Φεστιβάλ.

Μια ερώτηση που απ' ό,τι φαίνεται ήταν ικανή να διακόψει τη ζωντανή μετάδοση της συνέντευξης (εκ των υστέρων μας πληροφόρησε η γενική διευθύντρια της Μπερλινάλε ότι «υπήρξε τεχνικό πρόβλημα»), αλλά και να φανερώσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο τι πραγματικά εννοεί η ΕΕ όταν μιλά για την ελευθερία της Τέχνης και του καλλιτέχνη...

Ιστορίες κατασκοπείας σε έναν κόσμο που φλέγεται...

 

Κάπου ανάμεσα στα «κατασκοπευτικά» ρεπορτάζ - πληρωμένες καταχωρήσεις που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες με τη σέσουλα, με αφορμή τη σύλληψη του σμηνάρχου για κατασκοπεία, μαθαίνουμε και μερικές «αλήθειες».

Για παράδειγμα, σύμφωνα με όσα γράφονται και αποδίδονται σε «ανώτατα διευθυντικά στελέχη της CIA» (παρεμπιπτόντως, σαν πολύ εύκολα τους βρίσκουν τα αστικά ΜΜΕ...) μαθαίνουμε πως «τα δίκτυα υποδομών, τηλεπικοινωνιών, ακόμα και ύδρευσης που ελέγχονται από κινεζικές - κρατικές ή μη οντότητες - θα πρέπει να θεωρούνται εκ των προτέρων παραβιασμένα». Λίγο «ευρύχωρο» το σχήμα, για να χωράει τα πάντα: Από τα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα (θυμίζουμε ότι τα προηγούμενα χρόνια τέθηκε βέτο από τις ΗΠΑ για να μην περάσουν στα χέρια της κινεζικής "Huawei" τα δίκτυα 5G) μέχρι τον Πειραιά και την COSCO, όπου προ εβδομάδων η πρέσβειρα των ΗΠΑ ζητούσε λίγο - πολύ να μπει πωλητήριο, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Κίνας. Οπως και να 'χει, πρόκειται για άλλη μια επιβεβαίωση των «θολών ορίων» ανάμεσα στον «ειρηνικό» καπιταλισμό και στον πόλεμο, πολύ απλά επειδή ο δεύτερος αποτελεί προέκταση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και όχι κάποια «εξαίρεσή» του.

Και επειδή τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, φανταζόμαστε ότι σχετικές «κερκόπορτες» και «έλεγχος» δεν υπάρχουν μόνο στα δίκτυα και στις υποδομές των μεν, αλλά και ανάποδα. Εύκολα λοιπόν αναρωτιέται κανείς: Τι σημαίνει σε αυτές τις συνθήκες, έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι κυβερνήσεις να έχουν παραχωρήσει μια σειρά δίκτυα και κρίσιμες υποδομές, αλλά και έναν τεράστιο όγκο δεδομένων από κρατικές υπηρεσίες (ιατρικά δεδομένα, εκπαιδευτικά κ.ά.) σε ευρωατλαντικά μονοπώλια και επιχειρηματικούς ομίλους;

Ο ξεριζωμός δεν έχει εθνικότητα, ούτε διαβατήριο ο πόνος...

 

Οι ένοχοι όμως και οι αιτίες όμως που τα γεννούν έχουν όνομα! Είναι το κεφάλαιο, οι ανταγωνισμοί και οι πόλεμοί του, η πολιτική της εκμετάλλευσης για τα κέρδη

 

Αμέσως μετά το νέο έγκλημα οι κομμουνιστές του νησιού βγήκαν στον δρόμο

Μνήμη βαθιά χαραγμένη σαν αλάτι πάνω στις πέτρες της, στα πρόσωπα των ανθρώπων της. Το 1922, όταν οι φλόγες τύλιγαν τη Σμύρνη και οι διωγμένοι της Μικράς Ασίας έψαχναν σωτηρία στη θάλασσα, η Χίος αντίκρισε καΐκια φορτωμένα ψυχές. Μανάδες που κρατούσαν σφιχτά τα παιδιά τους, γέροντες που κοιτούσαν πίσω για τελευταία φορά, νέους που άφηναν όνειρα θαμμένα κάτω από τα ερείπια.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν έγιναν πρόσφυγες από επιλογή. Τους έκανε η Ιστορία των πολέμων, γιατί οι ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων, οι επιδιώξεις της αστικής τάξης, η «Μεγάλη Ιδέα» και τα συμφέροντα των μονοπωλίων τούς έριξαν στη δίνη του πολέμου. Και όταν πάτησαν στη Χίο δεν βρήκαν έτοιμη γη της επαγγελίας, αντίθετα βρέθηκαν ξανά αντιμέτωποι με τη σκληρή ταξική πραγματικότητα: Ανεργία, εξαθλίωση, άθλιες συνθήκες στέγασης, εκμετάλλευση της ανάγκης τους για φτηνό μεροκάματο.

Η αστική εξουσία τούς ήθελε φτηνή εργατική δύναμη. Τους εγκατέστησε σε συνοικισμούς χωρίς υποδομές, τους άφησε να παλεύουν με τις αρρώστιες και την πείνα. Κι όμως, μέσα από αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα οι πρόσφυγες οργανώθηκαν. Μπήκαν στα σωματεία, πάλεψαν για ψωμί και δικαιώματα, έδωσαν δύναμη στο εργατικό κίνημα. Ενωσαν τη μοίρα τους με τους ντόπιους φτωχούς γιατί αναγνώρισαν τον κοινό αντίπαλο, το σάπιο σύστημα του κέρδους και των πολέμων.

Μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες

 

Μη στάξει η ουρά ...της ΕΕ και του «κοινωνικού εταιρισμού»! Αυτήν την αγωνία είχαν σύσσωμοι οι αγορητές κυβέρνησης και συστημικών κομμάτων στη συζήτηση για το νομοσχέδιο - ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις. Εκεί συναντιούνται, επειδή αυτό καίει την αστική τάξη, που όλοι υπηρετούν.

Κατά τ' άλλα, είναι πρόκληση να ακούς ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ (και Νέα Αριστερά) να «υπερασπίζονται» τις συλλογικές διαπραγματεύσεις που κατάργησαν όλοι μαζί με τα μνημόνια!

Το μεγαλύτερο αυτο-τρολάρισμα πάντως το έκανε η Νέα Αριστερά: Ορισε αγορήτρια την Αχτσιόγλου, που το όνομά της (μαζί με του Βρούτση της ΝΔ) κοσμεί τον νόμο για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση (νόμος Βρούτση - Αχτσιόγλου).

Σαν να στέλνεις τον Κατρούγκαλο να αγορεύσει σε νόμο της ΝΔ για τις συντάξεις...

* * *

«Καλούμαστε να υπερψηφίσουμε τη βούληση των κοινωνικών εταίρων της πατρίδας μας, εργοδοτών και εργαζομένων, να υπερβούν τις διαφορές τους και να διαμορφώσουν από κοινού τη νέα σελίδα στις εργασιακές σχέσεις», είπε ο αγορητής της ΝΔ.

Επιστολή του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα για τα φωτογραφικά ντοκουμέντα με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή

 

 

Επιστολή προς τον Πρόεδρο της Βουλής και τους υπουργούς Εσωτερικών και Πολιτισμού για τα φωτογραφικά ντοκουμέντα με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή, απέστειλε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Σε αυτή αναφέρει τα εξής:  

Προς:

τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, κ. Νικήτα Κακλαμάνη

τον Υπουργό Εσωτερικών, κ. Θεόδωρο Λιβάνιο

την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη

Οι φωτογραφίες, που είδαν το φως της δημοσιότητας και αφορούν τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών, πριν την εκτέλεση τους από τους ναζί κατακτητές στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του 1944, αποτελούν ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα ανεκτίμητης αξίας.

Αποτυπώνουν μια από τις κορυφαίες στιγμές της αντικατοχικής πάλης κι αντιστασιακής εποποιίας του λαού μας. Συνεπώς η θέση τους δεν είναι στο εμπόριο, σε ιδιωτικές συλλογές και δημοπρασίες με αβέβαιη την κατάληξη τους, αλλά στην πατρίδα μας ως αδιάψευστος μάρτυρας των ηρωικών αγώνων και θυσιών του ελληνικού λαού.

Μεγάλη νίκη στο ΕΚ Αθήνας: Ξανά πρώτη και πιο ενισχυμένη η ΔΑΣ με 34%, 462 ψήφους και υπερδιπλάσια δύναμη από την δεύτερη ΠΑΣΚΕ!

 

Μεγάλη άνοδο σε ποσοστά και ψήφους καταγράφει η ΔΑΣ στο 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, οι εκλογές του οποίου ολοκληρώθηκαν σήμερα το απόγευμα.

Συγκεκριμένα, η ΔΑΣ φτάνει στο 34% (από 31,39% το 2023) με 462 ψήφους (από 371 το 2023), δύναμη υπερδιπλάσια από αυτή που καταγράφει η δεύτερη παράταξη, η ΠΑΣΚΕ του ελεγχόμενου εργατοπατέρα Παναγόπουλου.

Η ΔΑΣ μάλιστα καταγράφει αυτή την άνοδο σε ένα σώμα αυξημένο σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο, αφού οι αντιπρόσωποι έφτασαν στους 1.483 (από 1.273 το 2023), με 1.381 έγκυρες ψήφους (από 1.182).

Δηλαδή σε ένα σώμα που αυξήθηκε κατά 199 έγκυρες ψήφους, η ΔΑΣ συγκεντρώνει 91 ψήφους παραπάνω σε σχέση με το 2023!

Επίσης, μεγαλώνει η διαφορά της πρώτης ΔΑΣ από τη δεύτερη δύναμη. Συγκεκριμένα, δεύτερη δύναμη είναι η ΠΑΣΚΕ, που πήρε 218 ψήφους και 15,78%. Η διαφορά δηλαδή είναι υπερδιπλάσια: 244 ψήφους και 18 ποσοστιαίες μονάδες!

Αξεχώριστος

 

Η υπόθεση του εργατοπατέρα Παναγόπουλου δεν έπεσε από τον ουρανό. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία σε όλη την ΕΕ είναι βουτηγμένη στη διαπλοκή με τις κυβερνήσεις και την εργοδοσία, με αποτέλεσμα συχνά να ανοίγει το καπάκι του υπονόμου και να πετάγονται έξω οι βρωμιές τους. Για παράδειγμα, στο λεγόμενο Qatargate εμπλέκεται το όνομα του τότε γγ της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ITUC), ο οποίος συνελήφθη και ομολόγησε ότι έλαβε δωράκια 50.000 ευρώ από εμπλεκόμενη στο σκάνδαλο ΜΚΟ. Λίγο παλιότερα στην Ισπανία ηγετικά στελέχη της Γενικής Ενωσης Εργαζομένων καταδικάστηκαν για υπεξαίρεση εκατομμυρίων από προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης ανέργων, όπως συμβαίνει τώρα με τον εργατοπατέρα της ΓΣΕΕ. Υπάρχει όμως και η «νόμιμη» οδός, με την οποία κεφάλαιο και κυβερνήσεις κρατάνε «ζεστά» τα στηρίγματά τους στον συνδικαλισμό. Οπως στην περίπτωση της «Volkswagen», όπου η εργοδοσία είχε ειδικό μισθολόγιο για τους συνδικαλιστές του ομίλου, με διαφορές πολλών χιλιάδων ευρώ από τους μισθούς των άλλων εργαζομένων. Το αντάλλαγμα ήταν φυσικά η διασφάλιση της εργασιακής ειρήνης. Κανείς λοιπόν δεν πρέπει να εκπλήσσεται από τις εξελίξεις. Μιλάμε για μια σαπίλα που μόνο κατ' όνομα έχει τον τίτλο του «εκπροσώπου των εργαζομένων», ενώ στην πραγματικότητα ο ρόλος τους είναι αξεχώριστος από αυτόν της εργοδοσίας και του κράτους.

Αναθεώρηση

Τη χαλάρωση των κανόνων στην αγορά ρύπων, για να γίνουν πιο «φιλικοί» στα μονοπώλια και την κερδοφορία τους, ανακοίνωσε η επικεφαλής της Κομισιόν. Ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι και κυβερνήσεις, όπως της Γερμανίας, πιέζουν ακόμα και για κατάργηση του χρηματιστηρίου ρύπων, που αξιοποιείται ως βασικός μοχλός της «πράσινης μετάβασης», ενθαρρύνοντας - με την ανάλογη κρατική στήριξη - τις επενδύσεις σε πιο «καθαρές» μορφές Ενέργειας, στο όνομα τάχα της προστασίας του περιβάλλοντος. Η χαλάρωση ακολουθεί τη γενικότερη υποβάθμιση των στόχων της «πράσινης ανάπτυξης» από τα αστικά επιτελεία και τον ταχύτερο προσανατολισμό της ΕΕ στην πολεμική οικονομία, σε συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών παγκόσμια. Οποια απόφαση κι αν πάρει η Κομισιόν, το κριτήριο δεν αλλάζει. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, είτε με «πράσινες» είτε με «μαύρες» επενδύσεις. Είναι ώρα λοιπόν για τους λαούς να τραβήξουν την κουρτίνα. Τα παραμύθια για «προστασία του περιβάλλοντος» και «φτηνότερη Ενέργεια» καταρρέουν με πάταγο, εκθέτοντας και στη χώρα μας τα κόμματα που τα αναμασούσαν προκειμένου να αποσπάσουν συναίνεση στα «πράσινα σχέδια» για τα κέρδη των ομίλων.

Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο (ΦΩΤΟ)

 

Οι φωτογραφίες, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας σε μια ιστοσελίδα δημοπρασιών, από την Πρωτομαγιά του ’44, από τον τόπο της θυσίας στην Καισαριανή, πάγωσαν το βλέμμα και την ανάσα. Για πρώτη φορά ένα ντοκουμέντο από εκείνη την ημέρα, όταν οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές, δημιουργεί ένα άνοιγμα στον χρόνο, χαράσσει μια ρωγμή απ' όπου περνά το φως και μαζί του το ρίγος.

Ρίγος, γιατί στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων δεν διακρίνει κανείς φόβο, αλλά αξιοπρέπεια. Οι κομμουνιστές, που στάθηκαν απέναντι στα όπλα, δε λύγισαν. Προτίμησαν να πεθάνουν παρά να προδώσουν τα ιδανικά τους. Δεν διαπραγματεύτηκαν την πίστη τους στη λευτεριά και τo δίκιο. Μέσα στη βαρβαρότητα και στη φωτιά της σύγκρουσης κράτησαν όρθιο το ανάστημά τους. Ήταν ήρωες με απόλυτη συνείδηση του ρόλου τους και της θέσης τους στην ιστορία. Ήξεραν ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή τους και το πλήρωσαν με καθαρό βλέμμα.