Οι εικόνες από την εγκληματική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα με την αρπαγή του προέδρου της χώρας που στη συνέχεια μεταφέρεται ως λάφυρο ιμπεριαλιστικής ισχύος είναι «δείκτης» της σφοδρής σύγκρουσης που μαίνεται για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Αυτό ομολογείται πλέον από τους ίδιους τους μακελάρηδες. «Είναι το δικό μας ημισφαίριο». Αυτή είναι η έκφραση που επιστρατεύουν οι ΗΠΑ για να συνοδεύουν την ένταση της επιθετικότητάς τους κατά και των λαών της Αμερικής. Με κάθε αφορμή και «λεπτομέρεια» στέλνουν «μήνυμα» σε αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και κυρίως την Κίνα με την οποία μάχονται για την πρωτοκαθεδρία.
Από το «δεν είδαμε να δουλεύουν καλά τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας», που είπε ο υπουργός Πολέμου Χέγκσεθ για τις επιχειρήσεις αμερικανικών ελικοπτέρων πάνω από το Καράκας μέχρι ότι λίγες ώρες μετά την επίθεση στη Βενεζουέλα ο πρόεδρος των ΗΠΑ επέλεξε να προαναγγείλει νέα εγκλήματα. Είπε ότι θέλουν να «πάρουν» τη Γροιλανδία -επιβεβαιώνοντας εκ νέου την αντιπαράθεση και εντός του ευρωατλαντικού άξονα- εκτόξευσε νέες απειλές σε Κολομβία, Κούβα και Ιράν.
Για το αν ο βομβαρδισμός μιας χώρας λοιπόν και η «σύλληψη» ενός μη αρεστού προέδρου είναι σύμφωνη με το «διεθνές δίκαιο» και αν «δεν είναι πόλεμος εναντίον της Βενεζουέλας αλλά προστασία του αμερικανικού λαού από τα ναρκωτικά» έχουν απομείνει να μιλούν κάτι θλιβεροί απολογητές του σαρκίου της αστικής δημοκρατίας.
Ταυτόχρονα πολιτικοί «σκελετοί» και διάφορες καρικατούρες που αραδιάζουν αναλύσεις-αρλούμπες στο Χ και σε άλλα Social Media, επιχειρώντας να φέρουν στα μέτρα τους από τον Θουκυδίδη… ως τον Λένιν, επιχειρούν να δικαιολογήσουν τη μανιασμένη υποστήριξη κάθε ιμπεριαλιστικού εγκλήματος, τους συνεχόμενους «κουβάδες» που πηγαίνουν από τη στράτευση με ιμπεριαλιστικά μπλοκ δυνάμεων.
Πέρα από τις «φιοριτούρες» -που καθόλου ακίνδυνες δεν είναι στην προσπάθεια των αστών να συσκοτίσουν την πραγματική διάσταση των γεγονότων- τώρα που ήδη «μιλούν τα όπλα» ξεχωρίζει η προσπάθεια δικαιολόγησης της επικίνδυνης στάσης της κυβέρνησης και των κομμάτων της πολεμικής εμπλοκής στο όνομα του «ρεαλισμού» που επιβάλλουν οι «στρατηγικές συμμαχίες για την υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος».
Αυτό ήταν «βασικό» επιχείρημα και για τη στήριξη του σφαγέα Νετανιάχου και των ανοσιουργημάτων που διέπραξε εναντίον του ήρωα λαού της Παλαιστίνης.
Φυσικά, οι λυκοφιλίες της αστικής τάξης με «στρατηγικούς συμμάχους» οδηγούνται πολύ εύκολα σε αιματηρά στραπάτσα. Από το εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία για να λάβει στήριξη στη Μικρασιατική Εκστρατεία με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα μέχρι τους πρόσφατους συνεχόμενους «κουβάδες» με τη Λιβύη, τη στάση βασικών εταίρων της ΕΕ απέναντι στη ΝΑΤΟική Τουρκία, τις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας κλπ.
Το κύριο όμως είναι ότι ο εργαζόμενος λαός δεν έχει κανένα «κοινό συμφέρον» με τα κοινωνικά παράσιτα και τους αστούς πολιτικούς που υπερασπίζονται την εξουσία τους. Η στάση των αστών -του πιο δυναμικού τους τμήματος σε κάθε περίπτωση- καθορίζεται όχι από τη βαναυσότητα του εγκλήματος, από το ποιος και πού το διαπράττει. Αλλά από το τι προσδοκούν να κερδίσουν από τη μοιρασιά της λείας, από τις ιεραρχήσεις που κάνουν στην αντιπαράθεση με τους ανταγωνιστές τους.
Όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές, ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες και άλλοι όμιλοι έχουν να κερδίσουν πολλά από την ανοικοδόμηση στα συντρίμμια της Ουκρανίας. Οι ελληνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι ήδη «ανοικοδομούν» στη Λιβύη. Ελληνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι διείσδυσαν στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας μετά τις επεμβάσεις ΕΕ - ΝΑΤΟ. Έλληνες εφοπλιστές κερδίζουν από τη μεταφορά LNG, αλλά και ελληνικά «πράσινα» αρπαχτικά πλουτίζουν από την «Ελλάδα εξαγωγέα ρεύματος».
Από το «υποστηρίζουμε την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας» μέχρι το «δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για νομιμότητα» στη Βενεζουέλα και το «λελογισμένη απάντηση» του κράτους-κατακτητή Ισραήλ, όλα στον πυρήνα τους έχουν την υπεράσπιση της δυνατότητας αποκόμισης κέρδους για την ελληνική αστική τάξη την ώρα που ο λαός μπλέκει σε μεγάλους κινδύνους.
Ταυτόχρονα, επιχειρείται πολύπλευρα να καλλιεργηθεί σε ευρύτερα τμήματα του λαού ότι «όλα είναι κανονισμένα», «αυτοί είναι πανίσχυροι», «όποιος δεν υπακούει, θα εξοντώνεται» κ.λπ.
Είναι ενδεικτικά για παράδειγμα τα ρεπορτάζ για τη «θρυλική δύναμη Delta» που άρπαξε τον Μαδούρο, τις «μυστικές υπηρεσίες που είχαν διεισδύσει στο στενό πυρήνα του καθεστώτος», «τα σύγχρονα όπλα που εξολόθρευσαν ρωσικά συστήματα αεράμυνας», την περιγραφή του Τραμπ για το πώς ο Μαδούρο παραδόθηκε αμέσως φοβούμενος τη βία των ειδικών δυνάμεων που τον «συνέλαβαν».
Οι ιμπεριαλιστές δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουν επίδειξη δύναμης ενόψει του γενικευμένου μακελειού. Η Ιστορία έχει γραφτεί και διδάσκει.
Μπορεί τα ναζιστικά στρατεύματα να έκαναν περιπάτους στη Γαλλία, να ποδοπάτησαν την περίφημη γραμμή Μαζινό, να πετούσαν τους Άγγλους στη θάλασσα στη Δουνκέρκη και να είχαν χτίσει το αφήγημα του «αήττητου». Έφαγαν τα μούτρα τους όμως μπροστά στα λαϊκά, απελευθερωτικά, ένοπλα κινήματα και τον Κόκκινο Στρατό.
Η επίδειξη δύναμης από μεριάς τους εμπεριέχει και την αδυναμία τους. Η ωμότητα και η βαρβαρότητα του ιμπεριαλιστικού πολέμου φέρνει μαζί της και την εργατική - λαϊκή αφύπνιση, που με τους κομμουνιστές μπροστά, μπορεί να γίνει δύναμη ανατροπής του συστήματος. Οι λαοί έχουν τη δύναμη να γίνουν πρωταγωνιστές των εξελίξεων σε κάθε περίπτωση, με σημαία τα δικά τους συμφέροντα κόντρα στα συμφέροντα της δικής τους αστικής τάξης. Με τη δική τους οργάνωση χωρίς να περιμένουν ιμπεριαλιστές «σωτήρες» μπορούν να εκμεταλλευτούν τις εκτεταμένες ρωγμές που εμφανίζονται και μέσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και στις αστικές τάξεις κάθε χώρας.
Η Ιστορία θυμάται αυτούς που αψήφησαν τον ρεαλισμό της υποταγής και ακολούθησαν τον ρεαλισμό της τόλμης για να βγει νικητής ο λαός, τον ρεαλισμό της σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου