Είναι ο μήνας που ενώνει τη θυσία με τη νίκη, τον θάνατο με την ελπίδα.
Είναι ο μήνας της Πρωτομαγιάς, των εργατικών αγώνων, της Καισαριανής, της νίκης κατά του ναζισμού.
Είναι ο μήνας που αποδεικνύει ότι η Ιστορία γράφεται από ανθρώπους που τολμούν.
Από τη Βυτίνα του 1941 έως το Βερολίνο του 1945, κι από κει στην Καισαριανή του 2026, της μνήμης και της συνέχειας, ταξιδεύει αυτό το κείμενο.
Υπάρχουν μέρες με αίμα, με φωνές που δεν πρόλαβαν να γεράσουν, με πρόσωπα που δεν ξεχνιούνται, που συμπυκνώνουν μέσα τους ολόκληρους αιώνες. Μια τέτοια μέρα είναι η 2 Μάη, μια μέρα που ενώνει έναν 17χρονο μαθητή με τη συντριβή του ναζισμού.
Ο Μαθιός Πόταγας δεν ήταν ήρωας από εκείνους που γεννιούνται στα βιβλία. Ηταν ένα παιδί της διπλανής πόρτας. Γεννημένος στη Βυτίνα Αρκαδίας, γιος φτωχής οικογένειας, μαθητής Ε' Γυμνασίου, που κρατούσε ακόμη τα τετράδιά του. Ηταν γεμάτος όνειρα, χωρίς ακόμα διαμορφωμένες ιδέες και συνθήματα. Ηθελε όμως, όπως λένε οι λιγοστές μαρτυρίες, μεγαλώνοντας να γίνει δάσκαλος. Να παραμείνει στον τόπο του. Να μάθει γράμματα στα παιδιά ενός χωριού που πάλευε να ξεφύγει από τη φτώχεια και να σταθεί όρθιο. Μόνο που η Ιστορία είχε άλλα σχέδια.
