RIZOSPASTIS |
το 'να του πόδι μες στο λάκκο, τ' άλλο απόξω,
πασκίζει αντάμα του να σύρει όλα τα βρέφη:
άμα πεθάνει ο Χάρος, πώς θα ζήσει ο αφέντης;»
Κ. Βάρναλης, «Ελεύθερος κόσμος»
Τώρα το σύστημα ανεβάζει το έργο «κάθαρση»... «Κυνηγάει» κάθε «πιπεράτη» λεπτομέρεια στα στενά και βρώμικα σοκάκια, στους «υπεράκτιους παραδείσους» και λοιπούς οίκους ανοχής, βομβαρδίζει με ειδήσεις και «ντοκουμέντα» κατά ριπάς, καθαρίζει «λογαριασμούς».
Θάβει κάτω από τόνους χαρτούρας και ντοκουμέντων την απλή αλήθεια: Τα αρχεία της φρίκης είναι το «ημερολόγιο» ενός κοινωνικού συστήματος της φρίκης. Λέγεται καπιταλισμός και έχει για θεμέλιο το πιο αποτρόπαιο έγκλημα όλων, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ενα σύστημα που έχει σαπίσει προ πολλού και έχει έρθει η ώρα η πάλη των λαών να το στείλει στη χωματερή της Ιστορίας.
Οσοι ψάχνουν τον ένοχο, εκεί θα τον βρουν και όχι στο αστυνομικό δελτίο. Ο αγώνας για το κέρδος, που πάει να πει ο αγώνας για να φτηνύνει η εργατική δύναμη - εμπόρευμα, δεν έχει όρια και «φρένο». Η κούρσα, που ορίζει κάθε «κύτταρο» αυτού του συστήματος, τσαλαπατάει κάθε νόμο και κάθε φραγμό, δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα.
Πριν βάλουν τους ανθρώπους γονατιστούς να παριστάνουν τα «τραπεζάκια» στα σαλόνια των «Επστιν», οι καλεσμένοι τους, οι «αξιοσέβαστοι» καπιταλιστές, βάζουν τους εργαζόμενους «νόμιμα» και «ηθικά» να δουλεύουν ήλιο με ήλιο για να μεγαλώνουν το βουνό απ' τα κέρδη τους. Κοινωνικά παράσιτα, που δεν ξέρουν ούτε κατά πού πέφτουν οι επιχειρήσεις, τα ομόλογα και οι μετοχές που τα ορίζουν.
Πριν τα κυκλώματα σπρώξουν τα ανήλικα θύματά τους στις αρρωστημένες ορέξεις των «αξιοσέβαστων» πελατών τους, είναι η αχόρταγη όρεξή τους για κέρδη, οι πόλεμοι και οι επεμβάσεις τους, οι γενοκτονίες των «στρατηγικών συμμάχων» τους, η φτώχεια και η εξαθλίωση που τα ξεριζώνει απ' τους τόπους τους και τα ρίχνει στα βρώμικα δίχτυα τους.
Ο εκφυλισμός, η παρακμή, η λατρεία του «θεού» του χρήματος, οι αντιδραστικές θεωρίες περί «αυτοδιάθεσης» του σώματος - εμπόρευμα, δεν είναι «παρά φύσει», αλλά η ίδια η φύση της κυρίαρχης ιδεολογίας, που περιφρουρεί την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και το «δικαίωμα» στην εκμετάλλευση όχι λιγότερο από τον αστικό νόμο και το κράτος του κεφαλαίου.
Τον έχουν στήσει κράτος - κεφάλαιο με προδιαγραφές Ευρωπαϊκής Ενωσης και μπροστάρηδες τη σάπια σοσιαλδημοκρατία. Σωματεία - σφραγίδες και εργαζόμενοι - φαντάσματα, που συντηρούνται και με κρατικό - ευρωπαϊκό χρήμα ως μηχανισμός αναπαραγωγής του εργατοπατερισμού. Ενας καλοκουρδισμένος «νόμιμος» μηχανισμός εξαγοράς και υποταγής των εργαζομένων, ένας κρίκος στη βαριά αλυσίδα της ταξικής ειρήνης, για να κρατάνε τους εργαζόμενους σφιχτοδεμένους στα «θέλω» του κεφαλαίου.
Κρίκοι της ίδιας βαριάς αλυσίδας οι νόμοι που βγάζουν παράνομες 9 στις 10 απεργίες, οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για να ψηφίζουν οι εργοδότες, τα ΜΑΤ για να διεξάγουν νόθα συνέδρια, η παράδοση των εισφορών των εργαζομένων στα χέρια τους για να εκβιάζουν τα σωματεία, οι «κοινωνικές συμφωνίες» με τους ελεγχόμενους εργατοπατέρες για την καθήλωση των μισθών και οι αντεργατικοί νόμοι έντασης της εκμετάλλευσης, οι «σκέψεις» για νέες κρατικές παρεμβάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, που χτυπούν την οργάνωση των εργαζομένων στο όνομα του «αποστήματος που πρέπει να σπάσει».
Το πραγματικό απόστημα όμως είναι η πολιτική τους, που θωρακίζει με όλα τα μέσα τα καπιταλιστικά κέρδη. Αυτήν την πολιτική, το «σκάνδαλο των σκανδάλων», υπηρετεί ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, η πέμπτη φάλαγγα του κεφαλαίου μέσα στο κίνημα των εργαζομένων. Αυτό το απόστημα πρέπει να σπάσουν οι εργαζόμενοι με την οργάνωση και τον αγώνα τους.
Η πολεμική προετοιμασία επιταχύνεται, οι ιμπεριαλιστές ακονίζουν μαχαίρια και γραμμές παραγωγής για να ρίξουν τους λαούς σε άλλο ένα ιμπεριαλιστικό μακελειό «για τ' αφέντη το φαΐ». Οι ιστορίες - αυτές και άλλες - θα πολλαπλασιάζονται, οι «ντουντούκες» θα δυναμώνουν με στόχο να στοιχηθεί ο λαός στα βρώμικα σχέδιά τους, να αποκτήσει «κουλτούρα φέρετρου», να δεχτεί τις θυσίες αλλά και τα παζάρια των ιμπεριαλιστών στις πλάτες του.
Να συνηθίσει ως «καθημερινότητα» και «φυσιολογικό» να πνίγουν και να δολοφονούν μετανάστες στο Αιγαίο, να αποδεχτεί με την ...προοδευτική κάλυψη και της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας των ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών το «νόμιμο» δουλεμπόριο για δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε τρίτες χώρες με τη βούλα της ΕΕ.
Εκεί, στις προβλήτες, 6 του Φλεβάρη, που οι γερανοί μένουν ακούνητοι και οι εργάτες με τα πορτοκαλί μπουφάν ξεκαθαρίζουν πως «δεν δουλεύουμε για τους πολέμους των εκμεταλλευτών». Εκεί, στους άλλους γερανούς, στην Ταγγέρη και στο Μπιλμπάο, στη Μασσαλία και στο Παλέρμο, στην Τεργέστη και στην Αττάλεια, που φτάνει το μήνυμα και λάμπει η διεθνιστική αλληλεγγύη, απέναντι στο σκοτάδι του εθνικισμού και του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου.
Στην Ελευσίνα την ίδια μέρα, εκεί που κάποιος παλιότερος βλέπει μια εικόνα βγαλμένη από δεκαετίες πριν, κουνάει το κεφάλι και μουρμουράει πως «κάτι αλλάζει στους μεγάλους χώρους δουλειάς», στα ναυπηγεία και στα διυλιστήρια, στις αποθήκες και τις βιομηχανίες.
Εκεί όπου στις 3 Φλεβάρη, σε κάποιο μπισκοτάδικο σαν αυτό που βάφτηκε με το αίμα των πέντε εργατριών, βλέπεις μετά από χρόνια μια ομάδα απεργών, κι άλλη μια στο δίπλα, κι άλλους δυο παραδίπλα. Ο σπόρος είναι εκεί και θα καρπίσει. Στη Χίο και στη Μανωλάδα, εκεί που ο λαός δεν συνηθίζει στη φρίκη. Εκεί που τα συνδικάτα δείχνουν τον δρόμο του κοινού αγώνα Ελλήνων και μεταναστών εργατών απέναντι στον κοινό εχθρό.
Εκεί και το περασμένο Σαββατοκύριακο, στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, οι εκπρόσωποι των ζωντανών συνδικαλιστικών δυνάμεων να μεταφέρουν πολύτιμη πείρα αγώνα, διεκδίκησης, σύγκρουσης με την εργοδοσία και τους βαλτούς της στο συνδικαλιστικό κίνημα, που θέλανε συνέδριο - παρωδία. Εκεί για να γίνει πράξη η αλλαγή σελίδας, να περάσει το μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας στα χέρια των εργατών.
Εκεί και οι χιλιάδες την Παρασκευή, την ώρα που κυβέρνηση και αστικά κόμματα λιβάνιζαν τη σαπίλα του κοινωνικοεταιρισμού, να στέλνουν μήνυμα πως το νομοσχέδιο - ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις απορρίπτεται. Να στέκονται στο πλευρό των βιοπαλαιστών αγροτών που έστησαν το μπλόκο επιβίωσης στην καρδιά της Αθήνας.
Και ξανά σε λίγες μέρες, εκεί στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, για την υπόσχεση που δώσαμε πως το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί, πως είναι ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
Αυτός ο αγώνας μπορεί να αποκτήσει αντοχή και διάρκεια, προοπτική και διέξοδο όταν μπολιαστεί με το πραγματικά νέο, τη ριζοσπαστική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ. Εκεί είναι το νέο που ψάχνουν όλοι όσοι με απέχθεια κρατάνε τη μύτη τους από τη βρώμα ενός συστήματος σε αποσύνθεση.
Γιατί αυτό που εξυψώνει είναι η συνειδητή πάλη για τη νέα κοινωνία, τον σοσιαλισμό, που είναι αναγκαίος και επίκαιρος, που ξεπροβάλλει μέσα απ' όλες τις κακοφορμισμένες πληγές του σάπιου καπιταλισμού. Εξυψώνει την εργατική τάξη, γιατί τη βλέπει όχι όπως είναι κάτω από την μπότα του κεφαλαίου και όπως τη θέλουν οι καπιταλιστές, εξαχρειωμένη, «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση» του σάπιου συστήματός τους, αλλά ως τον παραγωγό όλου του πλούτου, τάξη πλασμένη για τα μεγαλύτερα και τα υψηλότερα, ικανή να μεγαλουργήσει όταν πάρει στα χέρια της την εξουσία.
Η ζωή στον οργανωμένο, συλλογικό, σκληρό αγώνα γι' αυτήν τη νέα κοινωνία καλλιεργεί άλλες αξίες, διαπαιδαγωγεί, βάζει το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Ετσι εξυψώνει την προσωπικότητα, δίνει νόημα στην άδεια ζωή που προορίζει το σύστημα για τον λαό: Οι εκατοντάδες απολυμένοι κομμουνιστές, οι εργάτες, αγρότες, φοιτητές που σέρνονται στα αστικά δικαστήρια επειδή σήκωσαν ανάστημα στην εκμετάλλευση και στην εμπλοκή, αυτοί που αρνήθηκαν όσους τους «κλείσαν το μάτι», αποτελούν ζωντανή απόδειξη.
Σε αυτήν την απέραντη, αλλά εντελώς συγκεκριμένη ιστορικά επιδίωξη στοχεύει αντικειμενικά ο σημερινός αγώνας και ο "επαναστατικός οργανωμένος τρόπος ζωής" των κομμουνιστών, σε αυτά τα θεμέλια στηρίζονται και οι θέσεις και οι τελικές αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου μας. Ετσι έχουμε μάθει εμείς να παλεύουμε και να πολεμάμε: "για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι"».
*Σαντάρδο = Ο ιστός της σημαίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου