Υπάρχουν
στιγμές που μια φαινομενικά «τεχνική» συνταγματική αλλαγή αποκαλύπτει
πολύ περισσότερα από εκατό πολιτικές ομιλίες. Αυτό σκέφτηκα
παρακολουθώντας τη συζήτηση που άνοιξε για τη συνταγματική αναθεώρηση.
Η
κυβέρνηση δεν περιορίζεται πλέον στο να νομοθετεί για την οικονομία,
την εργασία ή την Παιδεία. Ανοίγει και μία ακόμα πιο επικίνδυνη πόρτα.
Αυτή που οδηγεί στο να αποκτήσει το κράτος θεσμικό δικαίωμα παρέμβασης
στη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων. Να μπορεί δηλαδή, στο όνομα της
«προστασίας της δημοκρατίας», να παρακολουθεί, να αξιολογεί και τελικά
να κρίνει ποιοι και πώς δικαιούνται - και ποιοι όχι - να συμμετέχουν
στην πολιτική ζωή και με ποιους όρους.
Δε μιλάμε δηλαδή για μια απλή συνταγματική αλλαγή, αλλά για την αρχή ενός επικίνδυνου κατήφορου.
Συνηθίσαμε
κάθε φορά που μια κυβέρνηση μιλά για «θωράκιση της δημοκρατίας» να
ξέρουμε ότι κάτι κακό σχεδιάζει. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι πολλές από
τις πιο επικίνδυνες περιστολές δικαιωμάτων επιβλήθηκαν στο όνομα της
...προστασίας της δημοκρατίας.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σήμερα,
πίσω από βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «δημοκρατικών εγγυήσεων» και
«θεσμικής προστασίας», αποκαλύπτεται μια βαθιά αντιδραστική επιδίωξη, να
μπορούν οι κρατικοί επιτηρητές να παρεμβαίνουν στη ζωή και στη
λειτουργία των πολιτικών κομμάτων.
Αν ξεχαστεί πως τελικός κριτής
των κομμάτων είναι ο λαός και περάσουν τέτοιες αντιλήψεις, ο ρόλος αυτός
κινδυνεύει να μεταφερθεί σε κρατικούς μηχανισμούς και θεσμούς, που θα
έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν αν ένα κόμμα είναι αρκετά
«δημοκρατικό», αρκετά «θεσμικό», αρκετά «ακίνδυνο» για να συμμετέχει
στις εκλογές.
Ας μην υπάρχουν αυταπάτες.
Η επίκληση της
Χρυσής Αυγής λειτουργεί ως το απαραίτητο άλλοθι. Κανένας δημοκρατικός
πολίτης δεν έχει ξεχάσει τον εγκληματικό χαρακτήρα της ναζιστικής
οργάνωσης. Ομως εδώ δεν συζητάμε για την τιμωρία εγκληματικών πράξεων,
αυτή άλλωστε προβλέπεται ήδη από την ποινική νομοθεσία. Συζητάμε για τη
δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού πολιτικής επιτήρησης των κομμάτων.
Και όταν δημιουργούνται τέτοιοι μηχανισμοί, η Ιστορία αποδεικνύει ότι
πολύ γρήγορα αλλάζουν στόχο. Και θύματα.