Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Οι σκλάβοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους


 

paralogos2a

Οι σκλάβοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους

Γράφει ο ΠΑΡΑ-ΛΟΓΟΣ // Στο Ατέχνως

ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ μέρες, ο Ιρλανδός ευρωβουλευτής, Λουκ «Μινγκ» Φλάναγκαν, υπέγραφε -μπροστά στην κάμερα- δεσμευτικά συμβόλαια μυστικότητας ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στα έγγραφα της ΤΤΙP. Την ίδια ώρα, ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας, Ζ. Γκάμπριελ, ανακοίνωνε στους βουλευτές της  ομοσπονδιακής Βουλής ότι, τα ντοκουμέντα της Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) είναι προσβάσιμα για τους ενδιαφερόμενους βουλευτές, αλλά δεν επιτρέπεται να κρατήσουν -αυτολεξεί- σημειώσεις ή και να μεταδώσουν με οποιοδήποτε τρόπο αυτά που ανέγνωσαν.

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ κάποιος, γιατί τόση μυστικοπάθεια, και προς τι οι μαφιόζικες πρακτικές που επιβάλλουν «ΟΜΕΡΤΑ»; Η απάντηση είναι απλή. Όταν μιλάμε για την ΤΤΙΡ, μιλάμε για την μετουσίωση  του οράματος του Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγο. Η Διατλαντική συμφωνία εξασφαλίζει, δια παντός, τα κέρδη του κεφαλαίου· ανεμπόδιστα, ανεξέλεγκτα, ανενδοίαστα· καταβαραθρώνοντας την ίδια στιγμή τα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες των πολιτών.

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ στην επανάσταση των καπιταλιστών! Όλα για το κέρδος, τίποτα για το λαό. Μια αυτοκρατορία ζωντανεύει, η ΡΑΧ ΑΜΑRICANA, που χρόνια «ζέσταινε τις μηχανές της», αποκτά υπόσταση με στρατηλάτη το γκοβέρνο της Ε.Ε. Οριοθετεί την επικράτεια της… Ο κόσμος δικός μας! Πρώτα οι εταιρείες μετά οι λαοί.

Ας περάσουμε, όμως, στο προκείμενο.

Επί της ουσίας, λοιπόν:

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΠΑΤΡΑΣ - ΕΓΓΡΑΦΕΣ - ΘΕΣΕΙΣ - ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ !!!

 

 
Υπεγράφη το μεσημέρι της Τρίτης στο Δημαρχείο, μεταξύ Δήμου Πατρέων και Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, συμφωνία παραχώρησης των κοινοχρήστων ποδηλάτων, στο πλαίσιο υλοποίησης του ευρωπαϊκού έργου GIFTZ, τα οποία εντάσσονται σε ένα, ενιαίο σύστημα κοινόχρηστων ποδηλάτων της πόλης μας.
 

Στη συνέχεια, ο Δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης, ο Αντιδήμαρχος Πολεοδομικού Σχεδιασμού Παύλος Στάμος, ο Αντιπεριφερειάρχης Γιώργος Αγγελόπουλος και ο Πρόεδρος της Αναπτυξιακής Εταιρείας της Περιφέρειας Τρύφωνας Φωτόπουλος, μετέβησαν στο σταθμό των κοινοχρήστων ποδηλάτων στην πλατεία Γεωργίου, όπου ενημερώθηκαν και παρακολούθησαν την έναρξη λειτουργίας του συστήματος.

 Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ  ΠΕΛΕΤΙΔΗΣ
 

Ο Δήμαρχος Πατρέων δήλωσε:
 

«Λειτουργούν από σήμερα τα κοινόχρηστα ποδήλατα με στόχο να αποτελέσουν ένα εναλλακτικό μέσο κυκλοφορίας στο κέντρο της πόλης μας.
 

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να στηρίξουμε και να προωθήσουμε το ποδήλατο, γιατί η μαζική χρήση του μπορεί να αποτελέσει απάντηση στα οξυμένα προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης.
Το ποδήλατο ως μέσο μετακίνησης και εύκολης πρόσβασης, φιλικό στο περιβάλλον και τον άνθρωπο, πρέπει να έχει πλεονεκτική θέση, να προβληθεί και να αποτελεί προτεραιότητα.

Εκκλησία και φασισμός (3)



Γράφει ο Cogito ergo sum


Εκκλησία και φασισμός (3)
 
Με δεδομένη την αντίληψη που περιγράψαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, είναι απόλυτα λογικό ότι, κατά την διάρκεια του εμφυλίου, η εκκλησία βλέπει τις εθνικές ένοπλες δυνάμεις ως την νομιμότητα που αγωνίζεται κατά της ανομίας τού Δημοκρατικού Στρατού. Μάλιστα δε, δεν διστάζει να ντύσει αυτή την νομιμότητα με θρησκευτικό μανδύα. Στις ευχετήριες επιστολές που απευθύνει επανειλημμένα προς τους στρατιώτες, ο Δαμασκηνός είναι σαφής: "ως άλλος νέος Ιωσήφ, με τον Χριστόν και την Ελλάδα εις τα στήθη σας, οδηγείσθε από τον Θεόν δια να σώσετε την θρησκείαν και την πατρίδα μας από την αγριότητα και την κακουργίαν του νέου αντιχρίστου Ηρώδου". Και, βεβαίως, με την δύναμη του θεού, η νίκη τους είναι κάτι παραπάνω από σίγουρη, διότι έτσι θα οδηγήσουν "την χριστιανικήν μας πατρίδα, όπως άλλοτε ο Ιωσήφ τον Χριστόν και την Μητέρα Του, εις την Ναζαρέτ της ειρήνης".
Όσο κυλάει ο εμφύλιος, τόσο η αντικομμουνιστική θέση της εκκλησίας γίνεται σαφέστερη. Σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές εγκυκλίους, η ημέρα της τελικής νίκης του έθνους θα είναι "ημέρα της ειρήνης και της εθνικής ευτυχίας", που θα μας οδηγήσει σε μια εποχή "προκοπής και δικαιοσύνης" κατά την οποία "θα διορθωθούν τα λανθασμένα, θα αμειφθούν οι άξιοι και θα συγχωρηθούν όσοι, παραπλανηθέντες, απέκοψαν εαυτούς του σώματος της Εκκλησίας και του Έθνους, εάν ειλικρινώς μετανοήσουν και επιστρέψουν εις τον Χριστόν και εις την Ελλάδα". Είναι πλέον σαφές ότι για την εκκλησία υπάρχει αιτιώδης συνάφεια των ιδιοτήτων "χριστιανός" και "έλληνας", ιδιότητες εξ ολοκλήρου ασύμβατες προς την ιδιότητα "κομμουνιστής".


Μακρόνησος. Ο αρχιμανδρίτης Στυλιανός Κορνάρος (μετέπειτα επίσκοπος Νικοπόλεως και Πρεβέζης) "νουθετεί" τους
κρατούμενους. Δίπλα του ο διαβόητος για την ωμότητά του διοικητής της Μακρονήσου Παναγιώτης Σκαλούμπακας.

Το πιο μελανό σημείο σ' αυτή την εκκλησιαστική θέση είναι ότι εκείνη την εποχή τέθηκε και το θέμα του συλλήβδην αφορισμού των κομμουνιστών! Κι επειδή, όπως είπαμε, η Εκκλησία της Ελλάδος είχε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των πάμπολλων απλών παπάδων που κάθε άλλο παρά τήρησαν εχθρική στάση προς το ΕΑΜ, κλήθηκε να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά η Εκκλησία της... Κύπρου! Το 1946, ο μητροπολίτης Πάφου και τοποτηρητής τής αρχιεπισκοπής Κύπρου (μιας και τότε, ελέω άγγλων, δεν υπήρχε άλλος μητροπολίτης στο νησί) Λεόντιος Λεοντίου υπέβαλε επίσημο ερώτημα στον ειδικό επί του Κανονικού Δικαίου καθηγητή Αμίλκα Αλιβιζάτο "άν επιτρέπηται εις την Εκκλησίαν Κύπρου, όπως αφορίση το Κομμουνιστικόν Κόμμα, ή προβή εις καταδίκην τού Κομμουνισμού δια κανονικής αποφάσεως, εξαπολύουσα και σχετικήν Εγκύκλιον" (σ.σ.: προσοχή στο "εξαπολύουσα"!). Προς τιμή του, ο Αλιβιζάτος απάντησε αρνητικά: "αφορισμός αορίστως και κατ’ αγνώστων είναι αδύνατον να επιβληθή, άρα επιβολή της ποινής του αφορισμού γενικώς και αορίστως κατά του Κομμουνιστικού Κόμματος δεν χωρεί" ενώ "ουδέ και καθ’ ωρισμένων τυχόν αυτού οπαδών αορίστως και ομαδικώς δύναται να επιβληθή η ποινή του αφορισμού".

Αν, όμως, το ζήτημα του αφορισμού έκλεισε εν τη γενέσει του, η εκκλησία συνέχισε να κάνει ό,τι μπορούσε προκειμένου να συνασπίσει τους "υγιώς σκεπτόμενους" έλληνες κατά των κομμουνιστών. Προεξάρχουσα θέση σ' αυτή την "εθνική προσπάθεια" έχουν τα Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης, τα διαβόητα Τ.Ε.Α., τα οποία αντικατέστησαν τα Τάγματα Ασφαλείας, προς το χειρότερο και το αγριώτερο. Το 1964, σε ομιλία του προς τους άνδρες των ΤΕΑ Φιλιατών, ο επίσκοπος Παραμυθίας, Φιλιατών και Γηρομερίου Τίτος Ματθαιάκης δεν διστάζει να αποκαλέσει τους ΤΕΑτζήδες σχεδόν ιεραπόστολους: "Δεν ομοιάζετε προς άλλους οπλίτας. Σεις είσθε πρωτοπόροι. Σεις διακρίνεσθε, διότι διαμένετε ως ιεραπόστολοι του έθνους μας, εις αυτά τα ακριτικά χωρία της επαρχίας Φιλιατών, που ευρίσκεται μέσα εις την προκάλυψιν. Και η Εκκλησία, η Μητρόπολίς μας, στα πρόσωπά σας ατενίζει διαρκώς τους συμπαραστάτας, τους υπερμάχους αγωνιστάς των ιδεωδών του Σωτήρος ημών Χριστού".

Κατά την διάρκεια του εμφυλίου αλλά και αργότερα, πέρασαν από το κολαστήριο της Μακρονήσου ως "διαφωτισταί" πολλοί αρχιμανδρίτες, οι οποίοι αργότερα εξαργύρωσαν την εθνικοφροσύνη τους με κάποιον επισκοπικό θρόνο. Ήδη έχουμε αναφερθεί στον Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο Λενή αλλά μπορούμε πλάι του να προσθέσουμε μερικούς ακόμη, όπως τον Πατρών (πρώην Ζιχνών και Νευροκοπίου) Νικόδημο Βαλληνδρά, τον Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Αγαθόνικο Φιλιππότη, τον Νικοπόλεως και Πρεβέζης Στυλιανό Κορνάρο (στενό φίλο τού επί χούντας διοικητή της ΚΥΠ Δημήτρη Ρουφογάλη), τον Λευκάδος και Ιθάκης Νικηφόρο Δεδούση κλπ. Την ίδια εξέλιξη είχαν και άλλοι αρχιμανδρίτες, οι οποίοι υπηρέτησαν την εθνικοφροσύνη σε άλλα "ευαγή ιδρύματα", όπως π.χ. ο Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας Τιμόθεος Ματθαιάκης, ο οποίος είχε αναλάβει να "αναμορφώσει" τα "συμμοριτόπαιδα" στο κολαστήριο της Λέρου. Υπολογίζεται ότι 18 τέτοιοι "εθνικόφρονες" αρχιμανδρίτες ανταμείφθηκαν με επισκοπικό θρόνο για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν.

Από την εποχή της κατοχής, κυρίως δε μετά τον εμφύλιο, απομακρύνθηκαν -είτε με το καλό είτε με το άγριο- από τις μητροπόλεις τους όσοι επίσκοποι τόλμησαν να συμπαθήσουν το ΕΑΜ, όπως ο Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ Αποστολίδης, ο Ηλείας Αντώνιος Πολίτης, ο Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Ιωακείμ Στρουμπής, ο Χαλκίδος Γρηγόριος Πλειαθός και ο Μηθύμνης Διονύσιος Μηνάς. Αντίθετα, όσοι τήρησαν είτε ανοιχτά γερμανόφιλη είτε απλώς "εθνικόφρονα" στάση, δεν αντιμετώπισαν κανένα απολύτως πρόβλημα. Παραδείγματα πάμπολλα: ο Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας καί Μήλου Φιλάρετος Ιωαννίδης, ο Ρόδου Απόστολος Τρύφωνος, ο Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας Ισίδωρος Αηδονόπουλος, ο Μυτιλήνης Ιάκωβος Νικολάου-Γκιγκίλας, ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας Ιερόθεος Παρασκευόπουλος (αξέχαστη η ευχή του "να είναι πάντα νικηφόρα τα γερμανικά στρατεύματα" ενώ ο Θέμος Κορνάρος τον κατήγγειλε ως βασανιστή ζώων), ο Σιδηροκάστρου Βασίλειος Μαγκριώτης, ο Φθιώτιδος Αμβρόσιος Νικολαΐδης, ο Σερρών και Νιγρίτης Κωνσταντίνος Μεγγρέλης, ο Παροναξίας και Θήρας Χερουβείμ Άννινος, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων Βλάχος (μάρτυρας υπεράσπισης του Τσολάκογλου) και άλλοι ων ουκ έστι αριθμός, αρκετοί των οποίων κατηγορήθηκαν μεν ως δωσίλογοι αλλά αθωώθηκαν.

Ο Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ Αποστολίδης φωτογραφίζεται με την "κυβέρνηση του βουνού".
Από αριστερά: Κ. Γαβριηλίδης, Στ. Χατζήμπεης, Άγγ. Αγγελόπουλος, Εμ. Μάντακας, Γ. Σιάντος,
Π. Κόκκαλης, Αλ. Σβώλος, επίσκοπος Ιωακείμ, Ευρ. Μπακιρτζής, Ηλ. Τσιριμώκος, Ν. Ασκούτσης.