ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΕΝΑ ΓΥΑΛΙΣΤΕΡΟ ΕΠΙΧΡΙΣΜΑ

 

Κι επειδή «Είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού», το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού καταπιεσμένο από την εκμετάλλευση και προσβλέποντας σε βελτίωσή του τρέχει πίσω από σωτήρες, εντοπίζει, όπου υποδεικνύεται, ανθρώπινα δικαιώματα, κινητοποιείται σε καθοδηγούμενα πεδία. Η κυρίαρχη τάξη εφαρμόζει παντού κανόνες μάρκετινγκ κι αυτό που δεκαετίες τώρα έχει καταφέρει είναι όχι μόνο να κερδίζει κοινό για εμπορεύματα ψυχαγωγίας, αλλά  και να  τα μετατρέπει όλα σε εμπορεύματα ψυχαγωγίας.  Η κυρίαρχη ιδεολογία δεν παρουσιάζεται σαν προπαγάνδα, έχει καταλήξει εσωτερικευμένη πραγματικότητα. Ακόμα κι αν είναι αποκομμένη από τη βιωμένη πραγματικότητα, εμφανίζεται έτσι που με κάποιο τρόπο να σαγηνεύει και να παρασύρει. Γι΄ αυτό και τις περισσότερες φορές, όταν αντιδράσεις και κινητοποιήσεις δεν εντάσσονται στη γενικότερη σύγκρουση ενάντια στην κυρίαρχη τάξη που εκμεταλλεύεται κόπο και εργασία, ενάντια σ’ ένα σύστημα που καταληστεύει για το κέρδος, τότε ο κίνδυνος να εκμεταλλευτεί  η άρχουσα τάξη προς όφελός της κι αυτές τις δράσεις είναι ορατός.

 

         Το σύστημα δεν κουράζεται να χρησιμοποιεί μια γλώσσα δελεαστική που ο όρος δημοκρατία και τα παράγωγά της κυριαρχούν. Την απολυμαίνει όμως κι αυτή, προσφέροντας μια ακίνδυνη εκδοχή που δεν θα απειλεί καθόλου το καπιταλιστικό σύστημα. Δηλ.  το δικαίωμα του καπιταλιστή να εκμεταλλεύεται θα πρέπει να μένει ανέγγιχτο. Καταφέρνει όμως με την επίκληση στη δημοκρατία να κρατά τους πληθυσμούς μέσα στα καπιταλιστικά κιγκλιδώματα, χωρίς να τον αμφισβητούν, το πολύ να ζητούν κάποιες βελτιώσεις. Χωρίς ν’ αναρωτιούνται για ποιον είναι η δημοκρατία υπό τον καπιταλισμό, τη στιγμή που οι νόμοι και οι θεσμοί της υπηρετούν την άρχουσα τάξη και προστατεύουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων, προς όφελος των καπιταλιστών. 

Διαρκές έγκλημα με τη βούλα της ΕΕ

 

Το πρόσφατο θανατηφόρο περιστατικό στον ισπανικό σιδηρόδρομο, με τους δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, έρχεται να προστεθεί σε έναν μακρύ κατάλογο προδιαγεγραμμένων εγκλημάτων, όπως των Τεμπών και δεκάδων ακόμη, που σημειώνονται κατά καιρούς σε όλη την Ευρώπη, με τον υπεύθυνο να είναι πάντα ο ίδιος: Η ευρωενωσιακή «κανονικότητα» της κατάτμησης και «απελευθέρωσης» του σιδηροδρόμου στο κυνήγι του κέρδους, την οποία έχουν στηρίξει όλα τα αστικά κόμματα - χειροκροτητές των βαθιά αντιλαϊκών σχεδιασμών της καπιταλιστικής ένωσης.

***

Πιο συγκεκριμένα, το χρονικό του εγκλήματος στις ράγες της «απελευθέρωσης» με τη βούλα της ΕΕ έχει ως εξής:

Αρχικά προωθήθηκε η Οδηγία 91/440/ΕΟΚ «για την ανάπτυξη των κοινοτικών σιδηροδρόμων», η οποία έφερε τον λογιστικό διαχωρισμό υποδομής και εκμετάλλευσης, στον οποίο «πάτησε» η μετέπειτα πορεία της «απελευθέρωσης» και των ιδιωτικοποιήσεων.

Οπως λεγόταν εκεί, «προκειμένου να καταστούν οι σιδηροδρομικές μεταφορές αποτελεσματικές και ανταγωνιστικές σε σύγκριση με άλλα μέσα μεταφοράς, τα κράτη - μέλη πρέπει να εγγυώνται ότι οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις απολαμβάνουν το καθεστώς ανεξάρτητων φορέων εκμετάλλευσης που λειτουργούν με εμπορικό τρόπο και προσαρμόζονται στις ανάγκες της αγοράς», ενώ στόχος της ήταν «να διευκολύνει την προσαρμογή των κοινοτικών σιδηροδρόμων στις ανάγκες της ενιαίας αγοράς και να αυξήσει την αποτελεσματικότητά τους (...) εξασφαλίζοντας την ανεξαρτησία διαχείρισης των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων (...) διαχωρίζοντας τη διαχείριση της σιδηροδρομικής λειτουργίας και υποδομής από την παροχή υπηρεσιών σιδηροδρομικών μεταφορών, με υποχρεωτικό διαχωρισμό λογαριασμών και προαιρετικό οργανωτικό ή θεσμικό διαχωρισμό». «Εσπασε» δηλαδή (αρχικά λογιστικά και στην πορεία και πραγματικά) τον σιδηρόδρομο στο κομμάτι της διαχείρισης του δικτύου που παρέμενε στο κράτος, που αναλάμβανε τη συντήρηση του δικτύου και στο κομμάτι της - κερδοφόρας - χρήσης του από κάθε λογής εταιρείες. Κριτήριο πάντα οι «ανάγκες της αγοράς» και ο «ανταγωνισμός με άλλα μέσα», αντί για τις λαϊκές ανάγκες.