Οταν η Μπερλινάλε έκοψε τη ζωντανή μετάδοση...

 

Από τη συνέντευξη Τύπου

 

«Λαμβάνοντας υπόψη την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στη γενοκτονία στη Γάζα και τον ρόλο της ως κύριου χρηματοδότη της Μπερλινάλε, εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής υποστηρίζετε αυτήν την επιλεκτική μεταχείριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;».

Αυτή ήταν η ερώτηση που υποβλήθηκε στον Βιμ Βέντερς, σημαντικό σκηνοθέτη και πρόεδρο της κριτικής επιτροπής του 76ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού τμήματος, τη μέρα έναρξης του Φεστιβάλ.

Μια ερώτηση που απ' ό,τι φαίνεται ήταν ικανή να διακόψει τη ζωντανή μετάδοση της συνέντευξης (εκ των υστέρων μας πληροφόρησε η γενική διευθύντρια της Μπερλινάλε ότι «υπήρξε τεχνικό πρόβλημα»), αλλά και να φανερώσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο τι πραγματικά εννοεί η ΕΕ όταν μιλά για την ελευθερία της Τέχνης και του καλλιτέχνη...

Ιστορίες κατασκοπείας σε έναν κόσμο που φλέγεται...

 

Κάπου ανάμεσα στα «κατασκοπευτικά» ρεπορτάζ - πληρωμένες καταχωρήσεις που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες με τη σέσουλα, με αφορμή τη σύλληψη του σμηνάρχου για κατασκοπεία, μαθαίνουμε και μερικές «αλήθειες».

Για παράδειγμα, σύμφωνα με όσα γράφονται και αποδίδονται σε «ανώτατα διευθυντικά στελέχη της CIA» (παρεμπιπτόντως, σαν πολύ εύκολα τους βρίσκουν τα αστικά ΜΜΕ...) μαθαίνουμε πως «τα δίκτυα υποδομών, τηλεπικοινωνιών, ακόμα και ύδρευσης που ελέγχονται από κινεζικές - κρατικές ή μη οντότητες - θα πρέπει να θεωρούνται εκ των προτέρων παραβιασμένα». Λίγο «ευρύχωρο» το σχήμα, για να χωράει τα πάντα: Από τα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα (θυμίζουμε ότι τα προηγούμενα χρόνια τέθηκε βέτο από τις ΗΠΑ για να μην περάσουν στα χέρια της κινεζικής "Huawei" τα δίκτυα 5G) μέχρι τον Πειραιά και την COSCO, όπου προ εβδομάδων η πρέσβειρα των ΗΠΑ ζητούσε λίγο - πολύ να μπει πωλητήριο, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Κίνας. Οπως και να 'χει, πρόκειται για άλλη μια επιβεβαίωση των «θολών ορίων» ανάμεσα στον «ειρηνικό» καπιταλισμό και στον πόλεμο, πολύ απλά επειδή ο δεύτερος αποτελεί προέκταση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και όχι κάποια «εξαίρεσή» του.

Και επειδή τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, φανταζόμαστε ότι σχετικές «κερκόπορτες» και «έλεγχος» δεν υπάρχουν μόνο στα δίκτυα και στις υποδομές των μεν, αλλά και ανάποδα. Εύκολα λοιπόν αναρωτιέται κανείς: Τι σημαίνει σε αυτές τις συνθήκες, έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι κυβερνήσεις να έχουν παραχωρήσει μια σειρά δίκτυα και κρίσιμες υποδομές, αλλά και έναν τεράστιο όγκο δεδομένων από κρατικές υπηρεσίες (ιατρικά δεδομένα, εκπαιδευτικά κ.ά.) σε ευρωατλαντικά μονοπώλια και επιχειρηματικούς ομίλους;

Ο ξεριζωμός δεν έχει εθνικότητα, ούτε διαβατήριο ο πόνος...

 

Οι ένοχοι όμως και οι αιτίες όμως που τα γεννούν έχουν όνομα! Είναι το κεφάλαιο, οι ανταγωνισμοί και οι πόλεμοί του, η πολιτική της εκμετάλλευσης για τα κέρδη

 

Αμέσως μετά το νέο έγκλημα οι κομμουνιστές του νησιού βγήκαν στον δρόμο

Μνήμη βαθιά χαραγμένη σαν αλάτι πάνω στις πέτρες της, στα πρόσωπα των ανθρώπων της. Το 1922, όταν οι φλόγες τύλιγαν τη Σμύρνη και οι διωγμένοι της Μικράς Ασίας έψαχναν σωτηρία στη θάλασσα, η Χίος αντίκρισε καΐκια φορτωμένα ψυχές. Μανάδες που κρατούσαν σφιχτά τα παιδιά τους, γέροντες που κοιτούσαν πίσω για τελευταία φορά, νέους που άφηναν όνειρα θαμμένα κάτω από τα ερείπια.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν έγιναν πρόσφυγες από επιλογή. Τους έκανε η Ιστορία των πολέμων, γιατί οι ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων, οι επιδιώξεις της αστικής τάξης, η «Μεγάλη Ιδέα» και τα συμφέροντα των μονοπωλίων τούς έριξαν στη δίνη του πολέμου. Και όταν πάτησαν στη Χίο δεν βρήκαν έτοιμη γη της επαγγελίας, αντίθετα βρέθηκαν ξανά αντιμέτωποι με τη σκληρή ταξική πραγματικότητα: Ανεργία, εξαθλίωση, άθλιες συνθήκες στέγασης, εκμετάλλευση της ανάγκης τους για φτηνό μεροκάματο.

Η αστική εξουσία τούς ήθελε φτηνή εργατική δύναμη. Τους εγκατέστησε σε συνοικισμούς χωρίς υποδομές, τους άφησε να παλεύουν με τις αρρώστιες και την πείνα. Κι όμως, μέσα από αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα οι πρόσφυγες οργανώθηκαν. Μπήκαν στα σωματεία, πάλεψαν για ψωμί και δικαιώματα, έδωσαν δύναμη στο εργατικό κίνημα. Ενωσαν τη μοίρα τους με τους ντόπιους φτωχούς γιατί αναγνώρισαν τον κοινό αντίπαλο, το σάπιο σύστημα του κέρδους και των πολέμων.