Το ατσάλι δένεται στη μεγάλη φωτιά και στο δυνατό ψύχος. Τότε γίνεται δυνατό και τίποτα δεν φοβάται. Έτσι ατσαλώθηκε και η δική μας γενιά και έμαθε να μην παραδίδεται!
Νικολάϊ Οστρόφσκι
EΠIKOIΝΩΝΙΑ drasistooraiokastro@gmail.com
Πόλεμος; Ποιος πόλεμος; Κάτι τεταρτο-πέμπτες ειδήσεις στα αστικά ΜΜΕ ανακυκλώνουν τίτλους για επιθέσεις, προειδοποιήσεις και «συμφωνίες», σαν να περιγράφουν ταινία δράσης...
Στην πολιτική αντιπαράθεση, η εξαφάνιση είναι πλήρης. Εκτός από τις μέρες που η ελληνική πυροβολαρχία στη Σαουδική Αραβία σημαδεύει κάποιο drone και φουσκώνουν όλοι από «εθνική υπερηφάνεια», επειδή η Ελλάδα φυλάει καλά τα διυλιστήρια της «Aramco»...
Να σημειωθεί ότι η Σαουδική Αραβία συμμετείχε τις προάλλες για πρώτη φορά μαζί με τις ΗΠΑ σε επίθεση ενάντια σε ιρανικούς στόχους και μάλιστα στο έδαφος του Ιράκ. Οι προειδοποιήσεις για αντίποινα πέφτουν βροχή, αλλά εδώ ...πέρα βρέχει.
Σιγή ιχθύος για τους κινδύνους από τη βαθιά ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, με τη συναίνεση (φανερή ή σιωπηλή) όλων των αστικών κομμάτων.
Οπως και για το γεγονός ότι το λιμάνι της Αιγύπτου που χτυπήθηκε από drones είναι στην ίδια λίστα στόχων με τη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη. Τόσο ...μακράν κείται το μέτωπο της Μέσης Ανατολής.
Το σύνθημα «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία - Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους!» μπαίνει μέσα στους χώρους δουλειάς από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, με περιοδείες, εξορμήσεις, συσκέψεις, οργανώνοντας το μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ στις 5 Σεπτέμβρη, στις 5.30 μ.μ. στην πλατεία ΧΑΝΘ.
Με τον πόλεμο στη ζωή του λαού να εντείνεται, καθώς κλιμακώνονται οι
ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις και η εμπλοκή της χώρας, εκατοντάδες
συνδικάτα σε όλη τη χώρα καλούν την εργατική τάξη να βρεθεί στο
προσκήνιο με τις δικές της διεκδικήσεις, οργανώνοντας τον αγώνα σε
σύγκρουση με το σύστημα της εκμετάλλευσης και όσους το υπηρετούν.
Πολύ περισσότερο όταν η εργατική τάξη θρηνεί κάθε μέρα θύματα για τα κέρδη των ομίλων, όπως
την τελευταία βδομάδα με τους 7 νεκρούς στο μεροκάματο, δεν χωράει
αναμονή για «εναλλαγές» και «σωτήρες» που από άλλο δρόμο θα υπηρετούν
την ίδια πολιτική.
Οι απεργιακοί αγώνες που ξεδιπλώθηκαν το προηγούμενο διάστημα στις
Κατασκευές, στα Τρόφιμα - Ποτά, σε Επισιτισμό - Τουρισμό, στο Δημόσιο,
στο Εμπόριο, η απεργία για το εργοδοτικό έγκλημα στον Ασπρόπυργο, οι
απεργίες και οι στάσεις εργασίας μέσα σε χώρους δουλειάς, αποτελούν
παρακαταθήκη για τη συνέχεια, ώστε το μεγάλο ποτάμι των εργατών, των
μικρών αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών και της νεολαίας να στείλει ηχηρό
μήνυμα στα προεκλογικά «μπαλκόνια» που θα στηθούν στη ΔΕΘ, ότι θα
τσαλαπατήσουν τη σταθερότητα του συστήματος της εκμετάλλευσης και των
πολέμων.
Σε ανάρτηση του σε σελίδα που διατηρεί σε Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης ο περιφερειάρχης Αττικής και στέλεχος της ΝΔ, Νίκος Χαρδαλιάς,
αναφέρει ότι δεν έχει εμφανιστεί στα ΜΜΕ αυτές τις μέρες γιατί η
Περιφέρεια Αττικής δρα επί του πεδίου συνδράμοντας το μηχανισμό του
κεντρικού κράτους. Μάλιστα, παραθέτει και νούμερα από υδροφόρες,
μηχανήματα έργου και λοιπά οχήματα που όμως δεν έχει!
Η μεγαλύτερη Περιφέρεια της χώρας, δεν έχει στην ιδιοκτησία της ούτε
μια υδροφόρα και καταβάλλει διαχρονικά εκατομμύρια ευρώ για την
αποζημίωση αναμονής υδροφόρων ιδιωτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την
αντιπυρική περίοδο 2026 έχει προϋπολογιστεί το ποσό των 4 εκατομμυρίων
ευρώ για μίσθωση μηχανημάτων έργου και οχημάτων. Οι εργολάβοι σε απλά
ελληνικά βλέπουν φωτιά, χιονιά, πλημμύρες και τρίβουν τα χέρια τους...
Επιπλέον, στις υπηρεσίες Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής
υπηρετούν συνολικά 29 εργαζόμενοι (!!). Επιπρόσθετα, στους 66 δήμους
της Αττικής για δράσεις πυροπροστασίας δίνονται για το 2026 συνολικά
9.540.000 ευρώ.
Με τα χρήματα αυτά οι δήμοι καλούνται να κάνουν ένα πλήθος εργασιών
από προληπτικούς καθαρισμούς της βλάστησης σε περιοχές ιδιαίτερης
προστασίας (άλση, πάρκα, κατασκηνώσεις) έως ενίσχυση εθελοντικών δράσεων
με προμήθεια εξοπλισμού (βυτιοφόρα, γεννήτριες, ασύρματοι) και πολλά
άλλα που απαιτούν κονδύλια.
Αποκορύφωμα
η ουκρανική επίθεση σε πλοίο ιρανικών συμφερόντων στην Κασπία |
Αυξάνονται οι κρίκοι που οδηγούν στη διαμόρφωση ενός ενιαίου πολεμικού
μετώπου | Υπόβαθρο η σύγκρουση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία
Η
εμπλοκή του καθεστώτος Ζελένσκι στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, στο
πλευρό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενάντια στο Ιράν, αναδεικνύεται σε
ένα νέο, ιδιαίτερα επικίνδυνο στοιχείο της κλιμάκωσης των
ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων.
Σε συνδυασμό και με άλλες εξελίξεις, που περιγράφονται
αναλυτικά στον πίνακα - χρονολόγιο που δημοσιεύει ο «Ριζοσπάστης» και
αναδημοσιεύουμε, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι ο
ιμπεριαλιστικός πόλεμος περνάει σε μια καινούργια φάση, όπου ο κίνδυνος
γενίκευσης των δύο βασικών μετώπων και κυρίως ενοποίησής τους είναι πιο
ορατός από ποτέ.
Η ουκρανική επίθεση σε ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία, οι
καταγγελίες του Ιράκ για δράση ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών στο έδαφός
του και οι απειλές της Τεχεράνης για αντίποινα είναι πρόσθετα στοιχεία
που επιβεβαιώνουν ότι οι δύο βασικές εστίες, σε Ουκρανία και Μέση
Ανατολή, διαπλέκονται όλο και περισσότερο.
Κάτω από αυτές τις εξελίξεις, ευρωατλαντικά επιτελεία και «δεξαμενές
σκέψης» ομολογούν τώρα ότι οι συγκρούσεις αυτές δεν μπορούν να
εξετάζονται ως ανεξάρτητες «περιφερειακές» κρίσεις και ότι αποτελούν
αλληλοσυνδεόμενα θέατρα μιας ευρύτερης σύγκρουσης, με υπόβαθρο
τη «μητέρα των μαχών», τον ανταγωνισμό δηλαδή ΗΠΑ - Κίνας και των
συμμάχων τους για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό
σύστημα.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση εξετάζουν και την πορεία ενοποίησης των
πολεμικών μετώπων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, που όπως όλα δείχνουν
επιταχύνεται.
Αλλωστε, οι πολεμικές συγκρούσεις και το πραγματικό τους υπόβαθρο,
δηλαδή η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που αναπαράγει τις καπιταλιστικές
κρίσεις και οι ανταγωνισμοί για την αναδιανομή αγορών, δρόμων και
σφαιρών επιρροής, συγκροτούν ένα ενιαίο πεδίο αντιπαράθεσης και συνέχεια
των ανταγωνισμών στην «ειρηνική» περίοδο του καπιταλισμού.
Ταυτόχρονα οι εξελίξεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή επιδρούν
ευρύτερα στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, αλλά και στις αντιθέσεις
που οξύνονται μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο.
Για παράδειγμα οι Ευρωπαίοι ΝΑΤΟικοί θέλουν μεγαλύτερη δέσμευση των
ΗΠΑ στον πόλεμο της Ουκρανίας, και αντίστροφα οι ΗΠΑ εξαρτούν ακόμα και
το μέλλον της ευρωατλαντικής συμμαχίας από την εμπλοκή των Ευρωπαίων
συμμάχων τους στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. Ενα πλέγμα ανειρήνευτων
ανταγωνισμών, αλλά και συμμαχικών συμφερόντων που συγκλίνουν και
αποκλίνουν, σπρώχνει τις εξελίξεις σε ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης...
«Ηρωες»
βαφτίζει η κυβέρνηση τους πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στο
Ρέθυμνο και το Γύθειο, ένας από αυτούς εποχικός. Οταν βέβαια οι
πυροσβέστες διαδήλωναν για τα αυτονόητα στο υπουργείο «Κλιματικής
Αλλαγής», η κυβέρνηση δεν είχε κανένα πρόβλημα να ξυλοφορτώσει τους
«ήρωες» και να απορρίψει όλα τα αιτήματά τους, επειδή παρέκκλιναν των
δημοσιονομικών περιορισμών και στόχων. Ηρωες ήταν για τον
προπαγανδιστικό μηχανισμό του κράτους και οι υγειονομικοί την περίοδο
της κρίσης, που χάρη στη δική τους ανιδιοτελή προσφορά και αυτοθυσία
σώθηκαν εκατοντάδες ζωές στο διαλυμένο σύστημα Υγείας. Σήμερα όμως που
διεκδικούν τα αυτονόητα (προσλήψεις και σύγχρονες υποδομές) η κυβέρνηση
τους χαρακτηρίζει «συμμορία της μιζέριας» και προσπαθεί να απαξιώσει και
να συκοφαντήσει τις δίκαιες διεκδικήσεις τους, που αφορούν όλο τον λαό.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με τον νέο δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα σφίγγει κι
άλλο τον κλοιό γύρω απ' όποιον καταγγέλλει την αντιλαϊκή πολιτική και
διεκδικεί, με στόχο να διασφαλίζεται απαρέγκλιτα η λειτουργία του
αστικού κράτους προς όφελος του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του. Είναι
πρόκληση, λοιπόν, τα μοιρολόγια για τους πυροσβέστες και τα ευχολόγια
να μην ξανασυμβεί άλλο τέτοιο κακό. Η διεκδίκηση της ίδιας της ζωής
περνάει για τους εργαζόμενους μέσα από τη σύγκρουση με το αντιλαϊκό
κράτος, κόντρα στις φοβέρες, τις απειλές και τα υποκριτικά χτυπήματα
στην πλάτη. Αυτή η επιλογή είναι το μεγαλύτερο εύσημο στη σημερινή εποχή
και όχι τα ξεδιάντροπα καλοπιάσματα της κυβέρνησης και των άλλων
κομμάτων.
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ με την Ελένε Βάιγκελ και άλλους συντελεστές του «Μπερλίνερ Ανσάμπλ»
Πολλοί,
σχεδόν όλοι οι αστοί κριτικοί της «Μάνας», μας είπαν ότι αυτή η
παράσταση είναι μια υπόθεση που αφορά τους κομμουνιστές και μόνο.
Μίλησαν γι' αυτήν όπως θα μιλούσαν περίπου για ένα θέμα που αφορά τους
κουνελοτρόφους ή τους παίκτες σκακιού, δηλαδή σαν κάτι που αφορά πολύ
λίγους ανθρώπους και που προπαντός δεν μπορεί να κριθεί από ανθρώπους
άσχετους με τα κουνέλια ή το σκάκι. Αν όμως δεν ενδιαφέρεται για τον
κομμουνισμό όλος ο κόσμος, ο κομμουνισμός ενδιαφέρεται για όλο τον
κόσμο. Ο κομμουνισμός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αγώνας ανάμεσα στους
άλλους. Ξεκινάει ριζικά από την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα
μέσα παραγωγής και αντιπαρατάσσεται προς όλες τις τάσεις που παρά τις
μεταξύ τους τυχόν διαφορές είναι βασικά υπέρ της διατήρησης της ατομικής
ιδιοκτησίας (...) Εμείς δεν είμαστε μια μικρή μερίδα της ανθρωπότητας
που αγωνίζεται για τα ατομικά της συμφέροντα. Είμαστε αυτή η μερίδα της
που εκπροσωπεί τα συμφέροντα ολόκληρης (και όχι ενός μέρους) της
ανθρωπότητας.
Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας χαρακτηρίσει
υποκειμενικούς επειδή αγωνιζόμαστε. Σήμερα όποιος κρατιέται μακριά από
τον αγώνα, για να δώσει έτσι δείγματα αντικειμενικότητας, αυτός θα
μπορούσε ύστερα από μεγαλύτερη προσοχή να πιαστεί επ' αυτοφόρω σαν
εκπρόσωπος μιας απελπιστικά υποκειμενικής άποψης για τα συμφέροντα μιας
μικρής μερίδας της ανθρωπότητας. Και αν το ζήτημα εξεταστεί
αντικειμενικά, προδίδει τα συμφέροντα ολόκληρης της ανθρωπότητας, γιατί
με τη στάση του τάσσεται υπέρ της διατήρησης των καπιταλιστικών σχέσεων
ιδιοκτησίας και παραγωγής. Ο φαινομενικά αντικειμενικός «αριστερός»
αστός σκεπτικιστής είναι αυτός που δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να αφήσει να
γίνει παραδεκτό ότι συμμετέχει σ' αυτήν τη μεγάλη μάχη, επειδή δεν
ονομάζει μάχη τη διαρκή άσκηση βίας από ένα ολιγάριθμο στρώμα και δεν
συνειδητοποιεί πια αυτήν τη βία, γιατί με τον καιρό την έχει συνηθίσει.
Διαχρονικά, κάθε Σεπτέμβρη, η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης
έχει ταυτιστεί στη συνείδηση των εργαζομένων με πρωθυπουργούς,
κυβερνήσεις και αστικά κόμματα που μοιράζουν απλόχερα «λύσεις»,
υποσχέσεις και ψεύτικες προσδοκίες για τα προβλήματα και τα αδιέξοδα που
αντιμετωπίζει ο λαός, τα οποία είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που
εφαρμόζουν για να θωρακιστούν και να ενισχυθούν τα κέρδη και τα συμφέροντα των λίγων σε βάρος των αναγκών των πολλών.
Οι
ίδιοι, λοιπόν, που ευθύνονται για τα προβλήματα των εργαζομένων,
αξιοποιούν τη ΔΕΘ για να αναβαπτιστούν, να παρουσιαστούν ως «μεσσίες»
και «σωτήρες» του λαού. Για να πουλήσουν το παραμύθι ότι τάχα κάπου
μπορεί να συναντηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου με τις ανάγκες των
εργαζομένων.
Σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε δει «πράγματα και
θαύματα». Αυτούς που έκοψαν τις συντάξεις, να τις ξανατάζουν. Να
μοιράζουν κουπόνια για την ακρίβεια, να ανακοινώνουν θέσεις εργασίας,
ανάπτυξη και ευημερία για όλους. Κυβερνητικά προγράμματα που
διατυμπάνιζαν ότι θα καταργούσαν μνημονιακούς νόμους, θα ανέτρεπαν τα
μέτρα λιτότητας και την «ανθρωπιστική κρίση». Κυβερνήσεις να υπόσχονται
ως «προσωρινή» την ισχύ μεγάλων αντεργατικών μεταρρυθμίσεων, αστικά
κόμματα και διαχειριστικά «αποκόμματα» με το βλέμμα στη χειραγώγηση των
εργαζομένων και στην υφαρπαγή της ψήφου τους, να διαγωνίζονται για τα
«μάτια του κεφαλαίου», να ανακηρυχτούν οι καλύτεροι διαχειριστές για τα
συμφέροντά του, να εγγυώνται την εξασφάλιση της καπιταλιστικής
ομαλότητας.
Υπάρχει πείρα στον λαό
Ολα
στο «μπλέντερ» για να δημιουργηθεί μια εικονική πραγματικότητα που θα
παραπλανήσει τους εργαζόμενους, θα εξασφαλίσει την αναμονή, τη συναίνεση
στην αντιλαϊκή πολιτική και στα «κοστολογημένα προγράμματά» τους.
Ολοι αυτοί θέλουν τον εργαζόμενο να μένει παθητικός θεατής,
για να μπορούν να του πλασάρουν την άποψη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος
από το να επιλέγουν κάποιον από το σινάφι της διαχείρισης, μπας και
εξασφαλιστεί το «μικρότερο» κακό.
Η συσσωρευμένη όμως πείρα των
εργατικών - λαϊκών στρωμάτων επιβεβαιώνει ότι όσο εγκλωβίζονται στην
αναμονή λύσεων από κυβερνήσεις και κόμματα του συστήματος, τόσο θα
πολλαπλασιάζονται και θα οξύνονται τα προβλήματα της εργατικής - λαϊκής
οικογένειας.
Γι' αυτό, οι εργαζόμενοι, ο απλός λαός πρέπει να
περάσει από τη θέση του παθητικού θεατή των εξελίξεων, στη θέση του
πρωταγωνιστή, που θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για να προκύψουν νέα
δεδομένα, να επιβάλει με τον αγώνα του τα δικά του «θέλω» για το σύνολο
της ζωής του.
Την
ώρα που η χώρα καίγεται από την εμπρηστική πολιτική κυβερνήσεων-ΕΕ και
οι φλόγες φτάνουν μέχρι τον αστικό ιστό, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μετέβη το πρωί στο Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσεων της Πολιτικής Προστασίας, για να «ενημερωθεί» για την πορεία των πυρκαγιών.
Μετά την ενημέρωση, ο Κ. Μητσοτάκης εξέφρασε την «εμπιστοσύνη» και
την «πλήρη στήριξη» της κυβέρνησης «στις γυναίκες και τους άνδρες του
Πυροσβεστικού Σώματος και όλων των σωμάτων ασφαλείας και υπηρεσιών που
δίνουν τη μάχη με τις φλόγες σε αντίξοες συνθήκες».
Σε σχόλιό του, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:
«Πολύ αργά θυμήθηκε ο κ. Μητσοτάκης την "εμπιστοσύνη" και τη
"στήριξη" στο πυροσβεστικό σώμα, το οποίο έχει διαχρονικά χιλιάδες κενές
οργανικές θέσεις σε προσωπικό και τεράστιες ελλείψεις σε μέσα και
αναγκαίο εξοπλισμό, γι’ αυτό και οι πυροσβέστες δίνουν μια μάχη σε
αντίξοες συνθήκες.
Καμιά εμπιστοσύνη δεν έχει ο λαός στην κυβέρνηση και το εχθρικό
κράτος, οι προτεραιότητες των οποίων αφήνουν για μια ακόμη φορά
αποκαΐδια. Γι' αυτό και παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του ΚΚΕ
στη Βουλή, ειδικά για το Πόρτο Γερμενό, δεν είχαν πάρει κανένα μέτρο
πρόληψης, επιστρατεύοντας τώρα ξανά τις άσχημες καιρικές συνθήκες για να
κρύψουν τις δικές τους εγκληματικές ευθύνες.
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ βρίσκονται στα μέτωπα των πυρκαγιών, δίνοντας τη
μάχη της κατάσβεσης και της προστασίας του λαού και της περιουσίας του
σε όλη τη χώρα, απαιτώντας άμεσα από την κυβέρνηση να διατεθούν όλα τα
διαθέσιμα μέσα και το προσωπικό για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών.»
Σε σχόλιό του για την αντιπαράθεση γύρω από τα χρέη και τα οικονομικά των κομμάτων, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει τα εξής:
«Την ώρα που οι εργαζόμενοι και η νεολαία μετράνε και το ευρώ για να
καταφέρουν να πάνε έστω λίγες μέρες διακοπές, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το
κόμμα Τσίπρα επιδίδονται σε ένα νέο επεισόδιο αποκρουστικής και βολικής
αντιπαράθεσης γύρω από τον χορό εκατομμυρίων που χρωστάνε και ξοδεύουν
τα κόμματά τους, προκειμένου να κρύψουν τις στρατηγικές τους συγκλίσεις.
Ο λαός με την οργάνωση της πάλης του και την αγωνιστική του
συμπόρευση με το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να βάλει στο επίκεντρο την
ικανοποίηση των δικών του αναγκών, γυρίζοντας την πλάτη σε όλα τα
κόμματα του συστήματος και τη σαπίλα τους».
Η
συζήτηση για τον χαρακτήρα του ΚΚΕ, ιδιαίτερα με αφορμή επετείους όπως
αυτή της Μεταπολίτευσης, δίνει την ευκαιρία σε μερικούς να αμφισβητήσουν
τον χαρακτήρα του, παρουσιάζοντας το σαν μια δύναμη ενσωματωμένη στο
σύστημα.
Κόντρα λοιπόν σε αυτές τις απόψεις ας δούμε πως κάποιος μπορεί να
εξηγήσει σε φίλους -ανθρώπους που δεν είναι μέλη του κόμματος, αλλά
παρακολουθούν την πολιτική ζωή- τι είναι αυτό που κάνει το ΚΚΕ μια
συγκροτημένη και συνεπή δύναμη, άξια για να την επιλέξει κανείς και να
πορευτεί μαζί της.
Η απάντηση δεν βρίσκεται σε χαρακτηρισμούς ετικέτες η αφηρημένες
διακηρύξεις. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο συνδέονται τα λόγια, η
ιστορική πείρα και η ίδια η κοινωνική αναφορά των ανθρώπων του.
Η τεκμηρίωση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ -όχι ως μιας
αφηρημένης διακήρυξης προθέσεων, αλλά ως μιας ζώσας πολιτικής και
κοινωνικής πραγματικότητας- δεν εδράζεται σε θεωρητικές εικασίες, αλλά
στον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το Κόμμα συμπυκνώνει τη θεωρία, την
ιστορία και την καθημερινή δράση του μέσα στα επίσημα ντοκουμέντα του.
Οι επικριτές που αμφισβητούν τη συνέπεια του ΚΚΕ στον στόχο της
καταγραφής και οργάνωσης της πάλης για την εργατική εξουσία προσπερνούν
την ουσία: το πώς αλληλεπιδρούν η ιδεολογία, η ιστορική πείρα, ο
πολιτισμός, η διεθνιστική ανάλυση και, πάνω απ' όλα, η ίδια η προέλευση
των μελών του.
170
εργαζόμενοι μένουν στον δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη, μετά το
λουκέτο στην αλυσίδα σούπερ μάρκετ «Mere». Ο λόγος; Το τελευταίο πακέτο
κυρώσεων της ΕΕ στη Ρωσία, που αφορά μεταξύ άλλων τον ιδιοκτήτη της
παραπάνω επιχείρησης. Ο ίδιος, αν και μετράει μερικά κλειστά καταστήματα
στην Ελλάδα, απολαμβάνει κάπου τα κέρδη από τις επενδύσεις του, ενώ οι
εργαζόμενοι μένουν «στον αέρα». Σε μια άλλη επιχείρηση, την «Texan», με
τα «πράσινα σπιτάκια» της ανακύκλωσης, εκατοντάδες εργαζόμενοι μετράνε
τα αποτελέσματα της «σταθερότητας» ...στην εργασιακή ανασφάλεια. Ο
λόγος; Η συγκεκριμένη πολυδιαφημισμένη επένδυση της «κυκλικής
οικονομίας», που την είχε εγκαινιάσει η κυβέρνηση μαζί με τον πρώην
πρέσβη των ΗΠΑ Τζ. Πάιατ, εμπλέκεται σε έρευνες της Ευρωπαϊκής
Εισαγγελίας για υπερκοστολογήσεις κ.λπ. Και, ως γνωστό, τα κέρδη πάνε
στον ιδιοκτήτη αλλά οι «περιπέτειες» φορτώνονται στους εργαζόμενους.
Αντίστοιχες είναι οι επιπτώσεις και σε μεγάλα τμήματα βιοπαλαιστών
αγροτών, αφού το ρωσικό εμπάργκο - ως αντίμετρο στις ευρωπαϊκές κυρώσεις
- φέρνει στέρηση εισοδήματος για μια σειρά καλλιέργειες εδώ και χρόνια.
Μπορεί
τα παραπάνω να «ακουμπούν» επιμέρους τμήματα εργαζομένων και
βιοπαλαιστών, τα αποτελέσματα όμως των ανταγωνισμών, των αντιθέσεων, των
επιχειρηματικών και γεωπολιτικών συγκρούσεων τα βιώνει με τον έναν ή
τον άλλο τρόπο όλος ο λαός, ειδικά στην πολεμική εποχή του καπιταλισμού.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ενέργειας: Από τη μια η «πράσινη
μετάβαση» και από την άλλη η ενεργειακή «διαφοροποίηση», όπου
πρωτοστατεί η Ελλάδα, φέρνουν την εγκατάλειψη πηγών όπως ο λιγνίτης ή το
ρωσικό φυσικό αέριο, με στροφή στις πανάκριβες ΑΠΕ και στο αμερικανικό
LNG. Η «σταθερότητα» των θυσιών δίχως τέλος από τον λαό για τα κέρδη του
κεφαλαίου έχει και την άλλη όψη της. Είναι χαρακτηριστικό ότι η
κυβέρνηση σήκωσε «μπαϊράκι» στην ΕΕ, απειλώντας να μπλοκάρει το
τελευταίο πακέτο κυρώσεων ενάντια στη Ρωσία αν δεν εξασφαλιζόταν
«ασυλία» σε Ελληνες εφοπλιστές για να συνεχίσουν να μεταφέρουν ρωσικό
LNG σε τρίτες χώρες. Τελικά η «εξαίρεση» εξασφαλίστηκε, αποδεικνύοντας
ότι όταν διακυβεύονται τα εκατομμύρια κέρδη μιας χούφτας παράσιτων το
κράτος αποδεικνύεται «αποφασιστικό» και η ΕΕ «ευέλικτη». Οταν όμως
παίζονται το εισόδημα και η επιβίωση για εργαζόμενους και βιοπαλαιστές,
εκεί ορθώνονται οι απαράβατοι κανόνες και οι ...θέσεις αρχών της
οικονομίας της αγοράς και του κέρδους.
Που αναπτύσσεται χρόνο με το χρόνο όχι σε υποδομές αλλά σε καταστήματα κυρίως εστίασης που έχουν κάνει κατάληψη σχεδόν σε όλο το παραλιακό μέτωπο.
Εκτός από το κάστρο δεν έχει κάτι άλλο να δείξει, ο παλιός σταθμός και η γραμμή μέχρι την γαλαρία (ίσος από τα ομορφότερα περάσματα τρένου στην Ελλάδα) θα παραχωρηθούν για αξιοποίηση καφέ εστιατόρια το ένα, δρόμος ήπιας κυκλοφορίας το άλλο, η γαλαρία είναι καφέ μπαρ εδώ και χρόνια.
Η παραλία είναι απρόσιτη για άτομα με ειδικές ανάγκες ΑμεΑ, όπως και γενικότερα η μετακίνηση τους στον οικισμό. Σε όλο το παραλιακό μέτωπο υπάρχει μια κατασκευή για ΑμεΑ στην άκρη της παραλίας κοντά στο λιμάνι, που μάλλον έγινε για γίνει ίσος λόγω κάποιας επιδότησης και για της ανάγκες αυτών των ανθρώπων και σίγουρα δεν αλλοιώνει την εικόνα της ανάπτυξης της ξαπλώστρας και του τραπεζιού στο κύμα.
Οι
«Financial Times» αποκαλύπτουν ότι το Ιράν σχεδίαζε να απαντήσει άμεσα
στην ουκρανική επίθεση στην Κασπία, βάζοντας στο στόχαστρο λιμάνια της
Ουκρανίας ή και το Κίεβο. Το σχέδιο πάγωσε προσωρινά «μετά από
παρεμβάσεις» που δεν διευκρινίζονται... Παραμένουν όμως σε ισχύ οι
ιρανικές προειδοποιήσεις ότι η ουκρανική επίθεση δεν θα μείνει
αναπάντητη.
Η Σαουδική Αραβία για πρώτη φορά μαζί με τους Αμερικανούς συμμετείχε
σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον ιρανικών στόχων και μάλιστα στο
έδαφος μιας τρίτης χώρας, του Ιράκ. Για αντίποινα, αμερικάνικες βάσεις
στην Ιορδανία βρέθηκαν στο στόχαστρο των Ιρανών, επίσης για πρώτη φορά
από την κλιμάκωση του πολέμου τον περασμένο Φλεβάρη.
Η Αίγυπτος έγινε για πρώτη φορά στόχος επίθεσης με drone, όταν σε
λιμάνι της χτυπήθηκαν πλοία και ενεργειακές υποδομές. Στην ίδια λίστα με
τους αιγυπτιακούς στόχους που διακινούν φιλο-ιρανικές στρατιωτικές
οργανώσεις, υπάρχουν οι βάσεις της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης. Οι
Χούθι της Υεμένης απειλούν να μετατρέψουν την Ερυθρά σε νέα στενά του
Ορμούζ, ακόμα και με την επιβολή διοδίων σε «δυτικά» πλοία, βάζοντας νέα
φωτιά στους ανταγωνισμούς, σε μια περιοχή που επιχειρεί η πολεμική
αποστολή «Ασπίδες» της ΕΕ, υπό ελληνική διοίκηση.
Στην Πολωνία ανακαλύφθηκε κρατήρας από πρόσκρουση πυραύλου που
καταγγέλλεται πως είναι από ρωσικό πύραυλο, ενώ οι επιθέσεις σε πλοία
(και του ελληνόκτητου στόλου) που σχετίζονται με μεταφορά ρώσικου LNG
πυκνώνουν στη Μαύρη Θάλασσα. Μαζί και η στοχοποίηση ρωσικών εμπορικών
(και όχι μόνο) στη Μεσόγειο από Ουκρανούς και Ευρωπαίους, όπως έδειξε το
drone που ξεβράστηκε στη Λευκάδα.
Τη
βαθιά οδύνη και τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στους οικείους των
συναδέλφων που σκοτώθηκαν στις πυρκαγιές του Ρεθύμνου και του Γυθείου
εκφράζει με ανακοίνωσή της η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών» και καταγγέλλει:
«Οι
πυροσβέστες ζούμε για ακόμα μια φορά μια ανείπωτη τραγωδία. Ο θάνατος
τριών συναδέλφων μέσα σε μία ημέρα, διαφορετικών εργασιακών σχέσεων
(ένας συμβασιούχος, ένας Πενταετούς Υποχρέωσης κι ένας αξιωματικός),
βαθμών, ηλικιών και σε διαφορετικά μέρη, αποδεικνύει ξεκάθαρα για μια
ακόμη φορά πως το επάγγελμά μας δεν κάνει διακρίσεις ως προς τους
τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί για την υγεία και την ασφάλειά μας.
Απέναντι
στον καρκίνο, στα καρδιαγγειακά και στον θάνατο, εθελοντές,
συμβασιούχοι, μόνιμοι και επί θητεία πυροσβέστες είμαστε ίσοι! Μάλιστα,
τραγική ειρωνεία (ή μήπως ένδειξη δομικών ζητημάτων;) πως τόσο στο
Γύθειο όσο και στο Ρέθυμνο έχουν σκοτωθεί ξανά στο παρελθόν συνάδελφοι,
και μάλιστα υπό πολύ παρόμοιες συνθήκες με τους σημερινούς θανάτους: