Γυναικοκτονική ισότητα

 

« Γαμώ την ανάγκη μου μέσα...», κάθε βράδυ στον ύπνο μου τις τελευταίες αφόρητα πολλές μέρες έρχεται μια καρβουνιασμένη γυναίκα, μαύρη πίσσα και καταριέται την ώρα και τη στιγμή. Και πετάγομαι μ' ένα μπισκότο να μου φράζει το λαρύγγι κι ακούω Βιολάντα, Γιολάντα, Μιράντα, γυναίκες όλων των εθνικοτήτων όπου Γης απ' το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές και τις ανήλιαγες αποθήκες του Λος Αντζελες, Ασιάτισσες και Μεξικάνες, δούλες της μεταποίησης, ως τα Τρίκαλα της νυχτερινής βάρδιας. Νυχτοκάματα του τρόμου, γαμώ την ανάγκη μου μέσα, που σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό σαν τον ομφάλιο λώρο του κέρδους, που πνίγει τα παιδιά πριν γεννηθούν, αν δεν εξασφαλίσει ότι θα του υποταχτούνε.

 

Στη σιχαμερή του χαμερπούς λεξιλογίου κοινοβουλευτική διαδικασία, εκεί που χάνεται η ουσία και τα επιχειρήματα διαγκωνίζονται με βοθρολύματα παθών και συμφερόντων, το νόημα του θανάτου των γυναικών στην μπισκοτοβιομηχανία δεν χάνεται απλώς, πίσω γυρνάει ολόκληρη την ιστορία, ακόμα και του γυναικείου κινήματος ως διαστρέβλωση, και δη καθολική. Είμαι αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι ότι στα νιάτα μου τα εργασιακά η νυχτερινή δουλειά απαγορευόταν για τις γυναίκες. Στις εξαιρέσεις θα έβρισκες νοσοκόμες βάρδιας, αποκλειστικές, αλλά καμία σε φάμπρικα ή ακόμα και περίπτερο εικοσιτετράωρης λειτουργίας. Κι αναρωτιέμαι πώς γίνεται η ισότητα να μπερδεύεται με την ισοπέδωση, και να θεωρείται από μάνα με παιδιά η νυχτερινή βάρδια, χωρίς τρυφεράδα κι αγκαλιά, ευκαιρία, μπας και καταφέρεις να δεις τα παιδιά σου δυο ώρες το μεσημέρι, στα κλεφτά στην ουσία από τα αφεντικά, και να κοιμάσαι με το φως τα πρωινά αγχωτικά και βρυκολακιασμένα. Η διαστρέβλωση είναι στο να πουλιέται η ανάγκη για δυο δεκάρες παραπάνω, να βαφτίζεται ελευθερία επιλογής ισότιμη του άντρα.

 

Στον ίδιο εφιάλτη πρωταγωνιστούν κάτι θηριώδη σαν των δράκων ρουθούνια, που μύριζαν το δολοφονικό αέριο σαν να δουλεύεις, είπανε, στο χείλος του ξεχασμένου βόθρου και να μην έχουν ξεράσει φωτιά να κάψουν τ' αφεντικά που μέτραγαν λεφτά και μπραντ νέιμς. Και θυμήθηκα μια σχολική εκπαιδευτική εκδρομή πριν από κάμποσες δεκαετίες σ 'ένα εργοστάσιο που έφτιαχναν κολώνιες. Κολώνιες με λεβάντα, λεμόνι, φουζέρ, βετιβέρ, περήφανα λέγανε τότε ελληνικές. Μενούνος. Πήγαμε να λιποθυμήσουμε από τη βρώμα σ' αυτό το εργοστάσιο κατά την περιήγηση. Γιατί τα στάδια ώσπου να γίνει το νερό ω ντε κολώνι δηλαδή ύδωρ κολώνιας, ή απλά κολώνια, είναι οσφραντικά αφόρητα. Κι έβλεπα εκείνες τις γυναίκες εργάτριες κι αναρωτιόμουν πώς αντέχουν και συνάμα τις θαύμαζα, που με τη δουλειά τους έκαναν το άσχημο όμορφο, και το νερό μοσχοβολούσε.

 

Το γυναικείο εργατικό κόστος είναι φθηνότερο για τον εργοδότη στον σημερινό αχόρταγο καπιταλισμό. Είναι όμως πολύ ακριβότερο για τη γυναίκα, τη μάνα, τη γιαγιά, που, το λέω πικρά συμβολικά, δεν μπορεί ούτε να αγοράσει ούτε να απολαύσει μπισκοτάκια σε σχήμα καρδιάς, κόκκινα σαν το αίμα, το δικό της, τα φτιαγμένα με τα ίδια της τα χεράκια. Η Βιολάντα είναι έστω και μόνο στο δικό μου το μυαλό μια άγρια εργασιακή γυναικοκτονία. Ειδεχθής. Προτιμώ να με ξυπνάει τις νύχτες, παρά να με κοιμίζει τις μέρες, αυτός ο περιρρέων ψίθυρος και η χυδαιότητα των διαδικτυακών σχολίων «ισότητα δεν θέλατε»;... Γαμώ την ανάγκη μου μέσα, ή μήπως βρίζω σαν άντρας;

Της
 

Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ