29/12/1977 O Τσάπλιν πέθανε - Ζήτω ο Σαρλώ

 

 

 

Στα 88 χρόνια, και αφού είχε να γυρίσει ταινία εδώ και έντεκα χρόνια, ο Τσάρλυ Τσάπλιν, από τους πιο καταξιωμένους καλλιτέχνες του αιώνα μας, ο άνθρωπος που «έκανε τους μικρούς και τους μεγάλους να γελάνε» και συγχρόνως να στέκονται με περίσκεψη στην τραγική αποκάλυψη μιας κοινωνίας όλο αντιφάσεις, πέθανε ανήμερα τα Χριστούγεννα, τα ξημερώματα στο σπίτι του στην Ελβετία. Η Ευρώπη ήταν και η τελευταία κατοικία αυτής της μεγαλοφυΐας, αφού η χώρα, που δημιούργησε το μεγαλύτερο σχεδόν μέρος του ανεπανάληπτου έργου του, δεν ανέχτηκε το κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο των ταινιών του, την κριτική που άσκησε με οξύτητα και με το εκπληκτικό του χιούμορ ο Σαρλώ, ενάντια στην καταπίεση, στην εκμετάλλευση, στην αθλιότητα, την υποκρισία και τον μιλιταρισμό (...)

Το οδοιπορικό αυτού του ανθρώπου, του καλλιτέχνη, που οι ικανότητές του, τα έργα του και η ζωή του θα παραμείνουν τα αιώνια σύμβολα του ανθρώπινου κινηματογράφου, άρχισε σαν μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς στις 16 Απρίλη του 1889, όταν ο Τσάπλιν γεννήθηκε από καλλιτέχνες γονείς. Σε ηλικία πέντε χρονών βρέθηκε ορφανός από πατέρα και με την άρρωστη μητέρα του βυθίστηκαν σε μια απελπιστική φτώχια. Τα παιδικά χρόνια του Τσάπλιν θα σημαδέψουν στο σύνολο σχεδόν του έργου του που το μήνυμά του είναι ένα ανελέητο κατηγορώ ενάντια σ' όλες τις πτυχές της κοινωνίας της εκμετάλλευσης, του πολέμου, της αδικίας, της στέρησης και της φτώχιας.

22/12/1933 Η υπέροχη απολογία του σ. Ντιμιτρώφ: «Βρίσκομαι μπροστά στο δικαστήριο αθώος και υπερασπίζομαι τον εαυτό μου σαν κομμουνιστής»

 

ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ, Δεκέμβρης (Εκτακτη υπηρεσία του «Ριζοσπάστη»).-

Οταν ο σ. Ντιμιτρώφ παίρνει το λόγο για να υπερασπιστεί, δημιουργείται μια απόλυτη σιγή σ' όλη την αίθουσα. Πρώτ' απ' όλα πιστοποιεί ο σ. Ντιμιτρώφ ότι στους επαναστάτες κατηγορούμενους αφαιρέθηκε η δυνατότητα να υπερασπιστούν. Ο ίδιος όμως χρησιμοποίησε όλες τις δυνατότητες για να υπερασπιστεί. Οσον αφορά το ότι δεν δέχτηκε να τον υπερασπίσει ο Ταϊχέρτ, τονίζει ότι δεν έχει εμπιστοσύνη σ' ένα συνήγορο μέσα στις σημερινές συνθήκες της Γερμανίας. (...) Συνεχίζοντας λέγει: «Βρίσκομαι μπροστά στο δικαστήριο αθώος και υπερασπίζομαι σαν προλετάριος επαναστάτης, σαν κομμουνιστής. Γι' αυτό η γλώσσα που χρησιμοποίησα ήταν σκληρή. Αν δε με κατηγόρησαν γι' αυτό ότι τα λεγόμενά μου επέδρασαν προπαγανδιστικά δεν έχω παρά ν' απαντήσω ότι: Ο σκοπός μου ήταν να αποδείξω, ότι ούτε εμείς οι τρεις οι Βούλγαροι ούτε ο Τόργκλερ έχουμε καμμιά σχέση με τον εμπρησμό και ότι οι κομμουνιστές γενικά δεν έχουν καμμιά σχέση με το έγκλημα αυτό. Παρακάτω λέγει ότι ούτε στη Βουλγαρία ούτε στις άλλες χώρες δεν πιστεύουν στην ενοχή τους (...)

Οσον αφορά την κατηγορία ότι οι κομμουνιστές, επειδή ήξεραν ότι θα τεθούν εκτός νόμου προσπάθησαν να παίξουν το τελευταίο τους παιχνίδι, λέγει ότι δεν είναι λογικό. Σε άλλες χώρες όπου τα ΚΚ είναι απαγορευμένα δουλεύουν παράνομα όπως στην Ιταλία, Βουλγαρία, Πολωνία κλπ. Επίσης και στην πρώην Ρωσσία αναγκάζονταν οι επαναστατικές Οργανώσεις να δουλεύουν παράνομα. Μα το 1917 κάμαν εκεί οι εργάτες την επανάσταση. Οταν δε ο σ. Ντιμιτρώφ παρατήρησε ότι το ΚΚΓ είναι ένα τμήμα του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κόμματος, που κυριαρχεί κιόλας σ' ένα έκτο του κόσμου ο εισαγγελέας τον κατηγόρησε ότι κάνει πάλι κομμουνιστική προπαγάνδα. Κι ο σ. Ντιμιτρώφ απάντησε: «Οχι, πιστοποιώ μόνο γεγονότα» (...)

Τελικά ζητεί ο Ντιμιτρώφ όχι αθώωση εξ αιτίας έλλειψης αποδείξεων - όπως ζήτησε ο εισαγγελέας - μα ρητή πιστοποίηση της αθωότητας τους (...)

1/12/1979 Σπίτι του Κόμματος και της εργατιάς

 

Αρχίζει σήμερα σ' ολόκληρη τη χώρα η δίμηνη οικονομική εξόρμηση για το χτίσιμο των γραφείων του ΚΚΕ. Η προκήρυξη της εξόρμησης έγινε δεκτή με αισθήματα χαράς και βαθιάς ικανοποίησης από τα μέλη, τους φίλους και τους οπαδούς του ΚΚΕ, της ΚΝΕ, καθώς και από τις πλατιές μάζες των εργαζόμενων της χώρας μας.

Με την απόχτηση δικών του γραφείων, το ΚΚΕ θα εξασφαλίσει μεγαλύτερες δυνατότητες για την ανάπτυξη της πολύμορφης δραστηριότητάς του, για την καλύτερη οργάνωση και το συντονισμό του όλου έργου του, ταγμένο αταλάντευτα στην υπηρεσία του λαού και του τόπου. Και όσο μεγαλύτερες δυνατότητες ανάπτυξης της δράσης του θα έχει το ΚΚΕ, τόσο πιο αποφασιστική θα είναι η παρέμβασή του στις μελλοντικές εξελίξεις (...)

Οι Ελληνες εργαζόμενοι βλέπουν στο πρόσωπο του ΚΚΕ τον ανιδιοτελή συμπαραστάτη των σκληρών αγώνων τους, γι' αυτό και το περιβάλλουν με αγάπη και εμπιστοσύνη. Μα και το ΚΚΕ, όσες φορές βρέθηκε σε ανάγκη, στους εργαζόμενους αποτάθηκε, ζητώντας τη συνεισφορά τους. Κι αυτή υπήρξε πάντα απλόχερη και γενναιόδωρη, όπως απόδειξαν οι εξορμήσεις για τις βουλευτικές εκλογές του 1977 και ιδιαίτερα για το 10ο Συνέδριο.

Στους εργαζόμενους, σ' όλους τους δημοκράτες απευθύνεται και σήμερα το ΚΚΕ, για να συνδράμουν στην προσπάθειά του να αποκτήσει το δικό του κτίριο. Που, στην πραγματικότητα, θα 'ναι το σπίτι της εργατιάς, όλων των εργαζομένων.