Της 'Ελενας Μποτζιολή*
Λέγεται συχνά ότι σε κάθε πόλεμο το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια. Στην εποχή των social media, των αλγορίθμων και της μαζικής ψηφιακής επικοινωνίας, αυτή η διαπίστωση γίνεται ακόμα πιο έντονη. Οι εικόνες φρίκης ταξιδεύουν μέσα σε δευτερόλεπτα σε όλο τον κόσμο. Βομβαρδισμένα σπίτια, νεκρά παιδιά, απελπισμένοι άνθρωποι. Οι νεκροί αναφέρονται ως αριθμοί, οι συνέπειες των πολέμων θάβονται κάτω από τα ερείπια των «έξυπνων» βομβών, που με προηγμένα συστήματα καθοδήγησης, συντεταγμένες στόχων, δορυφόρους και Τεχνητή Νοημοσύνη, δεν παύουν να αφήνουν πίσω τους έναν όλεθρο από νεκρούς αμάχους.
Οι σκηνές καταστροφής επαναλαμβάνονται καθημερινά. Ο πόλεμος μετατρέπεται σε «ειδησεογραφικό υλικό», σε στιγμιότυπα που αναπαράγονται ασταμάτητα, συχνά αποκομμένα από το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα κλίμα συναισθηματικής φόρτισης, στο οποίο η φρίκη γίνεται συνήθεια και τα ερωτήματα για τις πραγματικές αιτίες και τους υπευθύνους του πολέμου θολώνουν ή εξαφανίζονται.
Η «κατασκευή» της ...αλήθειας!
Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Τα ΜΜΕ - και τα ηλεκτρονικά και τα έντυπα - δεν είναι ουδέτεροι παρατηρητές. Ανήκουν σε ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους, σε καπιταλιστές που έχουν συμφέροντα στην Ενέργεια, στις Μεταφορές, στη Ναυτιλία, στις Κατασκευές. Στην Ελλάδα, σημαντικό μέρος των ΜΜΕ βρίσκεται στα χέρια εφοπλιστών και επιχειρηματιών, που δραστηριοποιούνται διεθνώς και έχουν άμεσο συμφέρον από τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Η «αλήθεια» που προβάλλουν είναι η «αλήθεια» που εξυπηρετεί τους δικούς τους σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις της αστικής τάξης.
