Η ειδησεογραφία των ημερών είναι ενδεικτική για το πώς οι στρατηγικές προτεραιότητες των καπιταλιστών καθορίζουν την ατζέντα των αστικών κομμάτων.
Αποτυπώνουν πώς η αστική τάξη επιδιώκει να βαθαίνει η εμπλοκή στον πόλεμο και να γιγαντώνεται η καπιταλιστική εκμετάλλευση. Αυτές οι επιδιώξεις δεν είναι θέμα απλώς «επιλογής», επιβάλλονται από την ίδια τη λειτουργία του συστήματος, την μάχη που δίνουν οι Έλληνες καπιταλιστές με τους ανταγωνιστές τους σε ότι ορίζουν ως δικό τους «ζωτικό χώρο».
Αυτή η μάχη στην αστική προπαγάνδα αποτυπώνεται με διλήμματα που τίθενται «ωμά» αλλά και «οραματικά». Από το να ομνύουν στην «ανάγκη» δημιουργίας «κουλτούρας φερέτρων», μέχρι το «πώς και με ποιον θα χτιστεί η Ελλάδα του 2030».
Οι εύηχες και βαρύγδουπες λέξεις για την «ευελιξία» στον εργάσιμο χρόνο, την «ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας», την «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, της Ελλάδας «ενεργειακού και διαμετακομιστικού κόμβου», της «κυκλικής οικονομίας», της «δίκαιης ενεργειακής μετάβασης», του «εκσυγχρονισμού του κράτους», της «αλλαγής παραγωγικού μοντέλου», του «ενεργού ρόλου για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων» και τόσες άλλες αναφέρονται απογυμνωμένες από το ταξικό τους περιεχόμενο και εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι διαπερνούν «οριζόντια» το αστικό πολιτικό σύστημα. Όχι μόνο σε αυτά που οι αστοί πολιτικοί λένε στα σουαρέ που οργανώνει η Πρεσβεία στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ή στα επίσημα γραφεία της, αλλά και σε ομιλίες, συνεντεύξεις κ.λπ.
Παραθέτουμε ορισμένα παραδείγματα που δημοσιεύτηκαν σε «οικονομικές στήλες» του αστικού Τύπου, «αναλύσεις» για την στάση των κομμάτων του συστήματος σχετικά με τα «εθνικά συμφέροντα» των καπιταλιστών, που είναι ενδεικτικές για όλα τα παραπάνω.


