Ποιους αφορά ο κομμουνισμός;

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ με την Ελένε Βάιγκελ και άλλους συντελεστές του «Μπερλίνερ Ανσάμπλ»

Πολλοί, σχεδόν όλοι οι αστοί κριτικοί της «Μάνας», μας είπαν ότι αυτή η παράσταση είναι μια υπόθεση που αφορά τους κομμουνιστές και μόνο. Μίλησαν γι' αυτήν όπως θα μιλούσαν περίπου για ένα θέμα που αφορά τους κουνελοτρόφους ή τους παίκτες σκακιού, δηλαδή σαν κάτι που αφορά πολύ λίγους ανθρώπους και που προπαντός δεν μπορεί να κριθεί από ανθρώπους άσχετους με τα κουνέλια ή το σκάκι. Αν όμως δεν ενδιαφέρεται για τον κομμουνισμό όλος ο κόσμος, ο κομμουνισμός ενδιαφέρεται για όλο τον κόσμο. Ο κομμουνισμός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αγώνας ανάμεσα στους άλλους. Ξεκινάει ριζικά από την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και αντιπαρατάσσεται προς όλες τις τάσεις που παρά τις μεταξύ τους τυχόν διαφορές είναι βασικά υπέρ της διατήρησης της ατομικής ιδιοκτησίας (...) Εμείς δεν είμαστε μια μικρή μερίδα της ανθρωπότητας που αγωνίζεται για τα ατομικά της συμφέροντα. Είμαστε αυτή η μερίδα της που εκπροσωπεί τα συμφέροντα ολόκληρης (και όχι ενός μέρους) της ανθρωπότητας.

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας χαρακτηρίσει υποκειμενικούς επειδή αγωνιζόμαστε. Σήμερα όποιος κρατιέται μακριά από τον αγώνα, για να δώσει έτσι δείγματα αντικειμενικότητας, αυτός θα μπορούσε ύστερα από μεγαλύτερη προσοχή να πιαστεί επ' αυτοφόρω σαν εκπρόσωπος μιας απελπιστικά υποκειμενικής άποψης για τα συμφέροντα μιας μικρής μερίδας της ανθρωπότητας. Και αν το ζήτημα εξεταστεί αντικειμενικά, προδίδει τα συμφέροντα ολόκληρης της ανθρωπότητας, γιατί με τη στάση του τάσσεται υπέρ της διατήρησης των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και παραγωγής. Ο φαινομενικά αντικειμενικός «αριστερός» αστός σκεπτικιστής είναι αυτός που δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να αφήσει να γίνει παραδεκτό ότι συμμετέχει σ' αυτήν τη μεγάλη μάχη, επειδή δεν ονομάζει μάχη τη διαρκή άσκηση βίας από ένα ολιγάριθμο στρώμα και δεν συνειδητοποιεί πια αυτήν τη βία, γιατί με τον καιρό την έχει συνηθίσει.

Οταν η Μπερλινάλε έκοψε τη ζωντανή μετάδοση...

 

Από τη συνέντευξη Τύπου

 

«Λαμβάνοντας υπόψη την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στη γενοκτονία στη Γάζα και τον ρόλο της ως κύριου χρηματοδότη της Μπερλινάλε, εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής υποστηρίζετε αυτήν την επιλεκτική μεταχείριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;».

Αυτή ήταν η ερώτηση που υποβλήθηκε στον Βιμ Βέντερς, σημαντικό σκηνοθέτη και πρόεδρο της κριτικής επιτροπής του 76ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού τμήματος, τη μέρα έναρξης του Φεστιβάλ.

Μια ερώτηση που απ' ό,τι φαίνεται ήταν ικανή να διακόψει τη ζωντανή μετάδοση της συνέντευξης (εκ των υστέρων μας πληροφόρησε η γενική διευθύντρια της Μπερλινάλε ότι «υπήρξε τεχνικό πρόβλημα»), αλλά και να φανερώσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο τι πραγματικά εννοεί η ΕΕ όταν μιλά για την ελευθερία της Τέχνης και του καλλιτέχνη...

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ Χαιρετίζει την περήφανη στάση του Ισραηλινού αρχιμουσικού Ιλαν Βολκόφ

Ο Ιλάν Βολκόφ

 

Ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος χαιρετίζει την περήφανη στάση του Ισραηλινού αρχιμουσικού Ιλαν Βολκόφ, ο οποίος φέρεται να συνελήφθη ενώ συμμετείχε σε διαδήλωση στη Λωρίδα της Γάζας ενάντια στην ισοπέδωσή της και τον εκτοπισμό και τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης. Στο βίντεο φαίνεται να φωνάζει κατά τη σύλληψή του: «Σταματήστε τη γενοκτονία. Καταστρέφει τα πάντα».

Πριν λίγες μέρες, κατά την έναρξη της συναυλίας την οποία διεύθυνε στο Albert Hall του Λονδίνου, στο πλαίσιο του BBC Proms Festival, απευθύνθηκε στο κοινό λέγοντας ανάμεσα σε άλλα: «Η καρδιά μου είναι γεμάτη πόνο εδώ και μήνες. Είμαι Ισραηλινός, αγαπάω την πατρίδα μου, αλλά αυτό που συμβαίνει είναι φρικτό και τρομακτικό σε μέγεθος αφάνταστο», ξεσηκώνοντας δυνατά χειροκροτήματα αλλά και αποδοκιμασίες. «Μπορείτε να αποχωρήσετε εάν δεν θέλετε πολιτική. Η πολιτική είναι μέρος της ζωής. Γνωρίζω πως πολλοί από εμάς αισθάνονται εντελώς απελπισμένοι μπροστά σε αυτό. Αθώοι Παλαιστίνιοι να σκοτώνονται κατά χιλιάδες...».

Είθε να ακουστεί η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ... Από το Φεστιβάλ Βενετίας

 

 

Το 82ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας ξεκίνησε προχτές, εν μέσω αντιδράσεων της κινηματογραφικής κοινότητας για τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού, και θα διαρκέσει μέχρι και τις 6 Σεπτέμβρη.

21 ταινίες θα διαγωνιστούν φέτος για τον Χρυσό Λέοντα, σκηνοθετημένες από ηχηρά ονόματα του κινηματογράφου. Ανάμεσα σε άλλους ξεχωρίζουν οι Ολιβιέ Ασαγιάς, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, Πάολο Σορεντίνο (ο οποίος άνοιξε και τη φετινή διοργάνωση με την ταινία «Η χάρη»), Τζιμ Τζάρμους, Λάζλο Νέμες, Παρκ Τσαν - Γουκ, Πιέτρο Μαρτσέλο, Γιώργος Λάνθιμος, Φρανσουά Οζόν , Νόα Μπόμπακ και Κάουτερ Μπεν Ανιά με την ταινία «Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ», για την οποία θα μιλήσουμε λίγο περισσότερο.

Η ταινία, σε σκηνοθεσία της Τυνήσιας δημιουργού Κάουτερ Μπεν Ανιά αφηγείται την ιστορία ενός 6χρονου κοριτσιού στη Γάζα. Στις 29 Ιανουαρίου 2024, διασώστες στη Γάζα έλαβαν ένα απεγνωσμένο τηλεφώνημα από μια οικογένεια που είχε παγιδευτεί σε ένα αυτοκίνητο υπό ισραηλινά στρατιωτικά πυρά. Λίγο αργότερα, μόνο η εξάχρονη Χιντ Ρατζάμπ παρέμεινε στη γραμμή, παρακαλώντας να διασωθεί... Η Χιντ παρέμεινε στην κλήση, φοβισμένη και μόνη, καθώς οι αποστολείς προσπαθούσαν να βοηθήσουν.

Για την Φατμά...

Επιστολή από εκατοντάδες δημιουργούς με αφορμή τη δολοφονία της Παλαιστίνιας φωτορεπόρτερ Φ. Χασόνα και πρωταγωνίστριας ντοκιμαντέρ που παρουσιάζεται στις Κάννες

 

Περισσότεροι από 350 διεθνείς ηθοποιοί, σκηνοθέτες και παραγωγοί υπέγραψαν μια επιστολή που δημοσιεύτηκε χτες, την πρώτη μέρα του 78ου Φεστιβάλ των Καννών, καταδικάζοντας τη δολοφονία της Φατμά Χασόνα, της Παλαιστίνιας φωτορεπόρτερ και πρωταγωνίστριας του ντοκιμαντέρ «Put Your Soul on Your Hand and Walk» της Σεπιντέ Φαρσί, σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή.

Η επιστολή υπογράφεται από ονόματα όπως οι Μαρκ Ράφαλο, Γκάι Πιρς, Ρέιφ Φάινς, Ακι Καουρισμάκι, Πέδρο Αλμοδόβαρ, Αλφόνσο Κουαρόν, Πάολο Σορεντίνο, Γιώργος Λάνθιμος, Τζόναθαν Γκλέιζερ, Ρίτσαρντ Γκιρ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Μάικ Λι, Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, Ζυστίν Τριέ, Εγιάλ Σιβάν, Σούζαν Σάραντον, Ναντάβ Λαπίντ, Ματέο Γκαρόνε, Σεπιντέ Φαρσί, Βίκτορ Ερίθε, Ξαβιέ Ντολάν, Τζούλι Κρίστι, Νουρί Τζεϊλάν, Κώστας Γαβράς, Ματιέ Κασοβίτς, Βίγκο Μόρτενσεν, Σίνθια Νίξον.

Στην επιστολή οι καλλιτέχνες στέκονται αλληλέγγυοι και στην πρόσφατη επίθεση που δέχθηκε ο συν-σκηνοθέτης του «No Other Land» και κάτοχος Οσκαρ, Χαμντάν Μπαλάλ, από Ισραηλινούς εποίκους, ενώ στηλιτεύουν και τη σιωπή της Αμερικανικής Ακαδημίας, που κάτω από τις αντιδράσεις αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη για την «αδράνεια που επέδειξε».

Ηταν 25 ετών...

ΓΑΡΥΦΑΛΙΑ (ΦΑΛΙΤΣΑ) ΡΙΤΣΟΥ Η Αγία της Σάμου

 

105 χρόνια από τη γέννησή της (1920)

 

Η Φαλίτσα Ρίτσου είχε μια ευεργετική δύναμη. Με βοήθησε να βλέπω τη ζωή με άλλα μάτια. Σε λίγες μέρες, 8 Μάρτη γιορτάζουμε την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Φέτος συμπίπτουν και τα 105 χρόνια από τη γέννησή της. Αποφάσισα να τιμήσω αυτό το θείο δώρο της ζωής μου σμιλεύοντας τη μορφή της. Χρωστάω βέβαια τη γνωριμία μου στην Ερη Ρίτσου, που γνωριστήκαμε στα φοιτητικά μας χρόνια, στο Παρίσι, το 1978. Την ευγνωμονώ γιατί γνώρισα δύο αγίους. Την Φαλίτσα και τον Γιάννη Ρίτσο.

Νιώθω σαν να περπατώ σε έναν βυθό από τον οποίο τραβήχτηκε η θάλασσα για να τον ανακαλύψω. Να μαζέψω τα φυτά της θάλασσας, τα κοχύλια, τις πέτρες, τα γεωλογικά κατάλοιπα που έχτισε η θάλασσα και που μιλούσε πάντα για αυτήν η Φαλίτσα. Ηταν ο ομφάλιος λώρος της που τη συνέδεε με τους ανθρώπους. Γίνονταν όμως και φεγγαρόφωτο δίπλα στον ήλιο, Γιάννη Ρίτσο, που έζησαν μαζί πάνω από μισόν αιώνα. Οπως έλεγε ο ίδιος: «Δεν θα μπορούσα να έχω άλλη συνοδοιπόρο στη ζωή μου».

Η Φαλίτσα πάντα με συμβούλευε με λόγια θεραπευτικά σαν να φρόντιζε μια πληγή. «Αν σου συμβεί κάτι σοβαρό - έλεγε - πρέπει να διασχίσεις θάλασσα για να το ξεχάσεις. Η ενέργειά της βοηθάει». Η Φαλίτσα αγαπούσε τη σιωπή, ήθελε ηρεμία όπως την αναζητάς την ώρα της προσευχής. Στη Σάμο μεγάλωσε. Παρατηρούσε καλύτερα τον κόσμο μέσα από αυτήν. Οι ώρες, οι εποχές, οι μέρες της περνούσαν μέσα από τα κύματα της άλλοτε φουρτουνιασμένης ή γαληνεμένης θάλασσας. Οι Σαμιώτες τα χρόνια του '50 που διορίστηκε εκεί ως πρώτη γυναίκα γιατρός ήταν άνθρωποι αγνοί, απλοί, του μόχθου. Η Φαλίτσα ήταν ο ήλιος που τους ζέσταινε, όπως ζεσταίνει το μπουμπούκι για να ανθίσει. Ξεκινούσε με τα πόδια η «γιατρούδαινα» για να πάει σε διπλανά χωριά ώστε να γιατρέψει τους αρρώστους.

«ΠΛΑΣΤΕΛΙΝΗ» Ένα τραγούδι για την Παλαιστίνη (VIDEO)

 

 

 

Κυκλοφορεί ένα νέο τραγούδι για την Παλαιστίνη, με τον τίτλο «Πλαστελίνη», υπό την ερμηνεία της Αμέρισσας Φτούλη, σε στίχους της Αθηνάς Σπανού και μουσική της Πολυξένης Καράκογλου. Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Γιώργος Θεοφάνους.

«Η ανατριχίλα του πολέμου, ο πόνος στα μάτια ενός μικρού παιδιού που δεν θα ξεθωριάσει, μια πατρίδα που νόμιζες δική σου αλλά δεν σου ανήκε ποτέ, ο ξεριζωμός και η αδικία. Σήμερα Παλαιστίνη, χθες Συρία, αύριο κάπου αλλού, μπορεί και στο σπίτι μας.

Πού ξέρεις; Στο άδικο δεν μπορεί να σωπαίνουμε, μόνο να πράττουμε μέσω της τέχνης και όχι μόνο».

«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο...».

 

Μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη

Το Σάββατο 25 Γενάρη στις 7 μ.μ., στο Παλαί ντε Σπορ

 

Η Κομματική Οργάνωση Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ πραγματοποιεί μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση το Σάββατο 25 Γενάρη στη Θεσσαλονίκη, στις 7 μ.μ. στο Παλαί ντε Σπορ.

Θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Δημήτρης Κουτσούμπας. Θα ακολουθήσει μια ξεχωριστή συναυλιακή βραδιά, αφιερωμένη στο μεταδικτατορικό προοδευτικό τραγούδι, με θέμα «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο...».

Οι σπουδαίοι ερμηνευτές Γιάννης Κότσιρας, Βιολέτα Ικαρη, Δημήτρης Μυστακίδης και Νεφέλη Φασούλη ενώνουν το ταλέντο τους και την αγάπη τους για το προοδευτικό τραγούδι και μας παρουσιάζουν μια μοναδική συναυλία, σε καλλιτεχνική επιμέλεια του Μανόλη Ανδρουλιδάκη.

Ενα αφιέρωμα που σκοπό έχει να ξυπνήσει στους μεγαλύτερους αναμνήσεις από τραγούδια που μας ακολουθούν σε κάθε στιγμή της ζωής μας, ενώ ταυτόχρονα θα προσφέρει στους νεότερους την ευκαιρία να ανακαλύψουν μουσικές και στιγμές από τη μεταδικτατορική εποχή μέχρι σήμερα, τις οποίες ίσως δεν έχουν γνωρίσει ακόμα. Μια συναυλία γεμάτη με τραγούδια που θα μας ταξιδέψουν από εποχή σε εποχή. Τραγούδια που παγιώθηκαν στη συλλογική μνήμη και επηρεάζουν μέχρι και σήμερα νεότερους δημιουργούς.

Το πολιτικό τραγούδι της εποχής

Η μουσική μπορεί σε διάφορες φάσεις της Ιστορίας να εμπνεύσει, να συγκινήσει, να συνεπάρει, να συντροφεύσει και να εμψυχώσει σε αγώνες, να ενώσει, να γίνει σύμβολο αντίστασης. Το τραγούδι είναι το πιο άμεσο δημιούργημα κάθε λαού, γιατί αντανακλά την αντικειμενική πραγματικότητα πολύ πειστικά, και γι' αυτό προσφέρει πληροφορίες για την κοινωνική Ιστορία κάθε τόπου.

«ΜΑΤΙΕΣ» ΣΤΟ ΠΟΛΥΣΧΙΔΕΣ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΘΑΝΟΥ «Ήμουν τότε 27 χρονών και το μόνο που ήθελα ήταν να βρω τον μουσικό τρόπο να εκφράσω τον τρόμο του στρατοπέδου»... (VIDEO - ΦΩΤΟ)

 

Καντάτα για τη Μακρόνησο - Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη, 1976

 

 

Δίνοντας συνέχεια στο μικρό μας αφιέρωμα στον αγαπημένο Θάνο Μικρούτσικο, μπροστά στη μεγάλη συναυλία που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ μαζί με την οικογένεια του συνθέτη, την Κυριακή 2 Φλεβάρη, στις 7.30 μ.μ., στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με αφορμή την συμπλήρωση 5 χρόνων από τον χαμό του, σήμερα θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε ορισμένα στοιχεία από το συγκλονιστικό του έργο «Καντάτα για τη Μακρόνησο - Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη».

 

 

 

Θανάσης Γκαϊφύλλιας. Η «Ατέλειωτη Εκδρομή» ενός «Αγύριστου κεφαλιού»

 

Επιτέλους, ένα απόγευμα μετά από χρόνια, ξανασυναντηθήκαμε στην Κομοτηνή. Ο Γκαϊφύλλιας από το Σουφλί του Εβρου, αυτός ο ξεχωριστός καλλιτέχνης και πολύτιμος φίλος, ο τραγουδιστής, ο συνθέτης, ο στιχουργός, ο συγγραφέας, ο εκδότης, μου χάρισε μια μεγάλη αγκαλιά και μια ενδιαφέρουσα κουβέντα. Ανθρωπος μαχητικός, ασυμβίβαστος, έντιμος, δίκαιος και βαθιά καλλιεργημένος. Χαμογελαστός και πράος, στην πρώτη εντύπωση, αλλά και μόνιμα ριψοκίνδυνος, γοητευτικά καυστικός, σίγουρα δυναμικός έως και θυελλώδης. «Πολιτικό ραψωδό» τον έλεγε η Οριάννα Φαλάτσι.

• Δεκαπέντε χρόνια πάλεψε και τελικά το κατάφερε να «ζωντανέψει», έπειτα από αιώνες, το μοναδικό σωζόμενο αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας της Θράκης.
• Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας μελοποίησε και ερμήνευσε σημαντικούς ποιητές και στιχουργούς, όπως Κ. Καρυωτάκη, Μιχ. Κατσαρό, Γ. Δροσίνη, Γ. Σουρή, Γ. Ρίτσο, Κ. Βάρναλη, Μ. Γκανά, Ν. Χικμέτ, Τζ. Ρούμι, Μ. Ελευθερίου κ.ά.
• Στη μουσική πορεία του συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς του (ανάμεσά τους ο Ξυλούρης, ο Ζωγράφος, η Σαμίου, η Δημητριάδη, η Κωχ, ο Καλογιάννης) και έχει σφραγίσει με τις μουσικές και την ιδιαίτερη ερμηνεία του τραγούδια όπως η «Εκδρομή» σε ποίηση Μ. Ελευθερίου, η «Πρέβεζα» του Καρυωτάκη κ.ά.
• Κάποτε τον χειμώνα του 1968, όταν υπηρετούσε στο τάγμα ανεπιθύμητων «Παύλος Μελάς» των Σερρών, τόλμησε να τραγουδήσει μπροστά στον χουντικό Ζαγοριανάκο (αυτόν του «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν») το «Βιετνάμ γιε-γιε» του Σαββόπουλου.
• Το 2008 ανέβασε σε μορφή λαϊκού ορατορίου το ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη «Ο Ηλιος ο Ηλιάτορας» σε Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη και Σαμοθράκη.
• Εχει κάνει καταπληκτικές μουσικές εκπομπές στην ΕΡΑ Κομοτηνής και έχει γράψει μουσική και τραγούδια για θεατρικά έργα που ανέβασε το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής.
• Στα τριάντα του και μέσα στη μεγάλη επιτυχία, ο τραγουδοποιός επιστρέφει στην Κομοτηνή, για να συνεχίσει τη ζωή του όπως την ήθελε. Ανοίγει ένα δισκοπωλείο, το περίφημο «Κύτταρο», έναν πολύ ιδιαίτερο χώρο, που γίνεται το σαλόνι του, η έδρα των εκδόσεών του, αλλά και μια σημαντική κοιτίδα πολιτισμού για όλη την περιοχή της Θράκης.

Ιστορική Βιβλιοθήκη Χίου «Κοραής» Τη στήριξε ο Ναπολέων, την απαξιώνει το υπουργείο

Ενα πρόσφατο ταξίδι μου στη Χίο αποκάλυψε έναν θησαυρό. Εναν θησαυρό ανυπολόγιστης αξίας, άγνωστο στους πολλούς, που η ιστορία του αρχίζει το 1792.

Η Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Χίου «Κοραής» ξεκίνησε τότε, ως παράρτημα της Μεγάλης Σχολής της Χίου και αυτό το «δημόσιον ψυχής ιατρείον», το «ενδιαίτημα των Μουσών», το «περικαλλές μέλαθρον της χιακής παιδείας», όπως την ονόμασαν οι παλιοί, είναι αιώνες τώρα, το καύχημα της Χίου.

Προσπαθεί και σήμερα - ως πηγή δημιουργικής πνευματικής εργασίας - να συνεχίζει την προσφορά της στα γράμματα και τον πολιτισμό της Χίου, της Ελλάδας και παγκοσμίως, όμως κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες.

Πριν όμως μιλήσουμε γι' αυτές τις δυσκολίες και τα προβλήματα, ας δούμε τι περιέχει αυτή η κιβωτός της γνώσης και γιατί είναι πολύτιμη. «Ξεναγός» μας είναι ο δάσκαλος, περιφερειακός σύμβουλος με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» στην Περιφέρεια Β. Αιγαίου και μέλος του ΓΣ της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, Γιώργης Αμπαζής.

«Πυρήνα της αποτελούν τα βιβλία και τα χειρόγραφα του Αδαμάντιου Κοραή» - μας λέει - «αλλά ανεκτίμητο θησαυρό της Βιβλιοθήκης αποτελεί η δωρεά του Μεγάλου Ναπολέοντα προς τιμήν του Κοραή "D΄scription de l' Egypte", αποτελούμενη από 14 εικονογραφημένους τόμους (έκδοση (1809-1822), με πίνακες (χαλκογραφίες και λιθογραφίες) και 20 επεξηγηματικά τεύχη».

-- Στο πέρασμα του χρόνου, ωστόσο, η Βιβλιοθήκη συγκέντρωσε σπουδαίες συλλογές βιβλίων, χειρογράφων, περιοδικών, εφημερίδων, πινάκων, νομισμάτων, κειμηλίων και χαρτών που δώρισαν μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι. Αναρωτιέμαι πώς προστατεύονται σήμερα αυτά τα ιστορικά κειμήλια, τα συγγράμματα κ.λπ.;

Πράγματι, δεν υπάρχει ο παραμικρός σχεδιασμός του υπουργείου για την προστασία της, μιας και αποτελεί από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Ελλάδας, που περιλαμβάνει περίπου 250.000 τόμους.

MOSAB ABU TOHA «Ακυρώνετε την πρόσκληση σε μια φωνή που κραύγαζε στίχους κάτω από τα ερείπια του σπιτιού του»

 

Ο Παλαιστίνιος ποιητής για τον αποκλεισμό του από φεστιβάλ ποίησης στην Αθήνα

 

Σε μια απαράδεκτη πράξη λογοκρισίας κατέφυγε το Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Σεπτέμβρη στην Αθήνα, αφού προχώρησε στην ακύρωση της πρόσκλησης που είχε απευθύνει στον Παλαιστίνιο ποιητή Mosab Abu Toha, προβάλλοντας ως επιχείρημα την ακύρωση της Ισραηλινής ποιήτριας που θα παρουσιαζόταν στην ίδια ενότητα του φεστιβάλ.

Η Ισραηλινή ποιήτρια Τal Nitzan δεν δέχτηκε την πρόσκληση, ισχυριζόμενη ότι γίνονται επιθέσεις στην Ελλάδα εναντίον Ισραηλινών τουριστών, οπότε το αρχικό σχέδιο της διοργάνωσης για τη συνύπαρξη των δύο ποιητών αναβλήθηκε.

Με δημοσίευσή του στα μέσα ο Παλαιστίνιος ποιητής κατήγγειλε τους διοργανωτές του Φεστιβάλ, υπενθυμίζοντας ότι είχε λάβει και πέρσι πρόσκληση, αλλά δεν μπόρεσε να δώσει το «παρών» λόγω της μη χορήγησης βίζας από το Ισραήλ. Ακόμα, ανέφερε ότι δεν γνώριζε για τη συνύπαρξή του επί σκηνής με την Ισραηλινή λογοτέχνη, καθώς δεν του είχε κοινοποιηθεί ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, ειδάλλως θα είχε προβάλει αντίρρηση εξαρχής.

Οι χώροι Πολιτισμού να χρηματοδοτούνται από το κράτος και όχι από δωρεές

Συζητήθηκε την Τετάρτη στη Βουλή η κύρωση σύμβασης δωρεάς της εφοπλιστικής οικογένειας Λάτση στο υπουργείο Πολιτισμού και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

«Τείνει πλέον να γίνει παράδοση», ανέφερε ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Δελής, σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία της χώρας να υπάρχουν περίοπτες πινακίδες, στις οποίες αναγράφονται τα ονόματα δωρητών, συνήθως εφοπλιστών, όπως στον Αρχαιολογικό Χώρο της Ακρόπολης και στην Εθνική Πινακοθήκη. Επίσης, απαντώντας σε ισχυρισμούς της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη, ότι δεν θα υπάρχει κάποια επιγραφή με τα ονόματα των δωρητών της οικογένειας Λάτση στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, επισήμανε ότι, σύμφωνα με άρθρο της σύμβασης, κεντρική αίθουσα του Μουσείου θα έχει το όνομα του Ιωάννη και της Εριέττας Λάτση.

Τόνισε ότι δεν είναι πρωτόγνωρο το διαχρονικό ενδιαφέρον των κεφαλαιοκρατών για την αξιοποίηση της Παιδείας και του Πολιτισμού, ενώ με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης τα τελευταία χρόνια προωθείται και η περιβόητη «κοινωνική εταιρική ευθύνη», καλλιεργώντας την επικίνδυνη αυταπάτη ότι το κεφάλαιο μπορεί να έχει και κοινωνικό πρόσωπο και να φτάσει στο σημείο να βάλει τον άνθρωπο μέχρι και πάνω από τα κέρδη... Πρόσθεσε ότι συμβαίνει το αντίθετο, καθώς προσπαθούν μέσα από δραστηριότητες κοινωνικής ευθύνης να αποκαταστήσουν το όνομά τους, ακόμα και να εξασφαλίσουν τη διαφήμισή τους!

«Στέκομαι δίπλα στην Παλαιστίνη»

 

Η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό εκφράστηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου

 

Ο Μπ. Ράσελ με παλαιστινιακή μαντήλα κατά τη διάρκεια της βράβευσής του

«Τι πρέπει να συμβεί για να σταθεί η Μπερλινάλε ενάντια στη γενοκτονία; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζητήσει κανείς κατάπαυση του πυρός;», ανάφεραν σε ανάρτησή τους εργαζόμενοι του Φεστιβάλ Βερολίνου, που ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή, καταγγέλλοντας και με αυτόν τον τρόπο την άρνηση του Φεστιβάλ να υποστηρίξει το δίκιο του λαού της Παλαιστίνης.

Παρά την επίσημη άρνηση του Φεστιβάλ να πάρει θέση, ακολουθώντας την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» που εκφράστηκε με τα λόγια της γενικής διευθύντριας του φεστιβάλ Μαριέτε Ρίσενμπεεκ, που «απαίτησε» από τη Χαμάς «να απελευθερώσει τους ομήρους» ζητώντας παράλληλα από το Ισραήλ «να κάνει ό,τι είναι δυνατό για να σώσει τον άμαχο πληθυσμό στη Λωρίδα της Γάζας», δεν ήταν λίγοι οι καλλιτέχνες που τάχθηκαν με το πλευρό του δίκιου.

Η λέξη «Παλαιστίνη» ακούστηκε τόσο από τη μεγάλη νικήτρια του φεστιβάλ Mατί Ντιοπ, η οποία κέρδισε τη Χρυσή Αρκτο για την ταινία της «Dahomey»,«μακάρι να μπορούσα να σας μιλήσω κατευθείαν από την καρδιά. Τα Αγγλικά μου δεν είναι τόσο καλά και θα έχανα τα λόγια μου. Οπότε θα σας διαβάσω κάτι που έγραψα στο αεροπλάνο. Στέκομαι δίπλα στους ανθρώπους της Σενεγάλης στον αγώνα τους για δικαιοσύνη και ελευθερία. Στέκομαι δίπλα στην Παλαιστίνη...», αλλά και τον Μπεν Ράσελ, που παρέλαβε το βραβείο για την καλύτερη ταινία («Direct Action») στο τμήμα Encounters, φορώντας παλαιστινιακή μαντήλα. «Φοράω την καφίγια, για να εκφράσω την αλληλεγγύη μου στον λαό της Παλαιστίνης, για να ακουστεί η φωνή μας, ώστε να σταματήσει ο πόλεμος και η γενοκτονία. Είναι ιδιαίτερα προφανές ότι το ζήτημα είναι αναγκαστικά πολιτικό και ο κινηματογράφος είναι πολιτική πράξη».

Πάνω από το 60% της πολιτιστικής κληρονομιάς της Γάζας έχει καταστραφεί

 

Μια άλλη πλευρά του εγκλήματος που συντελείται σε βάρος του παλαιστινιακού λαού από το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ φωτίζει με ανακοίνωσή της η Αραβική Περιφερειακή Ομάδα στο Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ICOMOS).

Οπως σημειώνεται, «εν μέσω έντονων βομβαρδισμών, που δεν κάνουν διάκριση μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων ή ανθρώπινης και πολιτιστικής κληρονομιάς, έχουν καταστραφεί ή έχουν υποστεί σοβαρή ζημιά περισσότερες από 200 από τις 325 καταγεγραμμένες τοποθεσίες στη Γάζα που θεωρούνται εθνικής ή παγκόσμιας ιστορικής, αρχαιολογικής, φυσικής, θρησκευτικής και ανθρωπιστικής σημασίας. Αυτό μεταφράζεται σε καταστροφή πάνω από το 60% της πολιτιστικής κληρονομιάς της Γάζας».

Και μάλιστα σε μια περιοχή η Ιστορία της οποίας εκτείνεται σε πολιτισμούς που χρονολογούνται από το τέλος της Νεολιθικής Εποχής. Οπως αναφέρεται, «ο πολιτισμός της κοιλάδας της Γάζας, ιδιαίτερα η περιοχή Tell el-'Ajjul, στη βόρεια όχθη της κοιλάδας της Γάζας θεωρείται η πρώτη τοποθεσία ανθρώπινης εγκατάστασης στην πόλη της Γάζας, από την οποία πήρε το όνομά της η Λωρίδα της Γάζας.

Μεταξύ των αξιοσημείωτων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων που έχουν καταστραφεί μερικώς ή πλήρως, είναι η τοποθεσία Tell el-'Ajjul (3η χιλιετία π.Χ.), η τοποθεσία του Ρωμαϊκού Αρχαιολογικού Κοιμητηρίου (1ος αιώνας π.Χ.), ο Αρχαιολογικός Χώρος του Τελ Ουμ Αμέρ, γνωστός και ως Αγιος Ιλαρίωνας (4ος αιώνας μ.Χ.), ενώ και ιστορικές τοποθεσίες της εποχής των Μαμελούκων (13ος - 16ος αιώνας) και της οθωμανικής εποχής έχουν καταστραφεί.

Η 25χρονη απουσία της Φλέρυς Νταντωνάκη και το Εξκάλιμπερ του «Μεγάλου Ερωτικού»

 

Η γυναίκα που γεννήθηκε για να φανερώσει το αληθινό πρόσωπο των τραγουδιών, όπως έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις, τέτοιες μέρες πριν 25 χρόνια ολοκλήρωνε την υπαρξιακή της Οδύσσεια. Η Φλέρυ Νταντωνάκη κουράστηκε να ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα στον θάνατο και στη ζωή και στις 18 Ιουλίου 1998, μόλις 61 ετών, παραδόθηκε στον έρωτα του θανάτου. Στη σύντομη, δύσβατη και περιπετειώδη ζωή της δεν έγινε σκλάβα κανενός, ούτε της δόξας ούτε του χρήματος, έμαθε στην πράξη πως η γνώση κατακτιέται με βάσανα, δεν πίστεψε στους μύθους, που καταστρέφουν τον άνθρωπο, βεβαιώθηκε ότι δεν αγαπήθηκε πραγματικά από κανέναν άντρα και χρησιμοποίησε όλη της τη δύναμη για να ζωντανέψει την τέχνη της, ώσπου έγινε καύσιμό της. Μεγάλωσε σε οικογένεια που αγαπούσε και ζούσε από την τέχνη (ο μπαμπάς της ήταν κινηματογραφιστής), ονειρεύτηκε να γίνει μεγάλη ηθοποιός στην Αμερική, λάτρεψε την Ουμ Καλσούμ και παραδέχτηκε πως της ήταν πιο εύκολο να μιλάει απ' το να τραγουδάει. Ηταν μια παράξενη, ονειροπόλα καλόγρια, τρυφερή και οξύθυμη, ένα αερικό της μουσικής, ατίθαση, γενναία, πεισματάρα και απίστευτα τολμηρή. Ηταν η πρώτη καλλιτέχνις που τοποθετήθηκε δημοσίως στην αμερικανική τηλεόραση ενάντια στη χούντα, κατηγορώντας την αμερικανική κυβέρνηση για τον ρόλο της. Δυο μέρες μετά το πραξικόπημα, βρέθηκε στην εκπομπή «Merv Griffin Show», του NBC. Της ζήτησαν να τραγουδήσει. «Να τραγουδήσω;», απάντησε. «Ξέρετε τι έγινε στην πατρίδα μου; Της έκλεψαν την ελευθερία. Και φταίτε εσείς γι' αυτό!». Δέχτηκε να πει μόνο ένα τραγούδι, κι αυτό χωρίς τη συνοδεία ορχήστρας, και τότε ακούστηκαν στο αμερικανικό στούντιο οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου από τη «Ρωμιοσύνη», που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. Σχεδόν ούρλιαξε μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατές το «Σώπα, όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες», με τον κραδασμό της ασύγκριτης φωνής της να ισοδυναμεί με εκατοντάδες διαδηλώσεις και καταγγελίες μαζί. Ανικανοποίητη πάντα από τον εαυτό της, δοσμένη ολόκληρη στο κυνήγι της τελειότητας, συνήθιζε να λέει πως θα 'θελε να είναι «κλασική με την έννοια της μουσικής του Μάνου, επική με την έννοια του Μίκη και ερωτική με την έννοια του Σταύρου Ξαρχάκου!».

Δ. Κουτσούμπας: Το ΚΚΕ έχει προτεραιότητα τον πολιτισμό

 

ΘΕΑΤΡΟ «ΟΛΥΜΠΙΑ»

Συνεπήρε η Τρίτη Συμφωνία του Σοστακόβιτς (VIDEO - ΦΩΤΟ)

 

Την συναυλία παρακολούθησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας ο οποίος συνεχάρη τους συντελεστές

 

Την Τρίτη Συμφωνία (Της Πρωτομαγιάς) του σοβιετικού συνθέτη Ντμίτρι Σοστακόβιτς είχε την τύχη να απολαύσει το αθηναϊκό κοινό που παρευρέθηκε στο θέατρο Ολύμπια.

Η Συμφωνία παρουσιάστηκε σε πρώτη πανελλήνια εκτέλεση από την Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών σε μουσική διεύθυνση Βύρωνα Φιδετζή. Συμμετείχε η Χορωδία του δήμου Αθηναίων υπό τη διδασκαλία του Σταύρου Μπερή.

Ο μαέστρος Β. Φιδετζής ήταν ιδιαίτερα συγκινημένος, καθώς μετά από αυτή τη συναυλία έχει διευθύνει και τις 15 Συμφωνίες του κορυφαίου συνθέτη, Ντ. Σοστακόβιτς.

Και το κοινό επιφύλαξε μια θεαματική υποδοχή στο κορυφαίο αυτό έργο αλλά και τον σπουδαίο μαέστρο και τους μουσικούς της Φιλαρμόνια.

Βυθίσατε την τέχνη, λοιπόν;

 

Η εκδικητική μανία που έχει καταλάβει - χρόνια τώρα - τους κυβερνώντες για την εξόντωση των καλλιτεχνών, η κήρυξη ενός πολέμου και μάλιστα χωρίς προσχήματα, εναντίον των εργαζομένων στον πολιτισμό, η επιμονή για ιδρυματοποίηση της τέχνης, η απαξίωση των δημιουργών και όλων των μορφών έμπνευσης και δημιουργίας, που μέσα στους αιώνες βοήθησαν τον άνθρωπο να είναι λιγότερο υποδουλωμένος, είναι όσα δεν χωράει ανθρώπου νους (και) αυτήν την εποχή.

Οσοι και όσες έβαλαν την υπογραφή τους στο κατάπτυστο ΠΔ85, που υποβιβάζει τις σπουδές των Ανώτερων Καλλιτεχνικών Σχολών σε επίπεδο τελειοφοίτων Λυκείου, ΕΠΑΛ, ΙΕΚ και που στέλνει τόσους επαγγελματίες στο πυρ το εξώτερο, θα μπορούσαν άραγε να απαντήσουν, με επιχειρήματα, στο ερώτημα, γιατί άραγε ένα καθεστώς αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες με τόσο μένος, σαν να πρόκειται για επικίνδυνους εχθρούς που το επιβουλεύονται και γιατί τους έχει συνεχώς υπό διωγμό;

Θα μπορούσαν να μας πουν, γιατί προσβάλλουν επαγγελματικά και πνευματικά δικαιώματα δεκαετιών, γιατί επιστρέφουν σε λογικές του Μεσαίωνα, γιατί υποβαθμίζουν την καλλιτεχνική δημιουργία, για ποιον ακριβώς λόγο τα βάζουν με την τέχνη, που από την αρχή της ανθρωπότητας υπήρχε για να βοηθάει τους ανθρώπους να εκφράζονται και να επικοινωνούν, για να τους κάνει πιο ευαίσθητους, για να τους κάνει να ονειρεύονται, να συγκινούνται, να χαμογελούν, να σκέφτονται, να προβληματίζονται, να ημερεύουν;

Θα μου πείτε, βέβαια, πως πολύ συχνά τους έκανε και να επαναστατούν! Ωχ ...ναι, εδώ κάπως τα χαλάμε ε; Κακό πράγμα η επανάσταση και η ανατροπή του συστήματος. Εδώ που τα λέμε, είναι πολύ μεγάλη δύναμη ο πολιτισμός απέναντι στη βαρβαρότητα και ιδιαίτερα κάτω από τις σημερινές άδικες, εκμεταλλευτικές και απάνθρωπες συνθήκες.

40 χρόνια από τον Πρώτο Διαγωνισμό Εντεχνου Λαϊκού Τραγουδιού

 

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ - «ΟΔΗΓΗΤΗ» (16 - 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1982)

Ο πρωτοποριακός δίσκος 33 στροφών «14 Νέα Τραγούδια» που «κοκκίνισε» την ελληνική μουσική σκηνή

 

Ο κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος, κεντρικό πρόσωπο της κριτικής επιτροπής έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, που προκήρυξε, το 1982, η Οργανωτική Επιτροπή του 8ου Φεστιβάλ ΚΝΕ-«Οδηγητή». Δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» (20 Σεπτέμβρη 1977), με το αφηγηματικό ποίημα του «Τα παιδιά της ΚΝΕ», που διάβασε ο δημιουργός στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ (Αρχείο ΚΝΕ-«Οδηγητή»)

Σήμερα, γυρίζουμε σαράντα χρόνια πίσω, και εστιάζουμε στο 8ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», που απλώνεται από τις 16 έως τις 19 Σεπτέμβρη 1982, στο Αλσος Περιστερίου. Η δεύτερη μέρα του σφραγίζεται από τον θάνατο του μόλις 45χρονου λαϊκού τραγουδοποιού Μάνου Λοΐζου (22 Οκτώβρη 1937 - 17 Σεπτέμβρη 1982), που χάνει τη μάχη με τον καρκίνο, στη Μόσχα, όπου έχει ταξιδέψει για τη νοσηλεία του.

Πέντε χρόνια πριν από τον πρόωρο κι άδικο χαμό του, έχει μιλήσει στον «Ριζοσπάστη» (14 Σεπτέμβρη 1977) γι' αυτή την κορυφαία πολιτική - πολιτιστική έκφραση της Κομμουνιστικής Νεολαίας, η οποία διανύει την τρίτη χρονιά της:

«Πιστεύω ότι το Φεστιβάλ είναι αναγκαίο πάνω απ' όλα για πολιτικούς λόγους. Ο λαός και ιδιαίτερα οι νέοι έχουν υποχρέωση να γνωρίσουν σε βάθος την Ιστορία του ΚΚΕ και την πορεία του. Να μάθουν την Ιστορία του πιο βασανισμένου ελληνικού κόμματος.

»(...) Αλλος σημαντικός λόγος είναι το πολιτιστικό πανόραμα των προοδευτικών δημιουργών που το Φεστιβάλ μας δίνει την ευκαιρία να το καλύψουμε. Εξάλλου βλέπω ότι έχει μεγάλη σημασία η παρουσία ενός τόσο πολυπληθούς κοινού στο χώρο του (...), κάτι που συσφίγγει και στεριώνει νέες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων».

Με τη σκιά του Αιγυπτιώτη συνθέτη να πέφτει βαριά στους κομμουνιστές νεολαίους, η Οργανωτική Επιτροπή του Φεστιβάλ προκηρύσσει τρεις διαγωνισμούς, που δίνουν βήμα κυρίως σε νέους και νέες δημιουργούς: έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, ποιήματος - διηγήματος και θεατρικού έργου.

Παίρνουν μέρος 56 συνθέτες με 140 τραγούδια. Τελικώς επιλέγονται 38 από αυτά, που ακούγονται μπροστά σε πολυπληθές κι ενθουσιώδες κοινό, καθ' όλη τη διάρκεια του 8ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή». Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτά τα φυντάνια του μελοποιημένου στίχου δίνουν μουσική σε έργα ποιητών που έχουν περάσει από το καμίνι της Αντίστασης μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και των ασυμβίβαστων αγώνων υπέρ της Λαοκρατίας, όπως του Γιάννη Ρίτσου και του Νικηφόρου Βρεττάκου.

ΖΑΝ ΛΙΚ ΓΚΟΝΤΑΡ Οι Κάννες είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας, όπως όλα τα άλλα

 

Την παρέμβαση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών σχολίασε σκωπτικά ο μεγάλος σκηνοθέτης Ζαν Λικ Γκοντάρ.

Ο Ζελένσκι είπε μεταξύ άλλων ότι «Ο κόσμος χρειάζεται έναν νέο Τσάπλιν που θα αποδείξει σε εμάς ότι το σινεμά δεν είναι σιωπηλό. Χρειαζόμαστε ένα σινεμά που θα δείξει ότι κάθε φορά το τέλος θα είναι με την πλευρά της ελευθερίας», προκαλώντας την αντίδραση του Γκοντάρ, ο οποίος δήλωσε:

«Η παρέμβαση του Ζελένσκι στο φεστιβάλ των Καννών είναι προφανής, αν την εξετάσουμε από την άποψη αυτού που ονομάζεται "σκηνοθεσία": ένας κακός ηθοποιός, ένας επαγγελματίας κωμικός υπό το βλέμμα άλλων επαγγελματιών οικείων επαγγελμάτων. Νομίζω ότι έχω πει κάτι ανάλογο πριν από πολύ καιρό. Χρειάστηκε έτσι η σκηνοθεσία του νιοστού παγκόσμιου πολέμου και η απειλή μιας ακόμη καταστροφής για να μάθει ο κόσμος ότι οι Κάννες είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας, όπως όλα τα άλλα. Προπαγανδίζουν τη δυτική αισθητική...