«Η Σοβιετική Ένωση ήταν τότε η πατρίδα κάθε προλετάριου αγωνιστή. Έτσι πίστευαν διότι δεν ήξεραν την αλήθεια. Δεν γνώριζαν τη σφαγή του Κατίν, όπου οι σοβιετικοί σύντροφοί τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ 22.000 Πολωνούς. Δεν ήξεραν για τα εγκλήματα του Στάλιν και της παρέας του που συναγωνίζονται τα εγκλήματα του Χίτλερ. Για όλα αυτά που υπέφεραν οι πολίτες της ΕΣΣΔ κάτω από το ζυγό της πιο φρικτής δικτατορίας που έχει ζήσει ο σύγχρονος κόσμος. Για όλα εκείνα τα φρικτά εγκλήματα της ΟΠΛΑ που ακολούθησαν. Ούτε μπορούσαν να φανταστούν τα μύρια όσα υπέφεραν οι πολίτες των χωρών που βρέθηκαν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα.
Ποτέ πια φασισμός, ποτέ πια ναζισμός, ποτέ πια κομμουνισμός. Ποτέ πια ολοκληρωτισμός κάθε είδους και χρώματος. Και να σταθούμε κι εμείς παλληκαρήσια, αν χρειαστεί, απέναντι σε όποιον τολμήσει να επιβουλευτεί τις αξίες του σύγχρονου ελεύθερου κόσμου. Τις πανανθρώπινες αξίες της δημοκρατίας των ανοικτών θεσμών. Ζήτω η ελευθερία και δημοκρατία. Διότι εμείς ξέρουμε».
Έτσι κλείνει ένα έμεσμα ενός γνήσιου τέκνου της «ανανεωτικής αριστεράς» που έκανε και αυτός την δική του νοηματοδότηση για τον συμβολισμό της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής.
Πρόκειται για τους γνωστούς διανοουμενίσκους που στη ζεστή αγκαλιά του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» ως γνήσιοι «ανανεωτές» έχουν βρει το χώρο τους στα σαλόνια με τσάι και συμπάθεια των αστών. Σήμερα πιθανόν και οπαδοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Αρκεί να σημειώσουμε ότι πρόκειται για ένα πρώην μέλος της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ που έγραφε ότι η ταξική πάλη τελείωσε και το θέμα είναι η «υπεράσπιση της πατρίδας», για να υπερασπιστεί το… μνημόνιο; Πως έχει γράψει για το έγκλημα των Τεμπών ότι φταίει ο σταθμάρχης; Ότι υπερασπίζεται με τα λόγια της πρέσβη των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκιλφόιλ τη συμφωνία με τους Αμερικανούς για την εισαγωγή LNG; Ότι καθυβρίζει τις συγκλονιστικές αγροτικές κινητοποιήσεις και θεωρεί τον Zελένσκι ήρωα;
Όχι δεν αρκεί. Γιατί ο άκαπνος «ανανεωτής» επιχείρησε με αθλιότητα να αναπαράγει κάτι το επικίνδυνο: Ότι οι 200 ήταν θύματα των λάθος «ιδεών» και της πλάνης τους. Στηρίζονταν στην άγνοια για ό,τι συνέβαινε στην ΕΣΣΔ.
Η πραγματικότητα όμως τον διαψεύδει. Οι 200 ήταν στελέχη και μέλη του ΚΚΕ, συνειδητοί επαναστάτες, έζησαν μια ζωή σε σύγκρουση με την τάξη του κεφαλαίου και έτσι περπάτησαν τον θάνατο δίχως να σκοντάψουν.
Δεν είχαν καμία άγνοια, ήξεραν καλά την διαπάλη στην ΕΣΣΔ πριν το πόλεμο, την όξυνση της ταξικής πάλης, διάβαζαν την αστική προπαγάνδα περί «εγκλημάτων».
Τι νομίζει ότι έγραφαν νυχθημερόν οι αστικές βρωμοφυλλάδες και οι διάφοροι γκεμπελίσκοι; Τι τους έλεγαν οι Έλληνες υπερασπιστές της αστικής εξουσίας όταν τους έπιαναν με το ιδιώνυμο του «δημοκράτη» Βενιζέλου; Όταν τους βασάνιζαν με ρετσινόλαδο και τους έβαζαν να ποτίζουν μέχρι να ανθίσουν τα τηλεγραφόξυλα οι δεσμοφύλακες της αστικής δημοκρατίας...
Και ήταν οι ίδιοι όπως άλλωστε και όλος ο λαός της χώρας που ακουμπούσαν τις ελπίδες τους στον τιτάνιο αγώνα της ΕΣΣΔ απέναντι στη ναζιστική εισβολή, γιόρταζαν τις νίκες στο Στάλινγκραντ και ορκίζονταν πως δεν θα προδώσουν το λαό της Ελλάδας και τη σοσιαλιστική πατρίδα.
Οι σύντροφοί μας έζησαν σε μια περίοδο που όταν σκοτώνονταν κομμουνιστές στην Ισπανία το ΚΚΕ στελέχωσε τις διεθνείς ταξιαρχίες.
Ορκίστηκαν να παίρνουν εκδίκηση για τον θάνατο κάθε συντρόφου που έπεσε θύμα της δολοφονικής βίας των φασιστών. Των εργατών που σκοτώθηκαν σε αιματηρούς απεργιακούς αγώνες. Των καπνεργατών του Μάη και τόσων ακόμα στους αιματηρούς ταξικούς αγώνες του μεσοπολέμου στους οποίους υπήρξαν καθοδηγητές. Θα είχαν πρόβλημα αν μάθαιναν ότι το ξεσκισμένο κορμί της Ηλέκτρας έγινε δείκτης ρολογιών θανάτου έξω από σπίτια δοσίλογων;
Οι σύντροφοι μας τον μαρξισμό λενινισμό τον έμαθαν στην Ακροναυπλιά. Μέσα στην πείνα και την κακουχία δεν σταμάτησαν ποτέ να βρίσκουν φως στη μελέτη. Έτσι άστραψαν φως σαν υπάρξεις.
Αλήθεια ποιες ιδέες αποδείχθηκαν πλάνη; Ότι ο καπιταλισμός σφαδάζει από αγιάτρευτες κρίσεις; Ότι η ειρήνη του ιμπεριαλισμού φέρνει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο; Ότι οι αντιθέσεις οξύνονται μεταξύ των καπιταλιστών στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους; Ότι τα συμφέροντα των εργαζόμενων δεν ταυτίζονται με του κεφαλαίου; Ότι κάθε φορά με τη δράση των μαζών λυνόταν η αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων - παραγωγικών σχέσεων; Δεν θα αναπτύξουμε απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
Οι ήρωες γεννιούνται μέσα στη ταξική πάλη που ο κύριος «ανανεωτής» πιστεύει -όπως και άλλοι παλιότερα- πως έχει τελειώσει. Γεννιούνται όταν η πρωτοπόρα επαναστατική και επιστημονική κοσμοθεωρία συναντά το εργατικό κίνημα, τον ταξικό αγώνα της εργατικής τάξης.
Οι δικές τους ιδέες γεννάνε τέρατα.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Γιατί είναι «ιδέες» μιας κοινωνίας που σαπίζει, γιατί είναι ξεπερασμένες από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί είναι απολογητές ενός συστήματος που σαπίζει και πεθαίνει.
Οι αξίες του «ελεύθερου κόσμου» στάζουν αίμα και παρακμή.
Η καλύτερη απάντηση σε αυτούς τους θλιβερούς απολογητές της βαρβαρότητας είναι ο αντικαπιταλιστικός αγώνας να εκφράζει το μίσος και την εκδίκηση για κάθε έγκλημα εναντίον της τάξης μας και των συντρόφων μας.
Είναι η μελέτη, η γνώση και η σεμνότητα. Η συνειδητή πειθαρχία και το νοιάξιμο να μην προδώσουμε την υπόθεση του Κόμματος. Θέλει πολύ κόπο, πολύ προσπάθεια και έχουμε ακόμα άλματα να κάνουμε όπως αναφέρουν και τα ντοκουμέντα του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.
Με το κεφάλι σκυφτό στους νεκρούς μας να έχουμε επίγνωση των θυσιών που απαιτούνται αλλά και των εφοδίων που διαθέτουμε για να φτάσουμε στο σημείο να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την κομμουνιστική πειθαρχία που χρειάζεται για να πεις πριν σε εκτελέσουν ότι δεν πρόσβαλες τους καπνεργάτες σου. Ότι ο αδερφός σου θα χρειαστεί πολύ προσπάθεια ώστε να ξεπλύνει την ντροπή της δήλωσης και η προσταγή σου να είναι ένα μικρό κορίτσι να πάρει τη θέση σου στο Κόμμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου