Ο κόσμος δικαίως πλέον χαρακτηρίζεται ως κόσμος που φλέγεται: Πολεμικές συγκρούσεις, παρασκηνιακές ζυμώσεις, πολεμικά ανακοινωθέντα, εξοπλισμοί, διαμόρφωση των ισορροπιών με στρατιωτικά μέσα, πυρετώδεις προετοιμασίες της μεγάλης μάχης, που έρχεται και φυσικά -μέσα στο πλαίσιο που διαμορφώνουν τα παραπάνω- πρωτοφανείς για την εποχή μας καταστάσεις που αναδεικνύουν το μέγεθος του κυνισμού και του αδίστακτου προσώπου του ιμπεριαλισμού.
Γι’ αυτό και την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, με τη στρατιωτική επιχείρηση σύλληψης και μεταφοράς του εκλεγμένου προέδρου της, Ν. Μαδούρο, ακολούθησαν απειλές, προειδοποιήσεις και ένα σαφές και ανερυθρίαστο μήνυμα ότι θα υπάρξει και συνέχεια. Η υπεράσπιση μάλιστα αυτής της τρομοκρατικής ενέργειας από πλήθος «συμμάχων» του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ, όπως της ελληνικής κυβέρνησης, που δεν δίστασε να υπερασπιστεί με ελλεινό θράσος τη στρατηγική Τραμπ, μαρτυρά ότι είμαστε μπροστά σε μία σειρά γεγονότων που η σύγκρουση των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα θα φέρει ακόμα μεγαλύτερη ένταση και κλιμάκωση των συγκρούσεων.
Κατακλυζόμαστε από παράφρονες ηγέτες;
Ταυτόχρονα, όμως, διανύουμε και μία εποχή που όλοι εκείνοι που μιλούσαν για παράφρονες ηγέτες, για αρχηγούς κρατών που έχουν σχιζοφρένεια και άλλες τέτοιες νηπιακού και απολίτικου τύπου αναλύσεις νομίζουν ότι επιβεβαιώνονται. Κι αυτό δεν είναι μία αντίφαση, αλλά ακόμα μία απόδειξη πως όταν αποσυνθέτεις από τη σκέψη και την κριτική σου τον καπιταλισμό, τις οικονομικές σχέσεις και την ιστορική συγκυρία της εποχής, γίνεσαι χωρίς να το καταλάβεις υπερασπιστής του συστήματος της εκμετάλλευσης με σαθρή μάλιστα υπόσταση. Γιατί όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας δεν εκφράζουν την παραφροσύνη κάποιων ηγετών, αλλά την ίδια την εποχή του ιμπεριαλισμού, που έχει βρει τους κατάλληλους εκπροσώπους, για να βυθίσουν τα χέρια τους στη λάσπη και το αίμα και να κυλήσουν την ανθρωπότητα στον όλεθρο. Όχι γιατί χρήζουν ψυχιατρικής εκτίμησης, αλλά γιατί αυτό επιβάλλει η εποχή του ιμπεριαλισμού, μία εποχή ολοκληρωτικής επικράτησης των μονοπωλίων, της μάχης των κερδών και του μοιράσματος της πίτας.
Παράλυση και φόβος ή οργάνωση για την ανατροπή;
Είναι αλήθεια ότι τέτοιου είδους γεγονότα, ιστορικής διάστασης, που προμηνύουν μία κατακλυσμιαία καταιγίδα στις ισορροπίες κυριαρχίας του πλανήτη, προκαλούν δέος και αγωνία για το αύριο. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που επηρεάζει πλατιά τμήματα του λαού και της νέας γενιάς, που δικαίως εκφράζουν την ανησυχία τους για τις εξελίξεις. Μάλιστα, η ταχύτητα των εξελίξεων, των αλλαγών, μπορεί να οδηγεί και σε παράλυση, σε φόβο, σε καθήλωση. Άλλωστε, η στωική αναμονή των γεγονότων και η παθητικότητα είναι τα χαρακτηριστικά που ποτίζει συνεχώς το σύστημα, διαμορφώνοντας τους ανθρώπους.
Όμως, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Το πραγματικό δίλημμα, που διαμορφώνεται καθημερινά, στους λαούς: Θα μείνουμε στο ίδιο έργο θεατές ή θα γίνουμε πρωταγωνιστές στη δική μας ζωή; Θα γίνουμε πιόνια στους σχεδιασμούς τους ή θα κάνουμε το δικό μας σχέδιο μάχης;
Όταν δεν ακολουθείς τις σειρήνες της «εθνικής ενότητας» και της «υπεύθυνης στάσης», που πάντα καλεί τον λαό να σιωπήσει για να πολεμήσει για ξένα συμφέροντα, όταν δεν προσκυνάς ξένες σημαίες και δεν ταυτίζεσαι με τα παράσιτα, τις αστικές τάξεις των χωρών (κάποιες φορές κάτω από έναν ψευδεπίγραφο μανδύα «αντιιμπεριαλιστή» που επιλέγει όμως ιμπεριαλιστή), τότε αρχίζει να διαμορφώνεται το πραγματικό περιεχόμενο της αγωνιστικής στάσης ζωής και δράσης. Εκεί που η συνειδητή επιλογή της σύγκρουσης με το σύστημα γίνεται πράξη, καθημερινή, συλλογική, οργανωμένη. Και αυτή η επιλογή μεταμορφώνει τον φόβο σε θάρρος και την αγωνία σε ακατανίκητη διάθεση για αγώνα.
Γιατί η προετοιμασία για όλες τις συνθήκες δεν είναι προσαρμογή στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, δεν είναι αποδοχή της μοιρολατρίας και της λογικής «δε γίνεται αλλιώς». Είναι προετοιμασία για την όξυνση της ταξικής πάλης, είναι η ικανότητα να φωτίζεις στον λαό τον πραγματικό χαρακτήρα, την πραγματική αιτία των εξελίξεων, να σπας τον φόβο, να μετατρέπεις την αγωνία σε δύναμη δράσης. Να εξηγείς ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων, παρά μόνο νέα δεινά, αίμα και καταστροφή.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη, ιστορική ευθύνη αλλά και η αισιοδοξία. Γιατί μέσα σε αυτές τις συνθήκες, μέσα στη φωτιά των αντιθέσεων, πλάθονται τα υλικά των νέων επαναστατών. Πλάθονται μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα Πανεπιστήμια, στα σχολεία, στους δρόμους του αγώνα. Εκεί που ο λαός δοκιμάζει τη δύναμή του, εκεί που καταλαβαίνει στην πράξη ότι τίποτα δε χαρίζεται και όλα κατακτιούνται. Εξάλλου, τα καλέσματα της ιστορίας μέσα από τις πιο αντίξοες συνθήκες αρχίζουν να κοχλάζουν, η φωτιά της σύγκρουσης τα κάνει επίκαιρα και επιτακτικά. Η ρευστή κατάσταση της ιστορίας τα σφυρηλατεί και τα ατσαλώνει ώστε να διαμορφώσουν τον νέο κόσμο του αύριο.
Η ιστορία δεν κινείται αυτόματα, ούτε γράφεται από τους «ισχυρούς». Γράφεται όταν ο λαός αποφασίζει να μπει στο προσκήνιο, όταν οργανώνεται, όταν συγκρούεται με τα συμφέροντα που τον καταπιέζουν. Και σήμερα -περισσότερο από ποτέ- υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις ο λαός να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Να μη στοιχηθεί πίσω από καμία ιμπεριαλιστική σημαία, να μην αποδεχτεί καμία θυσία για τα κέρδη των λίγων, να σηκώσει το κεφάλι και να διεκδικήσει τη ζωή που του ανήκει.
Έτσι, ακόμα και όταν οι ιμπεριαλιστές δείχνουν πανίσχυροι, αποφασισμένοι και αδίστακτοι, υπάρχει η δύναμη που δεν μπορούν να νικήσουν.
«Κόμμα είναι το συνειδητό, το πρωτοπόρο τμήμα της τάξης, η πρωτοπορία της. Η δύναμη της πρωτοπορίας αυτής είναι δέκα, εκατό και πάνω φορές μεγαλύτερη από την αριθμητική της δύναμη. Μπορεί να γίνει αυτό; Μπορεί η δύναμη των εκατό να ξεπεράσει των χιλίων; Μπορεί να την ξεπεράσει, όταν οι εκατό είναι οργανωμένοι. Η οργάνωση δεκαπλασιάζει τις δυνάμεις» (Β.Ι. Λένιν).
Η αισιοδοξία των κομμουνιστών δεν πηγάζει από αυταπάτες, αλλά από τη γνώση της ιστορικής αναγκαιότητας. Από την εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Από τη βεβαιότητα ότι όσο ο κόσμος του καπιταλισμού σαπίζει και γίνεται πιο επιθετικός, τόσο ωριμάζουν και οι όροι για την ανατροπή του, τόσο έρχονται στο προσκήνιο οι αντιφάσεις τους, οι αντιθέσεις τους, δηλαδή η εγγενής μεγάλη αδυναμία του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η ανατροπή δε θα έρθει ως φυσικό φαινόμενο, αλλά ως αποτέλεσμα συνειδητής, μαχητικής, οργανωμένης λαϊκής δράσης.Αυτός είναι ο δρόμος. Δύσκολος, συγκρουσιακός, αλλά ο μόνος που οδηγεί μπροστά. Και σε αυτόν τον δρόμο, ο λαός δεν είναι θεατής των εξελίξεων, είναι ο πρωταγωνιστής με το ΚΚΕ μπροστά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου