Το άλμα στο κενό δυο κοριτσιών από την ταράτσα μιας
πολυκατοικίας στην Αθήνα, από τις αντιδράσεις σε κοινωνικά δίκτυα, ακόμα και
από ανακοινώσεις φορέων, φαίνεται να συγκλόνισε. Και ίσως, εκτός από τον
αβάσταχτο πόνο για το απονενοημένο διάβημα των κοριτσιών, το πιο συνταρακτικό
είναι η απήχηση που φαίνεται να έχει στην ελληνική κοινωνία, η οποία σαν να
ένιωσε ότι ήταν παραλήπτης του σημειώματος που φέρεται ότι άφησε η μια από τις
κοπέλες. Γι’ αυτό και είδε στην πράξη
τους μια σπαρακτική διαμαρτυρία απέναντι στον κόσμο των ενηλίκων, ακόμα κι αν για
πολλούς συρρικνώθηκε στο σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων που υποχρεώνει τους
νέους να το υποστούν. Γιατί ίσως να είναι κάπως ευκολότερα διαχειρίσιμο να πάρει αυτή τη συγκεκριμένη μορφή, των
εξοντωτικών πανελληνίων εξετάσεων, αυτός ο κόσμος ο σκληρός και απαιτητικός που
δεν είναι για τους νέους ανθρώπους. Εξάλλου, τις τελευταίες δεκαετίες
προωθείται η αποσπασματικότητα στην ερμηνεία κοινωνικών συνθηκών, για ν’
αποφεύγεται η εποπτική τους αντιμετώπιση που μπορεί να οδηγήσει σε συνολικές
αμφισβητήσεις.
Φυσικά
και δεν ξέρουμε τι συνέβη στις ψυχές των
παιδιών αυτών γι’ αυτό το άλμα στο κενό. Αυτό μόνο που ξέρουμε είναι τι αναμοχλεύσεις προκάλεσε η πράξη τους στην κοινωνία μας. Από
τον κυβερνητικό φορέα, την υπουργό παιδείας Σ. Ζαχαράκη που αισθάνθηκε
υποχρεωμένη να βγάλει ανακοίνωση για να εκφράσει την συμπόνια της και να
επαναλάβει υποσχέσεις για το χρέος της πολιτείας απέναντι στους νέους, μέχρι
τους ανώνυμους ανθρώπους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μαστιγώνουν ή
αυτομαστιγώνονται, φαίνεται ν’ αναγνωρίζουν σ’ αυτό το θανατηφόρο άλμα στο κενό
αυτό που δεν ομολογείται. Και είναι αυτό
που τώρα αναδύθηκε στην επιφάνεια, δηλ. αυτός
ο καλά κρυμμένος φόβος μήπως δεν είναι πια μόνο ατομική υπόθεση το
καταθλιπτικό αίσθημα της χρεωκοπίας
αξιών, της ψυχικής διάλυσης, της αισθηματικής νέκρωσης που μπορεί να γίνει θανατηφόρο όταν προστίθεται σε
μια προσωπική εσωτερική κατάρρευση, σ’ έναν πολύ προσωπικό πόνο. Μια κοινωνία έντρομη
είδε στην πράξη των δυο παιδιών αυτό που δεν ομολογεί, τη φθορά της.
Τα
χρόνια μας είναι εξαιρετικά ταραγμένα και ρευστά. Όλες οι
αξίες
αναθεωρούνται για να υπηρετήσουν την αγορά, τον ανταγωνισμό και την
ατομική απόδοση και η αξία της ζωής
ταυτίζεται με παραγωγικότητα, επιτυχία και εισόδημα. Αυτή είναι η κυρίαρχη ιδεολογία που έχει εγκατασταθεί σε νέους και
ενήλικες, οι οποίοι όταν δεν μπορούν ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας επιτυχίας νιώθουν παρείσακτοι και προβληματικοί.