Η συζήτηση για τον χαρακτήρα του ΚΚΕ, ιδιαίτερα με αφορμή επετείους όπως αυτή της Μεταπολίτευσης, δίνει την ευκαιρία σε μερικούς να αμφισβητήσουν τον χαρακτήρα του, παρουσιάζοντας το σαν μια δύναμη ενσωματωμένη στο σύστημα.
Κόντρα λοιπόν σε αυτές τις απόψεις ας δούμε πως κάποιος μπορεί να εξηγήσει σε φίλους -ανθρώπους που δεν είναι μέλη του κόμματος, αλλά παρακολουθούν την πολιτική ζωή- τι είναι αυτό που κάνει το ΚΚΕ μια συγκροτημένη και συνεπή δύναμη, άξια για να την επιλέξει κανείς και να πορευτεί μαζί της.
Η απάντηση δεν βρίσκεται σε χαρακτηρισμούς ετικέτες η αφηρημένες διακηρύξεις. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο συνδέονται τα λόγια, η ιστορική πείρα και η ίδια η κοινωνική αναφορά των ανθρώπων του.
Η τεκμηρίωση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ -όχι ως μιας αφηρημένης διακήρυξης προθέσεων, αλλά ως μιας ζώσας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας- δεν εδράζεται σε θεωρητικές εικασίες, αλλά στον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το Κόμμα συμπυκνώνει τη θεωρία, την ιστορία και την καθημερινή δράση του μέσα στα επίσημα ντοκουμέντα του.
Οι επικριτές που αμφισβητούν τη συνέπεια του ΚΚΕ στον στόχο της καταγραφής και οργάνωσης της πάλης για την εργατική εξουσία προσπερνούν την ουσία: το πώς αλληλεπιδρούν η ιδεολογία, η ιστορική πείρα, ο πολιτισμός, η διεθνιστική ανάλυση και, πάνω απ' όλα, η ίδια η προέλευση των μελών του.


